Big GRunt bestond uit de ex leden van The Bonzo Dog Doo-Dah Band Vivian Stanshall - zang en tenor tuba (euphonium), Dennis Cowan - basgitaar en Roger Ruskin Spear - saxofoon.
De andere bandleden waren: Bubs White - sologitaar, Borneo Fred Munt - sologitaar (beiden lid van de road crew van The Bonzo Dog Doo-Dah Band) en Ian Wallace - drums.
Big GRunt was de opvolger van de band The Sean Head Showband, waar ook Eric Clapton deel van uit maakte, die na het maken van hun enige single "Labiodental Fricative" / "Paper Round" weer uit elkaar ging.
Op 16 maart 1970 maakte John Peel opnamen van enkele nummers van Big Grunt voor zijn BBC Radio 1 programma The John Peel Show, dat 21 maart 1970 werd uitgezonden.
Deze opnamen worden, voor het allereerst!, door het Mega Dodo Records label, op 26 september 2016 in een zeer beperkte oplage van 500 stuks op geel vinyl als 12" EP (4 nummers) uitgebracht.
De A-kant start met "Blind Date", waarin ik de band een heerlijke mix van country en pop hoor spelen, die een gesproken en gezongen tekst bevat, waarbij de muziek me aan die van The Bonzo Dog Band doet denken (luister naar dit nummer via de youtube link onder de recensie) en deze wordt gevolgd door "11 Mustachioed Daughters", een schitterende swingende progressieve beat song, die lichte invloeden bevat van het nummer "Mona" (The Rolling Stones) en swingt als een trein.
Het eerste nummer van kant B heet "The Strain" en daarin zet de band me een swingende rock song, in de stijl van "Lucille" (Little Richard) voor, waarbij stil zitten geen optie is, waarna "Cyborg Signal" volgt en hierin laat de band me genieten van een fantastisch stukje instrumentale progressieve rock, dat Spaanse invloeden bevat en tevens zijn er invloeden van "Tommy" (The Who) te horen.
"In Session" van Big GRunt is een geweldige 12" EP, waarvan ik van begin tot einde genoten heb en ik kan iedere liefhebber van rock muziek dan ook aanraden, deze plaat een s te gaan beluisteren, om misschien wel tot dezelfde conclusie te komen als ik: Fantastisch!
Itchy Teeth werd in 2011 te Londen, Engeland opgericht en bestaat uit: Xav Clarke - zang en sologitaar, Charlie Hannah - zang en sologitaar, Big M. - basgitaar en Oli Booker - drums.
De band bracht hun debuut single "Going Up To Mars" / "Little Plane" in september 2015, in een beperkte oplage op rood vinyl, in eigen beheer uit en deze is verkrijgbaar via hun online winkel.
De band trad regelmatig in Europa op en namen in Duitsland het live album "Live At Nörgelbuff" op, dat vanaf 15 december 2014 via hun website en tijdens optredens te koop is.
Tevens schreven ze het thema en aflevering voor CBeebies' Dinopaws (BBC) en traden veel op bij BBC Londen's "Gary Crowley Show".
Hun single "Time Machine" wordt 13 mei 2016 door het Four Twenty Records label uitgebracht en hun debuut album "Itchy Teeth", dat in 1 dag live in een bunker in Duitsland werd opgenomen, zal 12 augustus 2016 verschijnen.
Het album, dat 10 nummers bevat, begint met de single "Time Machine", waarin ik de band een lekker klinkende zestiger jaren gerelateerde pop rock song hoor spelen, die een erg aanstekelijk ritme heeft, swingt en diverse subtiele tempowisselingen bevat (luister naar dit nummer via de youtube link onder de reccensie) en gevolgd wordt door "Red Light Mary", een uitstekende vrij rustige pop song.
Daarna zet de band me "Original Fool" voor en hoor ik een lekker in het gehoor klinkende swingende uptempo pop song, die zeer dansbaar is, waarna "Solid Gold Teeth" volgt en de band een prachtige rustige ingetogen song speelt.
Dan hoor ik "Silhouette", een schitterende, vrolijk klinkende, uptempo pop rock song met diverse tempowisselingen, die invloeden van de jaren 70 heeft en gevolgd wordt door "Face I Can Trust", een prima aanstekelijke pop song, die een dansbaar ritme heeft.
In "Modern Man" laat Itchy Teeth me een heerlijke afwisselende pop song horen, die vrij commercieel klinkt en in "Monday's Fool" zet de band me opnieuw een prttig klinkende pop song voor, waarbij het meezing gehalte vrij hoog is en de muziek een aanstekelijk ritme bevat.
Vervolgens speelt de band "Teenager Permanently", een prachtige vrij rustige pop song en "Terrible Thing", een uitstekende swingende pop song, die diverse tempowisselingen bevat en net als de rest van de songs vrij commercieel klinkt.
Het album "Itchy Teeth" van Itchy Teeth bevat 10 prima pop songs, waarmee de band muzikaal op het grote publiek mikt, die zeker bij de liefhebbers van de betere pop muziek in de smaak zullen vallen.
Gitarist, accordeonist en pianist Pierre Omer werd in Londen, Engeland, geboren uit een Zwitserse moeder en Indiase vader.
Hij is één van de oprichters van de Zwitserse band The Dead Brothers en maakt sinds 2009 solo projecten, waarbij hij met diverse muzikanten speelde zoals onder andere Robert Butler (The Shit, The Miracle Workers), Roland Bucher en Christian Aregger (Blind Butcher).
In 2013 startte hij samen met Christoph Gantert - trompet en zang, Jean-Philippe Geiser - dubbele basgitaar en zang en Julien Israelian - drums en percussie zijn nieuwe project, genaamd Pierre Omer's Swing Revue.
Hierin speelt de band nummers van jaren 30 en 40 Europese en Amerikaanse swing jazz (live onder andere op het Montreux Jazz Festival in 2015 en Le Cirque Electric te Parijs in 2014).
Het album "Swing Cremona", dat 19 augustus 2016 door Voodoo Rhythm Records op zowel vinyl als op CD wordt uitgebracht en 12 nummers bevat, werd in de Outside Inside Studio's in Italië opgenomen om een zo'n sfeervol mogelijk resultaat op te leveren.
Het album begint met "Show Me Some Love", waarin ik een geweldige swingende jazz song hoor, waarbij het onmogelijk is stil te blijven zitten, die gevolgd wordt door "International Man Of Mystery" en ook daarin swingt de jazz muziek als trein.
Daarna laat de band me genieten van "Russian Lullaby", een cover van een nummer van Irvin Berlin (bekend van het nummer "Cheek To Cheek") en wordt ik 70 á 80 jaar terug in de tijd gebracht met heerlijke swingende klanken, waarna "Baby Blue" volgt en ik een schitterend nummer hoor, dat een mix is van de muziek van een revue en Nick Cave, waarbij het ritme aan zet tot dansen.
Dan volgt "Old Man Mose", waarin een thema zit, dat in tekenfilms gebruikt is en hoor ik een fantastische swingende jazz song en in de song "Coconut Island" doet de muziek me denken aan die van The Bonzo Dog Doo-Dah Band.
In het instrumentale "Swing Cermona" laat de band de pannen weer van het dak swingen en in "Miserlou", dat lichte Oosterse invloeden bevat, krijg ik een uitstekende swingende jazz song te horen, waarin de muziek invloeden van die van Django Reinhart heeeft.
Vervolgens speelt Pierre Omer's Swing Revue een cover van Duke Ellington, getiteld "Lotus Blossom” en hierin laat de band me een lekker in het gehoor klinkende swing jazz song horen, die een slepend ritme heeft (luister naar dit nummer via de youtube link onder de recensie) en gevolgd wordt door "I Lost My Smile", een verrukkelijk, vrolijk klinkend, swingend jazz nummer, waarbij het onmogelijk is stil te blijven zitten.
Verder zet de band me "Sophie" voor, waarin de tekst in het Duits gezongen wordt en de muziek weer dat swingende ritme bevat, waarbij ik wel in beweging moét komen en in het laatste nummer, een cover van Charlie Shavers song “Undecided”, is dat niet anders en sluit de band de plaat op swingende wijze af.
"Swing Cremona" van Pierre Omer's Swing Revue bevat 12 fantastische jaren 30 en 40 swing jazz nummers, waarbij het onmogelijk is stil te blijven zitten en ik kan iedere liefhebber van dit genre dit meesterwerk dan ook voor 100% aanraden.
Ahkmed werd in 1998 te Melbourne, Australië, opgericht en bestaat uit: Carlo Iacovino - sologitaar, Dan McNamara - basgitaar en John Paul Caligiuri - drums en zang.
De band bracht in 2002 hun debuut EP "Adventures Involving Nudity" in eigen beheer op CD uit, gevolgd door "The Wide Wheelin' Feeling" (CD-R EP, eigen beheer, 2003), "Ahkmed" (CD-R EP, eigen beheer, 2003) en "In Your Neck Of The Dying Woods" (CD-R EP, eigen beheer, 2005).
Vervolgens bracht het R.A.I.G. label in 2007 hun debuut album "Chicxulub" uit, een compilatie van eerder verschenen nummers van hun CD-R's en in 2009 verscheen het album "Distance" via het Elektrohasch label, zowel op CD als op LP.
Op 29 juli 2016 is hun nieuwe album "The Inland Sea" op CD en 2LP verkrijgbaar en deze is ook dit maal door Elektrohasch uitgebracht.
Het album bevat 5 lange nummers, waarvan "Kaleidoscope" de eerste is en hierin hoor ik de band een bijna 11 minuten durende mix van progressieve rock en ambient spelen, waarbij het tempo gemiddeld is en invloeden van stonerrock en Colour Haze te horen zijn, die halverwege verandert in een fantastisch stuk psychedelische progressieve rock met een hypnotiserend ritme.
Daarna schotelt de band me het titel nummer "The Inland Sea" voor en krijg ik een geweldig lekker progressief rock nummer te horen met enkele prima tempowisselingen, dat in een niet al te hoog tempo gespeeld wordt, maar na enkele minuten iets meer snelheid krijgt en steviger wordt, om vervolgens opnieuw te veranderen, waarna ik een mix van soundscapes en psychedelische rock hoor.(luister naar dit nummer via de youtube link onder de recensie)
Dan volgt "Last Hour Of Light", dat 20 minuten duurt en daarin laat Ahkmed me genieten van een rustig startend progressief nummer, dat voorzichtig opgevoerd wordt, zodat er een verrukkelijk stuk rock ontstaat, dat tevens een licht hypnotiserend ritme bevat, om iets over de helft van het nummer te veranderen in een hypnotiserend psychedelisch progressief nummer.
In het volgende nummer, dat "Pattern Of Atolls" heet, zet de band me een schitterende progressieve rock song voor, die in een rustig tempo start, langzaam opgevoerd wordt en tegen het eind verandert in een uitstekende stonerrock song.
Het laatste nummer van het album heet "The Empty Quarter" en ook hierin laat de band me weer genieten van een heerlijke mix van stoner en progressieve rock, die in een gemiddeld tempo gespeeld wordt, waarmee Ahkmed me 15 minuten in de ban van hun muziek heeft weten te houden.
"The Inland Sea" van Ahkmed heeft me van begin tot einde weten te boeien en ik kan dit meesterwerk dan ook van harte aanbevelen aan elke liefhebber van stoner, psychedelische en progressieve rock.
Camera werd in 2011 te Berlijn, Duitsland, opgericht door Timm Brockman - synthesizer en Michael Drummer - drummer, waarna na enige tijd ook sologitarist Franz Bargmann zich bij het duo voegde.
De band maakte hun debuut album "Radiate!" in 2012 via het Amerikaanse aQuarius Records label uit San Francisco, waarna in 2013 de 12" vinyl single "Système Solaire", waarop 2 dubbele nummers staan, via het Bureau B label verscheen en in een oplage van 700 stuks geperst werd.
Vermeldenswaardig is dat van elk van de nummers een remix versie is gemaakt, waarvan "Skylla" door Solyst (beter bekend als Thomas Klein van Kreidler) en "Meteor" door Alvin B Clay (alias Pyrolator, alias Kurt Dahlke).
Hun CD "Remember I Was Carbon Dioxide" uit 2014 was daar de opvolger van en deze bevat 12 nieuwe nummers.
Bij enkele optredens van Camera werd de band bijgestaan door krautrock legendes, zoals Michael Rother van Neu! en Dieter Moebius van Cluster en tijdens de release party van de CD "Remember I Was Carbon Dioxide" was Michael Rother opnieuw van de partij als gastmuzikant.
Op 5 augustus 2016 verschijnt het album "Phantom Of Liberty" (waarop Steffan Kahles als nieuwe kracht in de band mee speelt) bij het Bureau B Records label en deze wordt zowel op CD als op LP en als download uitgebracht.
De muziek is in 2015 en 2016 in de Malzfabrik te Berlijn opgenomen en gemixt in de Big Snuff Studio te Berlijn.
Het album bevat 8 songs, waarvan de eerste "Affenfaust" heet en daarin krijg ik een zeer dansbaar hypnotiserend elektro krautrock nummer te horen, waarbij stil zitten niet aan de orde is, totdat de band, iets over de helft van het nummer, besluit het roer om te gooien en een psychedelisch experimenteel stuk gaat spelen, dat gevolgd wordt door "Fröhlichkeit", een schitterend uptempo krautrock nummer met symfonische rock en dance invloeden.
Daarna zet de band me "Festus" voor en hoor ik een Oosters getint nummer, dat een hypnotiserend ritme bevat en in een gemiddeld tempo gespeeld wordt, waarna "Nevernine" volgt en ik een fantastisch snel opzwepend krautrock nummer voorgezet krijg.
Het volgende nummer, dat "Ildefons" heet, is een heerlijke dansbare mix van krautrock, dance en symfonische rock en wordt gevolgd door "Reindenken Raus", waarin Camera een licht psychedelisch hypnotiserend krautrock nummer ten gehore brengt.
In "Tjamahal" laat de band me genieten van een schitterend hypnotiserend krautrock nummer, dat zeer dansbaar is (luister naar dit nummer via de youtube link onder de recensie) en in "Tribal Mango" krijg ik hemelse klanken voorgeschoteld, die over gaan in experimentele krautrock met een hypnotiserend ritme, waarmee de band me tot het eind van het nummer in de ban van hun muziek houdt.
"Phantom Of Liberty" van Camera is een geweldige opvolger van "Remember I Was Carbon Dioxide" uit 2014, waarbij de 8 verrukkelijke nummers van dit album me van begin tot einde hebben weten te boeien en ik kan deze schijf dan ook van harte aanbevelen aan iedere liefhebber van krautrock.
Russian Circles werd in 2004 door Mike Sullivan - sologitaar en Colin DeKuiper - basgitaar (beiden uit de band Dakota) te Chicago, Amerika, opgericht.
Binnen korte tijd voegde drummer Dave Turncrantz (Riddle Of Steel) zich bij dit duo, waarna dat zelfde jaar hun debuut EP "Russian Circles" in eigen beheer werd uitgebracht.
In 2006 volgde de single "Upper Ninety", die via het Suicide Squeeze label verscheen en ook werd in dat jaar hun debuut album "Enter" uitgebracht op het Flameshovel label.
Vervolgens ging in 2007 Colin Dekuiper uit de band en werd vervangen door basgitarist Brian Cook (ex Botch/These Arms Are Snakes).
In 2008 verscheen het tweede album van de band, getiteld "Station" via het Suicide Squeeze label, waarna de band dat jaar een split single met These Arms Are Snakes uitbracht via Sargent House, om gevolgd te worden door de albums "Geneva" (Suicide Squeeze, 2009), "Empros" (Sargent House, 2011) en "Memorial", waarop Chelsea Wolfe als gast zangeres mee speelt (Sargent House, 2013) en 5 augustus 2016 verschijnt het album "Guidance" via Sargent House.
Voor de opnamen van dat album ging de band 4 weken de God City Studio in van gitarist Kurt Ballou (Converge).
Russian Circles trad in de loop der jaren op met onder andere Tool en Deafheaven en werkte samen met zangeres Chelsea Wolfe.
Het album "Guidance" bevat 7 nummers, waarvan "Asa" het eerste is en daarin hoor ik de band een prachtig rustig nummer, waarin de gitaar de belangrijkste rol speelt en minimaal begeleidt wordt door de basgitaar en drums en door loopt in het volgende nummer, dat "Vorel" heet en op single is uitgebracht, waarin de band na zeer korte tijd het roer om gooit en me een geweldig stevig rock nummer voor zet, dat in een vrij hoog tempo gespeeld wordt en naar de hardrock neigt.
Ook dit nummer gaat verder in het volgende, dat "Mota" heet en daarin krijg ik een schitterend swingend melodisch stukje progressieve rock voorgeschoteld (luister naar dit nummer via de youtube link onder de recensie), dat vervolgd wordt in "Afrika", waarin ik opnieuw zo'n heerlijk melodisch progressief rock nummer te horen krijg, dat naar het einde toe een stuk rustiger wordt.
In "Overboard" zet Russian Circles me een fantastisch melodisch stukje muziek voor, dat me aan de muziek van de Russische band IWKC (I Will Kill Chita) doet denken en in "Calla" laat de band me genieten van een verrukkelijk stevig progressief rock nummer, dat diverse tempowisselingen bevat en sterke hardrock invloeden heeft.
Het laatste nummer van het album heet "Lisboa" en hierin start de muziek vrij traag en krijg ik ook nu weer een uitstekend melodisch nummer voorgeschoteld.
Russian Circles heeft me met "Guidance" van begin tot eind weten te boeien met hun schitterende melodische progressieve rock en ik kan elke liefhebber van dit genre het album dan ook van harte aanbevelen.
Astralasia werd in 1990 gestart als ambient-dub project van de psychedelische poprock band Magic Mushroom Band, waarbij de leden in beide bands speelden.
De band bracht in 1991 hun debuut LP "Astralasia" via het Fungus label uit en vervolgens kwam hun eerste single "Rhythm Of Life" uit via het Magick Eye Records label, gevolgd door de singles "Realise Your Purpose" en "Sul E Stomp" plus de LP "Politics Of Ecstacy" in 1992, waarna Astralasia in 1993 internationale faam verwierf door hun bewerking van het Porcupine nummer "Voyage 34".
Vanaf 1992 volgden de singles en LP's uitgaven, die allemaal via het Magick Eye Records label verschenen, elkaar met de regelmaat van de klok op, waarvan ik alleen de LP's hierbij zal vermelden.
Dat waren: "Pitched Up At The Edge Of Reality" (1993), "Whatever Happened to Utopia? (1994"), "Axis Mundi" (1995), "Astralogy" (1995), "The Space Between" (1996), "The Seven Pointed Star" (1996) en "White Bird" (1998).
Andere labels, die muziek uitbrachten van de band waren: Transient Records (CD "Somewhere Something", 2001), Voiceprint (CD "Volumes 1 & 2", 2004, CD "Sixty Minutes With", 2007, CD "Cluster Of Waves", 2007, CD "The Hawkwind Remixes", 2007), Talking Elephant Records ("Away With The Fairies", 2006), Shadowplay Release (CD "Fantasia", 2010) .
Daarna verscheen in 2010 het vinyl album "A Coloured In Dream", gevolgd door de LP "Voyage Till Tomorrow" die beide via het Tonefloat Records label werden uitgebracht en in 2013 kwam hun EP "Feel The Love" op de markt, waarop een bewerking van de Donna Summer song "I Feel Love" staat.
Sinds 2011 bestaat de band uit: Marc Swordfish - programmering, Wayne Twining - 303 programmering, Peter Pracownik - slide- en sologitaar, Paul C - keyboards, Maria - zang en Dan Spanner - saxofoon en dit zestal heeft in 2014, via het Fruits De Mer Records label, een nieuw album uitgebracht, getiteld "Wind On Water" en deze is in een gelimiteerde oplage op doorzichtig vinyl verschenen en gaat vergezeld van een bonus 7" single.
Icarus Peel uit Devon, Engeland, maakte in 2009 zijn eerste solo CD album, getiteld "Tea At My Gaffe", die in 2010 gevolgd werd door "The Sunflower Army" en in 2013 door "Sing!".
Ook maakte hij in 2013 met de band The Honey Pot, die hij in 2010 oprichtte, het album "To The Edge Of The World" voor het Mega Dodo label en onder de naam Crystal Jacqueline And The Honey Pot, verscheen er een dubbele 7" vinyl single bij het Fruits De Mer label in 2014 en verder kwam er een song van de band op het album "Home For Christmas", waarvan de opbrengst voor een goed doel was.
Verder is hij te beluisteren op het solo album "Sun Arise" van zijn vrouw Crystal Jacqueline, dat in 2014 bij Mega Dodo Records werd uitgebracht, gevolgd door de LP "Sun Arise" in 2015, die via het Mega Dodo Records label op de markt kwam en deze bevat 16 nummers, inclusief de songs van de EP "A Fairy Tale". maar ook verscheen het album Crystal Jacqueline And The Honey Pot, "Electronic Memory", in 2015 en dit is in een zeer gelimiteerde box oplage van 100 stuks uitgebracht en bevat een 12 pagina's tellend boekje, 2 ansichtkaarten en een badge, waarna "Inside The Whale", die 26 februari 2016 door het Mega Dodo Records label werd uitgebracht, in een beperkte oplage van 300 stuks op 18o gram zwart vinyl verscheen, waarvan de eerste 150 stuks door de band gesigneerd en genummerd zijn en daarop zijn keyboards speler John Wyatt en basgitarist Simon Fear, die sinds begin 2015 bij de band zitten, voor het eerst te horen.
De CD uitgave bevat 2 extra nummers, terwijl er van de beperkte uitgave van de 3CD versie slechts 150 verschenen zijn en deze bevat het album "Inside The Whale", het exclusieve live album "Live In London" (opgenomen tijdens het Games For May optreden), the single "Lisa Dreams" plus 2 bonus nummers en een interview met Icarus Peel en Crystal Jacqueline, waarbij het geheel verpakt is in een speciaal genummerd blik met waarzeggende vis.
Tevens werd de single "Lisa Dreams" in een beperkte oplage van 150 stuks op gekleurd vinyl speciaal voor leden van de Mega Dodo Records club geperst en deze is ook op zwart vinyl verschenen.
Op 9 mei 2016 verscheen de 7", 33 toeren, EP "Morning Dew" in een beperkte oplage op gekleurd vinyl via het Regal Crabomophone label van Fruits De Mer Records en daarop staan 4 nummers, waarop Crystal Jacqueline bijgestaan wordt door haar partner Icarus Peel.
The Blue Giant Zeta Puppies werd opgericht in februari 2010 en bestaat uit: BG (Mr. Blue Giant) - zang en sologitaar plus een wisselend scala van diverse muzikanten, omdat hij vindt, dat een reguliere band beperkingen oplegt.
BG heeft zich muzikaal vooral laten beïnvloeden door bands en muzikanten als: Duane Eddy, Roky Erickson, Sparklehorse, Dick Dale, The Eels, The Flaming Lips en The Moontrekkers.
The Blue Giant Zeta Puppies brengt sinds 2010 muziek op de markt, waarvan het merendeel gratis te downloaden is.
Zo verschenen de gratis downloads: "Burying The Bones" (CD album met 9 nummers, uitgebracht op 23 september 2010), "Martians Don't Surf!" (CD EP, 4 nummers, 25 oktober 2010), "The Heretic's Song" (CD single, 2 nummers, 6 juni 2011), "Dandelion Radio Session 2011" (CD EP, 4 nummers, 27 augustus 2011), "40 Million Miles To Earth" (CD single, 2 nummers, 4 oktober 2012), "Is it Christmas on Venus?" (CD single, 1 nummer, 20 december 2014), "The Devil Is In The Detail" (CD single, 3 nummers, 1 januari 2015) en "Semyorka" (CD single, 2 nummers, 4 oktober 2015).
Tevens verscheen het album "12 Theories Of Time Travel", waarop 16 nummers staan, als gratis uitgave in de "goodie bag" van de gezamenlijke "Games For May 2015" van Fruits De Mer en Mega Dodo Records en werd de 7" vinyl split single Topos Locos, The Blue Giant Zeta Puppies - "Madelina Valentina" / "The Man Who Cheated Death" in 2015 op het Dreams label uitgebracht.
Verder zit er een 7" vinyl 33 1/3 toeren mini album in de planning, getiteld "Semyorka", waar 7 nummers op komen te staan met daarop instrumentale versies en zijn er diverse nummers op compilatie albums verschenen zoals: "Best of The Garage Punk Hideout", "No Way Out" en "Trip Inside This House - Summer Solstice".
"The Fruits De Mer Records Guide To The Hitchhikers Guide To The Galaxy Co-Starring Astralasia Icarus Peel The Blue Giant Zeta Puppies - Journey Of The Sorcerer", dat 9 augustus 2016 in een beperkte oplage op 7" gekleurd vinyl plus bonus CD verschijnt, bevat 3 nummers, waarvan "Journey Of The Sorcerer" van Astralasia de eerste is en daarin hoor ik de band een fantastisch melodisch psychedelisch spacerock nummer spelen, waar een zeer dansbaar ritme in zit.
Daarna is het de beurt aan Icarus Peel, om een uitvoering van dit nummer te spelen en hierin hoor ik hem een geweldig stuk psychedelisch progressieve rock ten gehore brengen, waar een enkele prima tempowisseling zit en in de laatste versie, die van Blue Giant Zeta Puppies komt, krijg ik een schitterend uptempo progressief rock nummer te horen, dat swingt als een trein en me mee neemt in hun trip. (luister naar dit nummer via de youtube link onder de recensie)
"The Fruits De Mer Records Guide To The Hitchhikers Guide To The Galaxy Co-Starring Astralasia Icarus Peel The Blue Giant Zeta Puppies - Journey Of The Sorcerer" is een heerlijke plaat, die elke liefhebber van dit genre zal weten te waarderen en ik kan hen dan ook aanraden, deze single eens te gaan beluisteren, om misschien wel tot dezelfde conclusie te komen als ik: Fantastisch!
