Review: Mugstar - Breathing Mirror & Cosmic Dead - Fukahyoocastulah (Evil Hoodoo, 2014) (Spacerock)

The Cosmic Dead is een jam rock collectief uit Glasgow, Schotland, waarvan de 2 vaste krachten James T McKay - sologitaar en Julian Dicken - drums zijn, maar verder verschilt de band elke keer van samenstelling.
In april 2011 verscheen de cassette "Psychonaut", waar op 10 nummers te horen zijn, via het Duitse Who Can You Trust? Records, een collectie van vroege jams, repetitie opnamen en diverse andere opnamen, die tussen februari en december 2010 gemaakt werden met Josh Longton - basgitaar, Joseph Quimby - Synthesizer (track 4 & 9) en Omar Aborida - zang (track 2).
In augustus 2012 verscheen de nieuwe Cassette "The Exalted King" in een beperkte oplage via het Canadese label Dub Ditch Picnic.
Hun debuut album "The Cosmic Dead", waarop 4 lange nummers staan, is in een gelimiteerde oplage in 2012 van 500 stuks op CD heruitgebracht door Paradigm Records en in 2013 verschenen: "Live At The Note", dat 3 nummers bevat, via Stabbed In The Back Records, "Inner Sanctum", waarop 4 nummers staan,als gelimiteerd cassette album C80 via Evil Hoodoo Records en "Orbiting Salvation", met daarop 4 nummers, als MP3 album en dit is een eigen uitgave van The Cosmic Dead.
Het nummer "Djamba", dat ook op de CD "Live At The Note" staat, is in 2013 opnieuw uitgebracht, maar deze maal als split LP met "The Wizard And The Seven Swines" van Pigs, Pigs, Pigs, Pigs, Pigs, Pigs, Pigs, een band uit Newcastle, Engeland.
Hun laatst verschenen LP "EasterFaust" uit 2014, die door Sound Of Cobra uitgebracht werd, verscheen in een beperkte oplage van 400 stuks en werd op 180 gram bruin marmer gekleurd vinyl geperst.
Cosmic Dead bestaat op de split LP "Mugstar - Breathing Mirror & Cosmic Dead - Fukahyoocastulah" uit: James T McKay - sologitaar, Julian Dicken - drums, Omar Aborida - basgitaar en Lewis Cook - synthesizers en de band stond op het podium met onder andere: White Hills, Gnod, Wooden Chjips, Naam, Mugstar, Damo Suzuki, Carlton Melton, Cave en Teeth Of The Sea.

Mugstar, die bestaat uit: Pete Smyth - sologitaar, zang en keyboards, Neil Murphy - sologitaar, Jason Stoll - basgitaar en saxofoon, Steve Ashton - drums en Sam Wiehl en Robert Parker - Visuele beelden en projecties, is een band uit Liverpool, Engeland, die in 2003 met hun eerste 7" vinyl single "Spotlight Over Memphis", die door Critical MASS Records uitgebracht werd, de aandacht trok van John Peel, die het nummer regelmatig in zijn radio show draaide en na hun volgende 7" vinyl single "Flavin' Hotrod", uit 2004, eveneens door Critical MASS Records uitgebracht, stelde hij de band voor om opnames te maken voor een Peel Sessie.
Daarna volgde er dat zelfde jaar een split single met Hunting Lodge, die via Farm Girl Records verscheen en een gelimiteerd mini CD album, getiteld "Dark Matter", dat in 2004 door Kabukikore Records werd uitgebracht, waarna kort erna een sessie volgde voor BBC Radio One's Huw Stephen.
Vervolgens verscheen in 2005 het nummer "Trail" op een compilatie CD bij het Critical MASS Records label en in januari 2006 bracht de band de 7" vinyl single "My Baby Skull Has Not Yet Flowered" via Lancashire & Somerset Records uit, waarna in 2007 het eerste album van de band volgde via Critical MASS Records.
Verder kwamen de volgende singles, split singles en LP's van de band op de markt: “Bethany Heart Star” (7" vinyl single, Trensmat Records, 2007), Red Panda / Mugstar split 10" vinyl EP (Lancashire & Somerset Records, 2008), Mudhoney / Mugstar  split 7" vinyl single (Trensmat Records, 2009), “Today Is The Wrong Shape” (7" vinyl single, Trensmat Records, 2009), “…Sun, Broken…” (LP, Important Records, 2010), Various Arists - "In Search of Hawkwind" (Critical MASS Records, 2010), “Lime” (LP, Important Records, 2010), "I Got the Six" (voor de verzamel LP "I’m So Agitated" – Mugstar / Rituals From The Heads & The Big Naturals / Carlton Melton / Koolaid voor Record Store Day, Agitated Records, 2011), "Collisions II" (Split LP met Oneida, Rocket Recordings, 2011), "Distant Sun" (Robert Hampson Remix LP van "Serra", Agitated Records, 2011), "Black Fountain" (Split 7" vinyl single met Carlton Melton, Trensmat Records, 2011), "Ad Marginem" (vinyl LP met DVD, Agitated Records, 2012), "Centralia" (gelimiteerde blauw vinyl LP van 300 stuks, Record Store Day, 2013) en "Axis" (LP / CD en digitale download, Agitated Records, 2013).

Op de LP Mugstar - "Breathing Mirror" & Cosmic Dead - "Fukahyoocastulah" staat van beide bands 1 lang nummer, waarbij "Breathing Mirror" van Mugstar bijna 19 minuten duurt en "Fukahyoocastulah" van Cosmic Dead bijna 26 minuten.
In "Breathing Mirror" hoor ik Mugstar een rustig startend spacerock nummer spelen, dat langzaam opgevoerd wordt en een sterk hypnotiserend ritme bevat, zodat ik al snel in een lichte trance kom.
Na ongeveer 8 minuten zo gespeeld te hebben, laat Mugstar het nummer uitlopen in en gooit de band het roer om, waardoor het verandert in een psychedelisch stukje muziek, dat op een ingetogen manier gespeeld wordt.
Daarna voegt de band een hypnotiserend ritme toe en laat het nummer over gaan in een heerlijk stukje krautrock, om het op deze manier af te sluiten.
"Fukahyoocastulah" van Cosmic Dead begint eveneens in een niet al te hoog tempo en trakteert me vanaf de eerste tonen op een hypnotiserend ritme, dat door de basgitaar gespeeld wordt, waarmee de band me meteen al de muziek inzuigt.
Na enkele minuten verandert het ritme, waarin de basgitaar nog steeds hetzelfde ritme blijft spelen, maar de rest van de band het nummer een progressiever stuk muziek speelt, waarna ook de basgitaar over schakelt.
Vervolgens laat de band het nummer, door een subtiele tempowisseling, opnieuw veranderen en krijg ik een lekker in het gehoor klinkend swingend spacerock nummer met krautrock invloeden te horen, dat in een vrij hoog tempo gespeeld wordt en eveneens een hypnotiserend bas ritme bevat, waardoor het onmogelijk wordt stil te blijven zitten. (luister naar dit nummer via de youtube link onder de recensie)

De split LP van Mugstar en Cosmic Dead heeft me van begin tot einde weten te boeien, waarbij beide bands me stevig in de ban van hun muziek hadden en ik kan deze schijf dan ook voor de volle 100% aanraden aan iedere spacerock liefhebber.

Review: Movie Star Junkies - Evil Moods (Voodoo Rhythm Records) (Garagerock / Pop)

De band Movie Star Junkies werd in 2005 te Turijn opgericht en was oorspronkelijk een duo, dat bestond uit Stefano Isaia - zang en orgel en Caio Miguel Montoro - drums, die zich muzikaal hadden laten beïnvloeden door bands als The Gun Club en The Birthday Party.
Na een tijdje als duo te hebben opgetreden, werd besloten een complete band te vormen en kwamen Vincenzo Marando - sologitaar en zang, Alberto "Boto" Dutto - sologitaar en Emanuele "Nene" Baratto - basgitaar bij het duo en was de band een feit.
In 2006 verscheen hun debuut single "Dolls Come In", die gevolgd werd door nummers, die op single, split EP's en compilaties verschenen, zoals "Flamingos" / "The Whore" (2007), "Dialogue Between Zachary Swenson And Timothy Leary Lipstick" (2007), "Mother" (2008) en op een 10" split met The Feeling Of Love (2008).
Vervolgens verscheen in 2008 hun debuut album "Melville", via het Voodoo Rhythm Records label, dat in 2010 gevolgd werd door "A Poison Tree", eveneens via dit zelfde label en tussendoor werden diverse nummers uitgebracht, waaronder "K7" (2008), Last Rapes Of Mister Teach" (2009), "Junkyears" (2009), "Under The Marble Faun" (2010) en de split singles "G I Joe" (2008) en "Vermillion Sands" (2009) plus de 7" vinyl single "Requiem Pour Un Con" (een cover van een Serge Gainsbourg nummer) / "Le Trout" (2010).
Na opnieuw diverse nummers te hebben uitgebracht zoals de 7" vinyl split single "Movie Star Junkies" / "Buzz Aldrin" (2011), "In A Night Like This" (2011), "Bob Corn" (2011) en de 7" vinyl single "Baltimore" / "Everything Is Holy" (2012), verscheen de live LP "Son Of Dust" via het Outside Inside label.
Daarna verscheen in 2013 het Digitale Download album "Still Singles", waarop 20 nummers staan, die eerder op single, split EP en op compilatie albums werden uitgebracht, via Wild Honey Records en in 2014 besloot Voodoo Rhythm Records hun album "Evil Moods" uit te brengen.
De band trad onder andere op in Frankrijk, Kroatië, Engeland en Amerika, met bands als The Jon Spencer Blues Explosion, Lost Sound, Thee Oh Sees, The Lamps,  Blank Dogs, Chrome Cranks, Black Lips, Country Treasures en Demon's Claws en ze namen een live show op voor New York's beroemde radio, WFMU.

Hun nieuwe CD / LP, die 10 nummers bevat, start met "A Promise", waarin de band me een geweldige progressieve rock song laat horen met licht psychedelische invloeden uit de jaren 60, waarbij de muziek tevens een hypnotiserend drums ritme heeft. (luister naar dit nummer via de youtube link onder de recensie) Daarna krijg ik "Three Times Lost" te horen en in dit nummer maakt de band een swingende mix van garagerock, blues en pop, die in uptempo gespeeld wordt en gevolgd wordt door "Please Come Home", een fantastische swingende garagerock song, die in een hoog tempo gespeeld wordt, waarbij het onmogelijk is stil te blijven zitten.
Dan schotelt de band me "Rising" voor en hierin laat de band horen ook commerciële songs met hoog mee zing gehalte te kunnen spelen en met "Jim Thompson" laat de band me eveneens een vrij commerciële swingende song horen, waarin van blazers gebruik gemaakt wordt.
In "A Lap Full Of Hate" krijg ik een progressieve rock song te horen, waarin een licht hypnotiserend ritme zit en enkele onderbrekingen heeft, waardoor ik op het verkeerde been gebracht wordt, door te denken dat de song klaar is en in "In The Evening Sun" hoor ik een heerlijke rock song met een swingend ritme, dat licht hypnotiserend is.
Vervolgens laat de band me genieten van "All Sorts Of Misery", een song, die in het verlengde van de vorige ligt en in "Red Harvest" schotelt de band me een lekker in het gehoor klinkende swingende uptempo rock song voor.
Het laatste nummer heet "Move Like Two Ghosts" en hierin speelt de band een uitstekende swingende rock song, die aan zet tot meebewegen en vrij commercieel klinkt.

"Evil Moods" van Movie Star Junkies is een heerlijk album, waarvan ik ten volle genoten hen en ik kan deze schijf dan ook van harte aanbevelen aan een ieder, die van swingende pop en garagerock houdt.

Review: Shooting Guns - Wolfcop Original Soundtrack Recording (Cine Coup, 2014) (Hardrock)

Shooting Guns werd in 2008 te Saskatoon, Canada, opgericht en bestaat uit: Keef - sologitaar, Laramee - sologitaar, J. Loos - basgitaar, Steve Reed - synthesizer en Jin Ginther - drums.
De band bracht hun 7" vinyl debuut single "Dopestrings" / "Harmonic Steppenwolf" via het Somnambulist Sound System in 2010 uit, gevolgd door hun debuut LP "Born To Deal In Magic: 1952-1976" in 2011, die via Teargas Recording Tree verscheen.
Daarna verschenen de 7" split singles Shooting Guns - "Down and Out in Detroit" / Cult Of Dom Keller (Leaning Trees RecordS, 2012) en Shooting Guns - "Sky High & Blind" / Krang - "Shake Joint" (Psychic Handshake Recordings, 2012) plus de LP "Brotherhood Of The Ram" (2013, Pre-Rock Records / Riding Easy Records) en de cassettes "Spectral Laundromat" (Dub Ditch Picnic, 2013) en "Street Rock" (Dub Ditch Picnic, 2014).
Hun nieuwe album heet "Wolfcop Original Soundtrack Recording" en is de soundtrack van een Canadese horror comedy, die 18 nummers bevat.

Het album, dat in zowel zwart als gelimiteerd gekleurd vinyl is uitgebracht, start met "Lycanthrope", waarin ik de band een dreigend nummer hoor spelen, dat gecombineerd met hardrock klanken voor een aangenaam stukje muziek leidt en enkele uitstekende tempowisselingen bevat.
Dit wordt gevolgd door "Barn Burner" en in dit nummer krijg ik een heerlijk uptempo hardrock te horen, dat lichte spacerock invloeden heeft en swingt als een trein, waarna ik "Buda" hoor en hiern speelt de band een lekker in het gehoor klinkende bluesrock.
Daarna laat de band me genieten van "Hounds Of God", een kort spacerock nummer, gevolgd door "Suda", een stevig hardrock nummer met spacerock invloeden, dat in een vrij hoog tempo gespeeld wordt.
Dan volgt "Railbender", een geweldig lekker bluesrock nummer, dat gevolgd wordt door "The Family Of The Vaurdlak" en hierin schotelt de band me een stukje progressieve rock voor dat dreigend eindigt. (luister naar dit nummer via de youtube link onder de recensie)
Vervolgens krijg ik "Burchard Von Worms" te horen waarin de band een uitstekend stukje krautrock laat horen, om verder te gaan met "Wulver", een korte mix van krautrock en psychedelische rock, die in een langzamer tempo verder gaat in "Freebander", waarna "West Coast Turnarounds" volgt, een rustig psychedelisch spacerock nummer met een monotoon synthesizer geluid.
In "Spy In The Sky" krijg ik een schitterend spacerock nummer met hardrock invloeden te horen en in "Bait Car" speelt de band een heftig uptempo hardrock nummer, terwijl "Delta Bravo", een korte mix van nog geen minuut een mix is van hardrock met lichte dance invloeden.
Ook "Mirandarized" is een kort nummer van mider dan een minuut en hierin krijg ik opnieuw een dreigend stukje muziek voorgeschoteld, dat verder gaat in "Concrete Therapy", waarin de band weer over schakelt naar ruimtelijke hardrock.
Daarna gaat het tempo een stuk naar beneden en hoor ik "Ride Along", een zwaar synthesizer nummer, dat een lichte dreiging bevat en gevolgd wordt door het laatste nummer van het album "One More Day", waarin de band me weet te verrassen met een fantastische country song, die qua muziek niet bij de rest van de nummers past, maar toch wel erg lekker klinkt.

Het album "Wolfcop Original Soundtrack Recording" van Shooting Guns bevat 18 nummers, die naadloos in elkaar over lopen en daardoor als één lang nummer klinken, waarbij het een genot is om naar de uitstekende muziek van de band te luisteren en ik kan hardrock liefhebbers dan ook aanraden deze plaat eens te beluisteren.

Review: Sigmatropic - Dead Computer Blues (Inner Ear, 2014) (Pop)

Sigmatropic uit Athene, Griekenland, werd in 1997 opgericht door Akis Boyatzis als een-man band, maar al snel veranderde dat en ontstond er een complete band, die bestaat uit: Akis Boyatzis - zang, basgitaar, akoestische gitaar en programmering, Foivos Zitis - sologitaar, klassieke gitaar en zang, Theodore Pistiolas - Piano, moog synthesizer, mandoline, ukelele, theremin en zang en Yiannis Tryferoulis - drums.
De band bracht hun debuut album "Random Walk" in 1998 uit via Hitch Hyke Records, gevolgd door "Air" (CD single, Hitch Hyke Records, 1998), "If You Were Me" (CD EP, Hitch Hyke Records, 1999), "Sixteen Haiku & Other Stories" (LP, Hitch Hyke Records/Tongue Master Records, 2002), "Could That Be The Voice?" (Limited Edition 12" vinyl EP, Tongue Master Records, 2004), "Ours At Least" (CD EP met 5 songs, Hitch Hyke Records, 2007), "Dark Outside" (CD, Hitch Hyke Records / Tongue Master Records, 2007), "Rivers Still" / "Astral Lullaby" (Download single, 2010) en "Astral Lullaby" / "Heartbroken In A Broken Planet" (Download single, 2011).
Hun in het Grieks gezongen album “Sixteen Haiku And Other Stories” uit 2002 met daarop gedichten van Nobelprijswinnaar George Seferis kwam als een verrassing en ontving lovende recensies.
Het werd in 2003 in een internationale versie uitgebracht door 18 gast artiesten uit Amerika en Engeland, waaronder Robert Wyatt, die hun eigen vocale interpretatie leverden aan de Engelse vertaling van de gedichten bij dezelfde muziek en ook deze uitvoering werd uitbundig ontvangen door de critici.
In 2005 nam de band deel aan de totstandkoming van Carla Torgerson’s (zangeres van The Walkabouts) eerste solo album, “Saint Stranger”, door de productie te doen en de teksten te schrijven.
De band speelde in het voorprogramma van Nick Cave And The Bad Seeds en Placebo in Athene en Thessaloniki en was op vele festivals te horen, zoals The Rockwave Festival (2005 en 2008), European Music Day (Athene 2004 en 2006) en The Antiracist Festival (2007).
Hun nieuwe album “Dead Computer Blues” is, in november 2014, op CD, LP + bonus CD en als digitale download verschenen via het Inner Ear label en bevat 10 nummers.

Het opening nummer is de titelsong "Dead Computer Blues” en hierin laat de band me een schitterende mix van surf, dark wave, pop en elektro horen, die in een rustig tempo gespeeld wordt, waarna ik "Crystallized" te horen krijg, een fantastische song met aanstekelijk ritme, die me aan de gloriedagen van Steve Harley & Cockney Rebel doet denken. (luister naar dit nummer via de soundcloud link onder de recensie)
Daarna hoor ik "Sink!", waarin de band me verrast door het nummer als een nieuwe Bowie song te laten klinken en met het volgende nummer "Septic Skeptic" laat de band me genieten van een heerlijke afwisselende pop song, die diverse prima tempowisselingen bevat.
In "Spaceface ( A Slower Rocket)" speelt de band een uitstekende uptempo pop song, waarin de invloeden van David Bowie opnieuw hoorbaar zijn en in "Onion Rock" krijg ik een swingende poprock song te horen, waarbij stil zitten geen optie is.
Vervolgens schotelt de band me "The Clouds Of Antarctica" voor, waarin ik ze een lekker in het gehoor klinkende pop song hoor spelen en ook in dit nummer zitten weer invloeden uit de muziek van Bowie.
Dan hoor ik de single "Astral Lullaby", een uitstekende rustige pop song met enkele prima tempowisselingen, die gevolgd wordt door “When Jesus Walked the Streets of Athens", een geweldige protest song met een aanklacht tegen de politiek en religie.
Het laatste nummer heet "Off Hand" en hierin laat de band me genieten van een prachtige rustige pop song, waarmee het album op waardige wijze wordt afgesloten.

Het album "Dead Computer Blues" staat vol schitterende songs, waarvan ik met volle teugen genoten heb en die ik iedere liefhebber van de betere pop muziek kan aanraden.

Review: Poppy Ackroyd - Feathers (Denovali Records, 2014) (Piano Pop)

Poppy Ackroyd is een klassiek getrainde violiste en pianiste uit Edinburg, die momenteel in Brighton woont en lid van de Schotse band Hidden Orchestra, met wie ze in september 2010 het album "Night Walks" uitbracht via het Tru Thoughts Recordings label, die in november 2013 werd gevolgd door de EP "Flight", dat van de in oktober 2014 verschenen 2LP "Archipelago" komt, die op vinyl door Denovali Records werd uitgebracht en op CD door Tru Thoughts Recordings.
Van de LP is de single “Vorka”/”Spoken” met dubbele A-kant verschenen in september 2014.
Ook maakt ze deel uit van de Schotse band Aberfeldy, die in juni 2004 hun debuut single "Vegetarian Restaurant" uitbracht, gevolgd in augustus door het album "Young Forever" en de single "Heliopolis By Night", die in september via het Rough Trade Records label verscheen.
Daarna volgden "Love is an Arrow" (single, februaari 2005), "Summer's Gone" (7" single, oktober 2005), "Hypnotised" (single, juni 2006), "Do Whatever Turns You On (album, juli 2006), "Come On, Claire" (7" single, december 2008) en "Somewhere To Jump From" (album, augustus 2010).
In 2012 maakte ze haar solo debuut album "Escapement", dat via Denovali Records verscheen, waarna er in september 2014 een DVD verscheen onder de naam "Escapement Visualised" over het tot stand komen van haar debuut album.
Haar nieuwe album heet "Feathers" en is eveneens door Denovali Records uitgebracht en is in feite een vervolg op haar debuut album.

"Feathers" bevat 8 nummers, waarvan "Strata" de eerste is en hierin krijg ik een mooi rustig piano nummer te horen, dat ondersteund wordt door keyboards (luister naar dit nummer via de youtube link onder de recensie) en gevolgd wordt door "Salt", waarin Poppy me een lekker in het gehoor klinkend melodisch nummer voorschotelt, waarbij gebruik gemaakt wordt van keyboards, piano en trommels.
Daarna laat ze me genieten van "Timeless", een heerlijk nummer, dat in een gemiddeld tempo gespeeld wordt en hierin staat de piano opnieuw centraal, terwijl ook de viool en keyboards een belangrijke rol spelen.
Dan hoor ik het titelnummer "Feathers" en in dit schitterende nummer laat Poppy me horen hoe goed ze de combinatie piano en viool beheerst door een klassiek aandoend nummer te spelen.
In "Roads" speelt ze een prachtige mix van piano, keyboards en slaginstrumenten in een aanstekelijk vrolijk ritme en in "Croft" is de belangrijkste rol weer voor de piano en keyboards weggelegd en hierin krijg ik een fantastisch nummer te horen, dat een licht hypnotiserend ritme bevat en door de trommel en viool extra kracht krijgt.
Vervolgens schotelt ze me een geweldig licht hypnotiserend nummer voor, getiteld "Taskin", waarbij het ritme uitstekend dansbaar is en ik maar moeilijk stil kan blijven zitten en in het laatste nummer, "Birdwoman" krijg ik, na een licht psychedelisch begin, een schitterend piano nummer te horen, waarin de viool en keyboards een ondersteunende rol hebben.

Poppy Ackroyd heeft me, met "Feathers", van begin tot eind weten te boeien en me met volle teugen laten genieten van haar fantastische spel, waardoor ik dit album dan ook aan raad aan elke liefhebber van dit genre.

Review: Vespero - Cello Liventures (In Memory Of Vladimir Belov) (RAIG, 2014)

Vespero werd in 2003 in Astrakhan, zuid Rusland opgericht en brengt sinds 2004 muziek uit, zowel in eigen beheer, als via maatschappijen.
De band onderging sinds hun oprichting diverse keren bezettingswisselingen en bestaat uit: Ivan Fedotov – drums en percussie, Arkady Fedotov – basgitaar,
synthesizer, fluit en achtergrond zang, Alexander Kuzolev – gitaar, effecten en elektonica en Alexei Klabukov – arpeggiator, keyboards en mellotron.
Nadat Vladimir Belov - cello, Vespero had bijgestaan op de CD "Droga", speelde hij ook live met de band mee en daarvan zijn opnamens gemaakt, die nu, na de plotselinge dood van Vladimir op 7 juni 2014, als download verkrijgbaar zijn onder de naam "Cello Liventures (In Memory Of Vladimir Belov)", waarbij de totale opbrengst van het album naar de familie Belov gaat. 
Als gastmuzikant is Andrey Petrov - sologitaar en effecten van de band GDeVA te horen in 2 nummers (5, 6).

"Cello Liventures (In Memory Of Vladimir Belov)" start met "Percious", waarin ik een schitterend progressief rock nummer te horen krijg, dat met rustig cello spel begonnen wordt, maar halverwege meer vaart krijgt en een genot is om naar te luisteren.
Daarna volgt "Lieutenant's Dream #1" en hierin laat de band me genieten van een fantastisch progressief nummer, waarin enkele uitstekende tempowisselingen zitten en het cello spel van Vladimir het nummer extra kracht geeft.
Dan schotelt de band me "Inna's Burst In Tears" voor, dat een rustig begin kent, maar gaandeweg een sneller tempo krijgt en in dit nummer speelt de band een geweldig symfonisch rock nummer, dat gevolgd wordt door "Seagulls Sing", waarin ik opnieuw zo'n schitterende mix van symfonische en progressieve rock, met daarin enkele uitstekende tempowisselingen, te horen krijg.
In "Winter Song", dat ook nu weer in een langzaam tempo begonnen wordt, speelt Vespero een heerlijk stukje geïmproviseerde progressieve rock, waarin lichtelijk oosterse invloeden te horen zijn, terwijl ook het experimentele niet geschuwd wordt.
Met het volgende nummer, "Meganism" krijg ik een geweldig swingend progressief rock nummer te horen, waarin de band er lustig op los experimenteerd en hierin krijgt ook Vladimir weer de ruimte om zich te laten gelden, middels prima cello spel.
Het laatste nummer van het album heet "Lieutenant's Dream #2" en hierin start de muziek licht experimenteel en ruimtelijk in een rustig tempo, dat langzaam wordt opgevoerd en psychedelische invloeden bevat, waarna de band het tempo nog iets verder omhoog brengt en er een fantastisch symfonisch spacerock nummer ontstaat, dat een licht hypnotiserend ritme heeft.

Vespero heeft me met het geweldige album "Cello Liventures (In Memory Of Vladimir Belov)" opnieuw bewezen één van de beste bands in hun genre te zijn en ik kan deze digitale download dan ook voor de volle 100% aanraden aan liefhebbers van symfonische en progressieve rock; een meesterwerk! (luister naar het album via de link onder de recensie)

http://raig.bandcamp.com/album/vespero-cello-liventures-in-memory-of-vladimir-belov

Review: The Limboos - Space Mambo (Penniman Records, 2014) (Rock & Roll)

The Limboos, die in 2013 te Madrid, Spanje werd opgericht, bestaat uit: Rol Fontoira - zang en sologitaar, Marcos Mascato - basgitaar, Sergio Alarcón - percussie, sologitaar en orgel en Daniela Kennedy - drums.
De band maakte hun debuut met de 7" vinyl single "Not A Soul Around" / "Space Mambo", die via Penniman Records verscheen.
Hun debuut LP "Space Mambo", waarop 12 nummers staan, werd vooraf gegaan door de single "Big Chef" / "Limbootic", die net als de LP ook nu weer door Penniman Records werd uitgebracht.

De LP start met de A-kant van de single "Big Chef" en hierin krijg ik een swingende rock & roll song te horen, waarbij het onmogelijk is stil te blijven zitten en een stukje uit "Not Fade Away" bevat. (luister naar dit nummer via de youtube link onder de recensie)
Daarna hoor ik "Nervous", dat eveneens een swingende rock & roll song is, waarin rhythm & blues en Latijnse ritmes zitten en dus een goed dansbaar nummer is, dat gevolgd wordt door "Early In The Morning", een swingende mix van Latijnse ritmes en rock & roll en ook dit nummer is weer uiterst dansbaar.
In het titel nummer "Space Mambo" laat de band me een mix van Cubaanse en Latijnse ritmes horen, die gedomineerd worden door sologitaar en drums en in "What I'm Saying" laat de band me genieten van een uitstekende swingende uptempo rhythm & blues song.
Vervolgens krijg ik "Tell Me Pretty Baby" voorgeschoteld en hierin hoor ik de band een lekker in het gehoor klinkende rhythm & blues song ten gehore brengen, waarbij stil blijven zitten geen optie is en met "Rockin"" krijg ik opnieuw een schitterende rock & roll song te horen.
De band speelt in "Brownie" een mix van Braziliaanse cumbia en rock & roll, waardoor dit nummer natuurlijk ook erg dansbaar is en "Call Me A Tramp" is weer zo'n swingende mix van rhythm & blues en rock & roll.
Dan volgt "Hoodoo", waarin de band een heerlijke rhythm & blues song speelt en gevolgd wordt door "Keep Your Hands Off My Pocket", een geweldig lekkere rock & roll song, die me even terug brengt naar eind jaren 50.
Het laatste nummer van de LP heet "Jambalaya Walk" en ook in dit nummer laat de band me mee swingen met de muziek en krijg ik een mix van Latijnse ritmes en rock & roll te horen.

De debuut LP "Space Mambo" van The Limboos staat vol heerlijke swingende muziek, waarbij ik onmogelijk stil heb kunnen blijven zitten en me geen moment verveeld heb, waardoor ik deze plaat dan ook van harte kan aanbevelen aan elke liefhebber van deze muziek soort.