Review: The Embrooks - Nightmare (State Records, 2016) (Beat)

The Embrooks werd eind 1996 opgericht en bestaat sinds de oprichting uit: Mole Brooks - zang en basgitaar, Alessandro Cozzi - sologitaar en zang en Lois Tozer - drums.
Muzikaal liet de band zich beïnvloeden door de muziek van onder andere The Who, The Kinks The Small Faces, The Creation, The Byrds en The Beatles en in 1998 verscheen hun debuutsingle "But I Didn't Know Him"/"Fight Fire" via het Dig The Fuzz Records label in een beperkte oplage.
Vervolgens verschenen: "The Embrooks" (7"EP, Sympathy For The Record Industry, 1998), "More Than Ever"/"You Can Be My Baby" (7"mono single, Guerssen, 1999),
"If You Let Me Go" (7" mono single, Max Picou Records, 2000), "Jack"/"Dawn Breaks Through" (7"ltd.edition single, Circle Records, 2002) en "Back In My Mind"/"The Time Was Wrong" (CD single, Butterfly Records, 2002).
Tevens bracht de band 4 albums uit, waarvan "Separations..." uit 1999 de eerste was en deze werd zowel door Dionysus Records(LP/CD) als door Dig The Fuzz Records(LP) uitgebracht.
Daarna verschenen: "Our New Day" (Voxx Records(LP/CD), 2000) en "Yellow Glass Perspections" (Munster Records(LP/CD), 2004) plus de compilatie 2CD "45 & High Times" (Munster Records, 2005).
Na meer dan 10 jaar is er weer een nieuwe plaat van de band te beluisteren in de vorm van een 7" mono single, die in een beperkte oplage van 500 stuks in een gelamineerde klaphoes op 22 augustus 2016 verschijnt en via het State Records label wordt uitgebracht.

De A-kant bevat een nieuw nummer, getiteld "Nightmare" en daarin hoor ik de band een schitterende uptempo garagerock song spelen, waarin de invloeden van The Who en Small Faces sterk hoorbaar zijn, terwijl de B-kant "Helen" een nieuwe versie is van dit nummer, dat tot nu toe alleen op LP verkrijgbaar was en hierin laat de band me genieten van een uitstekende mix van beat en garagerock, die enkele prima tempowisselingen bevat en ook in dit nummer zijn de jaren 60 invloeden onmiskenbaar, inclusief de seinsleutel van Pete Townshend. (luister naar delen van de nummers via de soundcloud link onder de recensie)

"Nightmare" van The Embrooks is een fantastische single, die naar mijn mening in geen enkele collectie van 60er jaren muziek verzamelaars mag ontbreken, ondanks het feit, dat deze in 2016 gemaakt is.

Review: Barock Project - Vivo Live In Concert (Artalia, 2016) (Symfonische Rock)

The Barock Project uit Modena, Italië, werd in 2003 door Luca Zabbini - piano, keyboards, akoestische gitaar en zang, opgericht en bestaat verder uit: Marco Mazzuoccolo – sologitaar, Francesco Caliendo - basgitaar, Eric Ombelli – drums en Luca Pancaldi - zang, die kort na de opnamen van het nieuwe dubbelalbum "Vivo Live In Concert" de band onverwacht heeft verlaten.
De band bracht in 2007 hun debuut album "Misteriose Voci" via Musea Records uit, die gevolgd werd door "Rebus" (Mellow Records, 2009), "Coffee In Neukölln" (Musea Records, 2012) en "Skyline" (Artalia, 2015).
Het nieuwe album van de band, dat iets meer dan 2 uur duurt, is de live 2CD "Vivo Live In Concert" , die 15 nummers van de afgelopen 10 jaar bevat en gedurende de 2015 tour is opgenomen .

CD 1 start met "Back To You", waarin de band me een schitterende symfonische rock song voorschotelt, waarin de zang me enigszins aan die van Ian Anderson (Jethro Tull) doet denken, maar verder in de song ook aan die van John Lawton (Lucifer's Friend), waarna "Coffee In Neukköln" volgt en ik een mooie rustige symfonische rock song met ingetogen zang te horen krijg, waarin de snelheid langzaam iets opgevoerd wordt .
Daarna hoor ik "Save Your Soul", een heerlijke aanstekelijke rock song, die lichte folk invloeden heeft, swingt als een trein en gevolgd wordt door "Fool's Epilogue", dat klassiek begint, maar al snel verandert in een geweldige melodische symfonische rock song, met diverse subtiele tempowisselingen, die tegen het eind van het nummer terug keert naar het klassieke spel.
Dan zet de band me "Inside My Dreamer's Eyes" voor en ook hierin laat de band me genieten van een afwisselende swingende rock song, waarna ik "Un Altro Mondo" hoor, een prachtig rustig nummer, dat in het Italiaans gezongen wordt.
In "Duellum", eveneens in het Italiaans gezongen, laat de band me weer een uptempo rock song horen, waar enkele prima tempowisselingen in zitten en de muziek bij tijd en wijle vrij heftig klinkt, terwijl aan het eind van het nummer een drumsolo zit, die helaas afgebroken wordt om even verder te gaan in het volgende nummer "Los Endos", een cover van een nummer van Genesis, die uitstekend klinkt en diverse tempowisselingen bevat.
Het eerste nummer van CD 2 heet "Overture", waarin Barock Project me een vrij snel nummer in de stijl van Emerson, Lake & Palmer voorschotelt (luister naar dit nummer via de youtube link onder de recensie) en dit wordt gevolgd door "Gold", waarin de band start met close harmonie en vervolgt met een symfonische rock song met enkele tempowisselingen en invloeden van E,L&P.
Vervolgens zet de band me "Roadkill" voor en hierin mag ik genieten van een afwisselende rock song, die een licht hypnotisch ritme bevat, waarna ik "Skyline" hoor, een swingende mix van country, klassieke muziek, symfonische rock en folk en invloeden van de muziek van Jethro Tull en Lucifer's Friend.
In "The Silence Of Our Wake" krijg ik, na een rustig begin, een fantastische melodische rock song te horen, waar diverse tempowisselingen in zitten en ook dit nummer doet me denken aan de muziek van Lucifer's Friend.
Dan speelt Barock Project "The Longest Sigh", het laatste live nummer van de 2CD en hoor ik de band opnieuw een lekker in het gehoor klinkende symfonische rock song ten gehore brengen.
Als laatste nummer staat de studio opname "My Silent Sea" op de 2CD en daarin verrast de band me met een schitterende melodische rock song, die invloeden van de jaren 70 symfo bands, zoals Genesis en Greenslade heeft en diverse tempowisselingen bevat.

"Vivo Live In Concert" van Barock Project is een fantastische 2CD, die vol staat met heerlijke songs en ik kan deze dubbelaar dan ook aanraden aan iedere liefhebber van symfonische rock.

Review: Hashish - A Product Of (Colline Noire / Subliminal Sounds / Woah Dad!, 2016) (Dance)

Hashish is het product van sologitarist, zanger, vocoder, keyboards speler Stefan Kéry uit Stockholm, Zweden, die tevens de eigenaar is van het label Xotic Mind / Subliminal Sounds.
Na het uitbrengen van de gelimiteerde 7" vinyl singles "Outer Spaced"? (300 stuks) op het Subliminal Sounds label in 2015 en de split Ran/Hashish "Electrou"/"Outer Spaced" op Woah Dad!, eveneens in 2015, is 17 juni 2016 het debuut album "A Product Of" van Hashish verschenen.
Stefan werkt daarop met een complete band, die verder bestaat uit: Lisa Maria Isaksson - zang en harp, Anna Emilia Nilsson - zang, Fredrik Swahn - basgitaar en keyboards, Erik Lindin - dwarsfluit, Mattias Uneback - vibrafoon, Jason Urick - stem en Moussa Fadera - drums en percussie.
Het album is zowel op LP, via Subliminal Sounds en Woah Dad!, als op CD via Colline Noire uitgebracht en bevat 8 nummers, waaronder de single "Outer Spaced".

"A Product Of" start met "Bliss", waarin ik gedurende 2 minuten het geluid van de zee te horen krijg, dat vergezeld gaat van synthesizer klanken, waarna de band vervolgt met "Fly Away", een licht hypnotiserende swingende mix van jazz, swingende beats, soundscapes en zang, waarbij stil zitten geen optie is.
Dan zet de band me "The Light" voor en in dit nummer laat de band me een spannend stukje zwaar klinkende zeer dansbare muziek horen, dat gevolgd wordt door "Revel", een kort psychedelisch synthesizer nummer.
In "Outer Spaced" maakt Hashish een dansbare mix van dance en spacerock, die swingt en in "Make It" krijg ik opnieuw een heerlijke dansbare mix voorgeschoteld en dit keer is dat een mix van dance, spacerock, soundscapes en hypnotiserende ritmes.
Vervolgens hoor ik "Miracles", een gezongen mix van rustige dance en lichte psychedelische synthesizer geluiden, begeleid door de vocoder (luister naar dit nummer via de youtube link onder de recensie) en als laatste nummer laat de band me "The Light Pt II" horen, waarin ik een dansbaar stukje muziek te horen krijg, dat enkele prima tempowisselingen bevat en naar het einde toe over gaat in een rustiger tempo.

"A Product Of" van Hashish staat vol heerlijke dansbare muziek, die lekker in het gehoor klinkt en liefhebbers van dit genre zullen dit product ongetwijfeld op waarde weten te schatten en ik kan hen dan ook aanraden, deze schijf eens te gaan beluisteren.

Review: Tyll - Sexphonie (Mental Experience, 2016) (Experimenteel / Psychedelisch / Progressieve Rock / Pop)

Tyll werd door Teflon Fonfara opgericht in de periode dat zijn band Tyll Eulenspygel niet actief was.
Samen met enkele vrienden en bandladen vormde hij Tyll, die bestond uit: Michael Scherf - zang, Susanne Schempp - zang, Ulrike Schempp - zang, Teflon Fonfara - sologitaar, Achim Bosch - basgitaar en Günter Klinger (Eulenspygel) - drums.
De band nam hun album "Sexphonie" tussen 1 en 12 april 1975 op in de TFE-Studio te Neustadt en bracht de plaat dat jaar uit via het Kerston Records label.
Op 9 juni 2016 heeft het Mental Experience label het album, dat 12 nummers bevat, zowel op CD als op LP her uitgebracht.

De plaat begint met "Tim", waarin ik de band hoor starten met een stukje akoestisch gitaarspel, dat na ongeveer 1 minuut verandert en ik een fantastisch vrij experimenteel rock nummer te horen krijg, dat diverse tempowisselingen bevat en gevolgd wordt door "Sexphonie", een heerlijke korte progressieve rock song.
Daarna laat de band me genieten van een stukje psychedelische muziek, waarin sitar klanken een belangrijke rol spelen, dat "Asiatische Liebeserklärung" heet (luister naar dit nummer via de youtube link onder de recensie), waarna "Paranoia Eines Verliebten" volgt en de band me een progressief gespeeld liefdeslied voor zet.
Het volgende nummer heet "Nervenzusammenbruch Einer Gitarre" en daarin laat Tyll me genieten van een geweldige mix van psychedelische en progressieve rock, die tevens experimentele invloeden bevat en gevolgd wordt door "Siamesische Überraschung", dat experimenteel en psychedelisch klinkt.
Kant 2 start met "Kristinas Traum", een kort gitaar nummer in de stijl van de jaren 60 gitaar bands zoals The Shadows en The Spotnicks en dit nummer wordt gevolgd door "Delirium Song / Grammophon", waarin de band me in het eerste deel "Delirium Song"een swingende progressieve poprock song voorschotelt, die enkele tempowisselingen en een zeer dansbaar ritme heeft en in een live opname van "Grammophon" speelt de band een swingend stukje rock met hoog mee zing gehalte en een aanstekelijk ritme.
Dan hoor ik "Rita", een mooi rustig instrumentaal gitaar nummer, "Suzie Steno", een lekker in het gehoor klinkende progressieve poprock song, die een swingend ritme heeft, "Für Michael Pfadpfinder", een uitstekende pop rock song, die in een gemiddeld tempo gespeeld wordt en "MOrgenlicht", een prachtige rustige korte pop song met prima samenzang.

"Sexphonie" van Tyll heeft 2 gezichten; enerzijds progressief, psychedelisch en experimenteel en anderzijds mooie poprock en daardoor vind ik deze plaat het beluisteren meer dan waard en ik kan liefhebbers van zowel pop als psychedelische, progressieve en experimentele rock dan ook aanraden, eens naar dit uitstekende werkje te gaan luisteren.

Review: Vibravoid - In-A-Gadda-Da-Vida (Fruits De Mer Records, 2016) (Psychedelisch)

Vibravoid werd in 19990 te Düsseldorf, Duitsland opgericht en bestaat uit: Christian Koch - zang en sologitaar, Dario Treese - orgel en Frank Matenaar - drums.
De band heeft zich laten inspireren door onder andere (een vroege) Pink Floyd, Electric Prunes, Strawberry Alarm Clock, Spaceman 3 en talloze andere psychedelische progressieve rock bands.
Sinds 2000 heeft Vibravoid diverse LP's en CD's uitgebracht via verschillende labels, zoals: Triggerfish, Nasoni, Anzitisi Records, Krauted Mind Records, Herzberg Verlag en Sulatron.
Nadat ze begin 2013 hun eigen label Stoned Karma hebben opgericht, verschijnen daarop hun platen, maar ook staat de band met een nummer ("Nearby Shiras", een cover van Kalacakra) op de LP Head Music van het Fruits De Mer Records label en is er een 7" vinyl single uitgebracht via dat zelfde label uit Engeland, die 3 covers bevat.
De band staat op het "14th Dream Of Dr.Sardonicus" festival te Cardigan, Wales, dat van 5 tot 7 augustus plaats vindt en georganiseerd wordt door Fruits De Mer Records, waarbij één van de live nummers ongetwijfeld hun nieuwe 7" gekleurde vinyl single met klaphoes, "In-A-Gadda-Da-Vida", is, die 9 augustus 2016 in beperkte oplage verkrijgbaar zal zijn en via Fruits De Mer Records uitgebracht wordt.

De single, een cover van de Iron Butterfly song uit 1968, die ongeveer 15 minuten duurt, is in tweeën opgesplitst en in "In-A-Gadda-Da-Vida Part 1" krijg ik een natuurgetrouwe uitvoering van dit geweldige nummer te horen, die op kant B, in "In-A-Gadda-Da-Vida Part 2" een vervolg krijgt en ook dit deel wordt op perfecte wijze uitgevoerd en alleen door de stem van Christian is te horen, dat het hier om een cover gaat.(luister naar dit nummer via de youtube link onder de recensie)

Vibravoid heeft met "In-A-Gadda-Da-Vida" opnieuw bewezen een van de beste psychedelische bands van Duitsland te zijn en ik kan elke liefhebber van zestiger jaren muziek deze single dan ook van harte aanbevelen.

Review: Cal Rock & Roll - Homegrown (Out-Sider Records, 2016) (Progressieve Melodische Hardrock)

Cal, ook wel bekend als Cal Rock & Roll, werd halverwege de jaren 70 te New York opgericht door Larry Calabrese - sologitaar en zang, Andy Barone - basgitaar, Jeffrey Gaer - keyboards en Jerry Joly - drums en zang en trad live onder andere met Leslie West & Mountain op.
De band nam in 1980 hun enige album "Homegrown", dat in 1982 in eigen beheer werd uitgebracht, in de 8 sporen studio van Larry op en deze werd in een oplage van 2000 stuks geperst, waarvan de meeste werden vernietigd wegens persfouten en ook omdat de snelheid na het masteren te langzaam bleek.
Tod Rundgren toonde interesse in de band en sommige van hun songs en ook het Sugarhill label wilde Cal in hun bestand, maar daar kwam uiteindelijk niets van terecht, waardoor "Homegrown" dus eindigde in de obscuriteit, totdat enkele originele kopieën bij collector's en psych dealers werden ontdekt.
Out-Sider Records bracht op 9 juni 2016 de eerste legale her uitgave van deze LP uit, zowel op LP, als op CD.

"Homegrown", dat 11 nummers bevat, start met "Key To My Heart, waarin ik de band een heerlijke stevige mix van blues en hardrock in een niet al te hoog tempo hoor spelen, die tevens lichte pop invloeden bevat (luister naar dit nummer via de youtube link onder de recensie) en deze wordt gevolgd door "Rock & Ride", een swingende uptempo melodische rock song, die progressieve rock invloeden heeft.
Daarna krijg ik "Hard Day" te horen en hierin laat de band me een lekker in het gehoor klinkende swingende mix van pop, blues en rock horen, waarna "What's Ging On" volgt en ook in dit nummer swingt de melodische muziek als een trein.
Dan schotelt Cal me "State Of Mind" voor en daarin laat de band me genieten van een prachtige rustige pop song, om verder te gaan met het instrumentale "Today", eveneens een schitterend rustig stukje muziek.
In "Courages Cat", het eerste nummer van de B-kant, verrast de band me met een fantastische licht psychedelische progressieve rock song met een hypnotiserend ritme, waarin de invloed van The Doors sterk hoorbaar is en in de gezongen versie van "Today" krijg ik een mooi rustig duet te horen van Larry en een onbekend gebleven vrouw.
Vervolgens zet de band me "Movin' On Down" voor, een uitstekende progressieve rock song met hardrock invloeden, "Party Party", een swingende uptempo rock & roll song en "Young & Angry", een kort, gesproken, psychedelisch stukje met minimale begeleiding door het keyboard.

"Homegrown" van Cal is een zeer aangename plaat, die het draaien meer dan waard is met "Courages Cat" als uitschieter en ik kan iedere liefhebber van zowel melodische hardrock, als progressieve rock, aanraden deze schijf eens te gaan beluisteren.

Review: The Missing Souls - Sweet, Sweet Sadie (State Records, 2016) (Garagerock)

De band The Missing Souls, die bestaat uit: Little Big Ian - zang en sologitaar, Zaza Sharps - zang en basgitaar, Ricky Bilbao - orgel, basgitaar en zang en Lester Mizzi - drums en zang, werd in 2014 te Lyon, Frankrijk opgericht.
The Mising Souls maakten in 2015 hun debuut single "You Just Gotta Know My Mind" / "Bad Way To Go", die op 7" vinyl door het Dangerhouse Skylab label werd uitgebracht, waarna in 2016 hun debuut LP "The Missing Souls" volgde, die op vinyl in stereo en op CD in mono werd uitgebracht door Dangerhouse Skylab.
Tevens verscheen hun tweede single,  via het Hidden Volume label, "Got To Have Your Lovin'" / "You Ain't Tuff", dat zelfde jaar en nadat de band Mole van State Records de band had zien spelen, werd besloten ook een single op dit label uit te brengen.

De A-kant van de 7" vinyl single, die 18 juli 2016 in een beperkte oplage van 500 stuks verschijnt, waarvan de eerste 200 een met de hand genummerde ansicht kaart bevat, staat het nummer "Sweet, Sweet Sadie", dat oorspronkelijk door The Teardrops in 1966 werd opgenomen en hierin hoor ik de band een schitterende swingende garagerock song spelen, die het origineel eer aan doet.
Op kant B staat een cover van het nummer "The Alligator" van The US Four en ook deze verrukkelijke garagerock song, die rhythm & blues invloeden bevat, swingt als een trein, waardoor stil zitten geen optie is.(luister naar een live uitvoering van dit nummer via de youtube link onder de recensie)

The Missing Souls hebben met de single "Sweet, Sweet Sadie" / The Alligator" een puik stukje jaren 60 muziek terug onder de aandacht weten te brengen en ik kan iedere liefhebber van sixties muziek aanraden, deze geweldige single eens te gaan beluisteren, om misschien wel tot dezelfde conclusie te komen als ik: Fantastisch!