Review: Paul Marcano & Light Dreams - 10,001 Dreams (Got Kinda Lost, 2016) (Psychedelische Pop)

In 1982 bracht Paul Marcano & Light Dreams uit Brits Columbia, Canada, hun debuut album "10,001 Dreams", dat thuis opgenomen werd, in eigen beheer op cassette uit, nadat de band onder de naam Light Dreams eerder in 1981 het album "Islands In Space" in een beperkte oplage van 1000 stuks op vinyl had uitgebracht.
Light Dreams, een studio band, bestond uit Paul Marcano - zang, keyboards, solo- en basgitaar en geluid effecten, Cory Rhyon - slaggitaar en akoestische gitaar, Andre Martin - keyboards, Tim Moore - saxofoon, Art Lowe - basgitaar en John Walker - zang.
In 1983 gingen Paul en Andre als duo verder en maakten onder de naam Paul Marcano & Andre Martin het album "Airbrushing Galaxies", dat in 1993 gevolgd werd door "First Time Back", waarop muziek staat, die Paul vanaf 1992 opgenomen had.
Op 14 september heeft het Got Kinda Lost label het album het album "10,001 Dreams" zowel op CD, als digitale download en als 2LP uitgebracht, waarbij opgemerkt kan worden, dat de 2LP 2 lange nummers bevat, die niet op de CD en download staan, terwijl de CD en digitale download versie een lang nummer hebben, dat niet op de 2LP staat.

De CD start met het titel nummer "10,001 Dreams", dat bijna 14 mniuten duurt, waarin ik de band een fantastisch melodisch stukje muziek hoor spelen, dat invloeden van psychedelische en symfonische pop bevat en gevolgd wordt door "Stream", een heerlijk melodisch instrumentaal nummer, dat in een gemiddeld tempo gespeeld wordt.
Daarna zet de band me "Everyone Grows And Grows" voor en daarin krijg ik een schitterende, vrij rustige, psychedelische pop song te horen, waarna "Usual Breakfast" volgt en hierin speelt de band een verrukkelijke mix van progressieve en melodische pop, die diverse prima tempowisselingen bevat.
Dan laat de band me genieten van "Who Is The One", een geweldige rustige progressieve pop song, die een licht psychedelisch karakter heeft en halverwege, door een tempowisseling, over gaat in een aanstekelijke swingende pop song, waarbij stil zitten geen optie is (luister naar een gedeelte van dit nummer via de youtube link onder de recensie) en gevolgd wordt door "Follow The Stream", een mooie rustige pop song.
In het 23 minuten durende "In Memory Of Being Here", dat uit: "Being Here", "Subtle Arrival", "Something Out Of Nothing", "Subtle Departure", "Windsong For The Rain" en "Erona Interlude" bestaat, hoor ik Paul Marcano & Light Dreams achtereenvolgens psychedelische pop, experimenteel progressief, psychedelisch, klassiek gitaar, melodisch, soundscapes en new age muziek.
Vervolgens speelt de band "Maj Moorhsum", een zeer psychedelisch nummer, waarin de muziek achterstevoren opgenomen is, op de manier waarop The Beatles dat deden.
Het laatste nummer heet "Building Islands In Space (Reprise)" en ook in dit nummer laat de band me genieten van een lekker in het gehoor klinkende licht psychedelische song.

"10,001 Dreams" van Paul Marcano & Light Dreams is een uitstekend album, dat vol staat met heerlijke licht psychedelische nummers en ik kan dit album dan ook aanraden aan een ieder, die van psychedelische pop houdt.

Review: Various Artists - Cologne Curiosities The Unknown Krautrock Underground 1972-1976 (Mental Experience, 2016) (Spacerock / Krautrock / Experimenteel)

Op 14 september 2014 verscheen de 2LP+digitale download / CD "Cologne Curiosities - The Unknown Krautrock Underground 1972-1976" via het Mental Experience label.
In 1996 bracht Virgin 3 CD's uit onder de naam "Unknown Deutchland - The Krautrock Archive", die waren samengesteld door Trevor Manwaring en bestonden uit materiaal, dat door Toby Robinson was aangeleverd.
Toby Robinson (alias The Mad Twidlder, alias Genius P.Orridge) is bekend bij verzamelaars van krautrock als één van de technici, die halverwege de jaren 70 werkte in Stockhausen's WDR en Dieks Studio in Keulen, waar hij betrokken was bij de opnamen van beroemde krautrock bands als Can, Birth Control, Mythos en Dzyan.
De 7 onuitgebrachte opnamen van het album werden opgenomen in studio's in en rond Keulen en zijn geproduceerd door Toby, die tevens op alle nummers mee speelt, terwijl sommige bands onder een pseudoniem vermeld zijn.
Oorspronkelijk werden de opnamen uitgebracht door het Pyramid label van Toby en Fluxus artiest Robin Page en "Cologne Curiosities - The Unknown Krautrock Underground 1972-1976" is de eerste van een serie uitgaven van de complete catelogus van het Pyramid label.
De hand geperste uitgaven van Pyramid hadden zelf gemaakte hoezen, werden in een oplage van 50 tot 100 stuks uitgebracht en werden hoofdzakelijk in clubs en kunst galerieën verkocht, of aan vrienden gegeven.

Het album "Cologne Curiosities - The Unknown Krautrock Underground 1972-1976" start met "Interstellar Shortwave" van The Astral Army en daarin hoor ik de band een swingend uptempo rock nummer spelen, waarin krautrock en spacerock invloeden de hoofdmoot vormen en de muziek me doet denken aan die van Hawkwind. (luister naar dit nummer via de youtube link onder de recensie)
Daarna krijg ik "The Message" van Spirulina voorgeschoteld en hierin hoor ik de band een mooi rustig melodisch stuk rock spelen, dat lichte spacerock invloeden heeft en gevolgd wordt door "Schaudernacht" van Chronos, een spannend experimenteel licht hypnotiserend spacerock nummer.
Dan volgt Neil Anderson met "Feuerwerk", die me een heerlijk experimenteel klinkend licht psychedelisch werkje laat horen, waarna ik Baal met "No God / Astaroth" voorgezet krijg en een fantastische trage zware hypnotiserende mix van rock en progressieve rock hoor, die halverwege experimenteler en meer psychedelisch wordt.
In "Innerst" van Ten To Zen schotelt de band me een heerlijk eentonig experimenteel ruimtelijk klinkend synthesizer nummer voor en in "Ganz Wie Du Wilst" van
Fuerrote krijg ik eveneens een uitstekend stuk experimentele synthesizer muziek te horen.

"Cologne Curiosities The Unknown Krautrock Underground 1972-1976" bevat 7 spannende nummers, die het beluisteren meer dan waard zijn en ik kan dit prima album dan ook aanraden aan een ieder, die van krautrock, spacerock en experimentele muziek houdt.

Review: The Honey Pot - Dr. Crippen's Waiting Room (Fruits De Mer, 2016) (Progressieve Rock)

Crystal Jacqueline werd in Wiltshire, Engeland geboren en al op jonge leeftijd ontwikkelde ze haar talent en liefde voor muziek.
Ze trad regelmatig in en rond Bath op, die haar lof en een waardevolle ervaring opleverden en verhuisde later verder naar het zuiden van het land, waar ze in verscheidene bands speelde, die in binnen en buitenland optraden.
Ze woont in Devon met haar varken, katten, ganzen en haar partner Icarus Peel.
Samen spelen ze in de band The Honey Pot, die in 2012 startte en in het begin uit 5 personen bestond, maar nadat, in 2013, hun zanger en ook hun basgitarist de band verlieten, nog maar bestond uit: Crystal Jacqueline - zang en piano, Icarus Peel - alle andere instrumenten en Brian Rushbrooke - drums.
In 2010 bracht ze haar solo debuut album "Heal Yourself" via Psychedandy Records uit en in 2012 verscheen haar eerste album met The Honey Pot, getiteld "To The Edge Of The World" op het Mega Dodo label.
In november 2012 nam ze de EP "A Fairy Tale" op met daarop 3 covers: "Cousin Jane" (Troggs), "A Fairy Tale" (Second Hand), "Play With Fire" (Rolling Stones), die door Fruits De Mer Records werd uitgebracht.
Daarna verscheen de LP "Sun Arise" in 2013 via het Mega Dodo Records label op de markt en deze bevat 16 nummers, inclusief de songs van de EP "A Fairy Tale".
Het laatst verschenen album Crystal Jacqueline And The Honey Pot, "Electronic Memory", uit 2015, is in een zeer gelimiteerde box oplage van 100 stuks verschenen en bevat een 12 pagina's tellend boekje, 2 ansichtkaarten en een badge.
Ook de uitgave van de band, "Inside The Whale", die 26 februari 2016 door het Mega Dodo Records label werd uitgebracht, verscheen in een beperkte oplage en daarop zijn keyboards speler John Wyatt en basgitarist Simon Fear, die sinds begin 2015 bij de band zitten, voor het eerst te horen.
Het album, dat 9 nummers bevat, is op 180 gram zwart vinyl op LP uitgebracht in een gelimiteerde oplage van 300 stuks, waarvan de eerste 150 stuks gesigneerd en genummerd zijn door de band.
De CD uitgave bevat 2 extra nummers, terwijl er van de beperkte uitgave van de 3CD versie slechts 150 verschenen en deze bevat het album "Inside The Whale", het exclusieve live album "Live In London" (opgenomen tijdens het Games For May optreden), the single "Lisa Dreams" plus 2 bonus nummers en een interview met Icarus Peel en Crystal Jacqueline, waarbij het geheel verpakt is in een speciaal genummerd blik met waarzeggende vis.
De single "Dr. Crippen's Waiting Room" van The Honey Pot is een preview van de 100ste vinyl uitgave van het Fruits De Mer label, de 2LP "Ascending Scales" van The Honey Pot, dat eind 2016 verschijnt, waarop een mix staat van klassieke en obscure psychedelische en progressieve rock covers plus nieuwe nummers.
Om dit heugelijke feit te vieren, is er aan een aantal artiesten gevraagd medewerking aan het album te verlenen en Dick Taylor (Pretty Things), James Lowe (Electric Prunes), Tom Newman (July), Peter Cook (July), Nick Saloman (The Bevis Frond), Adrian Shaw (The Bevis Frond), Anton Barbeau, Judy Dyble en anderen spelen hierop mee.

Op "Dr. Crippen's Waiting Room", dat oorspronkelijk in 1969 door The Orange Machine werd uitgebracht, wordt de zang door Anton Barbeau verzorgd en hierin krijg ik een swingende progressieve rock song te horen, die diverse subtiele tempowisselingen bevat, terwijl "Time Machine" (Stray), waarop Nick Saloman sologitaar speelt en Adrian Shaw de basgitaar hanteert, slechts een gedeelte van het nummer is, dat in complete versie op de 2LP staat.
In "Time Machine" speelt de band een schitterend stukje progressieve rock waarin een licht hypnotiserend ritme zit, dat na 3 minuten verandert en ik een snel ruig klinkend stukje rock voorgezet krijg.

De single "Dr. Crippen's Waiting Room" bevat 2 geweldige songs, die me reikhalzend doen uitkijken naar de 2LP en ik kan iedere liefhebber dan ook aanraden, deze schijf eens te gaan beluisteren.

Sorry! Nog geen video beschikbaar.

Review: Deleyaman - The Lover, The Stars & The Citadel (TTO Records, 2016) (Pop / Gothic)

In het najaar van 2000 richtte Aret Madilian, een Amerikaans-Armeense zanger en multi-instrumentalist, die oorspronkelijk uit Los Angeles, Californië kwam en woonachtig is, in een Franse kustplaats aan het Kanaal de band Deleyaman op.
De band bestond toen uit: Gerard Madilian - duduk (een oud Kaukasisch wind instrument), Beatrice Valantin - zang en keyboards en Aret Madilian - zang, solo-, basgitaar en orgel, waarna in 2001 de Zweedse Mia Bjorlingsson - drums zich bij het trio voegde en vanaf die tijd bestaat de band in deze formatie.
In september 2001 bracht de band zijn eerste album in Amerika uit via TTO Records en in Frankrijk via Les Editions Nech, getiteld "00/1", waarbij de teksten in het Armeens gezongen werden en geïnspireerd zijn door de oude poëzie van minstrelen, waardoor het een grensverleggend album werd in de Franse underground scene.
De volgende albums "Second" (2003) en "3" (2006) werden eveneens via TTO Records en Les Editions Nech uitgebracht en lieten de bands voorliefde van deze ongewone donkere muziek met sombere tonen verder naar voren komen en werd er geëxperimenteerd met de saz, de oud en de def.
Gedurende die tijd trad de band regelmatig op in kleine clubs te Parijs en tussen 2005 en 2007 was de band huisband in “La Menuiserie”, een club in Pantin, een voorstad van Parijs.
Nadat de band hun album "3" had uitgebracht, kregen de bandleden een uitnodiging van een culturele non-profit organisatie, genaamd Naregatsi Art Institute om in Armenië te toeren, wiens belangrijkste man, Nareg Hartounian, een grote fan van de band was.
Dezelfde organisatie sponsorde de eerste toer van Deleyaman door Californië in 2008.
In 2009 tekende de band een contract met het Portugese Equilibrium Music label, dat gespecialiseerd was in duistere folk, ambient en industriële muziek.
Dit label bracht in 2009 het album “Fourth, part one” uit en in 2011 het vervolg daarop "Fourth, Part Two", waarbij de teksten in het Engels en Frans gezongen werden, waarbij verder vermeldenswaardig is dat de bevriende gitarist, Ara Duzian, als gastmuzikant op beide uitgaven meespeelde.
In 2011 speelde Deleyaman in de maanden april en mei 8 maal in Los Angeles en 1 maal in Santa Ana, Californië, waarna de band terug keerde naar Europa om te gaan werken aan hun nieuwe album en in 2013 traden Aret en Beatrice als duo op in Portland, San Francisco, Oakland, Berkeley, Long Beach, Los Angeles en Santa Ana.
Vervolgens verscheen het album "The Edge" in 2014 via het TTO Records label en op 18 november 2016 wordt hun zevende album, getiteld "The Lover, The Stars & The Citadel" via het TTO Records label uitgebracht, waarop Brendan Perry (Dead Can Dance) als gast muzikant in 2 nummers mee speelt.
Deleyaman speelt op dit album weer in hun begin bezetting, dus als trio.

Het album, dat 11 nummers bevat, start met "La Plaine" en daarin hoor ik het trio een schitterende rustige Franstalige pop song ten gehore brengen, waarin een terug kerend ritme zit, dat licht hypnotiserend werkt en de tekst in 1874 door Paul Verlaine geschreven werd.
Daarna krijg ik "Silence" te horen, een prachtige rustige pop song, die prima samenzang en een zeer aanstekelijk ritme heeft en gevolgd wordt door "Morning Light", waarin Deleyaman me een fantastische hypnotiserende dansbare mix van gothic en progressieve pop voorschotelt.
Dan volgt "Secret Treasures", een lekker in het gehoor klinkende swingende pop song, met een aanstekelijk dansbaar ritme (luister naar dit nummer via de youtube link onder de recensie), waarna ik "Galaxy" voorgezet krijg en hierin laat het trio me een heerlijke rustige pop song horen.
In "La Mer Et L'Amour", dat in het Frans gezongen wordt, zet de band me een uitstekende rustige song voor, waarvan de tekst in 1628 door de poëet Pierre De Marbeuf geschreven werd en in "Escape", een erg mooie rustige, ietwat duister klinkende, pop song is Brendan Perry te horen op de Griekse Bouzouki.
Vervolgens hoor ik "Summer Flower", een licht hypnotiserende song met een dansbaar ritme, waarin de muziek en zang me aan de beginperiode van Dead Can Dance doet denken, "Beautiful Dawn", een lekker swingende dansbare licht hypnotiserende gothic song, "Autumn Sun", een verrukkelijke dansbare song, met lichte oosterse invloeden, waarbij Brendan Perry percussie speelt en "L'Amoureuse", een prachtige rustige Franstalige song.

"The Lover, The Stars & The Citadel" van Deleyaman bevat 11 heerlijke songs, die het beluisteren meer dan waard zijn en ik kan dit album dan ook van harte aanbevelen aan een ieder, die van gothic en de betere pop houdt.

Review: Sven Grünberg - Hingus (Bureau B, 2016) (Elektronische Muziek)

Sven Grünberg, die in 1956 te Tallinn, Estland, werd geboren is een synthesizer en progressieve rock muzikant en componist en het meest bekend om zijn betrokkenheid met het maken van meditatieve orgel en elektronische muziek van het Tibetaanse Boeddhisme.
Hij werkte samen met film maker Olav Neuland bij het schrijven van de soundtracks van de meeste van zijn films en in 1974 richtte Sven samen met Härmo Härm de progressieve rock band Mess op, waarvan in 1996 en 2004 de albums "Mess" (een compilatie van diverse overgebleven Mess opnamen) en "Küsi Eneselt" verschenen en ook maakte hij diverse solo albums, na het uiteen vallen van Mess.
Dat waren: de LP's "Hingus" uit 1981 en "OM" uit 1988, die beide via Melodija verschenen en in 2000 door Boheme Music op CD werden uitgebracht plus de CD's  "Milarepa" (1993, Erdenklang), "Prana Symphony" (1995, Erdenklang) en Hukkunud Alpinisti Hotell (3CD album, 2001, Hyper.Records) en tevens verscheen in 1980 de single "Mess" via het Melodija label.
Al deze albums verschenen alleen in de Sowjet Unie en Rusland en 21 oktober 2016 brengt het Duitse Bureau B label "Hingus" voor het eerst buiten Rusland op de markt.

Het album start met "Hingus I", waarin een schitterend Tibetaans aandoend nummer hoor, dat me lichtelijk aan de muziek van Kitaro doet denken en tevens krautrock en filmmuziek elementen bevat en naadloos over loopt in "Hingus II", een heerlijk klinkende mix van Oosterse en elektronische muziek.
Daarna volgt "Hingus III" en daarin vervolgt Sven met het maken van prachtige elektronische, Oosters klinkende, muziek, die tegen het eind van het nummer zwaarder en heftiger wordt, om vervolgens in "Hingus IV" met zware orgel klanken start en na een pauze van bijna 20 seconden als een experimenteel stuk muziek verder gaat.
Dan zet hij me "Teekond" voor en hierin krijg ik een fantastisch rustig elektronisch nummer te horen, waarmee Sven me in een toestand van rust brengt en in "Valgusois", dat bijna 18 minuten duurt en vrij rustig en mysterieus start, waarna een zich herhalend ritme lichtelijk hypnotiserend klinkt en verder gaat in een snel heftig tempo, dat na korte tijd experimenteel wordt, om vervolgens opnieuw te veranderen en ik een hypnotiserend stuk krautrock, waarna Sven het roer nogmaals om gooit en verder gaat met het maken van prachtige rustige melodische elektronische klanken, die me ook nu weer aan de muziek van Kitaro doen denken. (luister naar dit nummer via de youtube link onder de recensie)

"Hingus" van Sven Grünberg is een heerlijk album om te beluisteren, waarbij ik bij tijd en wijle volledig tot rust ben gekomen en ik kan iedere liefhebber van meditatieve en elektronische muziek dan ook aanraden, deze uitstekende muziek eens te gaan beluisteren.

Review: Various Artists - Plankton (Fruits De Mer, 2016) (Progressieve Rock/Psychedelisch)

In juni 2013 bracht Records Collector Magazine de LP "Plankton - A Fruits De Mer Compilation", inclusief een eenzijdig bespeelbare 7" 45 toeren single uit op 180 gram vinyl en deze bestond uit een selectie van de 12 eerste singles, die door Fruits De Mer werden uitgebracht.
De LP werd in een zeer beperkte oplage van 500 stuks uitgebracht met klaphoes en voorzien van een genummerd certificaat van echtheid geschreven door Ian Shirley van de Rare Record Price Guide.
Record Collector gaf Fruits De Mer dit jaar (2016) toestemming het album opnieuw op de markt te brengen in een zeer beperkte oplage van 300 stuks als Digipack, waarbij het voorwoord van de oprichter van het label, Keith Jones, komt.
Net als op het vinyl, staan er 11 nummers op de CD, waarvan 9 covers.

Het album start met "Theme One" van George Martin, dat door het Amerikaanse Schizo Fun Addict wordt uitgevoerd en hierin hoor ik de band een heerlijke uitvoering van dit nummer ten gehore brengen, waarin science fiction en ruimtelijke elementen zijn verwerkt, terwijl de muziek tevens melodisch is.
Daarna krijg ik de Spaanse band Stay te horen, die een versie van "Rainy Day, Mushroom Pillow" (Strawberry Alarm Clock) speelt en me een schitterende vrij  rustige psychedelische song voorschotelt, waarbij de zang me enigszins doet denken aan die van Neil Young en dit nummer wordt gevolgd door "Eye Shaking King" van Amon Duul II, dat door Vibravoid uit Duitsland wordt gespeeld en daarin laat de band me genieten van een fantastische psychedelische progressieve rock song.
Allison O'Donnell with Head South By Weaving uit Engeland spelen de Nick Drake cover "Day Is Gone" en zetten me een prachtige rustige folk pop song voor, waarna "Mark Fry with Nick Franglen uit Engeland me een eigen nummer van Mark voorschotelen, getiteld "Dreaming With Alice", die me een uitstekende rustige  folk pop song voor zetten.
Dan hoor ik Us And Them uit Zweden, die "Home To Stay" van Tudor Lodge spelen en ik opnieuw een schitterende rustige folk pop song te horen krijg, die gevolgd wordt door de Bee Gees cover "Red Chair, Fade Away" van Sidewalk Society uit Amerika en me een lekker in het gehoor klinkende licht psychedelische pop song laten horen.
In "Silver Birch", van Del Shannon, laat The Chemistry Set uit Engeland me genieten van een geweldige rustige psychedelische pop song en in de Pink Floyd cover "Set The Controls For The Heart Of The Sun", die door Vibravoid wordt uitgevoerd, wordt ik door het hypnotiserende ritme in een lichte trance gebracht.(luister naar dit nummer via de youtube link onder de recensie)
Vervolgens hoor ik "Baby's On Fire" van Eno, dat door Hausfrauen Experiment uit Engeland gespeeld wordt, waarin de band een aanstekelijke mix van pop en licht psychedelische muziek speelt, waarna het laatste nummer, de bonus track, een exclusieve live versie van "Midnight To Six Man" volgt, dat door The Pretty Things uit Engeland zelf wordt uitgevoerd en hierin hoor ik de band een uitstekende swingende versie van dit nummer ten gehore brengen.

De compilatie "Plankton" van het Fruits De Mer label bevat 11 heerlijke nummers, waarvan ik ten volle genoten heb, dus die ik elke liefhebber van 60er en 70er jaren muziek kan aanbevelen.

Review: Automat - Ostwest (Bureau B, 2016) (Krautrock)

Automat uit Berlijn, Duitsland, werd in 2011 opgericht en bestaat uit: Jochen Arbeit - sologitaar, Zeitblom - basgitaar en Achim Färber - drums.
De drie hadden hun sporen reeds verdiend door te spelen in bands als Einstürzende Neubauten en Die Haut (Arbeit), Sovetkoe Foto (Zeitblom), Project Pitchfork, Prag en Phillip Boa (Färber).
Voor hun debuut album "Automat" uit 2014, dat door het Bureau B label werd uitgebracht en 7 nummers bevat, kreeg het trio hulp van collega vrienden zoals Lydia Lunch, Genesis Breyer P-Orridge en Blixa Bargeld.
Op hun volgende CD "Plusminus" uit 2015, die van 12-16 en 19-23 januari 2015 in de Candy Bomber Studio te Berlijn door Ingo Kraus werd opgenomen en gemixt, hebben Blake Worrel - stem en Paul Lemp - stem opnames van korte golf radio plus het verstrekken van aanvullende instrumenten meegewerkt en op hun album "Ostwest", dat 21 oktober 2016 verschijnt, werken Max Loderbauer - Fender Rhodes, piano en EML 400 en Yuko Matsuyama - zang mee.

"Ostwest", het derde deel van de trilogie, werd in oktober 2015 en juli 2016 in de Candy Bomber Studios in het voormalige Tempelhof Vliegveld van Berlijn opgenomen en bevat 8 nummers, waarvan "Ost" het eerste is en daarin hoor ik de band een lekker in het gehoor klinkende dansbare krautrock spelen, die een licht hypnotiserend ritme bevat, waarbij het tempo gemiddeld te noemen is en invloeden uit de dance en disco hoorbaar zijn. (luister naar een gedeelte van dit + 2 andere nummers via de soundcloud link onder de recensie)
Daarna krijg ik "Fabrik Der Welt" voorgeschoteld, waarin het tempo iets hoger ligt en de band een fantastische swingende krautrock song ten gehore brengt, waarbij stil zitten geen optie is, waarna "Tränenpalast" volgt en de band opnieuw zo'n geweldig dansbaar hypnotiserend krautrock nummer in een hypnotiserend ritme speelt.
Dan zet Automat me "Yuko" voor en hierin speelt de band een vrij rustig hypnotiserend nummer, dat zang van Yuko bevat en gevolgd wordt door "West", waarin Yuko eveneens de zang voor haar rekening neemt en de band ook nu weer een heerlijk dansbaar en swingend krautrock nummer speelt.
In "Europe" swingt de muziek eveneens en maakt de band een mix van disco en krautrock en in "Tempelhof" laat Automat me nogmaals genieten van een hypnotiserend dansbaar swingend krautrock nummer, waarbij het onmogelijk is stil te blijven zitten.
Het laatste nummer heet "Transit" en daarin zet de band me een verrukkelijk hypnotiserend Afrikaans klinkend nummer voor, dat swingt als een trein.

"Ostwest" van Automat bevat 8 schitterende hypnotiserende nummers, waarmee de band me van begin tot einde in de ban van hun muziek heeft weten te houden en ik kan iedere liefhebber van krautrock, dance en hypnotiserende muziek, deze meesterlijke schijf dan ook van harte aanraden.