Review: Rotor - Festsaal Kreuzberg (Elektrohasch, 2011)(Stoner)

Rotor, die instrumentale stonerrock speelt, is een band uit Berlijn, Duitsland, die in 1998 opgericht werd en uit Tim Mentzel - sologitaar, Marco Baale - basgitaar en Milan Pfützereuter - drums bestaat.
De band bracht in 2000 een 10" split album uit samen met Stillborn en in 2001 verscheen hun debuut album "1" via Statra Recordings, gevolgd in 2005 door "2" (Elektrohasch), 2007 "3" (Elektrohasch), 2010 "4" (Elektrohasch) en in 2011 "Festsaal Kreuzberg" (Elektrohasch).
Tussendoor verschenen er 2 singles met Drive By Shooting /  Stone Dudes, waarvan de eerste, een 7", in 2003 en de volgende, een 10", in 2005.
De CD "Festsaal Kreuzberg" bevat 9 nummers, die in november 2009 opgenomen werden en ook, zij het in andere vorm, op de CD's "3" en "4" staan.
"Festsaal Krezberg" begint met "Drehmoment", een stevig stonerrock nummer, dat in een constant terugkerend ritme wordt gespeeld, waardoor er een lichte trance ontstaat.
Vervolgens gaat de band in "Hart Am Wind" een stukje sneller spelen en de stoner klanken worden daardoor met iets meer kracht mijn oren in geblazen, waardoor ik de muziek nog sterker op me in voel werken.
Daarna hoor ik "3", een stoner nummer, dat in hoog tempo gespeeld wordt, waarin enkele tempowisselingen zitten, gevolgd door "An3R4", een uptempo nummer, waarin de band een ander vrij eentonig ritme hanteert, waardoor ik in de trance blijf, waarin de band me vanaf de begintonen van de CD heeft weten te brengen.
Ook met "Karacho / Heizer" verandert het snelle ritme, dat de band hanteert, niet en het blijkt onmogelijk om te ontsnappen aan de invloed, die de muziek op mijn hersenen heeft.
Met "Tansporter" slaat de band even een andere weg in, want in dit nummer speelt de band een haast melodieuze muzieklijn, waarin de drums het hypnotiserende ritme verzorgt.
In "Klar Schiff" keert Rotor weer terug naar snelle stoner, waar de kracht van af spat en "Derwisch" is eveneens zo'n nummer.
"Die Weisse Angst", het laatste nummer van de CD, duurt bijna 10 minuten en dit is ongetwijfeld het beste nummer van "FEstsaal Kreuzberg", waarin de band alles uit de kast haalt.
Een hypnotiserend gespeeld nummer met een slepend ritme, waar zo'n spanning in opgewekt wordt, dat ik aan mijn stoel gekluisterd zit, afwachtend wat er komen gaat.
Rotor heeft me met hun live CD "Festsaal Kreuzberg" overtuigd van hun kunnen en stonerrock fans zullen deze muziek zeker op waarde weten te schatten.

Rotor - Die Weisse Angst
www.youtube.com/watch?v=urK4lEcJqTQ

Review: The Liquid Sound Company - Acid Music For Acid People (Rockadrome, 2011)(Psychedelisch)

The Liquid Sound Company is een Amerikaanse band, uit Arlington, Texas, die louter bestaat om psychedelische muziek en de idealen daar omtrent uit te dragen.
De band is in de jaren '90 opgericht door gitarist John Perez, die in 1996, bijgestaan door drummer Jason Spradlin en basgitarist Teri Pritchard, zijn debuut album "Exploring The Psychedelic" via het Rockadelic label uitbracht, dat in 2005 op vinyl verscheen via het Duitse Nasoni label.
In 2002 werd hun volgende CD door het Brainticket Records label uitgebracht, getiteld "Inside The Acid Temple", waarop David Fargason, hun nieuwe basgitarist, die ook de Moog bespeelt, meedeed en waarin de band ook spacerock invloeden liet horen.
Nadien werd er niets meer van de band vernomen, totdat in 2011 de nieuwe CD "Acid Music For Acid People" via het Rockadrome label verscheen, met daarop enkel oudere nummers aangevuld met enkele nieuwe en met medewerking van Mark Cook, die op 3 nummers gitaar speelt.
Het eerste nummer van de CD heet "Liquid Sound Freedom", waarmee de band me meteen in een licht hypnotische trance brengt door hun psychedelische muziek met spacerock invloeden en hypnotiserend ritme, maar omdat het ritme verandert, kom ik daar halverwege het nummer weer uit.
In het volgende nummer, "Free Of Agitation", krijgt de band me toch weer te pakken en ook dit is een lekker in het gehoor klinkende psychedelisch nummer, waarin de muziek eigenlijk niet zoveel verschilt van het voorgaande nummer.
Ook in "Wow, Man" blijft de psychedelische muziek haast hetzelfde, alleen gebruikt de band er andere instrumenten voor en is er lichtelijk spacerock en oosterse invloed waarneembaar, maar het hypnotiserende effect is er niet minder om.
Met "Morning Sun", een demo, verrast de band me, want dit hele rustige nummer klinkt weliswaar psychedelisch, maar brengt mijn hoofd ook tot rust.
"Unfolding" begint met rustige tonen, maar gaat langzaam over in een steeds sneller psychedelisch ritme, waarin de band helemaal los lijkt te gaan en dit nummer brengt me weer terug in een lichte trance.
Het laatste nummer heet "Preparation For The Psychedelic Eucharist / Inside The Acid Temple" en is net als "Unfolding" live opgenomen.
Dit geweldige nummer wordt langzaam opgebouwd, waarbij het tempo steeds verder opgevoerd wordt en daardoor steeds meer snelheid krijgt, terwijl de muziek in het zelfde hypnotiserende psychedelische ritme gespeeld wordt, totdat de band besluit terug te schakelen naar het rustige begin tempo en op die manier het nummer afsluit.
"Acid Music For Acid People" is een schitterende CD, die niet mag ontbreken in de collectie van de psychedelische rock verzamelaar.

Liquid Sound Company - Agitation Free
www.youtube.com/watch?v=U5W4RqEDFgg

Review: Mist Season - Reflections (Seacrest Oy, 2011)(Progrock / symfonisch / Jazzrock)

De Finse band Mist Season werd in 2004 opgericht te Hämeenlinna, het jaar waarin ook hun debuut album met gelijknamige titel uit kwam.
Hun volgende album kwam in 2006 uit en heet "Woodlands" en in 2011 verscheen "Reflections", hun laatst uitgebrachte CD / LP, waarvan de nummers tussen oktober 2006 en februari 2011 opgenomen werden.
Mist Season bestaat uit: Keijo Hakala - basgitaar, Kimmo Pörsti - drums, Tommi Varjola - sologitaar, Timo Kajamies - keyboards en Risto Salmi - saxofoon, die Kari Rantakallio verving.
De CD "Reflections", die net als hun vorige 2 albums werd gemixt en gemasterd door de Finse progrock legende Tommi Liuhala, bevat 14 nummers, waaronder acht covers en is met diverse gast artiesten opgenomen.
Het openingsnummer van de CD heet "Echoing Lights", een schitterend rustig stuk muziek, dat op vleugel gespeeld wordt.
Daarna barst de band los met het stevige "Manaos", dat een vrij ruig begin heeft en over gaat in een prima mix van jazz- en progrock, in een swingend uptempo gespeeld.
In "Defending Hands" verzorgt Mirja Lassila de zangpartijen en in dit fantastische symfonische nummer worden de kwaliteiten van de klassiek geschoolde muzikanten extra naar boven gehaald.
Het volgende nummer, "Pan" is een zuid Amerikaans aandoend werkje en heeft een lekker swingend ritme.
Vervolgens krijg ik "Lobsterland Groove" te horen, een Iers klinkend nummer met gast muzikante Anita Aronen, die accordeon en harp speelt.
Mist Season maakt hierin een heerlijke vrolijke mix van folk en symfonische rock, die me het gevoel geeft te willen dansen.
"Matelda's Song" is een symfonisch nummer, dat weer door Mirja Lassila gezongen wordt en bevat lichte fusion invloeden.
In "Aqua Marine" spelen Kari Rantakallio - saxofoon en Jukka Pitkänen - trompet als gastmuzikanten mee en dit door Carlos Santana geschreven fusion nummer heeft Latijnse invloeden en een lekker dansbaar ritme.
Swingend is "Puppet On A Chain" en ook hierin speelt de band een prima stukje jazzrock met hoor dansbaarheid gehalte.
Dan volgt er een kort stukje muziek, gespeeld op klassieke akoestische gitaar, getiteld "Summer Season" en dit wordt gevolgd door "Promenader", een mooi rustig symfonisch nummer en "Chaser", een prima dansbaar en swingend  jazzrock nummer met symfonische invloeden, waarbij het moeilijk is stil te blijven zitten.
Daarna hoor ik een schitterend gespeeld klassiek gitaar intro van "Sally & Jack", waarna de keyboards en saxofoon het rustige tempo verder uitbouwen en basgitaar en drums het nummer ondersteunen.
Als laatste nummer krijg ik "Resolution" voorgeschoteld, een fantastisch op vleugel gespeeld stuk muziek dat rustig en waardig de CD / LP afsluit.
De CD "Reflections" van Mist Season bevat prima muziek, die vol afwisseling zit en enkele uitschieters kent, waardoor het een genot is naar de band te luisteren.

Mist Season, Dance of the Miststress - YouTube 

youtube.com

Review: Disen Gage - The Reverse May Be True (R.A.I.G. Music, 2008)(Progrock)

Disen Gage startte in 1999 te Moskou, Rusland, toen Kanstantin Mochalov - sologitaar en effecten, Yuri Alaverdyan - sologitaar, Nikolai Syrtsev - basgitaar, allen studenten van het Moscow Engineering Physics Institute, gingen samen spelen met Eugeny Kudryashov - drums.
In hun begin periode speelde de band in hun studenten-club en werden al gauw bekend door hun snel verspreide cassette bandjes en hun reputatie van het geven van waanzinnig emotionele live optredens op diverse studenten feesten.
Liefhebbers beschouwden de band als een fenomeen van de indie scene door hun combinatie van muziekstijlen, die bestond uit een mix van melodieuze jazz, progrock en garagerock.
Verscheurd door de keuze tussen hun academische en hun muzikale interesse, stopte de band hun concerten nagenoeg in 2002 en in 2004 verliet Yuri Alaverdyan de band om zijn academische carriere in Zweden voort te zetten en werd vervangen door Sergei Bagin - sologitaar en effecten, waarna de band ook weer meer ging optreden.
2004 Was ook het jaar waarin hun eerste CD "The Screw-Loose Entertainment" via het R.A.I.G. label verscheen, die in 2006 hun volgende CD "Libertâge" uitbracht, gevolgd in 2008 door "The Reverse May Be True", die 10 nummers bevat.
De eerste daarvan heet "What's Up On Planet Plyuk?", een schitterend stukje progrock vermengd met ouderwetse  theater muziek, dat op fenomenale wijze gebracht wordt.
Vervolgens krijg ik "Landing" voorgeschoteld, dat een technisch hoogstandje is, waarin de band een geweldige mix maakt van progrock, hardrock, avant-garde en r.i.o.(rock in oppositie), die in een hoog tempo gespeeld wordt.
Daarna volgt "Lehaim To N.E.P.", dat een fantastisch nummer is, waarin de band de mix tussen jazz en progrock maakt met daarin diverse tempowisselingen, waarin enkele melancholische stukken zitten .
In "Exyrinx", een progrock nummer met een eentonig ritme van drums en basgitaar, waar omheen de sologitaren hun sublieme spel ten toon spreiden, laat de band me wederom horen hoe goed hun muziek technisch in elkaar steekt. 
Met "To Kill Kenny", een progrock nummer, dat rustig begint en langzamerhand sneller wordt, heeft Disen Gage me inmiddels zover weten te brengen, dat mijn nieuwsgierigheid naar het volgende nummer steeds meer gewekt wordt.
"The Parovoz Hitchhikers To Japan" is een zeer complex nummer en hierin neemt de band me mee op een spannend avontuur, waarbij ik alle aandacht nodig heb, om hun geniale muziek te kunnen volgen.
Ook spannend en van hoogstaande technische kwaliteit is "God Saw Otherwise", waarin progrock, funk, avant-garde en hardrock vakkundig tot één geheel gesmeed worden.
Lichtelijke surf invloeden zijn te beluisteren in "Laxatives Are Included", waarin het begin in een slepend tempo gespeeld wordt en over gaat in een swingend nummer, dat steeds meer vaart krijgt, maar naar het einde toe weer in het rustige begin tempo terug keert.
Vervolgens hoor ik "Ikar's Guide To The Galaxy", een mix van hardrock, spacerock, experimentele rock en avant-garde en zeer technisch gespeeld.
Het laatste nummer van de CD heet "How Much Is Oxygen On Planet Khanud?" en dit wordt in een vrolijk naar klassieke muziek neigend ritme gespeeld, maar bevat eveneens jazz en progrock invloeden.
Ik vind de CD "The Reverse May Be True", dat vol staat met kwalitatief hoogstaande muziek, in één woord: Geweldig!

Disen Gage - Lehaim To N.E.P - YouTube
www.youtube.com/watch?v=jDbmUj1dkNc

Review: Space Mirrors - Majestic-12: A Hidden Presence (Alisa Coral, 2008)(Heavy Rock / Spacerock)

In 2002 richtte de Russische multi-instrumentalist en producer Alisa Coral samen met de Australiër Michael Blackman het internationale collectief Space Mirrors op, die sinds die tijd 4 albums uitbrachten, waar veel getalenteerde muzikanten vanuit de hele wereld in speelden.
De muziek van de band is vaak geïnspireerd door science fiction, buitenaardse samenzweringen en esoterische onderwerpen.
In 2004 verscheen hun debuut CD, getiteld "The Darker Side Of Art", gevolgd in 2006 door "Memories Of The Future" en in 2008 werd de CD "Majestic-12: A Hidden Presence" uitgebracht, waarvan Alisa zelf alle promotie deed en alle kosten daarvan uit eigen zak betaalde.
De CD "Majestic-12" bevat 12 songs, die in 2006 en 2007 opgenomen werden en Space Mirrors bestaat op deze CD uit: Alisa Coral - basgitaar, synthesizers, keyboards, percussie en zang, Michael Blackman - solo- en slaggitaar, basgitaar en percussie, Martyr Lucifer - zang, Amber - zang, Nik Turner - saxofoon, Cyndee Lee Rule - viool en I.D.F. - studio drums.
Het eerste nummer van de CD heet "Tunguska", dat met een stukje dance begint, maar al snel over gaat in een mix van heavy rock en spacerock in een steviger tempo, waarbij ruimtelijke vervormde woorden door de muziek gesproken worden.
Vervolgens krijg ik "Roswell-47" te horen, eveneens een schitterende mix van heavy rock en spacerock, waarin de gesproken teksten op een duistere wijze gedicteerd worden, om op die manier mijn oren binnen te dringen en de suggestie te wekken, dat het hier om een samenzwering gaat.
Daarna volgt het fantastische "Dreamland I: Timewarp", een heavy rock song, waarin het tempo vrij hoog ligt en de muziek hier en daar zelfs tegen de hardcore aanzit.
Het vervolg van dit nummer heet "Dreamland II: Area 51" en is van een heel ander kaliber, want hierin hoor ik de band symfonische melodieën spelen, die in combinatie met de spacerock invloeden uitstekend tot hun recht komen.
Ook "MJ-12" begint symfonisch, waarbij de gesproken teksten dit nummer een duistere uitstraling geven en door de "spooky" sound krijgt de muziek iets magisch, waardoor deze song een extra dimensie krijgt.
Dan volgt "Liars", dat met gesproken woorden en experimenteel spel begint, waarna de band over gaat naar een mix van gothic, new wave en hardcore met een licht symfonisch tintje.
"Belgian Wave" is een kruising tussen new wave, heavy rock en jazz en klinkt zo nu en dan een beetje chaotisch.
In "Krill Report" laat de band weer die "spooky" sound horen en dit nummer zou, mede door de gesproken tekst, prima in een sf film passen.
Daarna krijg ik "Neuschwabenland (Flying Disks In Antarctica)" te horen, dat een mix van new wave, hardrock en dance is, een zeer dansbare song, waarbij het dus onmogelijk is stil te blijven zitten.
Met "Night Visit" gaat de band weer de richting van de hardcore op en in "Cydonia (Face On Mars)" maakt de band weer een dansbare song met new wave en heavy rock invloeden.
Het laatste nummer "New.World.Order." is weer een song, die het midden houdt tussen heavy rock en space rock, waarin ook symfonische en new wave invloeden zitten en een nogal abrupt einde heeft.
"Majestic-12: A Hidden Presence" is een heerlijke CD vol duistere teksten, dansbare muziek en fantastische mixen van heavy rock en spacerock en een aanrader voor zowel heavy rock als spacerock fans.

http://www.spacemirrors.com

Space Mirrors - Roswell 47 (MJ-12 promo) - YouTubewww.youtube.com/watch?v=qL1WLWfpEXs

 

 

Review: Been Obscene - Night O'Mine (Elektrohasch, 2011)(Stoner)

Been Obscene is een Oostenrijkse band uit Salzburg, die bestaat uit: Thomas Nachtigal - zang en sologitaar, Peter Kryci - sologitaar, Philipp Zezula - basgitaar en Robert Schoosleitner - drums.
De band maakte in 2010 hun debuut op het Elektrohasch label met de CD "The Magic Table" en deze werd in 2011 gevolgd door "Night O'Mine", waarop 8 nummers staan.
De eerste daarvan heet "Endless Scheme", een lekker klinkend stonerrock nummer, waarin de gitaar sound te vergelijken is met die van Colour Haze en in deze song zitten diverse prima tempowisselingen, zodat het een genot is hier naar te luisteren.
Het volgende nummer heet "Snake Charmer", dat rustig begint met subtiele gitaarklanken, waarna de basgitaar en  drums invallen en het tempo langzaam wordt opgebouwd, om uit te monden in een schitterende uptempo stonerrock song.
Vervolgens Hoor ik "Cut The Rope", een nummer dat associaties bij me oproept met de jaren 80 muziek en deze melodieuze stonerrock song bevat een dansbaar en aanstekelijk ritme.
"Apathy" is van een heel ander kaliber en deze stonerrock song wordt een stuk steviger gespeeld, maar bevat toch ook een lekker swingend ritme.
Daarna volgt het titel nummer "Night O'Mine", dat in een redelijk hoog tempo gespeeld wordt, enkele prima tempowisselingen bevat en naar de hardrock neigt.
Dan krijg ik "The Run" te horen, waarin de band een uitstekende mix weet te maken van een pop en stonerrock song, waarbij ook het melodieuze naar voren komt.
In "Memories In Salvation" speelt de gitaar in een rustig tempo een heerlijk stukje solo, dat plotseling een stuk heftiger wordt, doordat de rest van de band in valt, maar even zo snel keert men terug naar het rustige van het begin.
Het laatste nummer, "Alone", is ook meteen het langste en in deze 8 minuten durende stonerrock song laat Been Obscene me nogmaals horen ook met rustige nummers heerlijke muziek te kunnen maken.
De laatste minuut van de CD krijg ik nog iets extra's in de vorm van een kleine toegift.
"Night O'Mine" is een prima CD, waarin de muziek erg afwisselend is en daarom geen minuut verveelt.

Been Obscene - Alone
www.youtube.com/watch?v=LPYY0M9MPZQ

Review: 64 Dollar Question - Slaves Of Chemistry (Destructure, 2012)(Rock)

Na hun debuut EP uit 2006 en de opvolger daarvan, hun eerste volledige CD uit 2008 getiteld "Éponyme", heeft de uit Caen, Frankrijk, afkomstige band 64 Dollar Question in 2012 een nieuwe CD gemaakt, die "Slaves Of Chemistry" heet met daarop 10 songs.
De band, die sinds 2005 actief is, bestaat uit: Rudy - drums, Alan - basgitaar, Nico - sologitaar en Guillaume - zang en slaggitaar.
Het openingsnummer van de CD heet "The Arena", waarmee de band me meteen alert weet te krijgen, want deze song klinkt lekker stevig, melodieus en swingend, waarbij het tempo hoog gehouden wordt.
Vervolgens hoor ik ".... And My Own Self As Well", eveneens een heerlijke uptempo song net swingend ritme, waarbij het moeilijk is stil te blijven zitten en dit ritme zet de band door in de volgende song, "Chameleons", dat het verlengstuk van de vorige song lijkt.
Daarna krijg ik "Dragging Me Down" te horen dat me aan de jaren 80 bands doet denken en ook hierin wordt het tempo flink hoog gehouden, waarbij het melodieuse een rol blijft spelen en dit nummer gaat feilloos over in het korte "Vultures", dat behalve instrumentaal ook vrij experimenteel klinkt en eveneens door loopt in de volgende song, getiteld "Attitude And Control", een lekker klinkende power rock song, waarbij het tempo weer opgeschroefd wordt.
Met "Not Only Shadows" vervolgt de band hun ingeslagen weg en de energie blijft er dus maar van af spatten, want ook nu verandert het tempo niet.
In "Count Me Out" ben ik het ritme en de eentonige klanken van de band al een beetje beu, maar ik blijf toch maar luisteren, want misschien verandert er in de volgende song nog iets.
Gelukkig blijkt dat geen ijdele hoop, want in deze song zitten diverse geweldige tempowisselingen en dat maakt dit nummer tot één van de betere van de CD. 
De titelsong "Slaves Of Chemistry" klinkt vertrouwd en is net als de meeste andere nummers swingend, waarbij de band me vanaf het begin al aan het bewegen kreeg.
Ondanks het vrij eentonige ritme is de CD "Slaves Of Chemistry" geen slecht product geworden, maar een beetje meer variatie had echter van mij wel gemogen.

64 DOLLAR QUESTION | Free Music, Tour Dates, Photos, Videos
www.myspace.com/64dollarquestion