Review: Various Artists - Songs From The Black Meadow (Mega Dodo Records, 2016) (Folk / Ambient / Experimenteel)

"Songs From The Black Meadow" is een CD, die in een beperkte oplage van 150 stuks is uitgebracht door Mega Dodo Records om het kanker onderzoek te steunen.
De CD bevat een 8 pagina's tellend boekwerkje en een hand gemaakte en genummerde persbrief hoes.
De 15 nummers van de CD zijn geïnspireerd door het boek "Tales From The Black Meadow" dat door Chris Lambert is geschreven en worden door 15 verschillende bands en artiesten uitgevoerd.

Het album begint met "Black Meadow Song" van The Hare And The Moon featuring Alison O'Donnell uit Engeland en daarin hoor ik Alison een uitstekende folk song ten gehore brengen, die met een hypnotiserend ritme begeleid wordt (luister naar dit nummer via de bandcamp link onder de recensie) en gevolgd wordt door "The Horseman", een fantastisch swingend instrumentaal folk nummer van Clive Murrell alias Wyrdstone (UK).
Daarna krijg ik The Rowan Amber Mill and Angeline Morrison (UK) te horen, die "The Meadow's Call" spelen en me een heerlijke rustige folk song voorzetten, waarbij de muziek enigszins mystiek klinkt en dit wordt gevolgd door Keith Seatman (UK), die me "Playing Hop The Scotch" voorschotelt en een instrumentale mix maakt van psychedelische muziek, spacerock en folk, waarna Winterberry (uk) me laat genieten van een lekkere swingende, vrij traditionele, folk song, getiteld "The Fruits Of The Moor".
Het volgende nummer heet "Blackberry Eyes" en komt van The Implicit Order (het alias van Anthony Washburn uit Smilax, Kentucky, USA), waarin ik een zwaar stuk experimentele avant garde hoor, dat in een niet al te hoog tempo gespeeld wordt, om gevolgd te worden door "Search The Fields", een mooie folk song van Elena Martin (UK).
In "Radomes" van The Soulless Party (het alias van Kev Oyston uit Teeside, UK) krijg ik een prima rustig ruimtelijk nummer te horen, dat met gesproken tekst vergezeld gaat en in "Welcome To The Meadow" van Eastgreen (UK) laat deze 16 jarige me een uitstekende elektro hip-hop song horen.
Vervolgens hoor ik "We'll Go Beyond The Moor", een prachtig ambient nummer van Lost Trail (Zachary Corsa en zijn vrouw Denny uit USA), "Dark Moss And Coldheart" van Emily Jones (dochter van folk legende Al Jones, UK) en daarin krijg ik een mooie rustige mix van folk en pop te horen, waarna "Deep Woods" van Joseph Curwen (UK) volgt en ik een zwaar klinkend stuk muziek voorgezet krijg, dat invloeden van occulte horror bevat.
Dan volgt Kid Moxie (het alias van de in Griekenland geboren Elena Charbila) met "Song Of The Horseboy", waarin ze me een prima pop song voor zet, die in een gemiddeld tempo gespeeld wordt en met minimale begeleiding gezongen wordt en dit nummer wordt gevolgd door "Our Fair Land", dat door Mervyn Williams featuring Theale Green School Senior Choir (UK) a capella gezongen wordt, om gevolgd te worden door het laatste nummer van het album, dat "When The Mist Spreads" heet en hierin hoor ik een experimenteel nummer met onder andere vogel geluiden, kerkklokken, gesproken woord, golven van de zee en door Septimus Keen (UK) vertolkt wordt.

"Songs From The Black Meadow" is een zeer afwisselend album, dat 15 heerlijke nummers bevat, waar ik ten volle van genoten heb en ik kan iedere muziek liefhebber dan ook aanraden, deze CD eens te gaan beluisteren.

Review: The Luck Of Eden Hall - The End Of The Lane (Mega Dodo Records, 2016) (Psychedelisch)

The Luck Of Eden Hall is een Amerikaanse band uit Chicago, die eind jaren 80 is opgericht en bestaat uit: Gregory Gurvey - zang en sologitaar, Mark Lofgren - zang en basgitaar, Jim Licka - keyboards en Carlos Mendoza - drums.
De band bracht in 1989 hun cassette album "Corner Of The Sky" als debuut in eigen beheer uit, gevolgd door: "Hook, Line And Sinker" (7" single, Limited Potential Records, 1990), "Under The Sea" ?(Cassette EP, Walrus Records, 1992) en "Sunny Girlfriend" / "Cuckooflower" ((Cassette Single, Walrus Records, 1994).
Eind jaren 90 ging de band uit elkaar om in 2003 weer her opgericht te worden, waarna in 2006 het CD album "Subterrene" via het Myopic Records label werd uitgebracht.
Vervolgens verschenen de albums: "When The Clock Starts To Wake Up We Go To Sleep" (CD, Eigen Beheer, 2008), "Belladonna Marmalade" (CD, Walrus Records, 2012), "Alligators Eat Gumdrops" (CD, Eigen Beheer, 2012), "Par Crone" (CD, Northport, 2012), "Victoria Moon" (LP, Eigen Beheer, 2013), "Butterfly Revolutions" (LP, Headspin Records, 2014), Superfjord / The Luck Of Eden Hall - "Sideshows" (Beperkte oplage rood vinyl LP, Fruits De Mer Records, 2015) en   "The Acceleration Of Time" ?(Beperkte oplage van 150 stuks op 180 gram geel/wit vinyl 2LP, Headspin Records, 2016, Beperkte oplage van 150 stuks op 180 gram roze/wit vinyl 2LP, plus in beperkte oplage van 250 stuks 180 gram zwart vinyl).
Tevens werden: "The Luck Of Eden Hall EP" (Regal Crabomophone, 2011, beperkte oplage 7"gekleurd vinyl) en "The Happine$$ Vending Machine" (Beperkte oplage roze vinyl 7" Single en Beperkte oplage geel vinyl 7" Single, Headspin Records, 2014) uitgebracht.
Op 15 augustus 2016 verschijnt de single "The End Of The Lane" / "Blown To Kingdom Come" in een beperkte genummerde oplage van 150 stuks op 7"blauw vinyl (alleen voor leden van de singles club) en in een beperkte genummerde oplage van 150 stuks op 7" zwart vinyl voor de reguliere verkoop.

De A-kant, "The End Of The Lane" is geïnspireerd door het boek "The Ocean At The End Of The Lane" en daarin hoor ik de band een fantastische rustige psychedelische pop song spelen, die enkele subtiele tempowisselingen bevat, een licht hypnotiserend ritme heeft en na de helft van de song steviger wordt en meer snelheid krijgt. (luister naar dit nummer via de bandcamp link onder de recensie)
"Blown To Kingdom Come", de B-kant van de single, komt van de LP "The Acceleration Of Time" en hierin laat de band me genieten van een lekker in het gehoor klinkende stevige swingende rock song met progressieve rock invloeden en prima tempowisselingen.

Beide kanten van de single "The End Of The Lane" van The Luck Of Eden Hall zijn een genot om te beluisteren en ik kan deze schijf dan ook aanraden aan elke liefhebber van psychedelische en progressieve rock.

Review: The Prophet Hens - The Wonderful Shapes Of Back Door Keys (Occultation Records, 2016) (Pop)

The Prophet Hens startte in 2013 toen John White - basgitaar en Karl Bray - sologitaar en zang samen songs begonnen te schrijven.
Al spoedig voegden Sefton Holmes - drums en Penelope Esplin - keyboards en zang zich bij dit duo en was de band een feit.
In deze formatie trad de band in eerste instantie op en werden de meeste nummers van hun debuut album opgenomen, totdat John besloot zich in Duitsland te vestigen en ook Sefton verliet de band.
Met hun vervangers Robin Cederman - basgitaar en Darren Stedman - drums werd het debuut album "Popular People Do Popular People" verder gemaakt en verscheen in augustus 2013 via het Fishrider Records op CD en LP.
Op hun nieuwe album, "The Wonderful Shapes Of Back Door Keys", waarvan, 1 mei 2016, de single "Popular People" verscheen, is drummer Darren vervangen door Chris Butchard en is de plaat, die 11 nummers bevat, in Europa en Engeland 18 juli 2016 via Occultation Records verschenen.

Het eerste nummer van het album heet "Oh Wait, It's Me, Isn't It" en daarin hoor ik de band een lekker in het gehoor klinkende pop song spelen, die prima dansbaar is en gevolgd wordt door het op single verschenen "Popular People", een uitstekende swingende dansbare pop song met enkele tempowisselingen. (luister naar dit nummer via de youtube link onder de recensie)
Daarna zet de band me "Basically" voor en ook dit nummer wordt in een uptempo gespeeld, waarbij het ritme aan zet tot bewegen, waarna "Drunk In A Park" volgt , eveneens een prima dansbare pop song, die een aanstekelijk ritme bevat.
Dan hoor ik "Heavy Blossom", dat in een gemiddeld tempo gespeeld wordt en gevolgd door "Good Shadow", een lekker swingende uptempo pop song, waarbij stil zitten geen optie is.
In "Songman" schotelt The Prophet Hens me opnieuw een dansbare uptempo song voor en in "Friends" hoor ik de band een prima pop song ten gehore brengen, die gevolgd wordt door "I Might Not Be Right", waar de muziek niet veel verandert en het uptempo gehandhaaft blijft.
Vervolgens hoor ik nog "Only One", een heerlijke swingende pop song en "D Modal", een uitstekende licht psychedelische pop song, waarin de invloed van The Beatles te horen is en wat mij betreft meteen het beste nummer van het album.

"The Wonderful Shapes Of Back Door Keys" van The Prophet Hens bevat 11 uptempo songs, die allemaal prima klinken, met "D Modal" als uitschieter en ik kan liefhebbers van pop dan ook aanraden, deze schijf eens te gaan beluisteren.

Review: Hidden Trails - Instant Momentary Bliss (Elektrohasch, 2016) (Progressieve Rock)

Hidden Trails uit Diest, België, ontstond gedurende een opname sessie in de W.A.R. Studio.
De band komt voort uit de ontbonden band Hypnos 69 en bestaat uit: Dave Houtmeyers (Intestinal Disease, Hypnos 69) - drums, percussie, synthesizer en klokkenspel, Tom Vanlaer (Eat Lions, Hypnos 69) - basgitaar, mellotron, Moog synthesizer, samples en Fender Rhodes en Jo Neyskens (Cosmo's Foger-T) - zang, akoestische elektrische gitaar , Fender Rhodes en klokkenspel.
De band's debuut album "Instant Momentary Bliss" verschijnt 29 juli 2016 op CD via het Elektrohasch label en bevat 9 nummers.

De CD start met "Lancelot", waarin ik de band, in een niet al te hoog tempo, een heerlijke progressieve rock song hoor spelen, waarin zang invloeden van Pink Floyd hoorbaar zijn en een licht hypnotiserend ritme me in hogere sferen brengt.
Daarna krijg ik "Mutations" voorgezet, waarin het tempo een stuk hoger ligt en is de muziek swingend, bevat apen gekrijs, enkele prima tempowisselingen en een gesproken tekst en dit nummer wordt gevolgd door "Beautiful Void" en hierin hoor ik de band een mix tussen country, pop en progressieve rock maken, die van schitterend synthesizer spel voorzien is.
Dan schotelt Hidden Trails me "Ricky" voor en daarin speelt de band een uitstekende rustige progressieve poprock song, waarna "Hands Unfold" volgt, een fantastische swingende rock song, waarbij het onmogelijk is stil te blijven zitten.
In "Leaving Like That" laat de band me genieten van een verrukkelijke mix van progressieve rock en pop, die in een aanstekelijk ritme gespeeld wordt en in "Space Shuffle" maakt de band een swingende mix van spacerock en progressieve rock, die in een gemiddeld tempo wordt gespeeld.
Vervolgens hoor ik "Come And Play", dat ook nu weer een swingend ritme heeft, waarmee de band me in beweging brengt, terwijl de progressieve rock, waar enkele tempowisselingen in zitten, tevens melodisch klinkt en in "Denser Diamond" krijg ik opnieuw een swingende uptempo rock song voorgeschoteld, waarbij stil zitten geen optie is. (luister naar dit nummer via de soundcloud link onder de recensie)

"Instant Momentary Bliss" van Hidden Trails is een lekker in het gehoor klinkende plaat, die liefhebbers van swingende progressieve rock zeker op waarde zullen weten te schatten en ik kan hen dit album dan ook van harte aanbevelen.

Review: Radio Moscow - Live In California (Alive Natural Sound, 2016) (Progressieve Bluesrock)

De Amerikaanse band Radio Moscow werd in 2003 te Story City, Iowa, opgericht door zanger en multi-instrumentalist Parker Griggs, die voorheen solo optrad onder de naam Garbage Composal.
Eerder speelden diverse basgitaristen en drummers met Parker bij live optredens mee, maar vanaf 2013 bestaat de band verder uit: Anthony Meier - basgitaar en Paul Marrone – drums.
Nadat hij via Dan Auerbach (Black Keys) een contract had gekregen bij het Alive Natural Sound label, maakte hij in 2006 het debuut album "Radio Moscow", dat in 2007 verscheen en in 2009 werd opgevolgd door "Brain Cycles".
Daarna kwam in 2011 het album "The Great Escape of Leslie Magnafuzz" uit en in 2012 verscheen "3 & 3 Quarters", een collectie demo's, die in 2003 solo waren opgenomen en in 2013 kwam de EP "Rancho Tehama" op de markt, waarna in 2014 het album "Magical Dirt" volgde.
Het album "Live In California" uit 2016, werd op 10 en 11 december 2015 live zonder overdubs opgenomen in The Satelite te Los Angeles, Californië, bevat 14 nummers en is, net als hun vorige albums, door het Alive Natural Sound label uitgebracht.

"Live In California" begint met "I Just Don't Know", waarin ik een geweldige stevige swingende bluesrock song te horen krijg, die gevolgd wordt door "Death Of A Queen" en daarin gaat de band verder met het maken van stevige zeventiger jaren bluesrock, die invloeden van hardrock bevat en me zo nu en dan doet denken aan de muziek van Taste en West, Bruce & Lang.
Daarna zet de band me "Broke Down" voor en ook hierin speelt de band weer zo'n fantastische swingende stevige mix van blues- en hardrock, waarna "I Don't Need Nobody" volgt en ik een vrij snelle mix van hardrock, blues en boogie hoor, die swingt als een trein en gevolgd wordt door een prachtig bluesrock  nummer, getiteld "250 Miles / Brain Cycles", dat rustig start, waarna de band het tempo langzaam opvoert en naar een climax toe werkt, om te vervolgen met "Before It Burns", waarin ik opnieuw een schitterende stevige mix van blues- en hardrock voorgezet krijg, die enkele subtiele tempowisselingen bevat en halverwege het nummer over gaat in een rustig psychedelisch stuk muziek, dat langzaam weer opgevoerd wordt.
Dan schotelt Radio Moscow me "The Escape" voor en hoor ik ook nu weer een stevige rock song en deze wordt gevolg door "City Lights", een lekker in het gehoor klinkende bluesrock song, die diverse tempowisselingen heeft.
In "Chance Of Fate" speelt de band een stevige mix van blues- en hardrock in een gemiddeld tempo (luister naar dit nummer via de youtube link onder de recensie) en in "Deep Blue Sea" verrast de band me en krijg ik een verrukkelijk stukje pure blues voorgeschoteld, dat in een niet al te hoog tempo gespeeld wordt en een slepend ritme bevat en verder gaat in "These Days", een heerlijk swingende mix van blues- en hardrock.
Vervolgens hoor ik "Rancho Tahoma Airport", eveneens zo'n swingende mix met diverse prima tempowisselingen, "No Good Woman", een stevige rock song, die halverwege tijdelijk verandert en over gaat in een experimenteel stukje rock en ik een onvervalste ouderwetse drumsolo te horen krijg, waarna de band in een hoog tempo verder gaat met het maken van hun uitstekende bluesrock, om af te sluiten met "So Alone", waarin ik de band opnieuw een stevige mix van blues- en hardrock hoor spelen, die me enigszins aan de muziek van Rory Gallagher en Taste doet denken.

"Live In California" van Radio Moscow bevat 14 lekker in het gehoor klinkende stevige bluesrock songs, die op een zeventiger jaren leest geschoeid zijn en ik kan liefhebbers van dit genre, deze heerlijke schijf dan ook van harte aanbevelen.

Review: The Higher State - Volume 27 (13 O'Clock Records, 2016) (Beat)

Nadat The Embrooks en The Mystreated Marty uit elkaar waren gegaan, richtte Mole Brooks zijn nieuwe band The Higher State op.
De eerste formatie bestond uit: Mole - sologitaar, trompet en zang, Marty Ratcliffe - sologitaar, keyboards en zang, Mark Hyslop - basgitaar en Mike Warren - drums en in deze bezetting werd hun debuut album "From 'Round Here" in 2006 uitgebracht via het Teen Sound/Misty Lane label.
Hun eerste single "And In Time"/"If We Don't Realise" verscheen in 2007 via hun eigen label State Records, voorafgegaan door de CD-R EP "7 And 7 Is".
In 2008 werd de promotie video DVD-R "Automatic Motion"/"You Can Forget About That" uitgebracht, evenals de CD-R EP "Texas Special" en de single "Automatic Motion"/"Trip On High", hun debuut op het 13 O'Clock Records label.
Daarna verscheen de band in 2009 met een song op het verzamel album "Shindig! Presents: It's Happening! - Volume 1", waarna dat zelfde jaar hun tweede album "Darker By The Day" door het 13 O'Clock Records label werd uitgebracht.
Vervolgens kwam de single "Song Of The Autumn" / "Precious Rings And Stones" in 2010 via dat zelfde label uit, gevolgd in 2011 door "I'll Always Be Around" / "Transparent Day", dat op het Get Hip label verscheen.
Ook kwam hun album "Freakout At The Gallery" in 2011 op de markt via het 13 O'Clock Records label en wisselde de band van bezetting en bestond vanaf toen uit: Marty Ratcliffe - 12 snarige gitaar en zang, Daniel Shaw - sologitaar en zang, Paul Messis - basgitaar en zang en Mole - drums en zang.
In deze nieuwe formatie verscheen in 2012 de single "I Just Pretend" / "Ain't It Hard" via 13 O'Clock Records en de CD-R "Live At Sandgate Sound Studios", waarop 4 songs staan plus 3 radio reclames.
In 2013 kwam de band met de song "Don't Run And Hide" op het verzamel album "Re-Evolution: FDM (Fruits De Mer) Sings The Hollies", dat via Fruits De Mer Records werd uitgebracht en verscheen hun nieuwe 7" vinyl single "Potentially (Everyone Is Your Enemy)" / "All Ties That Bind", na daar 6 jaar weggeweest te zijn, op het State Records label.
Hun laatst verschenen, uit 2014, CD heet simpelweg "The Higher State" en is weer via 13 O'Clock Records uitgebracht met daarop ook het nummer "Potentially (Everyone Is Your Enemy)".
De laatst verschenen single van de band, die tegenwoordig alleen nog maar uit Paul en Marty bestaat, werd 29 augustus 2015 door het 13 O'Clock Records label uitgebracht en heet "(Consider It) A Debt Repaid".
In juli 2016 is hun album "Volume 27" via dit zelfde label op LP verschenen en hierop staan 12 nummers.

De plaat begint met "Long Someways To Go", waarin ik een schitterende swingende beat song te horen krijg, die een licht psychedelisch orgelspel bevat en gevolgd wordt door "The Worst Of Their Treason" en ook in dit geweldige swingende uptempo nummer, waarin de band me mee terug naar de jaren 60 voert, zit dat heerlijke orgelspel. (luister naar dit nummer via de youtube link onder de recensie)
Daarna zakt het tempo en hoor ik een uitstekende rustige pop song, getiteld "When We Say", die gevolgd wordt door "I Suppose You Like That Now", een heerlijke licht psychedelische beat song, die in een gemiddeld tempo gespeeld wordt en de kenmerkende sound van de band sterk naar voren komt.
Dan zet The Higher State me "Forest Through The Trees" voor en laat me genieten van een ruige uptempo garagerock song, waarna ik "Pretending I'm Dead" te horen krijg en hierin speelt de band een prima beat song in de stijl van de jaren 60 bands.
In "Break The News" krijg ik opnieuw een swingende zestiger jaren gerelateerde beat song voor en in "Reason For Today" schotelt de band me een verrukkelijke  beat song voor, die een hoog mee zing gehalte bevat en een aanstekelijk ritme heeft, waarbij het moeilijk is om stil te blijven zitten.
Vervolgens speelt The Higher State in "Killing Me Inside" een prima garagerock song en in "Tomorrow You'll Find Today", een fantastische beat song, hoor ik sterke invloeden van de muziek van The Byrds.
"Never Be That Man" is een lekker in het gehoor klinkende song en "Smoke And Mirrors" is een geweldige swingende garagerock song, die swingt als een trein en daarmee sluit de band de plaat op passende wijze af.

De LP "Volume 27" van The Higher State is een genot om te beluisteren en ik kan deze schijf dan ook aanbevelen aan iedere liefhebber van jaren 60 beat.

Review: Sidewalk Society - Sidewalk Society (Fruits De Mer Records, 2016) (Pop)

Sidewalk Society is een band uit Long Beach, Californië, Amerika, die een voorliefde heeft voor de Britse zestiger jaren muziek en bestaat uit: Dan Lawrence - sologitaar en zang, Dan West - basgitaar en keyboards en Jerry Buszek - drums.
De band heeft voor hun nieuwe 7"EP, die 9 augustus 2016 via Fruits De Mer Records op gekleurd vinyl in een beperkte oplage verschijnt, 2 covers van David Bowie en 2 covers van The Action opgenomen, na eerder covers van The Kinks, The Rolling Stones en Small Faces te hebben gedaan.

De EP start met "Can't Help Thinking About Me" (Bowie), waarin ik de band een schitterende uitvoering van dit nummer hoor spelen, waarbij de zang veel van die van David Bowie weg heeft en de muziek swingt als een trein.
Daarna hoor ik "Look At The View" (The Action) en ook dit nummer wordt in een uptempo gespeeld met muziek, die een mix is van psychedelische pop en rock en enkele prima tempowisselingen bevat.
Kant B start met de Bowie cover "Let Me Sleep Beside You", dat eveneens swingt en hierin laat de band me genieten van een fantastische aanstekelijke pop song, die gevolgd wordt door de tweede cover van The Action, getiteld "Strange Roads", een geweldige mix van rock en psychedelische pop, die een jaren 60 sfeer uit wasemt en van diverse tempowisselingen is voorzien.

De EP "Sidewalk Society" van Sidewalk Society bevat 4 heerlijke covers, die liefhebbers van zestiger jaren muziek en die van David Bowie zeker zullen kunnen waarderen en ik kan hen deze EP dan ook van harte aanbevelen. (luister naar een gedeelte van enkele nummers via de youtube link onder de recensie)