zondag 12 augustus 2018

Review: Bang - The Best Of (Ripple Music, 2018) (Rock / Hardrock)

Bang was een hardrock band uit Philadelphia, Pennsylvanië, Amerika, die van 1972 tot 1973 de LP's "Bang" (1972), "Mother"/"Bow To The King" (1972) en "Music" (1973) maakte, die via het Capitol Records label verschenen.
De band werd opgericht door Frank Gilcken - sologitaar en zang, Frank Ferrara - zang en basgitaar en Tony Diorio - drums en in de jaren 2000 heropgericht en in 2013, waarin de reunie van de band aangekondigs werd, werd Tony live vervangen door Matt Calvarese, die op zijn beurt in 2014 de stokjes over droeg aan Jake Leger, die tot 2016 bij de band drumde.
In 1971 nam de band het album "Death Of A Country" op, dat pas in 2004 via Rise Above Records op LP en CD verscheen en verder verschenen "Return To Zero" (1999) en "The Maze" (2004) en op 15 augustus 2017 werd hun autobiografie "The Bang Story: From The Basement To The Bright Lights" uitgebracht.
Op 14 april 2018 verscheen het album "The Best Of" op LP en CD via het Ripple Music label en hierop staan 2 niet eerder uitgebrachte nummers.

"The Best Of", waarop 18 nummers staan, begint met "Death Of A Country", dat iets meer dan 10 minuten duurt en daarin hoor ik de band met een toespraak beginnen, die al snel over gaat in een geweldige aanstekelijke rock song met een vrolijk ritme, waarin diverse prima tempowisselingen zitten en dit nummer wordt gevolgd door "No Trespassing", een mooie rustige song, die enkele subtiele tempowisselingen heeft, waarna "My Window" volgt en de band een uptempo rock song speelt, die zo nu en dan lichtelijk chaotisch klinkt en vol tempowisselingen zit.
Daarna zet de band me "Lions Christians" voor en krijg ik een schitterende song te horen, die in een gemiddeld tempo gespeeld wordt en progressieve rock invloeden heeft, waarna "The Queen" ten gehore gebracht wordt en hierin speelt de band een geweldige swingende rock song, die lichte hardrock invloeden heeft en gevolgd wordt door "Our Home", een mix van een pop en hardrock song, die wisselende tempo's heeft.
In "Questions" schotelt Bang me een heerlijke swingende uptempo song voor, die een aanstekelijk ritme heeft, dat aanzet tot dansen en in "Redman" krijg ik een prima uptempo rock song te horen, die ook nu weer enkele tempowisselingen heeft en in "Mother" laat de band me genieten van een verrukkelijke swingende pop song, die me in beweging brengt en invloeden uit country en hardrock heeft.(luister naar dit nummer via de youtube link onder de recensie)
Dan volgt "Humble" een lekker in het gehoor klinkende hardrock song, die in een gemiddeld tempo gespeeld wordt en enkele tempowisselingen heeft en gevolgd wordt door "Keep On", een uitstekende uptempo mix van funk en hardrock en ook "Idealist Realist" is een geweldige hardrock song met diverse tempowisselingen.
Vervolgens hoor ik "Feel The Hurt", een prachtige, vrij rustige, pop song, die na korte tijd over gaat in een iets sneller tempo, "Windfare", een swingende rock song en "Don't Need Nobody", een lekker klinkende poprock song, die in een niet al te hoog tempo gespeeld wordt en licht hardrock invloeden heeft en tegen het einde sneller wordt.
Verder zet de band me "Exactly Who I Am" voor, een mooie aanstekelijke poprock song, die me opnieuw in beweging brengt, waarna ik "Slow Down" voorgeschoteld krijg, waarin de band een schitterende uptempo mix van hardrock en poprock speelt en "Feels Nice", een fantastische rock song, die swingt als een trein en daarbij is stil zitten niet aan de orde.

"The Best Of" van Bang is een verrukkelijk tijdsdocument, dat me terug gevoerd heeft naar begin jaren 70 en ik kan rock liefhebbers van de muziek uit dit tijdperk deze schijf dan ook van harte aanbevelen.





maandag 6 augustus 2018

Review: The Heavy Eyes - Live In Memphis (Kozmik Artifactz Records, 2018) (Progressieve Bluesrock)

The Heavy Eyes werd in Memphis, Tennessee, Amerika opgericht en bestaat uit: Tripp Shumake - zang en sologitaar, Wally Anderson - basgitaar en Eric Garcia - drums.
De band bracht op 7 oktober 2010 hun debuut EP "1" op cassette en als digitale download uit en deze werd op 22 oktober 2011 gevolgd door het digitale debuut album "Heavy Eyes" en de digitale single "2", die 1 mei 2012 werd uitgebracht.
Vervolgens verschenen: "Heavy Eyes & All Them Witches Split" (gekleurd vinyl 7" single, 1 december 2012), "Maera" (LP, 29 december 2012) (her persing via Kozmik Artifactz Records 300 stuks op doorzichtig vinyl en als CD), "Heavy Eyes / Werwulf 7" Split" (7" single, 26 maart 2014), "He Dreams Of Lions" (LP, 13 november 2015) (her persing via Kozmik Artifactz Records 300 stuks op doorzichtig vinyl en als CD), "Long Hot Summer Night" (digitaal download nummer, 18 december 2016, ook op de 2 LP "Electric Ladyland" [Redux] Full LP) en "Home" (digitaal download nummer, 2 maart 2018).
Op 20 juli 2018 verscheen hun album "Live In Memphis", (opgenomen in de Hi Tone), via Kozmik Artifactz Records in een gelimiteerde uitgave van 32 stuks 180 gram zwart vinyl, 48 stuks 180 gram wit vinyl en 45 stuks 180 gram rood - wit - zwart marmer kleurig vinyl, waarbij het album in een klaphoes gestoken is.

Het album bevat 13 nummers, waarvan "Mannish Boy" de eerste is en hierin hoor ik de band met een aankondiging beginnen, waarna de muziek ten gehore gebracht wordt en krijg ik een uptempo progressieve powerrock song voorgeschoteld, dat enkele subtiele tempowisselingen heeft (luister naar dit nummer via de bandcamp link onder de recensie) en dit nummer wordt gevolgd door "Maggie", waarin de band een progressieve bluesrock song speelt.
Daarna volgt "Iron Giants", een swingende rock song, die in een gemiddeld tempo gespeeld wordt en dit nummer wordt onderbroken, om een felicitatie wens uit te spreken en het publiek mee te laten zingen, maar helaas lukt dat niet zo erg, dus besluit de band maar verder te gaan met het volgende nummer, dat "Parado" heet en ik een schitterende progressieve bluesrock song in een gemiddeld tempo te horen krijg.
In "Shadow Shaker" speelt de band opnieuw zo'n lekker in het gehoor klinkende progressieve bluesrock song, die enkele tempowisselingen heeft en in "Supermoon" hoor ik nogmaals zo'n soortgelijk swingend nummer.
Daarna zet The Heavy Eyes me "Saint" voor en daarin herhaalt de band dit nogmaals en krijg ik een swingende rock song voorgezet, die gevolgd wordt door "These Men Are Wolves", een heerlijke aanstekelijke progressieve bluesrock song met jaren 70 invloeden.
Vervolgens speelt de band "One Hand On The Buffalo", eveneens een uitstekende rock song, die in een gemiddeld tempo gespeeld wordt en invloeden van bands als Mountain, Cream, Grand Funk Railroad en anderen uit de jaren 70 heeft en gevolgd wordt door "The Fool", waarin de muziek van hetzelfde laken een pak is.
Verder hoor ik "Voytek", een geweldige swingende bluesrock song, die in een niet al te hoog tempo gespeeld wordt, "Goodnight", een nummer, dat in het verlengde van voorgaande nummers ligt en "Catfish Blues", een prima versie van dit nummer, dat vooral door de uitvoering van Taste in de jaren 70 zeer bekend werd.

"Live In Memphis" van The Heavy Eyes is een prima plaat, die vol lekkere progressieve bluesrock songs staat en helaas een beetje te weinig variatie bevat volgens mij, maar desondanks het beluisteren meer dan waard is en daarom kan ik iedere bluesrock liefhebber aanraden, deze schijf eens te gaan beluisteren.

* De muziek van deze band/artiest is ook regelmatig te beluisteren op maandagavond tussen 20.00 en 22.00 uur (Europese tijd) in het radio programma Carry's Music Machine via www.osuradio.nl





Review: Fuchsia - The Original Album + Early Demos And More (Fruits De Mer Records, 2018) (Psychedelische Folk / Progressieve Rock /Pop)

Fuchsia was een progressieve folk rock band uit Exeter, Engeland, die in 1970 werd opgericht en bestond uit: Tony Durant - zang, akoestische gitaar en sologitaar, Michael Day - basgitaar en Michael Gregory - drums.
Kort na de oprichting kwamen ook Janet Rogers - viool en achtergrondzang, Madeleine Bland - cello, piano, harmonium en achtergrondzang en Vanessa Hall-Smith - viool en achtergrondzang bij de band.
Het originele Fuchsia album verscheen in Engeland in 1971 via het Pegasus label en via Kingdom in Frankrijk, maar door slecht management ging de band al spoedig uit elkaar, waarna Tony voor zijn werk naar Australië emigreerde.
Doordat het album door het MOJO tijdschrift omschreven werd als een "vergeten klassieker" en diverse her persingen op de markt verschenen, besloot hij de orginele master tapes in de Sound Practices Studios te Sydney te remasteren en het album op CD via het Night Wing label uit te brengen.
In 2005 verscheen de CD "Fuchsia, Mahogonny & Other Gems" via Night Wing en daarop staan 3 Fuchsia nummers, waarvan er 2 na de opname van het debuut album gemaakt zijn, waarin de band naar een nieuwe platen contract op zoek ging, terwijl het derde nummer een demo is en de andere 8 nummers komen van andere projecten, waaronder "Mahogany", een theater show, die gebaseerd is op het werk van Kurt Weill en Bertholdt Brecht.
Daarna verscheen, onder de naam Fuchsia II, in 2013 het album "From Psychedelia... To a Distant Place", dat hoofdzakelijk nieuwe nummers bevat, op het Sound Practices label.
Fuchsia II bestaat uit: Tony Durant - zang en sologitaar, Lloyd Gyi - drums en percussie, Emily Duffill  - cello, Tracy Wan - viool, Lidia Bara - viool, Jo Bara - cello, Suzy Toomey - accordeon en Isabel Durant - achtergrondzang.
Tony schrijft nog steeds nieuwe songs, die hij opneemt en keerde enkele jaren geleden terug naar het geluid van Fuchsia.
Speciaal voor het Fruits De Mer Records label stelde hij een dubbele 7" vinyl single samen, die op gekleurd vinyl verscheen, in een klaphoes gestoken is en een 24 pagina's boekje bevat.
De dubbele 7", die "Song" getiteld is, geeft zijn 50 jarige muziekloopbaan weer en verscheen 24 juli 2017, waarna Fuchsia op het "15th Dream Of Sardonicus" festival in Cardigan, Wales (4-6 augustus) en op de "Evening Of World Psych" in de Half Moon te Putney, Londen (10 augustus) 2 optredens deed en daar werd ook het album "Fuchsia II", dat voor het eerst op vinyl verscheen, in een zeer beperkte oplage verkocht.
Op 30 juli 2018 heeft Fruits De Mer Records het album opnieuw uitgebracht met toevoeging van een LP met demo's en nieuwe opnamen van onuitgebrachte nummers, inclusief de band's allereerste studio opname, plus een 15 minuten durende DVD, waarin Tony Durant praat over het album.
Het album is als 2LP uitgebracht op gekleurd vinyl, gestoken in een klaphoes en bevat een DVD, een uitvouwbare poster van de originele hoes, plus een 24 pagina's tellend tijdschrift.

LP 1 "The Original Album" bevat 7 nummers, waarvan "Gone With The Mouse" het eerste is en daarin hoor ik de band een fantastische vrij complexe song spelen, die diverse tempowisselingen heeft en hemelse zang van de zangeressen bevat, terwijl het instrumentale gedeelte richting klassiek gaat en dit nummer wordt gevolgd door "A Tiny Book", een schitterende progressieve pop song, die in een gemiddeld tempo gespeeld wordt en door het gebruik van strijkers orkestraal klinkt.
In "Another Nail" krijg ik een heerlijk aanstekelijk dansbaar nummer voorgezet, dat lichte folk en progressieve rock invloeden heeft en diverse tempowisselingen bevat en gevolgd wordt door "Shoes And Ships", een geweldige progressieve rock song, die ook nu weer diverse tempowisselingen heeft, in een gemiddeld tempo gespeeld wordt en licht klassiek aandoet, vanwege de strijkers.
Daarna schotelt Fuchsia me "The Nothing Song" voor en hoor ik opnieuw een verrukkelijke rock song, die elementen van folk en progressieve rock in zich heeft en swingt, waarna "Me And My Kite" volgt en ik een mooie, vrij rustige, pop song te horen krijg, die gevolgd wordt door het laatste nummer van de LP, getiteld "Just Anyone" en hierin speelt de band een uitstekende psychedelische pop song in een niet al te hoog tempo en deze bevat enkele prima tempowisselingen.

Op LP 2 "Early Demos And More" staan 8 nummers en het eerste nummer daarvan is een nieuwe opname van een oudere song, getiteld "Somnambulist" en hierin hoor ik de band een prachtige aanstekelijke licht psychedelische pop song spelen, die gevolgd wordt door "Rocks And Books", eveneens een nieuwe opname van een oudere song, waarin de band een heerlijke pop song in een gemiddeld tempo speelt.
Dan volgt de 15 minuten durende uitvoering van "A Tiny BooK", dat van de proefpersing komt en daarin laat de band me genieten van een fantastisch progressieve rock song, die in een niet al te hoog tempo gespeeld wordt, licht psychedelisch en orkestraal klinkt en door het lange tussenstuk extra spannend is en dit wordt gevolgd door de orginele demo van "The Band", een heerlijke licht psychedelische pop song met orkestrale begeleiding en een aanstekelijk vrolijk dansbaar ritme, waarbij stil zitten geen optie is.
In de demo van "Ragtime Brahms" laat Fuchsia me opnieuw genieten van een schitterende progressieve poprock song, die swingt en in "Fuchsia Song" speelt de band een akoestische versie van dit nummer van het album Fuchsia II en hoor ik een vrolijk klinkende mix van een folkrock en pop song te horen, die me aanzet tot dansen.
Daarna zet de band me "The Band (Me And My Kites)" versie van de 7" single van Fruits De Mer Records uit 2014 voor en hoor ik de band opnieuw een prachtige licht psychedelische pop song spelen, die iets minder vol klinkt, dan de demo (luister naar dit nummer via de bandcamp link onder de recensie), waarna de plaat afgesloten wordt met een demo voor Fuchsia II, die "The Waves heet en daarin speelt de band weer een geweldige vrolijk klinkende song, waarbij het onmogelijk is stil te blijven zitten.   

De 2LP "Fuchsia" ("The Original Album"+"Early Demos And More") van Fuchsia bevat 15 verrukkelijke songs, waarmee de band me van begin tot einde mee heeft weten te boeien en ik kan liefhebbers van zowel progressieve rock en psychedelische pop deze dubbelaar dan ook ten zeerste aanraden.

* De muziek van deze band/artiest is ook regelmatig te beluisteren op maandagavond tussen 20.00 en 22.00 uur (Europese tijd) in het radio programma Carry's Music Machine via www.osuradio.nl





zondag 5 augustus 2018

Review: Sharron Kraus - Joy's Reflection Is Sorrow (Sunstone Records, 2018) (Pop / Folk)

Zangeres, tekstschrijfster en muzikant Sharron Kraus, die oorspronkelijk in New York, Amerika geboren werd, maar in Leicester, Engeland opgroeide, woont tegenwoordig in Sheffield, Engeland en bracht samen met Meg Baird en Helena Espvall van de psychedelische folk band Espers uit Philadelphia  een album uit met traditionele folk songs.
Ze is sinds 2002 actief bezig met het maken en uitbrengen van diverse soorten muziek, zoals: folk, experimentele muziek en soundscapes en speelt banjo, sologitaar en zingt.
Er verschenen reeds 14 albums van haar (solo en/of in samenwerking met anderen), waarvan het eerste "Beautiful Twisted" (Camera Obscura, 2002) was.
"Joy's Reflection Is Sorrow" is haar 15de album en daarop wordt ze bijgestaan door: Neal Heppelston - dubbele bas en basgitar, Nick Jonah Davis - slide gitaar, Oliver Parfitt - synthesizer en orgel, Jenny Bliss Bennett - achtergrondzang, fluit, barok viool, dwarsfluit en gamba viool, Nancy Wallace - achtergrondzang en Guy Whittaker - drums, terwijl ze zelf zang en akoestische gitaar speelt.
Het album, dat 8 songs bevat, is 21 juni 2018 in een beperkte van 200 stuks op doorzichtig vinyl, inclusief download code uitgebracht via het Sunstone Records label en tevens in een beperkte oplage als CD en als digitale download.

Het album start met "My Danger", een mooie rustige licht psychedelische pop song, die ruimtelijke invloeden heeft en gevolgd wordt door "Figs And Flowers", een heerlijke aanstekelijke dansbare pop song met meerstemmige zang.
Dan hoor ik "The Man Who Says Goodbye", een schitterende rustige song, die invloeden uit folk heeft, waarna de titelsong "Joy's Reflection Is Sorrow" volgt en ik een fantastische folk song voorgeschoteld krijg, die in een niet al te hoog tempo gespeeld wordt.(luister naar dit nummer via de youtube link onder de recensie)
In "Sorrow's Arrow" speelt Sharron een geweldige, erg rustige, song, waarbij ze hoofdzakelijk op gitaar begeleid wordt en in "Secrets" zet ze me opnieuw een
prachtige rustige pop song voor, die lichte folk invloeden heeft.
Daarna hoor ik "When Darkness Falls" en ook hierin krijg ik zo'n uitstekende rustige song voorgezet, die gevolgd wordt door "Death And I", een verrukkelijke folk song, die een melodisch ritme en invloeden van de Indianen muziek uit de Andes heeft.

"Joy's Reflection Is Sorrow" van Sharron Kraus staat vol prachtige rustige songs, die ik elke liefhebber van de betere pop en folk kan aanraden.

* De muziek van deze band/artiest is ook regelmatig te beluisteren op maandagavond tussen 20.00 en 22.00 uur (Europese tijd) in het radio programma Carry's Music Machine via www.osuradio.nl





Review: Low Hums - Night Magic Wine (Kozmik Artifactz Records, 2018) (Poprock)

Low Hums is een band uit Seattle, Amerika, die in 2007 werd opgericht en bestaat tegenwoordig uit: Sanoj Sniksah - zang en sologitaar, Baja Panto - sologitaar, Crystal Powwwers - basgitaar en Rolly Fingers - drums en zang.
In november 2008 verscheen de single "Low Hums, Live In Echo Bay" als digitale download en deze werd op 1 april 2009 gevolgd door de EP "Marche Funèbre", waarna de LP "Low Hums" op 25 februari 2012 in een beperkte oplage van 500 stuks op LP werd uitgebracht en tevens verscheen het album digitaal en als cassette.
Daarna kwam de LP "Charm" op 2 april 2014 via FIN Records in een beperkte oplage op groen vinyl en als digitale download op de markt en deze werd gevolgd door de EP "Shine Rock", die in een beperkte oplage als cassette werd uitgebracht en ook op CD verscheen.
De band nam hun album "Night Magic Wine", dat oorspronkelijk op 25 september 2017 via Union Zero op paars vinyl en als digitale download verscheen, in Seattle op onder leiding van Jack Endino, die eerder met bands als Nirvana, Screaming Trees, TAD, Mudhoney, Soundgarden en Murder City Devils werkte.
De bonus nummers, die voor de her uitgave, die via Kozmik Artifactz Records verscheen, aan het album toegevoegd zijn, werden in een tot studio verbouwde oude kerk te Anacortes, Washington, opgenomen en komen van de EP "Shine Rock".
Vervolgens werden op 21 april 2018 2 EP's ("Adventuring In The Near And Far" en "Shine Rock") samen op de LP "Los Dos" in een beperkte oplage van 300 stuks op bloedrood vinyl uitgebracht.

"Night Magic Wine", dat 15 juni 2018 via Kozmik Artifactz Records in een beperkte oplage op gekleurd vinyl verscheen, bevat 14 nummers, waarvan "In The Spin" het eerste is en hierin hoor ik Low Hums een uitstekende uptempo rock spelen, die invloeden uit de jaren 60 beat en garagerock heeft en na een minuut over gaat in een licht psychedelisch nummer, om vervolgens na nog een minuut terug te keren naar de begin tonen, waarna "Attention" volgt en ik een lekker in het gehoor klinkende song voorgezet krijg, die invloeden uit de jaren 70 rock heeft.
Daarna speelt de band "US 101", een poprock song, die diverse tempowisselingen heeft en een aanstekelijk ritme bevat en gevolgd wordt door "Don't Know Why", dat me zo nu en dan aan het nummer "You're No Good" (Swinging Blue Jeans, Linda Ronstadt) doet denken en een licht psychedelisch ritme heeft.(luister naar dit nummer via de bandcamp link onder de recensie)
In "Reprise Of The Vampire Girls" schotelt de band me een rustige pop song voor, die enkele tempowisselingen heeft en in "Too Early To Tell" hoor ik de band een heerlijke, vrij rustige, mix van garagerock en country spelen.
Dan zet de band me "Victorian Witch" voor en krijg ik een schitterende poprock song te horen, die in een gemiddeld tempo gespeeld wordt en enkele subtiele tempowisselingen heeft, waarna "Song About Fleet" volgt en Low Hums me een fantastische aanstekelijke rock song voorschotelt, die enkele tempowisselingen heeft en invloeden van de jaren 60 en 70 bevat.
Vervolgens krijg ik "New Peyote Gunfight" te horen en daarin speelt de band een geweldig rustig instrumentaal nummer, dat een slepend ritme en lichte western invloeden heeft en gevolgd wordt door het uptempo "Sunflowers Of Doom", een verrukkelijke garagerock song.
Dan volgen de nummers van de bonus EP en daarvan is "Shine Rock" de eerste.
Hierin hoor ik de band een schitterende mix van bluesrock, acid en psychedelische rock in een gemiddeld tempo spelen, waarna "Skateboard" volgt en ik een prima uptempo poprock song voorgezet krijg, die gevolgd wordt door "Purple Berries", een dansbare poprock song met een aanstekelijk ritme en "Motorcycle Blues", een heerlijke poprock song in de stijl van de jaren 60 bands, die een licht hypnotiserend terugkerend ritme heeft en me zo nu en dan aan de muziek van The Velvet Underground doet denken.

"Night Magic Wine" van Low Hums is een uitstekende plaat, die vol muziek staat, die door 60er en 70er bands geïnspireerd is en ik kan liefhebbers van dit genre, alsmede die van de betere pop, deze schijf dan ook van harte aanbevelen.

* De muziek van deze band/artiest is ook regelmatig te beluisteren op maandagavond tussen 20.00 en 22.00 uur (Europese tijd) in het radio programma Carry's Music Machine via  www.osuradio.nl





Review: Fernando Perdomo - Out To Sea (Forward Motion Records, 2018) (Symfonische Rock)

Multi-instrumentalist, singer-songwriter en solo- en basgitarist van The Dave Kerzner Band, Fernando Perdomo uit Los Angeles, Californië, Amerika bracht op 9 februari 2018 zijn eerste instrumentale progressieve rock album "Out To Sea" uit, nadat hij eerder 13 albums en 24 opnamen had uitgebracht.
Eerdere albums zijn onder andere: "The Golden Hour" (2017), "DNA" (2017), "Ardent (The Acoustic Record)" (2017), "Burned Out Heart and Other Assorted Breakup Songs" (2017), "This Can Be You" (2017), "Voyeurs" (2016), "Dances With A Mysterious Blonde" (2016), "Picks" (2016), "Dreaming In Stereo (Extended Edition)" (2016), "Warm" (2014), "Dreams" (2014), "Postcards From Reseda  (2014) en "Home Is Wherever You Are" (2012) en deze verschenen hoofdzakelijk als digitale download.
Het album, "Out To Sea",  dat 9 nummers bevat, is via Cherry Red en Forward Motion Records verschenen en als CD, gesigneerde CD en als digitale download uitgebracht en vermeldenswaardig is verder, dat Fernando alle instrumenten in alle nummers bespeeld, op 1 nummer ("The Dream") na, want daarin zorgt Eddie Zyne voor het drumwerk.
De muziek is geïnspireerd door symfonische en artrock artiesten van de jaren 70, zoals Jan Akkerman (Focus), Peter Banks (Yes), Steve Hackett (Genesis), Steve Howe (Yes), John Wetton (King Crimson), Sonja Kristina (Curved Air), Roy Albrighton (Nektar) en anderen.

Het eerste nummer van het album heet "The Architect (Tribute To Peter Banks)" en daarin krijg ik een heerlijk uptempo symfonisch rock nummer voorgeschoteld, dat enkele prima tempowisselingen heeft en waar de invloed van Yes goed in te horen is.
Daarna hoor ik "Out To Sea", een uitstekend swingend symfonisch nummer, dat diverse subtiele tempowisselingen heeft en gevolgd wordt door "De Boerderij (Tribute To Focus)", een schitterend nummer, dat rustig start, om na korte tijd over te gaan in een sneller tempo, waarin de muziek van Focus te herkennen is
en dan terug te keren naar het rustige spel, om opnieuw te versnellen.
In "Roses Spread All Over The World" laat Fernando me een prachtig, vrij rustig, stuk muziek horen (luister naar dit nummer via de youtube link onder de recensie) en in "The Future According To Roye (Tribute To Roy Albrighton And Nektar)" speelt hij een mooi symfonisch nummer, dat lichte hardrock invloeden bevat en wisselende tempo's heeft.
Dan zet hij me "The Dream" voor en hoor ik hem een vrij kort afwisselend nummer spelen, waarna "Sonja (Tribute To Sonja Kristina And Curved Air)" te horen is en ook hierin krijg ik een fantastisch stuk symfonische rock voorgezet, dat swingt en subtiele tempowisselingen heeft.
Verder volgen nog "Dreaming In Stereo Suite", een geweldig 16 minuten durend nummer, dat rustig start en langzaam iets meer snelheid krijgt, waarna Fernando me trakteert op een zeer gevarieërd symfonisch stuk muziek, dat uit verschillende gedeeltes bestaat en gevolgd wordt door het laatste nummer, dat "Starless (Tribute To John Wetton)" heet en hierin schotelt hij me opnieuw een verrukkelijk mooi nummer voor, dat in een niet al te hoog tempo gespeeld wordt en een iets trieste ondertoon bevat.

"Out To Sea" van Fernando Perdomo is een heerlijke plaat om te beluisteren en liefhebbers van symfonische rock zullen dat zeker met me eens zijn en ik kan hen deze schijf dan ook van harte aanbevelen.

* De muziek van deze band/artiest is ook regelmatig te beluisteren op maandagavond tussen 20.00 en 22.00 uur (Europese tijd) in het radio programma Carry's Music Machine via  www.osuradio.nl





Review: Gudars Skymning - Grodans Sang ( Transubstans Records, 2018) (Hardrock)

Gudars Skymning is een band uit Lapland, Zweden, die in 2006 werd opgericht en dat zelfde jaar hun demo "Gudars Skymning" op nam.
De bestond toen uit: Kenny Oswald Dufvenberg - zang en sologitaar, Dennis Ozzian Sjödin - drums, Anders Nord - drums en Tony Östman - basgitaar en in december 2006 kwam Knut Hassel als tweede sologitarist bij de band.
Hun debuut album "Dansa Tillbaks Till Din Grav" werd in 2008 in eigen beheer uitgebracht, maar hun tweede album, "Mörka Vatten", uit 2010, verscheen zowel op LP als op CD via het Italiaanse Black Widow / Bloodrock Records label.
Begin december 2012 ging de band, die toen nog maar uit Kenny, Knut en Anders bestond, naar Stockholm, om hun derde plaat, "Höj Era Glas", op te nemen,met daar op 10 nummers, waarbij Kenny zowel als solo- als de basgitarist speelt en deze is in november 2013 door het Transubstans label uitgebracht.
De band, die sterk beïnvloed is door de hardrock uit de jaren 60 en 70, blues, traditionele Zweedse folk en progrock, bestaat anno 2013 uit: Kenny, Knut, Dennis en Magnus Hasselstam - basgitaar en zingt hun teksten in het Zweeds.
Op hun album "Till Detta Var Jag Nödd Och Tvungen" uit 2016, dat door het Transubstans label uitgebracht werd, bestaat de band uit: Kenny Oswald Dufvenberg - zang en sologitaar, Knut Hassel - sologitaar, Magnus Hasselstam - basgitaar en Dennis Ozzian Sjödin - drums en worden de teksten in het Zweeds gezongen.
Ook op het album "V", uit 2017, dat in slechts 2 dagen live in de studio werd opgenomen, zingt de band in het Zweeds en op "Grodans Sang", dat 15 augustus 2018 via Transubstans op LP en CD verschijnt is dat net even anders.

Het album, dat 8 nummers bevat, start met het titelnummer "Grodans Sang"en daarin hoor ik de band, na een kort intro, een heerlijk instrumentaal nummer spelen, dat diverse tempowisselingen heeft en een melodisch ritme bevat (luister naar dit nummer via de youtube link onder de recensie) en gevolgd wordt door "Skrotum", een prachtig melodisch instrumentaal nummer, dat in een gemiddeld tempo gespeeld wordt.
Daarna hoor ik "Den Mystika Stjärnan", dat eveneens een instrumentaal stuk is en ook hierin speelt de band de muziek in een niet al te hoog tempo, waarna "Brudmarsch" volgt en de band me opnieuw zo'n mooi nummer voorzet, dat in een vrij rustig tempo gespeeld wordt.
In "Skymningsvals" laat Gudars Skymning me genieten van een schitterend instrumentaal hardrock nummer en in "Krutrök" schotelt de band me een geweldig swingend nummer voor, waar invloeden van muziek uit westerns in verwerkt zijn.
Vervolgens hoor ik "Bla Drottning", een uitstekend melodisch nummer en "Skeppet Nautilus", dat met een in het Zweeds gesproken tekst begint, die na 2 minuten over gaat in een verrukkelijk rustig stuk muziek, waar een enkele tempowisseling en een aanstekelijk ritme in zit.

"Grodans Sang" van Gudars Skymning is op een enkele tekst na, een instrumentaal album geworden en bevat 8 prachtige stukken muziek, waarmee de band bewijst meer te zijn, dan de zoveelste hardrock band en ik kan iedere muziekliefhebber deze schijf dan ook van harte aanbevelen.

* De muziek van deze band/artiest is ook regelmatig te beluisteren op maandagavond tussen 20.00 en 22.00 uur (Europese tijd) in het radio programma Carry's Music Machine via www.osuradio.nl