Review: The Re-Stoned - Reptiles Return (Clostridium Records, 2016) (Stonerrock / Progressieve Rock)

Componist, gitarist en multi-instrumentalist Ilya Lipkin begon zijn muzikale carrière in diverse lokale bands, waaronder de legendarische dark-folk act Neutral en het avant-garde trio Yarche-1000-Solnts, voordat hij in 2003 zijn eigen akoestische Neo-folk ensemble Waldsone vormde.
In 2008 richtte hij te Moskou, Rusland, de band The Re-Stoned op samen met basgitarist Vladimir Nikulin en drummer Andrei Pankratov, waarin de band een muzikale combinatie maakt van spacerock, blues, psychedelische rock en power rock met melodische muzieklijnen in zeventiger jaren stijl.
Hun debuut EP "Return To The Reptiles", die in de repetitieruimte van de band werd opgenomen, werd in 2009 uitgebracht via het R.A.I.G. label in een zeer beperkte hand genummerde oplage van 100 stuks met daarop 4 nummers, waarvan er 2 op de eerste volledige CD, "Revealed Gravitation" uit 2010, in een vernieuwde versie terecht kwamen, die eveneens via R.A.I.G. verscheen.
Ook de CD "Analog" uit 2011 kwam via dat zelfde label op de markt en hun volgende product, "Plasma" uit 2012, werd eveneens via dat label uitgebracht.
Op "Plasma" is er één en ander veranderd in de band, want Vladimir en Andrei spelen hierop niet meer mee en Ilya heeft daarom zelf de bas partijen ingespeeld, terwijl er diverse gast muzikanten aan meewerken en ook op "Re-Session V.2" uit 2013 is de band bezetting anders en speelt Ilya samen met Vasily Bartov - drums, Glenda Pescado - basgitaar en Pete Bingham - sologitaar.
Op het album "Totems", dat in 2014, precies een jaar na "Re-Session V.2" is uitgebracht, is de bezetting opnieuw anders.
Op "Totems", dat zowel op CD als in een gelimiteerde oplage van 400 stuks zwart en 100 stuks gekleurd vinyl (via het Headspin Records label) is verschenen, bestaat de band uit: Ilya Lipkin - sologitaar, basgitaar, sjamaan drum, mandola, mondharp en zang, Alexander Romanov - basgitaar, Vladimir Muchnov - drums, Evgeny (Rasputin) Tkachev - percussie en Nikolay (Mikola) Fedotov - didgeridoo, terwijl Kent Stump van de band Wo Fat in 1 nummer sologitaar speelt als gast muzikant.
Het nieuwe album "Reptiles Return" is via het Clostridium Records label uitgebracht en bevat 10 nummers (8 plus 2 bonus nummers), waarvan de eerste 4 nummers eerder op hun debuut EP "Return To The Reptiles" verschenen en er 2 van de 4 tevens op het album "Revealed Gravitation" in een andere uitvoering voorkomen.

Het album start met een nieuwe en langere uitvoering van "Return", waarin ik de band een uitstekend stevig progressief stonerrock nummer hoor spelen, dat diverse prima tempowisselingen bevat en gevolgd wordt door "Run", een lekker in het gehoor klinkend stonerrock nummer, waarin enkele tempowisselingen zitten en dat halverwege het nummer meer snelheid krijgt.
Daarna hoor ik "The Mountain Giant" en hierin laat de band me een fantastisch swingend stoner nummer horen, waarna "Sleeping World" volgt en ik een schitterend rustig melodisch progressief rock nummer voorgezet krijg.
Dan krijg ik "Winter Witchcraft" te horen en ook dit is zo'n verrukkelijk rustig melodisch progressief rock nummer, waarna The Re-Stoned me "Walnut Talks" voorschotelt en me opnieuw laat genieten van een heerlijk rustig melodisch nummer.
In "Flying Clouds" krijg ik een geweldig swingend melodisch progressief rock nummer te horen, dat een licht hypnotiserend ritme en ruimtelijke invloeden bevat (luister naar dit nummer via de soundcloud link onder de recensie) en in "Roots Pattern" zet de band me ook nu weer een prachtig rustig melodisch nummer voor.
Het eerste van de 2 bonus nummers heet "Sharp Fire On The Hill" en daarin laat de band me een lekker stevig stonerrock nummer voor, dat in een gemiddeld tempo gespeeld wordt en swingt, waarna "Forgive Me, Lizard" volgt en de band me volkomen overrompeld en ik Ilya solo een bluesrock nummer op zijn gitaar hoor spelen.

"Reptiles Return" van The Re-Stoned is een lekker in het gehoor klinkend album, waar ik van begin tot eind van heb mogen genieten en ik kan iedere liefhebber van progressieve rock en stonerrock dan ook aanraden, deze schijf eens te gaan beluisteren.

Review: The Excitements - Breaking The Rules (Penniman Records, 2016) (Rhythm & Blues / Soul)

The Excitements werd begin februari 2010 te Barcelona, Spanje, opgericht en bestaat uit: Koko-Jean Davis (die uit Mozambiek afkomstig is) - zang, Albert Greenlight - sologitaar, Adrià Gual - slaggitaar, Daniel Segura - basgitaar, Nicolás Rodriguez-Jauregui - bariton saxofoon, Jordi Blanch - tenor saxofoon en Jose Luis Garrido - drums.
De band heeft zich muzikaal laten inspireren door soul en rhythm & blues van de jaren 50 en 60 uit Memphis, Detroit en New Orleans en bands en muzikanten  zoals onder andere: Ike & Tina Turner, Etta James en Wilson Pickett.
Hun debuut single "You'd Better Stop" / "From Now On" werd in 2009 door het Penniman Records label uitgebracht, waarna via dat label ook de singles "Wait A Minute" / "Right Now" (2012),"Keep It To Yourself" / "Give It Back" (2013), "Ha, Ha, Ha" / "I Need You Baby" (2013), "Don't You Dare Tell Her" / "I'm Gonna Make You Eat Those Words" (2014) en "The Mojo Train" / "I'll Be Waiting" (2016) verschenen.
Tevens maakte de band in 2011 hun debuut album "The Excitements", die in 2013 gevolgd werd door "Sometimes Too Much Ain´t Enough" en in 2016 door "Breaking The Rules", die allemaal door geproduceerd werden door Mike Mariconda en via Penniman Records verschenen.
The Excitements speelden op diverse festivals zoals: Paleo Festival (Zwitzerland), Garorock (Frankrijk), Shambala Fest (Engeland) en Couleur Cafe (België), MaMA Festival (Parijs, Frankrijk), Eurosonic Noorderslag festival (Groningen, Nederland), Cognac Blues Fest (Frankrijk), San Sebastian’s Jazzaldia Festival (Spanje), BAM – La Mercé Festival (Barcelona, Spanje), Beat Festival (Italië), Stompin’ Festival (Finland), Hangar Rockin (Zwitzerland), Actual (Logroño, Spanje), Euroyeye (Gijón, Spanje), Purple Weekend (León, Spanje), terwijl de band ook enkele keren in de Royal Albert Hall en O2 te London, Engeland en in het club circuit van de meeste Europese landen optrad.

Het album "Breaking The Rules", dat 12 nummers bevat, start met de single "The Mojo Train", waarin ik een heerlijke swingende soul song te horen krijg, die in een niet al te hoog tempo wordt gespeeld (luister naar dit nummer via de youtube link onder de recensie) en gevolgd wordt door "Fire", een snelle rhythm & blues song, die swingt als een trein en de energie bevat van een nummer van Ike & Tina Turner.
Daarna schotelt de band me "Wild Dog" voor en daarin krijg ik een uitstekende swingende uptempo soul song te horen, die de sfeer van de jaren 60 terug brengt, waarna "Take It Back" volgt en ook in dit nummer voert de band me terug in de tijd door een uitstekende dansbare mix van soul en rhythm & blues te spelen.
Dan krijg ik "Breaking The Rule" voorgeschoteld en dit is een lekkere in het gehoor klinkende schuifelaar, waarin de muziek me aan die van Otis Redding doet denken en deze wordt gevolgd door "Everything Is Better Since You've Gone", een fantastische swingende uptempo rhythm & blues song, waarbij stil zitten geen optie is.
In "Chicken Pickin'" swingt de band verder en hoor ik een geweldig snel instrumentaal rhythm & blues nummer voorgezet, waar de enegie vanaf spat en in "Four Loves" laat The Excitements me een zeer dansbare mix van rhythm & blues en soul horen.
Vervolgens speelt de band een heerlijke zestiger jaren gerelateerde soul song, getiteld "Hold On Together", gevolgd door "Did I Let You Down", een lekker swingende rhythm & blues song, die een aanstekelijk dansbaar ritme bevat.
Verder hoor ik "Back To Memphis", waarin de muziek opnieuw swingt als een trein en uptempo gespeeld wordt in een mix van rock & roll en rhythm & blues en in het laatste nummer, dat "I Want More" heet, speelt de band ook nu weer een schitterende dansbare mix van soul en rhythm & blues.

"Breaking The Rules" van The Excitements bevat 12 fantastische nummers, waarin de band hun energie volledig naar me heeft weten over te brengen en ik door de blazerssectie totaal omver geblazen ben en ik kan iedere liefhebber van soul en rhythm & blues dit meesterwerkje dan ook voor de volle 100% aanraden.

Review: Kuba Kapsa Ensemble - Vantdraught 4 (Denovali Records, 2016) (Avant Garde / Modern Klassiek)

Kuba Kapsa is een Poolse componist en pianist, die van 2006 tot 2014 leider was van het avant garde jazz combo Contemporary Noise Sextet en tevens is hij componist van film en theater stukken.
Zijn laatste wapenfeit is een verfijnde serie projecten moderne klassieke muziek, die de gemeenschappelijke titel "Vantdraught" draagt.
Het eerste deel van de "Vantdraught" serie, dat door het Denovali Records label in februari 2015 zowel op CD als op LP en digitaal is uitgebracht, heet "Vantdraught 10 • Vol. 1" en bevat 10 klassieke instrumenten (4 violen, 2 altviolen, 1 cello, 1 vibrafoon, 1 marimba en 1 piano.
Het tweede deel van de serie heet "Vantdraught 4", waarin hij de muziek schreef voor een kwartet (viool, klarinet/basklarinet, trombone en piano) en verscheen in juni 2016 eveneens op CD, LP en digitaal via het Denovali Records label.

"Vantdraught 4" bevat 6 stukken, waarvan "Vantdraught 4 No.1" het eerste is en daarin hoor ik het Kuba Kapsa Ensemble een rustig modern klassiek stuk avant garde spelen, dat diverse subtiele tempowisselingen bevat en waarin ook improvisatie en het thema film een grote rol blijken te spelen.
Daarna krijg ik "Vantdraught 4 No.2" voorgeschoteld en hierin laat het Kuba Kapsa Ensemble me genieten van een heerlijk melodisch avant garde nummer met wisselende tempo's en klassieke invloeden en ""Vantdraught 4 No.3", het volgende nummer, bevat de rustige muziek een vrij zware en trieste ondertoon, mede door het gebruik van de viool in combinatie met de piano.
Dan hoor ik "Vantdraught 4 No.4", een schitterend stuk modern klassiek, dat ook nu weer wisselende tempo's bevat en bij tijd en wijle lichtelijk bombastisch klinkt, waarna "Vantdraught 4 No.5" volgt en ik een uitstekend afwisselend stuk muziek te horen krijg, waarin Kuba Kapsa een unieke melodische combinatie weet te maken van klassiek, film, improvisatie, avant garde en minimal music.(luister naar dit nummer via de soundcloud link onder de recensie)
In het laatste nummer, dat "Vantdraught 4 No.6" heet, krijg ik opnieuw zo'n verrukkelijk stuk muziek voorgezet, dat enkele prima tempowisselingen bevat en bestaat uit een mix van modern klassiek en avant garde, waarbij het ritme licht hypnotiserend klinkt.

"Vantdraught 4" van Kuba Kapsa Ensemble is een fantastische plaat, waar ik van begin tot eind van genoten heb en ik kan dit meesterwerk dan ook aanbevelen aan een ieder, die van avant garde en modern klassiek houdt.

Review: Saturnia - The Real High (Elektrohasch, 2016) (Psychedelische Progressieve Rock)

In 1996 besloot multi instrumentalist Luis Simões zijn project Saturnia op te richten.
Officieel was het bedoeld een vrije kunst project te worden met diverse kunstmogelijkheden, zoals: literatuur, fotografie,ontwerpen, schilderen en muziek.
De naam Saturnia werd voor dit project bedacht en bestond op deze manier tot 1997, het jaar waarin ook de eerste demo verscheen.
Begin 1998 veranderde Saturnia in een 2 mans band met Luis Simões - gitaar, sitar, zang, gong, programmering en theremin en Eduardo Vasconcelos (alias M Strange) - keyboards.
Dit duo maakte de eerste officiële CD "Saturnia", die in 1999 verscheen, waarna Eduardo de band verliet en werd vervangen door Vasco Pereira, een spacerock synthesizer/orgel speler, die in de zomer van 2000 op zijn beurt werd vervangen door keyboards speler Francesco Rebelo.
Samen namen ze de tweede CD van Saturnia op, getiteld "The Glitter Odd", die in 2001 via het Cranium Music label verscheen en in 2002 kwam hun volgende CD "Hydrophonic Gardening" via het Italiaanse Mellow label uit.
Na enkele jaren van stilte was er in 2007 plotseling een nieuwe CD, die door het Duitse Elektrohasch label op de markt gebracht werd, getiteld "Muzak" met daarop muziek die tussen mei 2003 en november 2005 was opgenomen.
Op deze CD is een bijdrage geleverd door Daevid Allen (Gong), Nik Turner (Hawkwind) João Alves en Flapi Simões.
Luis ging daarna, alleen, weer de studio in en nam tussen 2007 en 2011 genoeg muziek op om de dubbel LP/CD "AlphaOmegaAlpha" uit te brengen, die in 2012 via het Elektrohasch verscheen en daarop werkten Stefan Koglek (Colour Haze) en Teresa Machado mee.
"The Real High", dat 5 augustus 2016 zowel op CD als op LP verschijnt en 8 nummers bevat, is het zesde album van Saturnia en werd tussen 2012 en 2016 opgenomen met medewerking van Tiago Marques - Moog synthesizer (2 nummers) en Adelaide Simões - zang en gesproken woord (1 nummer).

Het album start met "Glass Glyphs, Optics" en daarin krijg ik een fantastisch rustig psychedelisch rock nummer voorgeschoteld (luister naar dit nummer via de youtube link onder de recensie), dat gevolgd wordt door het  titelnummer "The Real High", waarin Saturnia een geweldige Oosterse psychedelische song ten gehore brengt en de sitar speelt daarin een belangrijke rol.
Daarna laat hij me genieten van "A Burnt Offering", een schitterende rustige melodische psychedelische progressieve rock song, die lichte spacerock invloeden bevat en een hypnotiserend ritme heeft, waarbij het onmogelijk is stil te blijven zitten, waarna "Mandrake Scream" volgt en ik een verrukkelijke rock song voorgezet krijgt, die een mix van didgeridoo muziek, progressieve rock, space- en krautrock bevat en swingt als een trein.
Dan krijg ik "Heavenly Bodies" te horen en hierin hoor ik Saturnia weer zo'n fantastische psychedelische progressieve rock song spelen, die spacerock invloeden heeft en gevolgd wordt door "Most Beautiful", eveneens een heerlijke mix van spacerock, progressieve rock en psychedelische rock, die met een licht
hypnotiserend ritme gespeel dwordt.
In "Tentacles" zet de band me opnieuw een lekker in het gehoor klinkende licht hypnotiserende rock mix voor, die in een niet al te hoog tempo gespeeld wordt en in "Shells" krijg ik een prachtige rustige melodische song in de stijl van Pink Floyd te horen.

"The Real High" van Saturnia bevat 8 schitterende nummers, waar ik van begin tot einde van genoten heb en ik kan iedere liefhebber van zowel psychedelische, progressieve en melodische rock deze verrukkelijke plaat dan ook van harte aanbevelen.

Review: Crystalaugur - Terranaut (Out-Sider Records, 2016) (Progressieve Poprock)

Crystalaugur werd begin jaren 70 opgericht door 4 Amerikaanse teenagers, die in Singapore op high school zaten en bestond uit: Kim Bengs - sologitaar, slidegitaar, piano, zang en noise, Guy Rittger - basgitaar, Howard Kukla - slaggitaar en Bryan Hall - drums.
De band bracht hun enige LP "Terranaut" in 1975 in een zeer beperkte oplage van 200 stuks uit via hun eigen Warped Records label.
"Terranaut" is in 2016 voor het eerst legaal her uitgebracht op zowel LP als CD door het Out-Sider Records label en bevat 9 nummers.

Het album start met het titel nummer "Terranaut", waarin ik de band een prachtige melodische poprock song hoor spelen, die in een niet al te hoog tempo wordt uitgevoerd en progressieve rock invloeden bevat, waarna "I'll Be Remembered" volgt en de band een prima pop song speelt, waar ook nu weer progressieve rock invloeden in zitten en tevens een heuse drumsolo bevat. (luister naar dit nummer via de youtube link onder de recensie)
Daarna zet de band me "Cosmic Journey" voor en hoor ik Crystalaugur een instrumentaal psychedelisch nummer spelen, dat een zich herhalend thema heeft en wordt gevolgd door "You've Got To Rap..", een mix van funk, progressieve rock en pop, die ik een beetje chaotisch vind klinken.
Dan schotelt de band me "Uppachit Creek" voor en ook daarin hoor ik licht chaotisch klinkende pop rock song met licht psychedelische invloeden, waarna de band me "Easy Term Pleasure" voorzet en hierin krijg ik een goede pop song te horen, die een gemiddeld tempo heeft.
In "Pams Song" hoor ik de band een uitstekend instrumentaal stukje poprock spelen, dat een licht hypnotiserend ritme bevat en in "Number 4" speelt de band weer een licht chaotische, amateuristisch klinkende, poprock song met progressieve rock invloeden, waarna het laatste nummer volgt, getiteld "Goodbye" en daarin laat de band me een korte mooie rustige pop song horen.

"Terranaut" van Crystalaugur is een aardige plaat, die een beetje amateuristisch bij me over komt, maar omdat het zo'n obscure plaat is, denk ik dat de echte verzamelaars dit product zeker zullen willen hebben en ik kan hen dan ook aanraden, deze schijf eens te gaan beluisteren.

Review: The Devils - Sin, You Sinners! (Voodoo Rhythm Records, 2016) (Noise Rock & Roll)

The Devils uit Napels, Italië werd in maart 2015 opgericht door Gianni Vessella - sologitaar en zang en Erica Toraldo - drums en is genoemd naar Ken Russel's B-film The Devils uit 1971.
Het duo haalt hun muzikale inspiratie uit de muziek van The Cramps, Jon Spencer, Hound Dog Taylor, The Oblivians, Fugazi, The Gories en Hasil Adkins, om er maar een paar te noemen.
Sinds hun oprichting deed de band ontelbare optredens in Italië en Frankrijk, waar ze Jim Diamond van The Dirtbombs ontmoetten, die hun debuut album tussen 15 en 19 februari 2016 te Montpellier, Frankrijk, opnam en op dezelfde dag, dat ze Jim ontmoetten, kregen ze een contract bij Voodoo Rhythm Records, doordat Reverend Beat-Man die dag in dezelfde stad aanwezig was en de band zag optreden.

Hun debuut album "Sin, You Sinners!", dat zowel op CD als op LP is verschenen, bevat 10 nummers, waarvan "Puppy Nun" het eerste is en hierin hoor ik een korte heftige mix van rock & roll en noise, die met de snelheid van het licht gespeeld wordt en gevolgd wordt door "Coitus Interruptus (From A Priest)" , een lekker in het gehoor klinkende swingende rock & roll song. (luister naar dit nummer via de youtube link onder de recensie)
Daarna hoor ik "Magic Sam" en hierin speelt de band een swingend werkje, dat bol staat van de noise rock, maar ook blues en rockabilly invloeden heeft en dit wordt gevolgd door "Drunk Town", een mix van noise en rustige rockabilly, die een aanstekelijk ritme bevat.
Dan zet het duo me "Don't Look In The Basement" voor en krijg ik een heerlijk swingend instrumentaal rock nummer te horen, waarna "Misery" volgt, een rock song, die in hetzelfde tempo en ritme verder gaat, waar het vorige nummer stopte, dus swingend en uptempo met een dansbaar ritme.
In "Azazel" laat The Devils me genieten van een geweldige korte dansbare mix van noise en rock & roll en in "Sin, You Sinners!" krijg ik een zeer korte mix van noise en rock voorgeschoteld, die mijn gehoor binnen geschoten wordt.
Vervolgens hoor ik "Hell's Gate", waarin het duo opnieuw een mix van noise en rock speelt, maar deze keer ligt het tempo niet al te hoog en is de muziek vrij zwaar, waarna het laatste nummer van het album volgt, getiteld "Shaking Satan's Balls" en daarin krijg ik een schitterend opzwepend nummer voorgezet, waarbij stil zitten niet aan de orde is.

"Sin, You Sinners!" van The Devils bevat 10 korte swingende nummers, die ik iedere liefhebber van noise en rock & roll kan aanbevelen, ondanks het feit, dat ze samen slechts iets meer dan 17 minuten duren.

Review: Stefano Pilia - Blind Sun New Century Christology (Sound Of Cobra, 2016) (Experimentele Avant Garde)

Op 30 april 2015 verscheen het album "Blind Sun New Century Christology" van gitarist Stefano Pilia uit Genua, Italië, via het Tannen Records label en Sound Of Cobra op LP in een beperkte genummerde oplage van 300 stuks op transperant vinyl en tevens in een beperkte genummerde oplage van 200 stuks op zwart vinyl.
Stefano speelde in bands als: 3/4HadBeenEliminated, Afterhours, Glow Kids, Il Sogno Del Marinaio, In Zaire, Massimo Volume en Medves en brengt sinds 2003 albums en singles uit in eigen beheer en op labels als: Last Visible Dog, Time-Lag Records, Sedimental, Sloow Tapes, Die Schachtel, Tulip, Blue Chopsticks, Musica Moderna, Brigadisco, Escape From Today, Tannen Records, Sound Of Cobra, Karlrecords, 8mm Records, Presto!? en Last Visible Dog.

Het album "Blind Sun New Century Christology" bevat 12 nummers, waarvan "Ada" het eerste is en daarin hoor ik Stefano een kort stukje experimentele avant garde spelen, dat twee zich constant herhalende loops bevat, waar tussendoor rustig gitaarspel te horen is en dit wordt gevolgd door "Dark Was The Night Cold Was The Ground", een uitstekend rustig stuk gitaarspel met country en blues invloeden.
Daarna speelt hij "Butterfly Aeon" en hoor ik een mooi rustig gitaar nummer, dat gevolgd wordt door het eveneens rustige "Stand Behind The Man The Wire", waarin ik opnieuw een prachtig gitaarwerkje te horen krijg, dat begeleid wordt door de viool. (luister naar dit nummer via de youtube link onder de recensie)
Dan speelt hij "What Are They Doing In Heaven Today" en daarin zet Stefano me een rustig stukje avant garde gitaarspel voor, dat lichtelijk vals lijkt te klinken, waarna ik "Blind Moon" hoor en hierin laat hij me ook nu weer een rustig nummer horen, dat invloeden uit avant garde, experimentele rock en ambient heeft en gevolgd wordt door "Blind Sun", een vrij zwaar klinkend experimenteel avant garde nummer.
In "Getsemanhi Crickets Night Air" schotelt Stefan me een rustig avant garde nummer voor met experimentele invloeden en in "The Cross Peregrin Falcon N.C+" hoor ik een schitterend psychedelisch experimenteel nummer.
Vervolgens zet hij me "Little Ada" voor en hoor ik opnieuw een prima rustig experimenteel avant garde nummer, dat gevolgd wordt door "Golgotha Chamaleon", een rustige mix van blues, country en experimentele muziek en "Children Ghost", een zeer rustig ambient nummer, dat uit prachtige losse tonen bestaat.

"Blind Sun New Century Christology" van Stefano Pilia is geen alledaags werkje, maar klinkt desondanks uitstekend en ik kan liefhebbers van zowel avant garde als experimentele muziek, dan ook aanraden hier eens naar te gaan luisteren.`