Review: The Navins - Not Yourself Today (Green Monkey Records, 2016) (Poprock)

De Amerikaanse band The Navins uit Seattle werd in 2008 door Cain Morehead - sologitaar en zang opgericht.
De eerste formatie van de band bestond verder uit: Will Ratcliff - sologitaar en zang, Ron Garcia - basgitaar en zang, Tim Gibson - drums en Ron Nine - pedal steel gitaar.
In deze samenstelling werd hun debuut album "The Navins" in 2010 via het Barking Dog Records label uitgebracht.
Vervolgens veranderde de band van samenstelling en bestaat tegenwoordig uit: Cain Morehead - sologitaar en zang, Gary Thorstensen - sologitaar en zang, Gwon Chang - basgitaar en zang  en Corey Knafelz - drums en zang.
"Not Yourself Today", dat 11 juni 2016 door het Green Monkey Records label is uitgebracht, is de opvolger van het album "The Navins" uit 2010 en hierop speelt Corrina MacFarlane als gast muzikante mee op keyboards en viool.

Het eerste van de 11 nummers van het album heet "Judy, You're Not Yourself Today" en hierin hoor ik de band een uitstekende pop song spelen, waar diverse tempowisselingen en invloeden van de jaren 80 popmuziek in zitten (luister naar dit nummer via de youtube link onder de recensie), waarna "Take It Away" volgt en daarin speelt de band een uptempo poprock song, die een aangenaam ritme en enkele subtiele tempowisselingen bevat.
Daarna zet de band me "Never Wanted Nothing" voor, waarin het tempo iets sneller is en ik een lekker in het gehoor klinkende swingende pop song te horen krijg, die gevolgd wordt door "What You Do" een prima dansbare pop song, die in een gemiddeld tempo gespeeld wordt, om gevolgd te worden door "Piano Fire", een aanstekelijk klinkende dansbare pop song.
Dan hoor ik "When We Turn Blue", eveneens een heerlijke dansbare uptempo pop song en deze wordt gevolgd door "Something About You", een uitstekende pop song, die me in beweging zet en een hoog meezing gehalte bevat.
In "Oceans" schotelt The Navins me opnieuw zo'n prima dansbare pop song voor en in "Better Luck" hoor ik de band nogmaals zo'n dansbare uptempo pop song spelen.
Vervolgens gaat de band in "See You Again" verder met het maken van hun lekker in het gehoor klinkende pop songs, waarna het laatste nummer volgt, getiteld "Wallet Full Of Signs" en daarin laat de band me genieten van een vrij snelle swingende pop song.

"Not Yourself Today" van The Navins is een aangename plaat om te horen en ik kan elke liefhebber van dansbare poprock dan ook aanraden, deze schijf eens te gaan beluisteren.

Review: The Queen Annes - Released! (Green Monkey Records, 2016) (Psychedelische Pop)

James Gascoigne - drums en zang en Kip Phillips - sologitaar en zang groeiden samen op in Bellevue, Washington, een voorstad van Seattle en speelden sinds hun jeugd samen de nummers van o.a.The Who, Led Zeppelin en Rolling Stones.
Ook speelden ze los van elkaar in diverse bands, maar eind jaren 70 besloten ze, dat het tijd werd een eigen band op te richten, die ze The Queen Annes noemden en kwamen Toby Keil - basgitaar en Lance Taft - sologitaar bij het duo.
In deze formatie nam de band de cassette single “Secret Agent Kid” / “Mary” bij Doug Rayburn van Pavlov’s Dog op, maar de band ontdekte, dat het hun aan een zanger ontbrak.
In 1980 kwam Tom O’Connell - zang bij de band en na enkele maanden repeteren en eigen nummers schrijven, begon de groep op te treden.
Rond die tijd werden Kip en James hun huis uitgezet, omdat ze televisies van hun balkon op de tweede verdieping gooiden, maar dezelfde dag vond Tom een groot oud roze huis te huur staan en belde James, die al snel tot een overeenkomst met de verhuurder kwam.
Binnen de korst mogelijke tijd zat het huis vol punks, hippies, daklozen, vriendinnen, groupies en andere figuren, die er constant feest vierden en na enkele maanden was het huis veranderd in een puinhoop, maar in elke kamer van het huis stond wel een draaitafel en lagen er platen van The Jam, The Clash, Bowie, Stiff Little Fingers, The Pretenders, Prince, Bebop Deluxe, Blondie, Bo Diddley, Chuck Berry, The Beatles, The Stones, The Beach Boys en veel meer bands door de kamers verspreid.
Leden van diverse bands, zoals Seattle’s culty Love Family (beter bekend als Church of Jesus Christ at Armageddon), Duran Duran, Guns’n’Roses en lokale punks als The Bopo Boys verlieten na het feesten met een kater het huis.
The Queen Annes traden vervolgens op met o.a. NW Spawn, The Hearts, Moberlys, Fastbacks, Silly Killers, Refuzors, Miracle Workers en toerden met The Three O’Clock.
De band werd steeds bekender in hun omgeving en hun schare fans groeide met de dag, waardoor er meer optredens volgden, waaronder als voorprogramma van de metal band Myth, die later bekend zou worden onder de naam Queensryche.
Nadat Toby Keil de band in 1983, tussen 2 sessies door, verlaten had en naar Los Angeles was verhuisd om bij The Moberleys te gaan spelen, kwam John Carey bij de band als basgitarist, zodat de band vanaf dat moment bestond uit: Tom O'Connell - zang, Kip Phillips - sologitaar en zang, John Carey - basgitaar en James Cascoigne - drums, zang en sologitaar.
Ook werd vanaf 1983 hun muziek door het Green Monkey Records label uitgebracht en de eerste uitgave daarvan was de compilatie cassette "Local Product".
In 1985 bracht Green Monkey Records de cassette "Something Quick" van de band uit, die in 2014 met een andere hoes opnieuw is verschenen, aangevuld met 13 andere opnamen uit de periode 1980-1983.
The Queen Annes zou tot 1999 blijven bestaan, maar in 2009 kwam de band weer bij elkaar en in 2013 werd er er rock versie van Roy Wood's "I Wish It Was Christmas Every Day" voor het Green Monkey Records label opgenomen.
Er lagen in 2014 al plannen om hun album "Revenge", dat in 1997 opgenomen werd, uit te brengen en in nu is het dan zover, want Green Monkey heeft het album onder de titel "Released!" op 17 juni 2016 uitgebracht.

"Released!" bevat 14 nummers, waarvan "Circus Train" de eerste is en daarin hoor ik de band een lekkere licht psychedelische pop song spelen, waar invloeden van de muziek van The Beatles en The Who in zitten en deze wordt gevolgd door "The Earnest Of Being George" en ook in dit nummer zijn Beatles invloeden sterk hoorbaar en krijg ik een schitterende psychedelische beat song voorgeschoteld, die eind jaren 60 gemaakt had kunnen zijn. (luister naar dit nummer via de bandcamp link onder de recensie)
Daarna hoor ik "She Swims Sideways", een heerlijke aanstekelijke licht psychedelische pop song, die in een gemiddeld tempo gespeeld wordt, waarna "What's It All About?" volgt en dit is een prachtige uptempo poprock song, die prima dansbaar is.
In "Caught Underneath The Light" zet de band me een mooie pop song voor, waar enkele goede tempowisselingen in zitten, maar die ondanks dat niet helemaal uit de verf komt, omdat de zang naar mijn mening niet goed loopt en in "It's Not My Life" speelt de band een uitstekende dansbare pop song met prima samenzang.
Dan hoor ik The Queen Annes een lekker in het gehoor klinkende song spelen, getiteld "Kiss Me I'm Dead", die sterke invloeden van The Kinks en The Who heeft en gevolgd wordt door "Please Come Back", een erg rustige pop song, die gewoon prima klinkt, waarna ik "Drift Apart" te horen krijg en verrast de band me door een schitterende rustige rock song te spelen, die progressieve rock en blues invloeden bevat.
Vervolgens hoor ik "I Owe You Nothing" en ook deze zestiger jaren gerelateerde song wordt in een niet al te hoog tempo gespeeld en bevat lichte invloeden van muziek van The Who, om gevolgd te worden door "Lady Of The Waves", een vrij rustige mooie pop song.
Verder hoor de band ik "This Whole World", een geweldige pop song, waar de samenzang me enigszins aan die van The Beach Boys doet denken, "Harry Braff", een fantastische pop song, waarin de invloed van The Beatles en The Hollies goed hoorbaar is en "We Picked A Good Day", een korte swingende pop song met een zeer aangenaam ritme, waarbij het moeilijk is stil te blijven zitten en daarmee sluit de band het album op passende wijze af.

"Released!" van The Queen Annes is een zeer aangename plaat om te beluisteren, die enkele uitschieters bevat en ik kan deze uitstekende CD dan ook aanbevelen aan iedere liefhebber van psychedelische muziek, zestiger jaren muziek en de betere pop.

Review: Jeremy & The Harlequins - Into The Night (Yep Roc Records, 2016) (Rock & Roll)

Jeremy & The Harlequins uit Toledo, Ohio, Amerika, werd in 2013 opgericht na het uiteen vallen van de band We Are The Fury en bestaat uit: Jeremy Fury (Lublin) - zang, Graig Bonich - sologitaar, Patrick Meyer - sologitaar, Bobby Ever - basgitaar en Stevie Furie (Lublin) - drums.
De band nam hun debuut album "American Dreamer", waarvoor ze ongeveer een week oefenden, in 2 dagen op in de Tempermill Studios (The White Stripes, Loretta Lynn) te Detroit en bracht het in eigen beheer uit.
Daarmee oogstte ze lovende kritieken van onder andere de Wall Street Journal, Huffington Post en NYLON en maakte in 2015 tevens het nummer "Trip Into The Light" voor de Tom Cruise film "Edge Of Tomorrow", dat tot beste song van 2015 werd gekozen door de luisteraars van Little Steven's Underground Garage Radio Show.
Op 5 augustus 2016 verschijnt het tweede album van de band, getiteld "Into The Night" en dit wordt via het Yep Records label op LP en CD uitgebracht.

Het album bevat 10 nummers, waarvan de titelsong "Into The Night" de eerste is en daarin krijg ik een lekker in het gehoor klinkende swingende dansbare powerrock song te horen, waarbij stil zitten door het aanstekelijke ritme geen optie is (luister naar dit nummer via de youtube link onder de recensie) en deze wordt gevolgd door "No One Cares", een heerlijke dansbare rock song, waarvan het ritme verdacht veel op dat van het door Chuck Berry geschreven "Not Fade Away" lijkt.
Daarna schotelt de band me "Rhythm Don't Lie" voor en hoor ik een schitterende uptempo rock & roll song, die me enigszins aan "Don't Be Cruel" van Elvis Presley doet denken.
Dan hoor ik "For Angels", waarin de band, in een gemiddeld tempo, een uitstekende rock song met vijftiger jaren invloed speelt, die prima dansbaar, waarna ik "Let Her Run" te horen krijg en ook in dit nummer laat de band me genieten van een swingende dansbare poprock song.
In "Big Beat" zet Jeremy & The Harlequins me een verrukkelijke vijftiger jaren gerelateerde rock song voor, die swingt en een zeer aanstekelijk ritme bevat en deze wordt gevolgd door "Drinkin' By Myself", een lekker klinkende uptempo fifties rock song, die enkele prima tempowisselingen bevat.
Vervolgens krijg ik "Critical Condition" te horen en daarin speelt de band opnieuw zo'n heerlijke dansbare rock song, die de sfeer van eind jaren 50, begin  60 uit wasemt, om gevolgd te worden door "There's A Girl", een mooie rustige song, die me aan de muziek van Buddy Holly doet denken, waarna het laatste nummer van het album volgt, getiteld "Oh Yeah (I Didi It Again)", eveneens een prachtige dansbare en swingende rock song, die in een gemiddeld tempo gespeeld wordt en de voorliefde van de band voor de jaren 50 muziek nogmaals naar voren laat komen.

"Into The Night" van Jeremy & The Harlequins is een fantastisch album, dat vol staat met uitstekende swingende rock songs, die zeker bij liefhebbers van  jaren 50 rock & roll in de smaak zal vallen, maar ook zij, die van lekkere dans muziek houden zullen volop aan hun trekken komen en ik kan hen dan ook aanraden, deze schijf eens te gaan beluisteren.

Review: Liquid Generation - Quarter To Zen (Green Monkey Records, 2016) (Garagerock)

Liquid Generation, die bestond uit: Jeremy Meyer - zang, John Branin - sologitaar, Bob Blackburn - slaggitaar, John Conrard - basgitaar en Randy Nash - drums, was een van Seattles eerste Neo-Psychedelische bands van begin jaren 80.
Hun repertoire bestond uit covers van hoofdzakelijk Britse zestiger jaren bands, zoals: The Kinks, Them en The Troggs, maar ook van covers van obscure bands als The Remains, The Choir, The Ugly Ducklings, The Gants en The Chob.
In 1984 bracht de band hun eerste en enige single uit, getiteld "1/4 To Zen" / "I Love You", terwijl er via een 4 en 8 sporen recorder meerdere nummers opgenomen werden.
Liquid Generation deed in 2009 een eenmalig optreden om hun 25 jarig bestaan te vieren, waarbij het Green Monkey Records compilatie album "It Crawled From The Basement" verscheen en op hun op 18 maart 2016 verschenen CD, "Quarter To Zen", die door Green Monkey Records is uitgebracht, zijn 15 onuitgebrachte nummers plus de A-kant van de single te horen.

Het album start met de A-kant van de single "1/4 To Zen" en hierin zet de band me een lekker in het gehoor klinkende uptempo powerrock song voor, die een aanstekelijk ritme heeft (luister naar dit nummer via de youtube link onder de recensie) en gevolgd wordt door "We're Pretty Quick" een fantastische rauwe snelle garagerock song, die swingt als een trein en veel fuzz op de gitaar bevat.
Daarna krijg ik "All Good Things" te horen en daarin speelt de band een heerlijke snelle garagerock song, die enkele prima tempowisselingen bevat, waarna ik "Hang Up" voorgeschoteld krijg, waarin de band een geweldige rock song in een gemiddeld tempo speelt.
Dan volgt "She's Mine", eveneens een schitterende garagerock song, waarbij het tempo vrij hoog ligt en de song aanstekelijk klinkt, waarna "From Home" volgt en deze Troggs cover klinkt lekker ruig en iets sneller dan het origineel.
In "Out Of Our Tree"krijg ik weer zo'n uitstekende uptempo garagerock te horen, waar de energie af spat en in "This Is The World We Live In" speelt de band een snelle garagerock song met lichte hypnotiserende progressieve rock invloeden.
Vervolgens brengt Liquid Generation "Once Before" ten gehore en daarin krijg ik een lekker klinkende rock song te horen, die gevolgd wordt door "I Need You", waarin ik één van mijn favoriete Kinks nummers hoor en deze uitvoering klinkt uitstekend en is ruiger dan het origineel.
Het volgende nummer heet "Little Girl" en ook deze cover wordt op prima wijze uitgevoerd, maar ik prefereer toch de oorspronkelijke versie, hoewel die minder heftig klinkt en dit nummer wordt gevolgd door "Til The End Of Time", waarin de band verder gaat met het maken van uptempo rock muziek, die enkele prima tempowisselingen bevat.
Verder hoor ik "Nothing", een fantastische garagerock song met diverse subtiele tempowisselingen, "Going Out Of My Mind", een snelle vrij heftige garagerock song, "I Love You", een melodische rock song, die in hoog tempo gespeeld wordt en "Endless Summer", een aanstekelijke licht psychedelische poprock song, die invloeden van de muziek van The Byrds heeft.

"Quarter To Zen" van Liquid Generation bevat 16 geweldige songs, waarin de band me terug heeft gevoerd naar de jaren 60 en ik kan iedere liefhebber van jaren 60 muziek en garagerock, deze CD dan ook van harte aanbevelen.

Review: The Bongolian - Moog Maximus (Blow Up, 2016) (Dance)

In 2001 nam multi-instrumentalist en Big Boss Man (4 albums plus 6 singles) voorman Nasser Bouzida, uit Harlow, Engeland, onder de naam The Bongolian zijn eerste solo opnamen op, die invloeden uit Latin, funk, soul en jazz bevatten.
Deze opnamen verschenen in februari 2002 via het Blow Up Records label op zijn debuut album "The Bongolian", die werd gevolgd door "Blueprint" (februari 2006), "Outer Bongolia" (februari 2008) en "Bongos For Beatniks" (mei 2011), maar ook verscheen er een album, dat hij maakte in samenwerking met Fay Hallam, getiteld: "Lost In Sound" (juni 2012).
Tevens verscheen zijn eerste 7" vinyl solo single "Bongohead" / "The Farisian" op 12 november 2001 via het Blow Up records label, waarna "The Riviera Affair" (digitale single 7 februari 2011), "Give It To Me (On The Left Side)" (digitale single 6 juni 2011) en "Strange Lovers" (digitale single 26 december 2011) werden uitgebracht.
"Moog Maximus", dat in Beat Mountain Studio te Wales is opgenomen en te Oslo, Noorwegen, in de High Voltage Audio Studio is gemixt door Nick Terry, terwijl de mastering te Londen werd gedaan, is zijn vijfde solo plaat, dat via Blow Up Records verschijnt (5 augustus 2016) en hierop krijgt Nasser medewerking van Louisa Hygate (3 nummers) en Jeff Walls (1 nummer).

Het album, dat net als zijn vorige uitgaven, zowel op CD als op vinyl (180 gram) verschijnt, start met "Octavius", waarin ik een schitterende swingende dansbare mix van funk, Latin en Hammond beat te horen krijg, die gevolgd wordt door "Googa Mama", een live opname van dit geweldige swingende nummer, dat door Louisa gezongen wordt, waarbij het Hammond orgel een hoofdrol speelt en stil zitten onmogelijk is.
Daarna krijg ik "Vacation In Westworld" voorgezet en daarin speelt The Bongolian een fantastisch klinkend Science fiction achtig elektronisch nummer, dat ook nu weer vergezeld gaat van Hammond orgel klanken en een mysterieus begin heeft, waarna "Jan Hammer Of The Gods" volgt, een verrukkelijk swingende mix van disco, Hammond beat, soul en bongo ritmes, waarbij stil zitten geen optie is.
Dan schotelt hij me het titel nummer "Moog Maximus" voor en hierin krijg ik een prachtig rustig synthesizer nummer te horen, dat gevolgd wordt door "B-Boy Toga Party", een geweldig swingend funky rock nummer, waarbij de bongo's en synthesizer een hoofdrol spelen, terwijl de muziek de sfeer van een jaren 70 film muziek nummer uit wasemt.
In "Boudica Rides Again" krijg ik een western film nummer voorgeschoteld, dat gemixt met synthesizer klanken en disco gewoonweg fantastisch klinkt (luister naar dit nummer via de youtube link onder de recensie) en in "Londinium Calling" laat hij me opnieuw genieten van een swingend dansbaar Hammond beat nummer, dat heerlijke bongo ritmes bevat.
Vervolgens zet Nasser me "Mr Woo" voor en hoor ik hem een heerlijke swingend stukje afwisselende muziek spelen, dat door de hip-hop zang van Louisa een extra dimensie krijgt, waarna hij vervolgt met "Ritmo Do Rio", dat me in het begin van het nummer enigszins aan "The Incorowd" van Ramsy Lewis doet denken, maar dat is maar even, want Nasser weet met dit nummer een waanzinnig goed swingend stuk bongo muziek te brengen, dat aan alle kanten swingt als een trein.
Verder hoor ik "Kids Love Moogs", een nummer dat me aan de song "I Can See Clearly Now" doet denken en "Aries And Scorpio", een prima mix van disco, soul en synthesizer, waarin psychedelische invloeden zitten en Jeff de gesproken tekst voor zijn rekening neemt.

Op "Moog Maximus" van The Bongolian staan 12 geweldige nummers, waarmee Nasser me van begin tot eind in de ban van zijn muziek heeft weten te houden en ik kan dit album voor de volle 100% aanraden aan iedere liefhebber van swingende muziek.

Review: Oneirogen - Convivium (Denovali Records, 2016) (Elektronisch)

Mario Diaz de Leon werd in 1979 in de staat Minnesota, Amerika geboren en voor hij naar het Oberlin Conservatory of Music ging, waar hij elektronische muziek en composities studeerde, speelde hij sologitaar in hardcore punk en metal bands.
Sinds 2004 woont hij in New York City en hij behaalde zijn doctoraat muziek composities in 2013 aan de Columbia University.
Zijn debuut als componist maakte hij in 2009 met het album "Enter Houses Of", dat via het Tzadik label van John Zorn werd uitgebracht en geprezen werd door de New York Times voor zijn hallucinatoire intensiteit.
Solo is hij actief onder de naam Oneirogen, een experimenteel project, bekend om zijn samenvoeging van etherische synthesizers, ruwe vervorming en noise invloeden en maakte hij de albums "Hypnos" (2012, Denovali, Shinkoyo), "Veni Nox Anima" (2012, Denovali) en "Kiasma" (2013, Denovali).
Ook schreef hij de muziek van de albums "Trembling Time II" in 2009 voor kamermuziek (2-5 spelers, viool, altviool en cello) en "Luciform" (2011, voor solo dwarsfluit en elektronica).
Zijn laatst verschenen album "The Soul Is The Arena" (2015), dat onder zijn eigen naam via Denovali Records werd uitgebracht, bevat bijdragen van solisten Claire Chase - dwarsfluit (die ook op "Luciform" meespeelde) en Joshua Rubin - bas klarinet.
Het album "Convivium" uit 2016 is weer onder de naam Oneirogen verschenen en ook dit werd door Denovali Records op de markt gebracht.

"Convivium" bevat 7 nummers, waarvan "Siege" het eerste is en hierin hoor ik Mario een kort elektronisch nummer ten gehore brengen, dat in een erg langzaam eentonig tempo gespeeld wordt en enkele verrassende elektronische drumpartijen heeft.
Daarna schotelt hij me "Sacrum" voor en krijg ik een schitterend elektronisch nummer te horen, dat symfonisch start, maar na korte tijd over gaat in een mix van progressieve elektronische muziek met heftig geschreeuwde teksten en experimentele invloeden, om vervolgens later verder te gaan in een licht hypnotiserend ritme, waar zware depressief klinkende klanken tussendoor gespeeld worden.
Dan volgt "Rupture", dat in een swingend eentonig hypnotiserend ritme gespeeld wordt en sterke invloeden van krautrock bevat, waarna iets over de helft van het nummer er psychedelische zang bijgevoegd wordt en tegen het einde experimentele klanken het nummer afsluiten.(luister naar dit nummer via de soundcloud link onder de recensie)
In het titelnummer "Convivium" zet Oneirogen me een eentonig hypnotiserend nummer voor, dat langzaam iets zwaarder en experimenteler wordt en tegen het einde over gaat in een licht psychedelisch stukje muziek, dat gevolgd wordt door "Engilfment", een heftig experimenteel klinkend elektronisch nummer, waar teksten tussendoor gesmeten worden.
Vervolgens zet hij  me "Cordium" voor en daarin laat hij me genieten van een heerlijk zwaar hypnotiserend elektronisch nummer en ook daarbij worden de teksten de muziek in geschreeuwd en in het laatste nummer, dat "Held" heet krijg ik een heerlijk rustig eentonig nummer te horen, waarbij kabbelend water op de achtergrond voor rust zorgt.

Het album "Convivium" van Oneirogen bevat 7 uitstekende nummers, die weliswaar niet voor de grote massa toegankelijk zullen zijn, maar deze zijn het beluisteren zeker waard en ik kan iedere liefhebber van elektronische en hypnotiserende muziek dan ook aanraden, deze schijf eens te gaan horen.

Review: West, Space & Love - Vol.II (Space Rock Productions, 2016) (Krautrock / Oosters / Progressieve Rock)

West, Space & Love, uit Denemarken, namen hun eerste album in oktober 2009 op, waarna het in 2012 verscheen.
Voor hun album "Vol.II" gingen ze van 4 tot 6 december 2015 de Sharda Music Studio, Mediaverkstan en Root Rock Studio te Stockholm in, om dit met enkele gastmuzikanten op te nemen.
De instrumenten, die hierbij gebruikt werden zijn: West - Roland SH1000, Vermona synthesizer, Arturia minibrute SE, Elka rhapsody 490, Doepfer dark time, cajon, ki-gonki, qaraqab, zang, spring drum, Elka rhapsody 490, cuica, Space - Custom modular synthesizer, Korg monotron, Oscar en Roland SH1000 en Love - drums, cajon, ki-gonki, qaraqab, zang, spring drum, Roland SH1000 en cuica en tevens spelen: Jonathan Segel - viool, Moa Danielson - santoor en Mathias Danielsson - delay pedaal op het album mee.
"Vol.II" verschijnt op 10 juli 2016 zowel op LP in een gelimiteerde oplage van 600 stuks, waarvan er 120 stuks op doorzichtig vinyl, 180 op wit vinyl en 300 op zwart vinyl worden geperst en op CD in een beperkte oplage van 500 stuks en bevat 7 nummers.

Kant A start met "Floyd's Dream", waarin ik de band een schitterend hypnotiserend krautrock nummer in een niet al te hoog tempo hoor spelen, dat gevolgd wordt door "Khan Paan", een fantastisch Oosters nummer, waarin, door het gebruik van de sitar en santoor, sterke invloeden uit India in horen zijn.
Daarna schotelt de band me "2002" voor en hierin hoor ik de band een melodisch wild west nummer spelen, waarin het ritme vrij hoog is en "Pig In Space" zet de band me een experimenteel stukje spacerock voor, waarbij de synthesizer en drums de belangrijkste rol vervullen, terwijl de basgitaar er tussen door speelt.
De B-kant begint met het Oosters getinte "Øscilations In D Minor" en ook in dit nummer laat West, Space & Love me genieten van een geweldig stukje Indiase muziek, dat na enkele minuten een licht hypnotiserend ritme krijgt, waarna de band de muziek versneld en er een verrukkelijk nummer ontstaat. (luister naar dit nummer via de bandcamp link onder de recensie)
In "Anybody Out There" zet de band me een rustig licht hypnotiserend ruimtelijk krautrock nummer voor, dat in een monotoon ritme gespeeld wordt en in "Time Compression" krijg ik een uitstekende mix van progressieve rock, ruimtelijke en Oosterse muziek voorgezet, die in een rustig tempo gespeeld wordt.

"Vol.II" van West, Space & Love is een genot om te beluisteren, waarbij de muziek niet in een bepaald hokje te stoppen is en door de diversiteit een aanrader voor liefhebbers van krautrock, spacerock, progressieve rock en Oosterse sitar muziek.