Review: Colour Haze - In Her Garden (Elektrohasch, 2017) (Progressieve Rock)

Colour Haze uit Munchen, Duitsland, werd in 1994 opgericht en bestond toen uit: Stefan Koglek - sologitaar en zang, Christian Wiesner - basgitaar en Tim Höfer - drums.
In deze formatie bleef de band tot 1997 actief en werd het gelimiteerde debuut album "Chopping Machine" in 1995 in een oplage van 1000 stuks gemaakt en op CD door David Records uitgebracht.
In 1997 kwam Felix Neuenhoff als zanger bij de band en aan het einde van dat jaar stopte Tim Höfer en Christian Wiesner werd in augustus 1998 vervangen door drummer Manfred Merwald, die samen met basgitarist Philipp Rasthofer, Stefan Koglek en Felix Neuenhoff de nieuwe Colour Haze vormde.
Dat zelfde jaar bracht de nieuwe band het album "Seven" in een zeer beperkte oplage van 50 stuks in 1998 via Self Burn Records uit.
In mei 1999 verliet Felix de band plotseling en gingen de anderen als trio verder, waarbij Stefan de zang weer voor zijn rekening nam en de band bestaat heden ten dage nog steeds in dezelfde samenstelling.
Van 1999 tot heden bracht de band de volgende CD's / LP's uit: "Periscope" (limited edition CD-R (100 stuks), Toaster Records, 1999), "CO2" (CD-R (100 stuks) Monsterzero-Records, LP (450 stuks), Homegrown Records, 2000), "Ewige Blumenkraft" (CD/2LP, MonsterZeroRecords, 2002), "Los Sounds De Krauts" (2LP, Nasoni Records, 2002/2CD, Elektrohasch Records, 2003), "Flowers" (Colour Haze)/"Forrest Of Illusion" (Hypnos 69) (limited edition 10" vinyl split EP, Eletrohasch Records, 2004), "Periscope" (re-release CD/LP, Elektrohasch Records, 2004), "Colour Haze" (CD/LP, Elektrohasch Records, 2005), "Tempel" (CD/LP, Elektrohasch Records, 2006), "All" (CD/2LP, Elektrohasch Records, 2008), "Burg Herzberg Festival - Live 18.07.2008" (2CD/2LP, Herzberg Verlag, 2009) en "She Said" (2CD/2LP, Elektrohasch Records, 2012).
Ook bracht de band enkele gelimiteerde 7" vinyl split singles uit, zoals "Reefer" uit 2001 met op kant A: Colour Haze - Reefer en op kant B: Color Cacas,  via het SwampRoomRecords uitgebracht en "Colour Haze Feat. Gas Gaint" uit 2004 (kant A: Colour Haze - Mountain, kant B: Gas Gaint - Mama Cool), via Elektrohasch Records, maar ook verschenen er nummers van de band op de verzamel CD's "A Tribute To Mr. Betonohr" ("Pulse") (Chillerlounge Records, 2002) en  "Sucking The Seventees" ("One Way Or Another") (Small Stone Records, 2007) plus het nummer "In which the mighty Silver Wing leaves the solar system, starts its old tremendous metagrav drive and jumps into hyperspace", op de 2CD van Psychedelic Avengers (Fünfundvierzig, 2004).
De band trad in de loop der jaren op veel grote festivals op zoals onder andere: Burg Herzberg Open Air, Wutzrock Hamburg, Stoned From The Underground, Agimont-Stoner-Festival,Emissions from the Monolith, Orange Goblin, Boris, General Tso en Roadburn en trad op in Duitsland, België, Nederland en Oostenrijk, maar ook organiseert Stefan elk jaar de Duna Jam Concert week op Sardinië, Italië en is hij oprichter en eigenaar van het Elektrohasch Records label.
Het laatst verschenen album "To The Highest Gods We Know", waar de fans 3 jaar op hebben gewacht, is zowel op LP als op CD verschenen via het Elektrohasch label en deze heeft 12 augustus 2016 een opvolger, getiteld "Live Vol.1 Europa Tournee 2015".
Het album, dat als 2CD en als luxe 3LP (180 gram vinyl) met klaphoes in boekvorm, in een beperkte oplage van 2000 stuks, verschijnt, is het eerste in een serie van geplande live uitgaven en bevat 13 nummers (waaronder 1 bonus nummer), die in 2015 te Frankfurt, Würzburg, Berlijn, Keulen en Parijs werden opgenomen.
Het nieuwe studio album van de band is een concept album en heet "In Her Garden" en wordt door het Elektrohasch label 14 april 2017 op CD uitgebracht en zal 17 mei 2017 tevens op 2LP via dat zelfde label verschijnen.
De band wordt in diverse nummers muzikaal bijgestaan door Jan Faszbender - Hammond en Rhodes orgel, Robert Schoosleitner - percussie, Mario Oberpucher - sitar, Jost-H. Hecker - cello, Evi Keglmaier - alt viool, Blerin Hoxha - viool, Markus Muench - viool, Ulrich Wangenheim - bas klarinet, Mathias Gotz - trombone en Jutta Kees - tuba.

Het eerste van de 13 tellende nummers, die het album bevat, heet "Into Her Garden" en daarin krijg ik een stukje solospel van Stefan te horen, dat iets meer dan 1 minuut duurt en naadloos over gaat in "Black Lily", een heerlijke stevige stonerrock song met een licht hypnotiserend ritme, waarmee de band me hun muziek in lijkt te zuigen.
Daarna schotelt Colour Haze me "Magnolia" voor en hoor ik een een fantastisch swingend melodisch instrumentaal rock nummer, waarna "Arbores" volgt en ook hierin laat de band me genieten van een verrukkelijk swingend instrumentaal stukje rock muziek.
Dan krijg ik "Sdg I" te horen, een vrij experimenteel werkje van de blazers, dat gevolgd wordt door "Lavatera", een lekker in het gehoor klinkende swingende progressieve rock song, waarbij stil zitten geen optie is.
In "Islands", dat iets meer dan 11 minuten duurt, zet de band me een opnieuw een uitstekende progressieve melodische rock song voor, waarin het drums ritme licht hypnotiserend is (luister naar dit nummer via de youtube link onder de recensie) en in "Sdg II" hoor ik een kort, vrij snel, stukje synthesizer muziek, dat halverwege verandert in een erg rustig nummer.
Vervolgens speelt Colour Haze "Labyrinthe" en krijg ik een geweldig progressief rock nummer voorgezet, dat in een niet al te hoog tempo begint, dat langzaam opgevoerd wordt, waarna er een swingend geheel ontstaat, dat tegen het einde tijdelijk een stuk heftiger wordt en in een rustig tempo wordt afgesloten, waarna ik "Lotus" te horen krijg en hierin laat de band me genieten van een fantastisch progressief rock nummer, dat klassieke invloeden bevat.
Verder hoor ik "Sdg III", een kort rustig licht psychedelisch intermezzo, dat door gitaar en sitar wordt vertolkt, om gevolgd te worden door "Skydancer", een uitstekende stonerrock song, waarin het kenmerkende gitaarspel van Stefan de boventoon voert en dit wordt ondersteund door de progressieve rock klanken van het orgel, basgitaar en drums, waarna de muziek over loopt in het laatste nummer, getiteld "Skydance" en ik een geweldig swingend uptempo stonerrock nummer voorgeschoteld krijg, dat ook nu weer dat zeer herkenbare gitaarspel van Stefan heeft.

"In Her Garden" van Colour Haze bevat 13 schitterende nummers, waarmee de band me van begin tot einde heeft weten te boeien en ik kan deze heerlijke schijf dan ook ten volle aanraden aan een ieder, die van stonerrock en/of progressieve rock houdt.

* De muziek van deze band/artiest is ook regelmatig te beluisteren op maandagavond tussen 20.00 en 22.00 uur (Europese tijd) in het radio programma Carry's Music Machine via www.osuradio.nl

Review: Colour Haze - Live Vol.1 Europa Tournee 2015 (Elektrohasch, 2016) (Progressieve Stoner)

Colour Haze uit Munchen, Duitsland, werd in 1994 opgericht en bestond toen uit: Stefan Koglek - sologitaar en zang, Christian Wiesner - basgitaar en Tim Höfer - drums.
In deze formatie bleef de band tot 1997 actief en werd het gelimiteerde debuut album "Chopping Machine" in 1995 in een oplage van 1000 stuks gemaakt en op CD door David Records uitgebracht.
In 1997 kwam Felix Neuenhoff als zanger bij de band en aan het einde van dat jaar stopte Tim Höfer en Christian Wiesner werd in augustus 1998 vervangen door drummer Manfred Merwald, die samen met basgitarist Philipp Rasthofer, Stefan Koglek en Felix Neuenhoff de nieuwe Colour Haze vormde.
Dat zelfde jaar bracht de nieuwe band het album "Seven" in een zeer beperkte oplage van 50 stuks in 1998 via Self Burn Records uit.
In mei 1999 verliet Felix de band plotseling en gingen de anderen als trio verder, waarbij Stefan de zang weer voor zijn rekening nam en de band bestaat heden ten dage nog steeds in dezelfde samenstelling.
Van 1999 tot heden bracht de band de volgende CD's / LP's uit: "Periscope" (limited edition CD-R (100 stuks), Toaster Records, 1999), "CO2" (CD-R (100 stuks) Monsterzero-Records, LP (450 stuks), Homegrown Records, 2000), "Ewige Blumenkraft" (CD/2LP, MonsterZeroRecords, 2002), "Los Sounds De Krauts" (2LP, Nasoni Records, 2002/2CD, Elektrohasch Records, 2003), "Flowers" (Colour Haze)/"Forrest Of Illusion" (Hypnos 69) (limited edition 10" vinyl split EP, Eletrohasch Records, 2004), "Periscope" (re-release CD/LP, Elektrohasch Records, 2004), "Colour Haze" (CD/LP, Elektrohasch Records, 2005), "Tempel" (CD/LP, Elektrohasch Records, 2006), "All" (CD/2LP, Elektrohasch Records, 2008), "Burg Herzberg Festival - Live 18.07.2008" (2CD/2LP, Herzberg Verlag, 2009) en "She Said" (2CD/2LP, Elektrohasch Records, 2012).
Ook bracht de band enkele gelimiteerde 7" vinyl split singles uit, zoals "Reefer" uit 2001 met op kant A: Colour Haze - Reefer en op kant B: Color Cacas,  via het SwampRoomRecords uitgebracht en "Colour Haze Feat. Gas Gaint" uit 2004 (kant A: Colour Haze - Mountain, kant B: Gas Gaint - Mama Cool), via Elektrohasch Records, maar ook verschenen er nummers van de band op de verzamel CD's "A Tribute To Mr. Betonohr" ("Pulse") (Chillerlounge Records, 2002) en  "Sucking The Seventees" ("One Way Or Another") (Small Stone Records, 2007) plus het nummer "In Which The Mighty Silver Wing Leaves The Solar System, Starts Its Old Tremendous Metagrav Drive And Jumps Into Hyperspace", op de 2CD van Psychedelic Avengers (Fünfundvierzig, 2004).
De band trad in de loop der jaren op veel grote festivals op zoals onder andere: Burg Herzberg Open Air, Wutzrock Hamburg, Stoned From The Underground, Agimont-Stoner-Festival,Emissions from the Monolith, Orange Goblin, Boris, General Tso en Roadburn en trad op in Duitsland, België, Nederland en Oostenrijk, maar ook organiseert Stefan elk jaar de Duna Jam Concert week op Sardinië, Italië en is hij oprichter en eigenaar van het Elektrohasch Records label.
Het laatst verschenen album "To The Highest Gods We Know", waar de fans 3 jaar op hebben gewacht, is zowel op LP als op CD verschenen via het Elektrohasch label en deze heeft 12 augustus 2016 een opvolger, getiteld "Live Vol.1 Europa Tournee 2015".
Het album, dat als 2CD en als luxe 3LP (180 gram vinyl) met klaphoes in boekvorm, in een beperkte oplage van 2000 stuks, verschijnt, is het eerste in een serie van geplande live uitgaven en bevat 13 nummers (waaronder 1 bonus nummer), die in 2015 te Frankfurt, Würzburg, Berlijn, Keulen en Parijs werden opgenomen.

De 2CD start met "Periscope", waarin ik Colour Haze een lekker in het gehoor klinkend instrumentaal stonerrock nummer hoor spelen, dat een niet al te hoog tempo bevat en naadloos door loopt in "Moon", waarin het tempo iets omhoog gaat en de zang erbij komt, terwijl de muziek lichte funk invloeden heeft.
Daarna schotelt de band me "Überall"/"Call" voor en krijg ik een rustig startend instrumentaal nummer voorgezet, dat langzamerhand een stuk sneller wordt en swingt als een trein en dit wordt gevolgd door "She Said" en daarin laat de band me bijna 18 minuten lang genieten van een schitterend stonerrock nummer, dat langzaam begint en daarna verder wordt opgebouwd totdat er een zeer swingend hypnotisch stuk muziek ontstaat, waarin de band zelfs een korte drumsolo ingebouwd heeft.
Dan volgt "Aquamaria" en hoor ik een geweldig swingend nummer, dat diverse tempowisselingen bevat en een aanstekelijk ritme heeft, waarbij het moeilijk is, om niet in beweging te komen, waarna "To The Highest Gods We Know" volgt en ik een kort rustig nummer te horen krijg, dat over loopt in "Circles", een fantastische stonerrock song, die weer langzaam opgebouwd wordt en tot een climax gebracht.
Op CD 2 hoor ik Colour Haze beginnen met "Transformation", een heerlijk stevig swingend stonerrock nummer, dat enkele subtiele tempowisselingen bevat en verder gaat in "Grace", eveneens een stevig stukje stonerrock, dat halverwege even iets rustiger wordt, om vervolgens weer in een stevig swingend ritme gespeeld te worden.
In "Tempel" speelt de band ook nu weer een schitterend stonerrock nummer in een stevig ritme, dat swingt en in "Love", dat traag begint en langzaam iets meer snelheid krijgt, schotelt de band me een uitstekend melodisch stukje rock voor, waarin het tempo verder opgevoerd wordt, totdat de climax bereikt wordt .
Vervolgens krijg ik "Peace Brothers And Sisters" te horen, dat bijna 27 minuten duurt en hierin start de band opnieuw in een rustig tempo, dat voorzichtig opgevoerd wordt en ik een verrukkelijke stonerrock song te horen krijg, die invloeden van de jaren 70 rock bands bevat, maar tegelijkertijd ook eigentijds  klinkt en in het laatste nummer, een toegift, getiteld "Get It On", het bonus nummer laat de band me nogmaals genieten van een geweldige swingende stonerrock song, waar de energie van af spat, waardoor het onmogelijk is hierbij stil te blijven zitten.(luister naar een live uitvoering van dit nummer via de youtube link onder de recensie)

"Live Vol.1 Europa Tournee 2015" van Colour Haze is een schitterend album, waar ik van begin tot einde van genoten heb en dat ik iedere liefhebber van stonerrock van harte kan aanraden.

Review: Saturnia - The Real High (Elektrohasch, 2016) (Psychedelische Progressieve Rock)

In 1996 besloot multi instrumentalist Luis Simões zijn project Saturnia op te richten.
Officieel was het bedoeld een vrije kunst project te worden met diverse kunstmogelijkheden, zoals: literatuur, fotografie,ontwerpen, schilderen en muziek.
De naam Saturnia werd voor dit project bedacht en bestond op deze manier tot 1997, het jaar waarin ook de eerste demo verscheen.
Begin 1998 veranderde Saturnia in een 2 mans band met Luis Simões - gitaar, sitar, zang, gong, programmering en theremin en Eduardo Vasconcelos (alias M Strange) - keyboards.
Dit duo maakte de eerste officiële CD "Saturnia", die in 1999 verscheen, waarna Eduardo de band verliet en werd vervangen door Vasco Pereira, een spacerock synthesizer/orgel speler, die in de zomer van 2000 op zijn beurt werd vervangen door keyboards speler Francesco Rebelo.
Samen namen ze de tweede CD van Saturnia op, getiteld "The Glitter Odd", die in 2001 via het Cranium Music label verscheen en in 2002 kwam hun volgende CD "Hydrophonic Gardening" via het Italiaanse Mellow label uit.
Na enkele jaren van stilte was er in 2007 plotseling een nieuwe CD, die door het Duitse Elektrohasch label op de markt gebracht werd, getiteld "Muzak" met daarop muziek die tussen mei 2003 en november 2005 was opgenomen.
Op deze CD is een bijdrage geleverd door Daevid Allen (Gong), Nik Turner (Hawkwind) João Alves en Flapi Simões.
Luis ging daarna, alleen, weer de studio in en nam tussen 2007 en 2011 genoeg muziek op om de dubbel LP/CD "AlphaOmegaAlpha" uit te brengen, die in 2012 via het Elektrohasch verscheen en daarop werkten Stefan Koglek (Colour Haze) en Teresa Machado mee.
"The Real High", dat 5 augustus 2016 zowel op CD als op LP verschijnt en 8 nummers bevat, is het zesde album van Saturnia en werd tussen 2012 en 2016 opgenomen met medewerking van Tiago Marques - Moog synthesizer (2 nummers) en Adelaide Simões - zang en gesproken woord (1 nummer).

Het album start met "Glass Glyphs, Optics" en daarin krijg ik een fantastisch rustig psychedelisch rock nummer voorgeschoteld (luister naar dit nummer via de youtube link onder de recensie), dat gevolgd wordt door het  titelnummer "The Real High", waarin Saturnia een geweldige Oosterse psychedelische song ten gehore brengt en de sitar speelt daarin een belangrijke rol.
Daarna laat hij me genieten van "A Burnt Offering", een schitterende rustige melodische psychedelische progressieve rock song, die lichte spacerock invloeden bevat en een hypnotiserend ritme heeft, waarbij het onmogelijk is stil te blijven zitten, waarna "Mandrake Scream" volgt en ik een verrukkelijke rock song voorgezet krijgt, die een mix van didgeridoo muziek, progressieve rock, space- en krautrock bevat en swingt als een trein.
Dan krijg ik "Heavenly Bodies" te horen en hierin hoor ik Saturnia weer zo'n fantastische psychedelische progressieve rock song spelen, die spacerock invloeden heeft en gevolgd wordt door "Most Beautiful", eveneens een heerlijke mix van spacerock, progressieve rock en psychedelische rock, die met een licht
hypnotiserend ritme gespeel dwordt.
In "Tentacles" zet de band me opnieuw een lekker in het gehoor klinkende licht hypnotiserende rock mix voor, die in een niet al te hoog tempo gespeeld wordt en in "Shells" krijg ik een prachtige rustige melodische song in de stijl van Pink Floyd te horen.

"The Real High" van Saturnia bevat 8 schitterende nummers, waar ik van begin tot einde van genoten heb en ik kan iedere liefhebber van zowel psychedelische, progressieve en melodische rock deze verrukkelijke plaat dan ook van harte aanbevelen.

Review: Ahkmed - The Inland Sea (Elektrohasch, 2016) (Progressieve Rock)

Ahkmed werd in 1998 te Melbourne, Australië, opgericht en bestaat uit: Carlo Iacovino - sologitaar, Dan McNamara - basgitaar en John Paul Caligiuri - drums en zang.
De band bracht in 2002 hun debuut EP "Adventures Involving Nudity" in eigen beheer op CD uit, gevolgd door "The Wide Wheelin' Feeling" (CD-R EP, eigen beheer, 2003), "Ahkmed" (CD-R EP, eigen beheer, 2003) en "In Your Neck Of The Dying Woods" (CD-R EP, eigen beheer, 2005).
Vervolgens bracht het R.A.I.G. label in 2007 hun debuut album "Chicxulub" uit, een compilatie van eerder verschenen nummers van hun CD-R's en in 2009 verscheen het album "Distance" via het Elektrohasch label, zowel op CD als op LP.
Op 29 juli 2016 is hun nieuwe album "The Inland Sea" op CD en 2LP verkrijgbaar en deze is ook dit maal door Elektrohasch uitgebracht.

Het album bevat 5 lange nummers, waarvan "Kaleidoscope" de eerste is en hierin hoor ik de band een bijna 11 minuten durende mix van progressieve rock en ambient spelen, waarbij het tempo gemiddeld is en invloeden van stonerrock en Colour Haze te horen zijn, die halverwege verandert in een fantastisch stuk psychedelische progressieve rock met een hypnotiserend ritme.
Daarna schotelt de band me het titel nummer "The Inland Sea" voor en krijg ik een geweldig lekker progressief rock nummer te horen met enkele prima tempowisselingen, dat in een niet al te hoog tempo gespeeld wordt, maar na enkele minuten iets meer snelheid krijgt en steviger wordt, om vervolgens opnieuw te veranderen, waarna ik een mix van soundscapes en psychedelische rock hoor.(luister naar dit nummer via de youtube link onder de recensie)
Dan volgt "Last Hour Of Light", dat 20 minuten duurt en daarin laat Ahkmed me genieten van een rustig startend progressief nummer, dat voorzichtig opgevoerd wordt, zodat er een verrukkelijk stuk rock ontstaat, dat tevens een licht hypnotiserend ritme bevat, om iets over de helft van het nummer te veranderen in een hypnotiserend psychedelisch progressief nummer.
In het volgende nummer, dat "Pattern Of Atolls" heet, zet de band me een schitterende progressieve rock song voor, die in een rustig tempo start, langzaam opgevoerd wordt en tegen het eind verandert in een uitstekende stonerrock song.
Het laatste nummer van het album heet "The Empty Quarter" en ook hierin laat de band me weer genieten van een heerlijke mix van stoner en progressieve rock, die in een gemiddeld tempo gespeeld wordt, waarmee Ahkmed me 15 minuten in de ban van hun muziek heeft weten te houden.

"The Inland Sea" van Ahkmed heeft me van begin tot einde weten te boeien en ik kan dit meesterwerk dan ook van harte aanbevelen aan elke liefhebber van stoner, psychedelische en progressieve rock.

Review: Hidden Trails - Instant Momentary Bliss (Elektrohasch, 2016) (Progressieve Rock)

Hidden Trails uit Diest, België, ontstond gedurende een opname sessie in de W.A.R. Studio.
De band komt voort uit de ontbonden band Hypnos 69 en bestaat uit: Dave Houtmeyers (Intestinal Disease, Hypnos 69) - drums, percussie, synthesizer en klokkenspel, Tom Vanlaer (Eat Lions, Hypnos 69) - basgitaar, mellotron, Moog synthesizer, samples en Fender Rhodes en Jo Neyskens (Cosmo's Foger-T) - zang, akoestische elektrische gitaar , Fender Rhodes en klokkenspel.
De band's debuut album "Instant Momentary Bliss" verschijnt 29 juli 2016 op CD via het Elektrohasch label en bevat 9 nummers.

De CD start met "Lancelot", waarin ik de band, in een niet al te hoog tempo, een heerlijke progressieve rock song hoor spelen, waarin zang invloeden van Pink Floyd hoorbaar zijn en een licht hypnotiserend ritme me in hogere sferen brengt.
Daarna krijg ik "Mutations" voorgezet, waarin het tempo een stuk hoger ligt en is de muziek swingend, bevat apen gekrijs, enkele prima tempowisselingen en een gesproken tekst en dit nummer wordt gevolgd door "Beautiful Void" en hierin hoor ik de band een mix tussen country, pop en progressieve rock maken, die van schitterend synthesizer spel voorzien is.
Dan schotelt Hidden Trails me "Ricky" voor en daarin speelt de band een uitstekende rustige progressieve poprock song, waarna "Hands Unfold" volgt, een fantastische swingende rock song, waarbij het onmogelijk is stil te blijven zitten.
In "Leaving Like That" laat de band me genieten van een verrukkelijke mix van progressieve rock en pop, die in een aanstekelijk ritme gespeeld wordt en in "Space Shuffle" maakt de band een swingende mix van spacerock en progressieve rock, die in een gemiddeld tempo wordt gespeeld.
Vervolgens hoor ik "Come And Play", dat ook nu weer een swingend ritme heeft, waarmee de band me in beweging brengt, terwijl de progressieve rock, waar enkele tempowisselingen in zitten, tevens melodisch klinkt en in "Denser Diamond" krijg ik opnieuw een swingende uptempo rock song voorgeschoteld, waarbij stil zitten geen optie is. (luister naar dit nummer via de soundcloud link onder de recensie)

"Instant Momentary Bliss" van Hidden Trails is een lekker in het gehoor klinkende plaat, die liefhebbers van swingende progressieve rock zeker op waarde zullen weten te schatten en ik kan hen dit album dan ook van harte aanbevelen.

Review: Public Animal - Habitat Animal (Elektrohasch, 2015) (Progresieve Hardrock)

Public Animal werd in het najaar van 2013 te Toronto, Ontario, Canada, opgericht en bestaat uit: Cailain Dacey - keyboards en zang, Ian Blurton - sologitaar en zang, Eric Larock - basgitaar en Ryan Gassi - drums
De band bracht in juni 2013 hun debuut uit met Public Animal's Mixtape, waarna in oktober 2013 de 7" vinyl single "Vault Doors" / "One Way Ticket" volgde.
Daarna werden de  split 7" (met Mokomokai) "Lay Down, Stay Down" (Squirgun Records, paars vinyl, april 2014), de LP "Habitat Animal" (Yeah Right! Records, juli 2014), "Stolen Eyes" (digitale single, december 2014), "Stained Glass Heart" (Squirtgun Records' 20 year anniversary compilation "Return Of Our Stupid Noise", mei 2015) en "By Design" van de Public Animal / Moths & Locusts split 7" (digitale download, juni 2015).
Hun debuut album "Habitat Animal" werd in december 2013 en januari 2014 in de National Music Centre & ProGold Studios opgenomen, waarna Yeah Right! Records het in juli 2014 op vinyl uitbracht en dit album verschijnt op 7 augustus 2015 op CD via het Duitse Elektrohasch label.

"Habitat Animal" bevat 8 nummers, waarvan "Automatic Ammunition" het eerste is en hierin hoor ik de band een fantastische melodische hardrock song spelen, die swingt als een trein en gevolgd wordt door "I Ain't Gonna Live", waarin de band een heerlijke stevige hardrock ten gehore brengt, die in een vrij hoog tempo gespeeld wordt.
Daarna volgt "Careful" en daarin laat de band me opnieuw een uptempo hardrock song horen, die een lekker in het gehoor klinkend ritme bevat en swingt, waarna ik "Process Of Progress" hoor, waarin Public Animal me, na een rustig begin, een schitterende rock song voorzet, met een kort gepikt intro van het nummer "Won't Get Fooled Again" van The Who, maar als het nummer verder gaat, krijg ik een schitterende progressieve rock song te horen, waarbij het onmogelijk is stil te blijven zitten.
Dan vervolgt de band met "Distant Shores", waarin ik een uitstekende hardrock song te horen krijg, die progressieve rock invloeden heeft en licht hypnotiserend op me in werkt en gevolgd wordt door "Tinted Windows", een swingende rock song met een aanstekelijk ritme, waarin ook lichte invloeden van Deep Purple's orgelspel in te horen zijn.
In "High Pony" schotelt de band me een vrij commerciële klinkende hardrock song voor, die in een hoog tempo gespeeld wordt en in het laatste nummer "Wicked Ways" laat de band me genieten van een geweldige swingende progressieve rock song, waarin een licht hypnotiserend ritme zit en spacerock invloeden waar te nemen zijn.(luister naar dit nummer via de bandcamp link onder de recensie)

Het debuut album "Habitat Animal" van Public Animal bevat 8 heerlijke progressieve hardrock songs, die meer dan het beluisteren waard zijn en ik kan deze schijf dan ook voor de volle 100% aanbevelen aan liefhebbers van zowel hardrock als progressieve rock.

Review: The Machine - Offblast! (Elektrohasch, 2015) (Stoner Rock)

The Machine komt uit de regio Rotterdam, Nederland en bestaat sinds 2007 uit Davy Boogaard - drums, Hans Van Heemst - basgitaar en David Eering - sologitaar en zang.
Verder maakt de band gebruik van andere instrumenten zoals: sitar, darbuku trom, mellotron, percussie en piano.
"Offblast!", dat zowel op LP als op CD verschijnt, is de opvolger van de split-CD "The Machine & Sungrazer", (Elektrohasch, 2013), "Calmer Than You Are" (Elektrohasch, 2012), "Drie" (Elektrohasch, 2010), "Solar Corona" (2009, Nasoni) en "Shadow Of The Machine" (2007, eigen beheer) en het vijfde volledige album van de band.

Het album bevat slechts 6 nummers, waarvan de eerste "Crysalis (Jam)" heet en hierin hoor ik The Machine een iets meer dan 16 minuten durende jam ten gehoren brengen, die in één woord fantastisch klinkt.
De band laat me, tot halverwege het nummer, hun geweldige stonerrock horen, die in een hoog tempo gespeeld wordt, waarna er over geschakeld wordt naar een rustiger tempo, dat langzamerhand steeds heftiger wordt, waarbij het gitaarspel dat van Jimi Hendrix benadert.
Daarna krijg ik "Dry End" voorgeschoteld en in dit korte nummer laat de band me genieten van een heftige stonerrock song, die wisselende tempo's bevat en gevolgd wordt door "Coda Sun", waarin de band me trakteert op een uptempo psychedelisch klinkende stonerrock song, die gitaar invloeden van Colour Haze heeft. (luister naar dit nummer via de youtube link onder de recensie)
Het volgende nummer heet "Gamma" en ook dat wordt in een vrij hoog tempo gespeeld, waarbij de muziek stevig is en een licht hypnotiserend ritme bevat.
In "Off Course" schotelt de band me opnieuw een lekker in het gehoor klinkende stonerrock song voor, waarin wisselende ritmes zitten en de muziek swingt, waardoor stil blijven zitten geen optie is.
In het laatste nummer "Come To Light" krijg ik een schitterend 12 minuten durend swingend rock nummer te horen, dat me van begin tot eind aan mijn stoel gekluisterd houdt en naar het einde toe steeds heftiger wordt.

The Machine heeft met "Offblast!" opnieuw een geweldig album afgeleverd, dat er om schreeuwt gedraaid te worden en dus een "must" is voor liefhebbers van dit genre.

Review: Cherry Choke - Raising The Waters (Elektrohasch, 2015) (Hardrock)

Mathew Bethancourt, die eerder actief was in de bands Josiah, In The Beginning en Kings Of Frog Island, richtte in 2007 te Leicester, Engeland, de band Cherry Choke op.
De band, die toen bestond uit: Mathew Bethancourt - sologitaar en zang, Gregg Hunt - basgitaar (ex The Dérailleurs) en Daniel Lockton - drums (ex The Dérailleurs), maakte in 2009 hun debuut album "Cherry Choke", dat via het Elektrohasch Records label werd uitgebracht, waarna in 2011 het tweede album “A Night In The Arms Of Venus" volgde, dat eveneens via het zelfde label verscheen.
In 2013 kwam Simon Beasley (basgitaar en zang), een voormalig lid van de band Josiah, als vervanger van Hunt bij de band en met hem werd het nieuwe album "Raising The Waters" opgenomen in de Colour Haze Studio te Munchen, Duitsland, onder leiding van Stefan Koglek (Colour Haze).
Verder doen Mario Oberpucher - sitar, Martin Bischof - Hammond M3 orgel en Fender Rhodes en Stefan Koglek - 12 snarige akoestische gitaar en zang als gastmuzikanten op dit album mee.

Het nieuwe album, dat zowel op CD als op LP wordt uitgebracht bevat 10 nummers, waarvan de eerste "Rage On" heet en hierin krijg ik een fantastische licht hypnotiserende hardrock song te horen, die in een gemiddeld tempo gespeeld wordt en de band me vanaf de begin tonen mee in de ban van hun muziek weet te houden.
Daarna hoor ik "Mindbreaker", dat een hoger tempo bevat en een stuk heftiger klinkt en swingt als een trein, waarna de band me een mix van een hard- en bluesrock song voorschotelt, die "Black Annis" heet en in een niet al te hoog tempo gespeeld wordt.
Dan volgt "Used To Call You Friend", waarin Cherry Choke een lekker in het gehoor klinkende hardrock song speelt en me aan de muziek van hun vorige CD's doet denken.
Vervolgens krijg ik "Hypnotize Me" te horen en daarin verrast de band me door een bijna a capella nummer te spelen, waarop de begeleiding alleen bestaat uit een 12 snarige akoestische gitaar, die door Stefan Koglek bespeeld wordt.
In "Where The Sun Rises" weet de band me opnieuw te verrassen, want nu krijg ik een schitterend instrumentaal psychedelisch nummer te horen, waarin de sitar, die door gastmuzikant Mario Oberpucher bespeeld wordt, de hoofdrol vertolkt en dit nummer gaat naadloos over in "6ix & 7even", dat rustig begint, maar na enkele minuten verandert in een heerlijke swingende progressieve rock song, waarin de muziek en dan met name het Hammond orgelspel van Martin Bischof, me zo nu en dan even doet denken aan dat van Deep Purple tijdens hun beginperiode. (luister naar dit nummer via de youtube link onder de recensie)
Het volgende nummer, dat "My Mind To Lose" heet, is weer zo'n uitstekende hardrock song, waarin enkele prima tempowisselingen zitten en het laatst vermelde nummer van het album heet "Discarded Hearts" en hierin laat de band me een geweldige pop song horen, die licht psychedelische invloeden bevat, waarna ik, als toetje, een werkelijk fantastisch klinkend psychedelisch nummer te horen krijg, dat niet op de hoes vermeldt staat, een zogenaamde "hidden track", dat "Where The Sun Sets" heet.

Cherry Choke heeft, naar mijn mening, met "Raising The Waters" hun beste album tot nu toe gemaakt en ik kan iedere hardrock liefhebber deze schijf dan ook aanraden, maar ook zij, die van progressieve rock en psychedelische muziek houden, zullen ruimschoots aan hun trekken komen.

Review: Colour Haze - To The Highest Gods We Know (Elektrohasch, 2015) (Stoner)

Colour Haze uit Munchen, Duitsland, werd in 1994 opgericht en bestond toen uit: Stefan Koglek - sologitaar en zang, Christian Wiesner - basgitaar en Tim Höfer - drums.
In deze formatie bleef de band tot 1997 actief en werd het gelimiteerde debuut album "Chopping Machine" in 1995 in een oplage van 1000 stuks gemaakt en op CD door David Records uitgebracht.
In 1997 kwam Felix Neuenhoff als zanger bij de band en aan het einde van dat jaar stopte Tim Höfer en Christian Wiesner werd in augustus 1998 vervangen door drummer Manfred Merwald, die samen met basgitarist Philipp Rasthofer, Stefan Koglek en Felix Neuenhoff de nieuwe Colour Haze vormde.
Dat zelfde jaar bracht de nieuwe band het album "Seven" in een zeer beperkte oplage van 50 stuks in 1998 via Self Burn Records uit.
In mei 1999 verliet Felix de band plotseling en gingen de anderen als trio verder, waarbij Stefan de zang weer voor zijn rekening nam en de band bestaat heden ten dage nog steeds in dezelfde samenstelling.
Van 1999 tot heden bracht de band de volgende CD's / LP's uit: "Periscope" (limited edition CD-R (100 stuks), Toaster Records, 1999), "CO2" (CD-R (100 stuks) Monsterzero-Records, LP (450 stuks), Homegrown Records, 2000), "Ewige Blumenkraft" (CD/2LP, MonsterZeroRecords, 2002), "Los Sounds De Krauts" (2LP, Nasoni Records, 2002/2CD, Elektrohasch Records, 2003), "Flowers" (Colour Haze)/"Forrest Of Illusion" (Hypnos 69) (limited edition 10" vinyl split EP, Eletrohasch Records, 2004), "Periscope" (re-release CD/LP, Elektrohasch Records, 2004), "Colour Haze" (CD/LP, Elektrohasch Records, 2005), "Tempel" (CD/LP, Elektrohasch Records, 2006), "All" (CD/2LP, Elektrohasch Records, 2008), "Burg Herzberg Festival - Live 18.07.2008" (2CD/2LP, Herzberg Verlag, 2009) en "She Said" (2CD/2LP, Elektrohasch Records, 2012).
Ook bracht de band enkele gelimiteerde 7" vinyl split singles uit, zoals "Reefer" uit 2001 met op kant A: Colour Haze - Reefer en op kant B: Color Cacas,  via het SwampRoomRecords uitgebracht en "Colour Haze Feat. Gas Gaint" uit 2004 (kant A: Colour Haze - Mountain, kant B: Gas Gaint - Mama Cool), via Elektrohasch Records, maar ook verschenen er nummers van de band op de verzamel CD's "A Tribute To Mr. Betonohr" ("Pulse") (Chillerlounge Records, 2002) en  "Sucking The Seventees" ("One Way Or Another") (Small Stone Records, 2007) plus het nummer "In Which The Mighty Silver Wing Leaves The Solar System, Starts Sts Old Tremendous Metagrav Drive And Jumps Into Hyperspace", op de 2CD van Psychedelic Avengers (Fünfundvierzig, 2004).
De band trad in de loop der jaren op veel grote festivals op zoals onder andere: Burg Herzberg Open Air, Wutzrock Hamburg, Stoned From The Underground, Agimont-Stoner-Festival,Emissions From The Monolith, Orange Goblin, Boris, General Tso en Roadburn en trad op in Duitsland, België, Nederland en Oostenrijk, maar ook organiseert Stefan elk jaar de Duna Jam Concert week op Sardinië, Italië en is hij oprichter en eigenaar van het Elektrohasch Records label.
Het nieuwe album "To The Highest Gods We Know", waar de fans 3 jaar op hebben gewacht, is zowel op LP als op CD verschenen via het Elektrohasch label en bevat 5 vrij lange nummers en 1 korte, die niet op de CD hoes vermeld staat.

"To The Highest Gods We Know" begint met "Circles" en hierin laat de band me een lekker in het gehoor klinkende stevige stonerrock song horen, waarbij ik maar moeilijk stil kan blijven zitten.
Daarna krijg ik "Paradise" te horen, dat in een swingend ritme gespeeld wordt en ook in dit nummer laat de band me genieten van een heerlijk stukje stonerrock, waarna "Überall" volgt, dat in een langzaam tempo begint en rustig wordt opgebouwd, waarna de band na enkele minuten het tempo iets versneld en de muziek een beetje heftiger wordt.
Ook het ritme verandert lichtelijk, waardoor ik een fantastisch stonerrock nummer te horen krijg en doordat de band het tempo nog iets verder opvoert, swingt het als een trein. (luister naar dit nummer via de youtube link onder de recensie)
In "Call" start de band met een heerlijk hypnotiserend stukje Hammond orgelspel, waar na korte tijd gitaar en de zang bij komen, die in een rustig tempo gebracht worden en tot enkele minuten voor het einde van het nummer wordt dit zo vastgehouden, waarna het tempo opgevoerd wordt en de muziek in een lekker stevig ritme over gaat.
Vervolgens krijg ik de titel song "To The Highest Gods We Know" te horen en hierin verrast de band me, door, na een rustig begin, waarin een Spaans ritme zit, een schitterend psychedelisch Oosters klinkend stukje muziek voor te schotelen, dat in een vrij rustig tempo gespeeld wordt.
Als laatste nummer hoor ik "Last Call", dat anderhalve minuut duurt en daarin laat Stefan me een zeer rustige song horen, die vergezeld gaat van een eentonig Hammondorgel geluid.

Colour Haze heeft me opnieuw bewezen een fantastische band te zijn en hun nieuwe album "To The Highest Gods We Know", die vol heerlijke muziek staat, was het wachten meer dan waard en is dan ook een aanrader van de bovenste plank voor liefhebbers van Stoner, Psychedelische rock en Rock in het algemeen.

Review: Carpet - Elysian Pleasures (Elektrohasch, 2013) (Psychedelische Rock)

Carpet is een psychedelische rock band uit Augsberg, Duitsland, die in 2009 hun debuut CD "The Eye Is The Heart Mirror" in eigen beheer uitbracht en bestaat uit: Maximilian Stephan - zang, sologitaar, minimoog, mellotron en klarinet, Jakob Mader - drums, percussie, xylofoon, klokkenspel, marimba en vibrafoon,
Hubert Steiner - basgitaar en Sigmund Perner - vleugel, orgel, accordeon, mellotron en Rhodes synthesizer en verder bijgestaan worden door Andreas Unterreiner - trompet en flugelhoorn en Jan Kiesewetter - saxofoon.
Hun nieuwe CD "Elysian Pleasures" uit 2013 is door het Elektrohasch label uitgebracht en bevat 8 nummers, waarvan de titelsong "Elysian Pleasures" de eerste is.
Het begin van het nummer doet me enigszins als film muziek aan en de song bevat verder dromerig gespeelde muziek, waaronder soundscapes en psychedelische pop, waarin de uitstekende zang prima tot zijn recht komt.
De volgende song, "Nearly Four" is een stuk steviger en de indrukken van de muziek van King Crimson en Hypnos 69 zijn duidelijk hoorbaar in dit schitterende nummer, dat progressief en psychedelisch klinkt.(luister naar dit nummer via de youtube link onder de recensie)
Vervolgens krijg ik "Man Changing The Atoms" te horen, waarin de band jazz speelt, die gemixt met een swingend hypnotiserend drum ritme voor een heerlijk dansbaar nummer zorgt, dat halverwege over gaat in een fantastische progressieve rock song, waarin het tempo hoog gehouden blijft.
"In Tides" laat de band me een vrij rustige progressieve rock song horen, waarin ik de invloed van Hypnos 69 opnieuw herken en ook dit is weer een stukje fantastische muziek, dat perfect in elkaar zit.
Daarna volgt "Serpentine", dat langzaam opgebouwd wordt en doordat de band het met enkele prima tempowisselingen spannend weet te houden, mondt het uit in een geweldig nummer.
Dan hoor ik het instrumentale "Birds' Nest", waarin Carpet opnieuw met een langzame opbouw begint en deze vervolgens uitbouwt tot een schitterend progressief rock nummer, dat over gaat in "Smoke Signals", een uitstekende psychedelische pop song met Latin invloeden.
Het laatste nummer, "For The Love Of Bokeh", dat bijna 14 minuten duurt, is een progressieve psychedelische rock song, waarin de band diverse tempowisselingen heeft ingebouwd.
Daardoor is het niet verwonderlijk, dat ook de muziek verandert en weet de band het geheel erg spannend te houden.
"Elysian Pleasures" is een fantastische CD, waarmee Carpet me heeft weten te verrassen en ik kan dit geweldige stuk muziek dan ook van harte aan elke muziek liefhebber aanbevelen.

Carpet - Nearly Four - YouTube
www.youtube.com/watch?v=pR1_tVCuztY

Review: Sgt.Sunshine - III (Elektrohasch, 2013)(Hardrock, Psychedelische Rock)

Sgt Sunshine werd in Malmö, Zweden, opgericht en was in eerste instantie een trio, dat bestond uit de in Cuba geboren Eduardo Fernandez - zang en sologitaar, Pär Hallgren - basgitaar en Christian "Kricke" Lundberg - drums.
In deze formatie maakte de band in 2000 enkele demos en in 2003 verscheen hun debuut album met gelijknamige titel.
Hun volgende album "Black Hole" werd in 2006 uitgebracht, waarop de Chileense basgitarist Michael Mino en de Egyptische drummer Robin Rubio te horen waren, die samen met Eduardo de band vormden.
Op hun nieuwe CD, getiteld "III" bestaat Sgt. Sunshine uit: Eduardo Fernadez, Pär Hallgren, Christian Lundberg en Michael Mino.
De CD bevat 10 nummers, waarvan "Zoetrope" de eerste is en hierin hoor ik de band een lekker swingende song spelen, waarvan de muziek verwant is aan die van de jaren 70 bands en in dit nummer maakt de band een uptempo mix van heavy rock en melodische ritmes.
Vervolgens krijg ik "Careless The Tenseblue" te horen en daarin speelt de band een stevige hardrock song, waarin een steeds terugkerend ritme zit, enkele prima tempowisselingen bevat, die het nummer spannend houden en een overschakeling naar een uitstekend rustig stukje melodische hardrock.
Daarna volgt "Golden Dawn", dat in een hogere versnelling gespeeld wordt en dit is een heerlijk klinkende hardrock song met een swingend ritme, die gevolgd wordt door "Marrow Soup", een progressieve heavy rock song, waarin een licht hypnotiserend ritme zit en gitaarspel dat me aan dat van Stefan Koglek (Colour
Haze) doet denken.
Dan hoor ik "When I Was A Dog", een schitterende hardrock song met sterke zeventiger jaren invloeden, die in uptempo gespeeld wordt en swingt als een trein. (luister naar dit nummer via de youtube link onder de recensie)
In "Beneath The Song" hoor ik de band een fantastische licht psychedelische hardrock song spelen, waarin ook progressieve rock invloeden voorkomen.
Het volgende nummer heet "In-Thru-Mental" en is, zoals al uit de titel blijkt, een instrumentaal stukje muziek, waarin de band geweldige melodische klanken laat horen, die in een niet al te hoog tempo gespeeld worden.
Met "Solar Butterfly" laat de band een melodische rock song horen, waarin enkele prima tempowisselingen zitten en in "Holy Mother" speelt de band een schitterende swingende progressieve hardrock song in een vrij hoog tempo.
De band sluit de CD af met "Levin", het kortste nummer van het album, dat nog geen 2 minuten duurt en in een rustig tempo gespeeld wordt, terwijl het licht psychedelisch klinkt en uitstekende samenzang bevat.
"III" van Sgt.Sunshine is een CD, die vol staat met schitterende muziek en er daarom één is, die ik iedereen kan aanraden.

Sgt. Sunshine - When I Was A Dog - YouTube
www.youtube.com/watch?v=7Qp_KEEnGC0

Review: The Machine & Sungrazer - Split CD (Elektrohasch, 2013)(Stoner, Heavy Rock)

The Machine komt uit Rotterdam, Nederland en bestaat sinds 2007 uit Davy Boogaard - drums, Hans Van Heemst - basgitaar en David Eering - sologitaar en zang.
Verder maakt de band gebruik van andere instrumenten zoals: sitar, darbuku trom, mellotron, percussie en piano.
De split-CD "The Machine & Sungrazer", uit 2013, is de opvolger van "Calmer Than You Are" (Elektrohasch, 2012), "Drie" (2010, Elektrohasch), "Solar Corona" (2009, Nasoni) en "Shadow Of The Machine" (2007, eigen beheer).
Sungrazer ontstond begin 2009 en is een Heavy Rock trio uit Limburg, Nederland en bestaat uit: Rutger Smeets - sologitaar en zang, Sander Haagmans - basgitaar en zang en Hans Mulders - drums.
De band debuteerde via het Duitse Elektrohasch label in 2010 met hun gelijknamige CD "Sungrazer", die in 2012 gevolgd werd door "Mirador" en in 2013 dus door "The Machine & Sungrazer", de split-CD met The Machine.
Op deze CD staan van elk van de bands 3 nummers, waarvan de eerste 3 van The Machine komen.
Het openingsnummer "Awe" is een lang en stevig nummer, waarin de band in het begin een vrij hypnotisch ritme speelt, maar nadat er diverse uitstekende tempowisselingen plaats vinden, wordt het nummer extra spannend en mondt uit in een geweldige heavy rock song.
Vervolgens krijg ik "Not Only" voorgeschoteld, een korte rock song, waarin de band een prima mix maakt van heavy rock en rock & roll en het tempo van de muziek dan ook vrij hoog ligt en de muziek swingt als een trein.
Dan volgt het laatste nummer, dat net als "Awe" bijna 11 minuten duurt en "Slipface" heet.
In deze song speelt de band een lekker swingend heavy rock nummer, waarin een hypnotiserend ritme zit, scheurend gitaarspel, soms in de stijl van Stefan Koglek (Colour Haze) en een prima tempowisseling, waardoor het nummer haast psychedelisch begint te klinken.(luister naar deze song via de youtube link onder
de recensie)
Het eerste nummer dat ik van Sungrazer te horen krijg heet "Dopo" en dit is een 8 minuten durende song, waarin de band in een langzaam tempo een schitterende psychedelische heavy rock song speelt, waarbij de zang me lichtelijk aan die van Jim Morisson doet denken. (luister naar dit nummer via de youtube link onder
de recensie)
Het volgende nummer heet "Yo La Tengo" en dit is een heerlijke licht psychedelische rock song, waarin een hypnotiserend ritme zit, uitstekend gitaarwerk te beluisteren valt, ingetogen zang te horen is en die erg melodisch klinkt.
Met "Flow Through A Good Story", een rustige heavy rock song, waarin enkele goede tempowisselingen zitten, sluit Sungrazer de CD op passende wijze af.
De split-CD "The Machine & Sungrazer" is een fantastisch stuk muziek, waarin de samenwerking van deze 2 geweldige Nederlandse bands optimaal tot zijn recht komt en deze CD is dan ook een dikke aanrader voor liefhebbers van zowel heavy rock als psychedelische rock. Kopen dus!

The Machine-Slipface - YouTube
www.youtube.com/watch?v=n3PtlZD4vQo

Sungrazer-Dopo - YouTube
www.youtube.com/watch?v=ecELx6-3oSQ

Review: All Them Witches - Our Mother Electricity (Elektrohasch, 2013)(Southern Rock / Hardrock)

All Them Witches komt uit Nashville, Tennessee, Amerika en maakt met "Our Mother Electricity" hun debuut LP/CD, die via het Duitse Elektrohasch label op de markt gebracht wordt.
De band, die bestaat uit: Ben McLeod - sologitaar en zang, Robby Staebler - drums en percussie en Michael Parks Jr. - basgitaar, zang en akoestische gitaar, bracht deze CD in het voorjaar van 2012 al uit in eigen beheer, maar nu dus langs de officiële weg op zowel LP als CD.
Op de CD, die 9 nummers bevat en allemaal door de band zelf geschreven zijn , wordt dit trio bijgestaan door Allan Van Claeve op keyboards.
Het openingsnummer heet "Heavy Like A Witch", dat met nogal zwaar geneurie begint, dat over gaat in een stevige rock en laat me een band horen, die vrij heftige hardrock speelt, waarin de stijl overeenkomsten vertoont met die van bands als Colour Haze en The Machine, waarbij het keyboardsspel van Allan Van
Claeve als toegevoegde waarde geldt.(Luister naar dit nummer via de youtube link onder de recensie)
Het volgende nummer, dat "The Urn" heet, is van een totaal ander gehalte en deze uitstekende southern rock song vind ik redelijk commerciël klinken.
Vervolgens krijg ik een song te horen, die "Bloodhounds" heet en weer een ander beeld van de band oproept, want in dit nummer speelt de band een schitterende stukje muziek met invloeden uit de powerrock.
Daarna volgt "Guns", een swingende rock song met een slepend ritme en heerlijk gitaar werk, waarin lichtelijk blues invloeden te herkennen zijn.
Dan hoor ik "Elk. Blood. Heart", een langzaam gespeelde southern rock song, waarin de zang schittert en het ritme aanstekelijk klinkt en me aanzet tot mee bewegen met de muziek.
In "Until It Unwinds" speelt de band heftige mix van southern rock, hard- en powerrock, waarin enkele prima uitstapjes van de sologitaar te beleven zijn en het ritme haast hypnotiserend te noemen is.
"Easy" is een rustige southern rock song met een melodisch ritme en klinkt heerlijk en "Family Song For The Leaving" is eveneens een rustige song, waarin de akoestische gitaar, samen met de zang, het nummer bepaalt en begeleid wordt door de elektrische gitaar en percussie.
Als afsluiter heeft de band nog een rustige song gekozen, getiteld "Right Hand", waarin enkele prima tempowisselingen zitten, waardoor de muziek zo nu en dan behoorlijk heftig wordt, maar dit weet de band uitstekend af te wisselen met rustige stukken.
"Our Mother Electricity" is een geweldige debuut LP/CD van een band, die erg prettig en afwisselend klinkt en wat mij betreft een aanrader is voor iedere muziekliefhebber.

All Them Witches - Heavy/Like A Witch - YouTube
www.youtube.com/watch?v=PCKxnIbbCJ4

Review: Colour Haze - She Said (Elektrohash, 2012)(Stoner)

"She Said", de nieuwe CD / LP van de Duitse band Colour Haze is de opvolger van "All" uit 2008 en is de tiende release van de band, die via het eigen Elektrohash label is uitgebracht.
Verder verschenen: "Chopping Machine" (1995), "Seven" (1998), "Periscope" (1999), "CO2" (2000), "Ewige Blumenkraft" (2001), "Los Sounds De Krauts" (2003), "Colour Haze" (2004) en "Tempel" (2006).
Colour Haze werd in 1994 te München opgericht en bestaat sinds mei 1999 uit: Stefan Koglek - zang en sologitaar, Philipp Rasthofer - basgitaar en Manfred Merwald - drums.
"She Said" is een dubbel CD / LP geworden, met daarop slechts 8 nummers, die tussen 2010 en 2012 werden opgenomen en gemixt.
Kant 1 bevat 3 nummers, waarvan het eerste, de titelsong "She Said, meteen het langste nummer van de CD is en bijna 19 minuten duurt.
De band begint met rustige tonen, die langzaam steeds meer geluidsvolume krijgen, waarbij ook het ritme sterker en ruiger wordt.
De band borduurt daar op verder en voegt er zo nu en dan wat zang bij, waardoor dit een fantastische stonerrock song wordt .
Vervolgens krijg ik meteen daarna het kortste nummer te horen, dat slechts 2 minuten duurt en "This" heet.
Na een valse start, begint het opnieuw en laat Colour Haze een lekker instrumentaal stukje stoner horen, waarbij het kenmerkende gitaar geluid van Stefan de boventoon voert.
Met het 17 minuten durende "Transformation" sluit de band kant 1 op passende wijze af, want dit heftige stoner nummer bevat alle ingrediënten van een prima rock nummer, dat wil zeggen: scheurende gitaargeluiden, een strak ritme, goede tempowisselingen en spanning, die tot het einde vast gehouden wordt (luister naar dit nummer via de youtube link onder de recensie).
Op kant 2 staan 5 nummers en ook hier is het eerste het langst en deze begint in een vrij rustig tempo met eentonige licht hypnotiserende klanken en zang, waarbij de band het tempo steeds meer opschroeft, maar door een tempowisseling terug keert naar het stevige rustige ritme.
Daarna krijg ik "Slowdown" te horen, dat in een redelijk hoog tempo mijn gehoorgang binnen komt, waarbij de rauwe zang rauw me aan die van Mat Bethancourt (The Kings Of Frog Island / Cherry Choke) doet denken en de gitaar in de stijl van Jimi Hendrix gespeeld wordt.
"Stand In .." gaat weer in een rustig tempo van start en klinkt licht psychedelisch, maar al snel verandert het tempo en ritme in een heftig stonerrock nummer en de zo vertrouwde gitaar klanken van Stefan vormen ook nu weer het hoofdbestanddeel, terwijl bas en drums het geheel op onnavolgbare wijze aanvullen.
In "Rite" hoor ik een song, zoals ik die van Colour Haze van vorige CD's gewend ben geraakt en hierin speelt de band erg afwisselend, want soms is de muziek rustig en ingetogen en dan weer heftig en uitbundig.
Het laatste nummer "Grace" is werkelijk schitterend en hierin maakt de band gebruik van strijkers, die het begin van dit nummer iets klassieks meegeven, waarna de band overschakelt naar een heftiger ritme, dat in de loop van het nummer ook weer verandert en de band in een rustig, doch stevig ritme verder gaat en dit tot het einde vol weet te houden.
Vier jaar heeft het geduurd voordat deze dubbel CD / LP uitkwam, maar het is de moeite van het wachten dan wel ook waard geweest en hiermee heeft Colour Haze me opnieuw overtuigd van hun geweldige kwaliteit.

Colour Haze - Transformation - YouTube
www.youtube.com/watch?v=RvwAfeURuwY

Review: Rotor - Festsaal Kreuzberg (Elektrohasch, 2011)(Stoner)

Rotor, die instrumentale stonerrock speelt, is een band uit Berlijn, Duitsland, die in 1998 opgericht werd en uit Tim Mentzel - sologitaar, Marco Baale - basgitaar en Milan Pfützereuter - drums bestaat.
De band bracht in 2000 een 10" split album uit samen met Stillborn en in 2001 verscheen hun debuut album "1" via Statra Recordings, gevolgd in 2005 door "2" (Elektrohasch), 2007 "3" (Elektrohasch), 2010 "4" (Elektrohasch) en in 2011 "Festsaal Kreuzberg" (Elektrohasch).
Tussendoor verschenen er 2 singles met Drive By Shooting /  Stone Dudes, waarvan de eerste, een 7", in 2003 en de volgende, een 10", in 2005.
De CD "Festsaal Kreuzberg" bevat 9 nummers, die in november 2009 opgenomen werden en ook, zij het in andere vorm, op de CD's "3" en "4" staan.
"Festsaal Krezberg" begint met "Drehmoment", een stevig stonerrock nummer, dat in een constant terugkerend ritme wordt gespeeld, waardoor er een lichte trance ontstaat.
Vervolgens gaat de band in "Hart Am Wind" een stukje sneller spelen en de stoner klanken worden daardoor met iets meer kracht mijn oren in geblazen, waardoor ik de muziek nog sterker op me in voel werken.
Daarna hoor ik "3", een stoner nummer, dat in hoog tempo gespeeld wordt, waarin enkele tempowisselingen zitten, gevolgd door "An3R4", een uptempo nummer, waarin de band een ander vrij eentonig ritme hanteert, waardoor ik in de trance blijf, waarin de band me vanaf de begintonen van de CD heeft weten te brengen.
Ook met "Karacho / Heizer" verandert het snelle ritme, dat de band hanteert, niet en het blijkt onmogelijk om te ontsnappen aan de invloed, die de muziek op mijn hersenen heeft.
Met "Tansporter" slaat de band even een andere weg in, want in dit nummer speelt de band een haast melodieuze muzieklijn, waarin de drums het hypnotiserende ritme verzorgt.
In "Klar Schiff" keert Rotor weer terug naar snelle stoner, waar de kracht van af spat en "Derwisch" is eveneens zo'n nummer.
"Die Weisse Angst", het laatste nummer van de CD, duurt bijna 10 minuten en dit is ongetwijfeld het beste nummer van "FEstsaal Kreuzberg", waarin de band alles uit de kast haalt.
Een hypnotiserend gespeeld nummer met een slepend ritme, waar zo'n spanning in opgewekt wordt, dat ik aan mijn stoel gekluisterd zit, afwachtend wat er komen gaat.
Rotor heeft me met hun live CD "Festsaal Kreuzberg" overtuigd van hun kunnen en stonerrock fans zullen deze muziek zeker op waarde weten te schatten.

Rotor - Die Weisse Angst
www.youtube.com/watch?v=urK4lEcJqTQ

Review: Been Obscene - Night O'Mine (Elektrohasch, 2011)(Stoner)

Been Obscene is een Oostenrijkse band uit Salzburg, die bestaat uit: Thomas Nachtigal - zang en sologitaar, Peter Kryci - sologitaar, Philipp Zezula - basgitaar en Robert Schoosleitner - drums.
De band maakte in 2010 hun debuut op het Elektrohasch label met de CD "The Magic Table" en deze werd in 2011 gevolgd door "Night O'Mine", waarop 8 nummers staan.
De eerste daarvan heet "Endless Scheme", een lekker klinkend stonerrock nummer, waarin de gitaar sound te vergelijken is met die van Colour Haze en in deze song zitten diverse prima tempowisselingen, zodat het een genot is hier naar te luisteren.
Het volgende nummer heet "Snake Charmer", dat rustig begint met subtiele gitaarklanken, waarna de basgitaar en  drums invallen en het tempo langzaam wordt opgebouwd, om uit te monden in een schitterende uptempo stonerrock song.
Vervolgens Hoor ik "Cut The Rope", een nummer dat associaties bij me oproept met de jaren 80 muziek en deze melodieuze stonerrock song bevat een dansbaar en aanstekelijk ritme.
"Apathy" is van een heel ander kaliber en deze stonerrock song wordt een stuk steviger gespeeld, maar bevat toch ook een lekker swingend ritme.
Daarna volgt het titel nummer "Night O'Mine", dat in een redelijk hoog tempo gespeeld wordt, enkele prima tempowisselingen bevat en naar de hardrock neigt.
Dan krijg ik "The Run" te horen, waarin de band een uitstekende mix weet te maken van een pop en stonerrock song, waarbij ook het melodieuze naar voren komt.
In "Memories In Salvation" speelt de gitaar in een rustig tempo een heerlijk stukje solo, dat plotseling een stuk heftiger wordt, doordat de rest van de band in valt, maar even zo snel keert men terug naar het rustige van het begin.
Het laatste nummer, "Alone", is ook meteen het langste en in deze 8 minuten durende stonerrock song laat Been Obscene me nogmaals horen ook met rustige nummers heerlijke muziek te kunnen maken.
De laatste minuut van de CD krijg ik nog iets extra's in de vorm van een kleine toegift.
"Night O'Mine" is een prima CD, waarin de muziek erg afwisselend is en daarom geen minuut verveelt.

Been Obscene - Alone
www.youtube.com/watch?v=LPYY0M9MPZQ

Review: Saturnia - AlphaOmegaAlpha (2CD)(Elektrohasch, 2012)(Psychedelisch/Spacerock/Progrock)

In 1996 besloot multi-instrumentalist Luis Simões zijn project Saturnia op te richten.
Officiël was het bedoeld een vrije kunst project te worden met diverse kunstmogelijkheden, zoals: literatuur, fotografie,ontwerpen, schilderen en muziek.
De naam Saturnia werd voor dit project bedacht en bestond op deze manier tot 1997, het jaar waarin ook de eerste demo verscheen.
Begin 1998 veranderde Saturnia in een 2 mans band met Luis Simões - gitaar, sitar, zang, gong, programmering en theremin en Eduardo Vasconcelos (alias M Strange) - keyboards.
Dit duo maakte de eerste officiële CD "Saturnia", die in 1999 verscheen, waarna Eduardo de band verliet en werd vervangen door Vasco Pereira, een spacerock synthesizer/orgel speler, die in de zomer van 2000 op zijn beurt werd vervangen door keyboards speler Francesco Rebelo.
Samen namen ze de tweede CD van Saturnia op, getiteld "The Glitter Odd", die in 2001 via het Cranium Music label verscheen en in 2002 kwam hun volgende CD "Hydrophonic Gardening" via het Italiaanse Mellow label uit.
Na enkele jaren van stilte was er in 2007 plotseling een nieuwe CD, die door het Duitse Elektrohasch label op de markt gebracht werd, getiteld "Muzak" met daarop muziek die tussen mei 2003 en november 2005 was opgenomen.
Op deze CD is een bijdrage geleverd door Daevid Allen (Gong), Nik Turner (Hawkwind) João Alves en Flapi Simões.
Luis ging daarna, alleen, weer de studio in en nam tussen 2007 en 2011 genoeg muziek op om de dubbel LP/CD "AlphaOmegaAlpha" uit te brengen, die in 2012 via het Elektrohasch verscheen en daarop werkten Stefan Koglek (Colour Haze) en Teresa Machado mee.
CD 1 bevat 8 nummers en start met "I Am Utopia", een fantastische 9 minuten durende progrocksong met spacerock invloeden, waarin de song gedomineerd wordt door een heerlijk hypnotiserend ritme.
Vervolgens hoor ik "Aura", dat een schitterend rustig symfonisch progrock nummer is, gevolgd door "Obsidian Spiral" een geweldig instrumentaal progrock nummer, waarin oosterse invloeden zitten, maar dat ook een ééntonig synthesizer ritme bevat en een drum, die in constant hetzelfde ritme geslagen wordt.
Dan "Arcadian Watcher", een fantastische psychedelische song, die als een soort sprookje begint en ook zo eindigt.
Daarna krijg ik "Rings Of Smoke" te horen en deze mix van progrock, psychedelische en spacerock klinkt mede door het hypnotiserende ritme schitterend.
"Clepsydra" is een heerlijk progrock nummer met een vrij rustig tempo en ruimtelijke invloeden, maar ook zijn er invloeden van synthesizer groepen als bijvoorbeeld Tangerine Dream hoorbaar.
Het langste nummer van CD 1 heet "Alpha Omega", dat iets meer dan 13 minuten duurt en net als voorgaand nummer in een rustig tempo gespeeld wordt, waarin oosterse muziek en psychedelische pop tot één schitterend geheel gesmeed wordt.
Als Laatste nummer hoor ik "Mambo Players & Lotus Eaters", een prima stukje symfonische rock in de stijl van de muziek van Pink Floyd.
CD 2 telt 7 nummers en begint met de klanken van "Moving Mandala" een oosters getinte song, waarin de sitar een belanrijke rol speelt en het hypnotiserende ritme mijn hersenen binnenstroomt, om me van een lichte roes te voorzien, gevolgd door "Trance Dance", een fantstische song die zijn naam eer aandoet en mijn roes doet toenemen.
Dan hoor ik "Mellifluous", dat een schitterende psychedelische symfonische popsong en deze wordt in een rustig tempo gespeeld.
"Specialists Of The Invisible" is een vrij experimenteel elektronisch nummer en zou best in één of andere thriller passen en ook "Tetrahedon" begint met elektronische klanken, die een oosters ritme voortbrengen, maar dat gaat over in een swingend stukje progrock met een dansbaar ritme en hier ga ik helemaal van uit mijn bol.
Daarna komt "Grand Lodge Of Forever" aan de beurt en deze heerlijke psychedelische song wordt met een licht hypnotisch ritme in een langzaam tempo gespeeld.
Als laatste nummer hoor ik "Cosmonication" een spacy symfonisch nummer, dat me ook nu weer aan Tangerine Dream doet denken.
"AlphaOmegaAlpha" is een uitstekende dubbel CD, die ik iedereen, die van deze muzieksoort houdt, kan aanbevelen.

Review: Ararat - II (Elektrohasch, 2012)(Psychedelisch/Heavy/Experimenteel)

In 2010 verscheen het debuutalbum,"Ararat", van Los Natas zanger/gitarist Sergio Chotsourian uit Buenos Aires, Argentinië, dat door Meteor City in Amerika werd uitgebracht, in Argentinië door Oui Oui Records en in Europa door Elektrohasch Records.
Op dat album werd hij door zijn broer Santiago en enkele andere muzikanten bijgestaan en werd er een brug geslagen tussen Latin, oosterse muziek en musical.
Ook op "II", het nieuwe album van Ararat, waarvoor de 7 opnamen werden gemaakt tussen 2010 en 2011, speelt zijn broer Santiago mee op piano, terwijl Sergio verscheidene andere instrumenten bespeeld zoals: piano, gitaar, zang, keyboards en basgitaar en Alfredo Felitte, van Banda De La Muerte, de drumpartijen voor zijn rekening neemt.
De CD start met een schitterend nummer, getiteld "El Carro", waarbij Sergio een staaltje laat horen van zijn kunnen als pianist en op enkele zinnen tussendoor na, is dit een instrumentaal nummer, dat alleen op piano gespeeld wordt.
Vervolgens krijg ik het bijna 16 minuten durende "Caballos" te horen en dit heavy rock nummer kent een sterk begin met klassieke gitaarklanken, die zo'n 2 minuten duren, waarna het geweld losbarst en Ararat een fantastisch nummer laat horen in de stijl van Los Natas met zware en dreigende ritmes, voorzien van duistere atmosferen en ondersteund door de agressief klinkende zang van Sergio.
Toch is dit geen nummer dat recht toe recht aan gespeeld wordt, integendeel, want er zitten enkele prima tempowisselingen in, die het nummer tot het eind toe spannend blijven houden.
Dan volgt er weer zo'n schitterend nummer, getiteld "Lobos De Guerra Y Cazadores De Elefantes", waarin de hoofdrol weer totaal voor de piano is weggelegd, met op het eind een subtiele baspartij, maar daarna schakelt Ararat weer over naar een steviger ritme in "El Inmigrante", dat een heerlijk progrocknummer is,
waarin er ook flink op los geëxperimenteerd wordt.
"Atenas" is een uitstekend progrock nummer van iets meer dan 16 minuten en zoals meestal in lange nummers het geval is, wordt de muziek daarin flink uitgesponnen en dat is hier ook zo, maar ik vind het schitterend, mede door de prima tempowisselingen en door het ééntonige dreigende ritme.
Het volgende nummer van de CD "II" heet "La Ira Del Dragon (Uno)" en is een heavy rocksong, waarin het tempo niet te hoog ligt, maar met zwaar dreunende bas wordt gespeeld en deze drone blijft het hele nummer domineren, waardoor er een licht hypnotiserend ritme ontstaat.
Als laatste krijg ik het mooie "Tres De Mayo" te horen, waarin Sergio de zang in het Argentijns doet en zichzelf begeleidt op gitaar, wat een prachtig stukje muziek oplevert.
Ararat heeft mij met deze nieuwe CD bewezen dat er ook na Los Natas muziek is en "II" is dan ook, wat mij betreft, een aanrader.

Review: King Kronos - Soundzilla (Elektrohasch, 2012)(Heavy Rock/Stoner)

De Duitse band King Kronos uit Sachsen-Anhalt, Querfurt, Thüringen, bracht in april 2012 hun debuut CD "Soundzilla" via het Elektrohasch label uit, waarop 11 nummers staan.
De band bestaat uit: Stephanie Von Koch - zang, René Von Echnert - sologitaar, Maik Von Echnert - gitaar, Fabian Von Schomann - drums en percussie en Kap Von Schomann - basgitaar.
De eerste song van "Soundzilla" heet "Mojo Army", dat het nummer met een stukje uit een sf-film opent, waarna de band met stevige tonen hun stoner muziek inzet, die mede door het mooie stemgeluid van Stephanie prima klinkt.
Vervolgens wordt het iets steviger in "Rock To Whom Rock Is Dul", een lekkere heavy rocksong, die gevolgd wordt door "The Rising Of The Awesome Soundzilla", waarin de band nog een tandje bijzet en deze heavy rocksong bevat een licht hypnotiserend ritme en wat galm op de zang, waardoor het een genot is om naar de band te luisteren.
Daarna hoor ik "Alehouse Rock", dat het langste nummer van de CD is met zo'n 7 minuten muziek.
In dit heerlijke stoner nummer zitten enkele tempowisselingen en daarmee komt King Kronos verrassend uit de bus.
Dan volgt "Love Blob", dat net als de eerste song met een stukje uit een sf-film begint en ook nu valt de band in met een stevig heavy ritme, dat hier en daar aan Fu Manchu en Kuyss doet denken.
"Ultima Thule" is weer een vrij lange song en hierin begint de band op subtiele wijze hun muziek te spelen.
Haast psychedelische klanken met een mooie heldere zang komen voorzichtig mijn oren binnen geslopen en met deze fantastische song trekt King Kronos me helemaal over de streep, want dit is smullen geblazen.
Daarna volgt er opnieuw een heavy rock song, waarin het tempo flink opgeschroefd wordt en ook met dit rock nummer laat de band horen niet in één soort ritme vast te zitten.
In "Blood On The Rocks" laat de band horen hoe een ballad gecombineerd kan worden met een heavy rock song en toch het rustige van de ballad behouden.
Nu krijg ik "Plastic" te horen en het geluid daarvan bevalt me wel, want met deze song pakt King Kronos terug naar de jaren 80 muziek in de stijl van Kim Wilde ten tijde van "The Kids In America".
"Monkey See, Monkey Do" is weer zo'n schitterend stoner nummer met hypnotiserend ritme en hierin hoor ik Stephanie zingen als Joan Jett (Runaways) en deze song heeft dan ook wel lichtelijk iets weg van "I Love Rock & Roll".
Het laatste nummer van de CD "Dam Burst" heeft een licht psychedelische intro en daarna volgt er een heel zwaar en dreigend gespeeld gedeelte, dat afgewisseld wordt met de psychedelische tonen van het intro, waardoor er een soort golfbeweging ontstaat.
De CD "Soundzilla" van King Kronos is een fantastisch debuut geworden en verdient het predikaat Aanrader!

Review: The Machine - Calmer Than You Are (Elektrohasch, 2012)(stoner/psychedelic)

The Machine komt uit Rotterdam en bestaat sinds 2007 uit Davy Boogaard - drums, Hans Van Heemst - basgitaar en David Eering - sologitaar en zang.
Verder maakt de band gebruik van andere instrumenten zoals: sitar, darbuku trom, mellotron, percussie en piano.
"Calmer Than You Are" is de vierde CD van The Machine en opvolger van "Drie" (2010, Elektrohasch), "Solar Corona" (2009, Nasoni) en "Shadow Of The Machine" (2007, eigen beheer).
De CD "Calmer Than You Are" bevat 7 nummers, waarvan "Moonward" de eerste is, een progrocksong die traag op gang komt met daarin het psychedelische geluid van de sitar, maar zo halverwege het nummer barst het geweld los en schakelt de band over naar de heavy rock en invloeden van Colour Haze zijn hierin onmiskenbaar, maar na enkele minuten verandert ook dit ritme weer en gooit het trio alle remmen los voor het laatste stuk.
Daarna krijg ik "Sooch" te horen en deze stoner rocksong kent een vrij ééntonig ritme, dat je langzaam in een lichte trance brengt, maar omdat de band enkele tempowisselingen toepast, blijf ik daar niet erg lang in en naarmate de song vordert, wordt de muziek steeds ruiger en mondt tenslotte uit in een soort orgasme.
Pure stoner krijg ik voorgeschoteld in "Grain" en ook "D.O.G." is een 8 minuten durende stoner rocksong, die enkele tempowisselingen bevat, waardoor het nummer tot het einde toe spannend gehouden wordt.
Dan volgt het langste nummer van de CD, getiteld "Sphere (...or kneiter)" en dit is inderdaad een kneiter harde song, waarin diverse tempowisselingen zitten, psychedelische stukken voorkomen, een licht hypnotiserend ritme bevat en een weldaad is om te beluisteren.
"5&4" heet de volgende song en ook nu weer hoor ik dat stevige hypnotiserende stoner ritme van basgitaar en drums, waar doorheen de sologitaar zijn eigen weg gaat en waarmee de band me op mijn stoel weet vast te pinnen.
Als laatste song staat "Repose" op de CD en deze heavy rocksong blijft de ingezette lijn volgen en ook in dit nummer zijn de invloeden van Stefan Koglek (Colour Haze) duidelijk merkbaar.
"Calmer Than You Are" is een prima CD geworden en de band heeft daarmee weer een stap gezet om uit te groeien tot één van de betere in hun genre.