Review: Sula Bassana - Live At Roadburn Festival 2014 (Sulatron, 2015) (Psychedelisch)

In 2002 verscheen via het Nasoni label de LP "Dreamer" als debuut van multi instrumentalist Dave Schmidt, alias Sula Bassana, die alle instrumenten voor zijn rekening nam en bijna alle nummers zelf schreef.
Vervolgens werd "Dreamer" op CD uitgebracht en verscheen in 2004 via Dave's eigen Sulatron label en in 2005 nogmaals, maar dit keer via het Elektrohasch label en in 2012 bracht Dave deze CD opnieuw uit, aangevuld met 2 bonus nummers, die van zijn 7 inch vinyl single "Vegetable Man" / "Perry Rhodan" uit 2009
komen (Nasoni Records).
Tussen 2002 en 2012 brengt Dave diverse CD's en LP's uit, zoals de split LP met Vibravoid "Retronique" (Nasoni, 2003), "Sula Bassana And The Nasoni Pop Art Experimental Band Vol.1" (CD, Nasoni, 2006), "The Night" (CD, Sulatron, 2009 / LP, Pancromatic Records, 2009), "Kosmonauts" (CD, Sulatron, 2010) en "Dark Days" (CD/2LP, Sulatron, 2012) plus de single "Vegetable Man"/ "Perry Rhodan" (7 inch vinyl, Nasoni, 2009), plus diverse CD-R uitgaven, terwijl in 2014 de LP "Sula Bassana - Disappear + 3AM - Waves" via het Headspin label verscheen, waarbij 3AM een alias is van Chino Burga, een legendarische underground rockmuzikant uit Lima, Peru, die reeds 20 jaar bezig is met het maken van vrij heftige muziek en in verschillende rock bands speelt (La Ira De Dios, Necromongo, La Garua en Los Entierros).

Normaal gesproken speelt Dave nooit live onder de naam Sula Bassana, maar op het Roadburn festival te Tilburg, Nederland, maakte hij daar een uitzondering voor en vormde een band rond zich, die voor deze gelegenheid bestaat uit: Sula Bassana - sologitaar, synthesizer, mellotron en FX, Komet Lulu - basgitaar en FX, Rainer Neeff - sologitaar en FX en Marcus Schnitzler - drums.
"Live At Roadburn Festival 2014" bevat bijna het hele concert van de band, dat via het Sulatron Records label zowel op CD als LP verschijnt, waarbij de CD 13 maart 2015 wordt uitgebracht en de LP op 8 mei 2015 in een gelimiteerde oplage van 777 stuks op marmer kleurig vinyl, waarbij verder opgemerkt kan worden, dat het album ook deze keer door krautrock legende Eroc gemasterd is en het artwork door Lulu Artwork (Komet Lulu) is gedaan.

Het album, dat 4 nummers bevat, start met "Rainstorm", waarin de band in een rustig tempo begint, dat langzaam wordt opgevoerd, waarna er een fantastisch hypnotiserend psychedelisch progressief rock nummer ontstaat en hierin zijn spacerock invloeden lichtelijk hoorbaar.(luister naar dit nummer via de youtube link onder de recensie)
Daarna krijg ik "D-Light" te horen en ook hierin begint de muziek met rustige spacerock, die langzaam steeds meer snelheid krijgt, dat ontaard in een schitterend stukje progressieve spacerock, dat in een licht hypnotiserend ritme gespeeld wordt.
Dan volgt "Dark Days", het enige nummer, dat op een van de eerdere albums van Sula te horen was en in dit nummer laat de band me een geweldig psychedelisch nummer horen, waarin invloeden van The Liquid Sound Company te horen zijn en verder progressieve rock bevat, die in in eerste instantie in een gemiddeld tempo gespeeld wordt, maar na verloop van tijd steeds meer vaart krijgt, totdat de climax is bereikt, om dan terug te keren naar het rustige psychedelische begin en op deze manier het nummer te beeïndigen.
Het laatste nummer heet "Alienfuzz" en daarin krijg ik opnieuw een fantastisch hypnotiserend psychedelisch spacerock nummer voorgeschoteld, waardoor ik als het ware de muziek ingezogen wordt en tegen het einde toe pas los kom.

Met "Live At Roadburn Festival 2014" heeft Sula Bassana me van begin tot eind in de ban van zijn heerlijke muziek weten te houden, waardoor ik deze CD/LP dan ook kan aanraden aan elke liefhebber van zowel psychedelische als spacerock en progressieve rock liefhebber.

Review: Schneider Kacirek - Shadows Documents (Bureau B Records, 2014) (Krautrock / Elektronisch)

Schneider Kacirek is een Duits duo uit Hamburg, dat bestaat uit: Stefan Schneider - basgitaar en elektronica en Sven Kacirek - drums en percussie.
Schneider, die ook onder de naam Mapstation muziek maakt, was een van de oprichters van de bands Kreidler en To Rococo Rot en speelde verder in: Deux Baleines Blanches, Hauntologists, Music AM, September Collective en Sons Of Care en werkte met diverse belangrijke Duitse muzikanten, zoals Hans-Joachim Roedelius (Cluster), Klaus Dinger (Kraftwerk, NEU!), Hans-Joachim Irmler (Faust), Arto Lindsay, Bill Wells, Hauschka, The Pastels, St. Etienne en Alexander Balanescu.
Kacirek studeerde van 1994 tot 1997 aan het Yamaha Music Station, in 1997 aan het Drummers Collective te New York (USA), van 1997 tot 1999 aan de Hoge Muziekschool Arnhem (NL) en in 1999 aan de Musikhochschule in Hamburg, waarna hij in 2001 als freelance muzikant en componist werkzaam werd en sinds 2005 les geeft aan de Hamburg School of Music.
Ook schreef hij enkele boeken, waaronder "Drum´n bass-Creative Concepts For Drummers" (KDM, 2000) en “Secret Drum Grooves” (Alfred Publ., 2002).
Tussen 2007 en heden maakte hij tot nu toe 3 solo albums, waaronder het veel geprezen "Kenya Sessions" uit 2011 en werkte samen met Marc Ribot, Nils Frahm, Hauschka en F. S. Blumm, maar ook maakte hij "field recordings" in Kenya, Ethiopië en Japan, deed concerten over de hele wereld, schreef diverse composities voor onder andere ballet, theater, film en dans en maakte in 2013 met Stefan Schneider het album "Mukunguni”, dat via het Honest Jons label verscheen. 
Hun debuut album voor Bureau B Records "Shadows Documents" werd tussen 2011 en 2014 op verschillende lokaties opgenomen in Hamburg, Düsseldorf en Nairobi en uitgebracht op vinyl en CD.

De LP/CD bevat 9 nummers, waarvan "Doubles" het eerste is en hierin hoor ik het duo een lekker in het gehoor klinkend krautrock nummer spelen, waarin een licht hypnotiserend ritme zit (luister naar dit nummer via de youtube link onder de recensie), die gevolgd wordt door "Hand An Wand", een vrij rustig elektronisch nummer, dat invloeden van Afrikaanse drums ritmes bevat, waarmee het duo een eigentijds geluid weet te creëren.
Daarna krijg ik een fantastische dansbare hypnotiserende mix van krautrock en elektro te horen, getiteld "To Microphone", waarna "Birds, Bell And Sticks" volgt en dit nummer bestaat uit precies datgene wat de titel zegt, namelijk een heerlijk swingende mix van vogelgeluiden, bellen en drumstokken.
Dan schotelt het duo me "Low Rhythm" voor, waarin ik een rustig hypnotiserend stukje elektro te horen krijg, dat doorspekt is met geweldige drums ritmes en gevolgd wordt door "Electro Electronics", een schitterende swingende mix van drums en elektro, dat in een licht hypnotiserend ritme gespeeld wordt.
Vervolgens hoor ik "Talwerk", waarin de muziek zwaar en rustig is en iets duisterder en dreigender klinkt, waarna het duo me laat genieten van "We Will Need Each Other", een vrij kort nummer, dat uit een film had kunnen komen en hierin krijg ik een vrij experimenteel stukje elektro te horen.
Het laatste nummer, "Spiegelmotiv" is meteen het langste en daarin speelt het duo een fantastische mix van elektro en krautrock in een niet al te hoog tempo, waarin ook nu weer een hypnotiserend ritme zit.

Schneider Kacirek heeft me met hun LP/CD "Shadows Documents", van begin tot einde, volledig in de ban van hun geweldige muziek gehouden en ik kan dit fantastische album dan ook van harte aanbevelen aan elke liefhebber van elektro en krautrock.

Review: Foot Hair - Foot Hair (Box Records, 2015) (Noise Rock)

Foot Hair is een band uit Newcastle-Upon-Tyne, Engeland, die bestaat uit: S.B. - zang, P.M. - sologitaar, T.H. - basgitaar. M.A. - sologitaar en T.H. - drums, die eveneens in de bands Haikai No Ku en Obey actief zijn.
De band brengt hun debuut album "Foot Hair", waarop 7 nummers staan, via het Box Records label uit, op 180 gram vinyl en als digitale download .

De LP start met "King Of Scum", waarin ik een krachtige heftig klinkende noise rock song te horen krijg, die elementen van hardcore punk bevat en mijn oren behoorlijk teistert, waarna ik "Send In The Dogs" hoor en hierin gaat de band verder met het maken van hun heftige noise rock, die dit keer in een traag tempo gespeeld wordt, maar met evenveel bezieling gebracht wordt.
Daarna laat de band me de song "I See You" horen en ook deze wordt in een vrij traag tempo gespeeld, waarin Foot Hair er behoorlijk op los experimenteert en de muziek mijn hersens op hol laat slaan.
De band vervolgt met "Take That", een kort, maar heftig stukje noise rock met rauwe zang, dat gevolgd wordt door "Cool Runnings", dat net als de rest van de songs heftig klinkt en teksten bevat, die de microfoon in geschreeuwd worden.
Vervolgens schotelt de band me "Send Us Your Blood" voor en ook dit is weer zo'n heerlijke heftige rock song, waarin de band deze keer een hypnotiserend ritme speelt en me daarmee in de ban van hun muziek weet te houden.
In het laatste nummer van de LP, "Outlander", krijg ik een geweldige trage noise rock song te horen, waarin de zang me lichtelijk doet denken aan die van Arno Hintjens van TC Matic en ook dit nummer brengt me in een lichte trance.(luister naar een oudere versie van dit nummer via de soundcloud link onder de recensie)

"Foot Hair", de debuut LP van Foot Hair is te omschrijven als een grote muur van geluid, waarbij er toch ook nog enige lijn in de muziek te bespeuren valt en waarin de rauwe zang uitstekend tot zijn recht komt, waardoor ik deze schijf dan ook van harte kan aanbevelen aan een ieder die van dit genre muziek houdt.

Review: Welcome Inside The Brain - Welcome Inside The Brain - EP - 2015 (Eigen Beheer, 2015) (Progressieve Rock)

Welcome Inside The Brain is een Duitse band uit Guben, Leipzig, die bestaat uit: Frank Mühlenberg - zang, Georg Spies - sologitaar, Paul Lapp - contrabas, Hagen Schwitzke - orgel en Hans Otto - drums.
De band was eerder actief onder de naam Hippie Langstrumpf en bracht in 2013 een LP uit met gelijknamige titel.
Onder hun nieuwe naam Welcome Inside The Brain heeft de band de CD "Welcome Inside The Brain EP" gemaakt en deze bevat 5 nummers, waarvan er 2 nog onder de naam Hippie Langstrumpf gemaakt zijn.

De EP start met "Tears Of The Past", waarin ik de band een lekkere psychedelische progressieve rock song hoor spelen, die vrij heftig begint, maar na ongeveer een minuut over gaat in een schitterende melodische ballad, die enkele prima tempowisselingen bevat, waardoor het nummer spannend blijft.
Daarna krijg ik de titelsong "Welcome Inside The Brain" te horen en hierin laat de band me genieten van een fantastisch stukje progressieve rock, dat invloeden uit theater muziek heeft, met een slepend psychedelisch ritme gespeeld wordt en zo nu en dan zelfs sensueel klinkt.(luister naar dit nummer via de youtube link onder de recensie)  
Dan schotelt de band me "I Killed JL" voor en in dit nummer krijg ik een uitstekende rock song te horen, die in een gemiddeld tempo gespeeld wordt en invloeden uit de progressieve rock van de jaren 70 bevat, waarbij het ritme licht hypnotiserend werkt.
Vervolgens hoor ik een live uitvoering van het nummer "Exit", waarbij de band nog onder de naam Hippie Langstrumpf speelde en hierin krijg ik een heerlijk swingende song in de stijl van Frankie Goes To Hollywood te horen, waarbij het onmogelijk is stil te blijven zitten.
Ook het laatste nummer, een cover van de Traffic song "Mr.Fantasy", staat onder de naam Hippie Langstrumpf vermeld en daarin laat de band me een geweldige uitvoering van dit nummer horen, die swingt als een trein.

Welcome Inside The Brain heeft met hun gelijknamige EP een puik stukje muziek weten af te leveren, waarvan ik met volle teugen genoten heb en ik kan elke progressieve rock liefhebber dan ook aanraden, deze schitterende EP eens te gaan beluisteren, om misschien wel tot dezelfde conclusie te komen als ik:
Fantastisch!

Review: October Equus - Live At R.I.O. Festival 2014 (OctoberXart, 2014) (Rock In Opposition / Progressieve Jazz)

October Equus werd in 2003 door muzikanten uit Madrid en Barcelona, Spanje, opgericht en tot begin 2006 bestond uit: Ángel Ontalva - sologitaar, Amanda Pazos Cosse - basgitaar, Víctor Rodríguez - keyboards en Txema Fernández - drums.
In 2004 bracht de band een gratis demo uit, getiteld "Hydra", die alleen bij optredens verkrijgbaar was en op 31 januari 2006 verscheen het debuut album "October Equus" via het Italiaanse Ma.Ra.Cash label.
Daarna verlieten Rodríguez en Fernández de band, waarna Rodríguez vervolgens weer terug keerde en José Varela als drummer bij de band kwam.
In de tussentijd hadden Ontalva en Pazos nieuwe nummers geschreven, dat op hun tweede album "Charybdis", dat in 2008 door het Russische RAIG label werd  uitgebracht, terecht kwam.
Vervolgens verscheen "Saturnal" via het Italiaanse AltrOck Productions label in 2011, waarna hun volgende albums via het eigen OctoberXart label uitgebracht werden; "Memories Vol. 1 - Live Rehearsal 2009" in 2012, "Permafrost" in 2013 en "Live At R.I.O. Festival 2014" in 2014.
Op het album "Live At R.I.O. Festival 2014" bestaat de band uit: Ángel Ontalva - sologitaar, Amanda Pazos Cosse - basgitaar, Víctor Rodríguez - keyboards, Marko Jelaca - drums, El Pricto - alt saxofoon en Luiz Rocha - bas klarinet.

Het eerste nummer van het album, waarop 10 nummers staan, heet "Through The Clouds" en daarin krijg ik een spannend stukje experimentele muziek te horen met invloeden uit avant-garde, free jazz en rock, dat gevolgd wordt door "Erosive Forces Of Wind And Water", waarin de band me een mix van experimentele rock, free jazz en progressieve rock voorschotelt, die in een afwisselend tempo gespeeld wordt.
Daarna hoor ik "November Snow" en hierin speelt de band een kort nummer, waarin de hoofdrol voor de sologitaar is weggelegd, waarbij Angel laat horen, hoe goed hij zijn instrument beheerst en hierbij krijgt hij ondersteuning van saxofoon en keyboards.
Dan volgt "Vestals", dat naadloos aansluit op het vorige nummer en hierin krijg ik een heerlijk progressief nummer te horen met invloeden uit kamer muziek en free-jazz, waarna ik "Trapped In The Sea Ice" hoor en in dit nummer laat de band me opnieuw een spannende mix van progressieve rock en free-jazz horen. (luister naar dit nummer via de youtube link onder de recensie)
In "Wires" gaat de band weer op het experimentele pad en verwerkt daar vrij heftige free-jazz in en dit nummer gaat over in "Graves Of The Crew Men Buried On Beechey Island", waarin de band me genieten laat van een uitstekend stukje progressieve jazz, dat in een gemiddeld tempo gespeeld wordt.
Vervolgens schotelt October Equus me het swingende "Avanzando Velozmente Contra El Viento Lacerante" voor, dat ook nu weer een mix is van experimentele free-jazz en progressieve rock, om verder te gaan met "Ants", een experimenteel gitaarwerkje, dat verder gaat in "Rex Nemorensis" en hierin speelt de band een lekker in het gehoor klinkend progressief jazz nummer.

"Live At R.I.O. Festival 2014" van October Equus is niet voor iedereen een alledaagse toegankelijke CD, maar wel een hele spannende, waar ik dan ook met genoegen naar heb kunnen luisteren en ik kan elke liefhebber van dit genre dan ook aanraden, dit uitstekende werkje eens te beluisteren.

Review: Second Moon Of Winter - One For Sorrow, Two For Joy (Denovali Records, 2014) (Avant-Garde / Jazz)

Second Moon Of Winter is een trio uit Myrtleville (Cork), Ierland, dat bestaat uit: Kim Sheehan - zang, Tom Hodge - clarinet en Ari Sheehan - sologitaar.
"One For Sorrow, Two For Joy", waarop 6 nummers staan, is het debuut album van de band, dat, in januari 2015, via het Denovali Records label zowel op CD als op LP en MP3 is uitgebracht, waarbij van de vinyl uitgave een gelimiteerd aantal LP's op doorzichtig vinyl is geperst.

Het album, dat in 4 sessies geschreven en live opgenomen is, in een kelder dicht bij zee te Cork, start met "Those Days Are Gone", waarin ik een schitterende mix van avant-garde, soundscapes en jazz invloeden te horen krijg, die in een niet al te hoog tempo gespeeld wordt.
Daarna krijg ik "Come Around" te horen en hierin laat de band me genieten van een fantastische zang, die ondersteund wordt door heerlijke soundscapes en invloeden uit de free jazz.(luister naar dit nummer via de soundcloud link onder de recensie)
Dan volgt "Ghandi Missed The Train" dat met soundscapes en free jazz start, waarna de zang, die tegen opera zang aan zit, in valt en ik een geweldig stukje experimentele avant-garde muziek te horen krijg, dat gevolgd wordt door "Two Magpies" en in dit nummer schotelt de band me een uitstekende mix voor van jazz en avant-garde, die zo nu en dan iets experimenteel klinkt.
In "Cigarette" krijg ik opnieuw de geweldige zangkunst van Kim te horen, die door heftige gitaar klanken en clarinet wordt begeleid, waardoor er een fantastisch spannend geheel ontstaat en in "Where The Blue Meets The Green" laat de band me een schitterende mix horen van soundscapes, avant-garde en jazz, die in een rustig tempo gespeeld wordt.

Het debuut album van Second Moon Of Winter is een geweldige Lp geworden, waarmee het trio me van begin tot einde in de ban van hun fantastische muziek heeft weten te houden en ik kan deze plaat dan ook voor de volle 100% aanraden aan elke liefhebber van zowel, avant-garde, soundscapes en jazz.

Review: Kingfisher Sky - Arms Of Morpheus (Suburban Records, 2014) (Progressieve Rock)

Kingfisher Sky werd in 2001 te Den Haag, Nederland, opgericht door ex Within Temptation drummer Ivar De Graaf, die samen met de klassiek geschoolde zangeres Judith Rijnveld nummers begon te schrijven.
Nadat Daan Janzing - sologitaar, Edo van der Kolk - sologitaar, Eric Hoogendoorn - basgitaar en George van Olffen - keyboards met dit duo gingen samen werken, was de band een feit en verscheen eind oktober 2007 hun debuut album "Hallway Of Dreams" via het Suburban Records label, waaraan de band van mei tot juli 2007 in verschillende studio's had gewerkt en hen lovende kritieken opleverde.
In januari 2008 kwam Maaike Peterse - cello bij de band en in maart van dat jaar verscheen hun debuut album in Amerika via het Laser’s Edge Records label, waarna Tonefloat Records (Porcupine Tree, Roger Waters) besloot het album op vinyl uit te brengen en ook in Japan (via Union Disk) en Zuid-Amerika is de plaat verkrijgbaar.
George van Olffen besloot in juni 2009 de band te verlaten en werd vervangen door Rene Merkelbach, die op zijn beurt de band in december vervolgens ook verliet.
Zijn opvolger heet David Gutiérrez Rojas en in december dat jaar nam de band het Kate Bush nummer "The Man With The Child In His Eyes" live op, dat als kerst cadeau op youtube werd gezet.
Vanaf begin 2010 begon de band te werken aan hun tweede album, maar in april besloot Daan Janzing onverwacht de band te verlaten, om vervangen te worden door Chris Henny, waarna het album "Skin Of The Earth" eind september 2010  verscheen.
In mei 2014 deed er zich nog een bandwisseling voor, omdat ook Eric Hoogendoorn de band verliet en zijn plaats werd ingenomen door Nick Verschoor, zodat de huidige band bestaat uit: Judith Rijnveld - zang, Edo Van Der Kolk - sologitaar en akoestische gitaar, Chris Henny - sologitaar, Nick Verschoor - basgitaar, Ivar De Graaf - drums, percussie, akoestische gitaar en Ierse Bouzouki, David Gutiérrez Rojas - keyboards en Maaike Peterse - cello.
Om de opnamen voor hun derde CD te bekostigen, deed de band met succes aan crowdfunding.
Het album "Arms of Morpheus" werd op 24 oktober 2014 via het Suburban label uitgebracht met medewerking van de gast muzikanten: Kristoffer Gildenlöw - basgitaar, Valerio Recenti - zang, Fieke Van Den Hurk - draailier en Bouke Visser - Tin whistle.
Ter nagedachtenis aan Marina Schaefer, de oprichtster van de fanclub "Sempre Fedele", die in 2010 plotseling kwam te overlijden, schreef de band het nummer "Maddy", dat als laatste song op het album staat.
Ook verscheen er een single van het album, getiteld "King of Thieves", waarvan de videoclip in januari 2015 werd uitgebracht.

"Arms Of Morpheus" bevat 11 nummers, waarvan de eerste "Hypnos" heet en hierin laat de band me een heerlijke progressieve rock song horen, waar invloeden van hardrock en klassieke muziek in verwerkt zijn en die tevens enkele uitstekende tempowisselingen bevat.
Daarna krijg ik "At Least You Tried" te horen, waarin de band me een melodische progressieve rock song voorschotelt, waarbij de muziek me zo nu en dan aan die van Abba doet denken.
Dan volgt de single "King Of Thieves" en in deze fantastische rock song, met prima tempowisselingen en een dansbaar ritme, zijn folk invloeden terug te vinden (luister naar dit nummer via de youtube link onder de recensie) en deze wordt gevolgd door "Open Eyes", een zwaar klinkende progressieve rock song met hardrock invloeden en ook in dit nummer, doet de samenzang me sterk aan die van Abba denken.
In "Insomnia" laat de band me genieten van een lekker in het gehoor klinkende mix van progressieve rock en klassiek aandoende muziek, die ook nu weer van melodische hardrock invloeden is voorzien en diverse tempowisselingen bevat en in "I'm Not Alone" krijg ik een prima melodische rock song te horen, waarin de wisselende tempo's het nummer spannend houden.
Vervolgens hoor ik "Strength Of The Endless", dat in een vrij hoog tempo gespeeld wordt en hierin heeft de band de combinatie gemaakt van progressieve en symfonische rock met lichte oosterse invloeden, waarna ik "Heather" te horen  krijg en in  dit nummer laat de band me genieten van een schitterende rustige folkrock song.
Met "Morrigan" schotelt de band me een geweldige mix van klassieke en progressieve muziek voor, die soms lichtelijk dreigend over komt, maar ook soms liefelijk klinkt en met "Mercy On This Wounded Heart" laat de band me een uitstekende rock song met oosterse invloeden horen, die in een gemiddeld tempo gespeeld wordt en tegen het einde aan iets heftiger klinkt.
Het laatste nummer heet "Maddy" en hierin speelt de band, na een triest klinkend begin, een schitterende indringende ode aan Marina Schaefer, waarmee het album op een waardige manier wordt afgesloten.

Kingfisher Sky heeft met "Arms Of Morpheus" een uitstekend album gemaakt, waarop heerlijke stukken muziek staan en ik kan elke liefhebber van symfonische en progressieve rock dan ook aanraden, deze schijf eens te gaan beluisteren.