zondag 18 september 2022

Recensies: Minami Deutsch - Fortune Goodies (Guruguru Brain Records, 2022) (Krautrock / Melodisch)

In april 2014 richtte Kyotaro Miula - sologitaar, zang en synthesizer de band Minami Deutsch in Tokyo, Japan op.
Samen met Tatsuhiko Rauschenberg - sologitaar en Takuya Nozaki - drums vormde hij de band, die  van juni tot september 2014 hun gelijknamige debuut album op nam in de Rinky Dink Studio.
Het album verscheen 28 september 2015 via het Japanse Guruguru Brain records label als digitale download, op cassette in een zeer beperkte oplage van 100 stuks met 2 extra nummers en op vinyl, waarbij er 200 stuks op zwart vinyl werden geperst en 150 stuks op gekleurd vinyl met een Obi strip en tevens werd het album door het Britse Cardinal Fuzz label uitgebracht.
Op 29 juli 2016 verscheen de single "Tunnel" / "New Pastoral Life" via het Höga Nord Rekords label uit Zweden en daarop is de band van bezetting gewijzigd en bestaat Minami Deutsch uit: Kyotaro Miula - sologitaar, zang en synthesizer, Taku Idemoto - sologitaar, Keita Ise - basgitaar en Hikari Sakashita - drums.
Hun debuut album "Minami Deutsch" verscheen 17 februari 2017 in een beperkte oplage van 500 stuks op CD met klaphoes, van 100% gerecycled karton, via het Sulatron Records label en bevat ook de extra bonus nummers, die op de cassette staan.
Deze werd op 20 april 2018 gevolgd door het album "With Dim Light", dat als LP en als digitaal album via Guruguru Brain Records verscheen en op 15 oktober 2022 brengt de band hun derde album "Fortune Goodies", waarop 10 nummers staan, via datzelfde label uit als LP in een beperkte oplage van 1000 stuks op turquoise / naturel vinyl en als digitaal album en hierop is Kosei Terunuma de nieuwe drummer.

"Fortune Goodies" start met "Your Pulse", waarin Minami Deutsch een geweldig uptempo stuk krautrock, met invloeden van de muziek van Can, ten gehore brengt, dat een licht hypnotiserend ritme heeft, waarbij stil zitten geen optie is en dit wordt gevolgd door "Still Foggy", een heerlijk nummer met een gemiddeld tempo en een eentonig terugkerend ritme waartussen mooie gitaarklanken gespeeld worden, dat een lichte trance oproept en "Grumpy Joa", een swingend uptempo nummer met Zuid-Amerikaanse invloeden en een aanstekelijk terugkerend dansbaar ritme.
Daarna volgen "Pueblo", eveneens een uptempo nummer met Zuid-Amerikaanse invloeden en een terugkerend ritme, "Interpreters Of Forest", een nummer met een gemiddeld tempo, een terugkerend ritme en melodische invloeden en het titel nummer "Fortune Goodies", een uitstekende song met een gemiddeld tempo, Zuid-Amerikaanse invloeden en een terugkerend dansbaar ritme.
In "Whereabouts" schotelt Minami Deutsch me opnieuw zo'n fantastische uptempo dansbare song met een aanstekelijk terugkerend ritme voor en in "Steller Waffle" laat de band me genieten van een verrukkelijk instrumentaal nummer met een gemiddeld tempo en lichte krautrock invloeden.
Verder volgen nog "Floating Fountain", een instrumentaal nummer met een gemiddeld tempo en zich herhalend ritme, dit licht hypnotiserend klinkt en "The Border", eveneens een prachtig instrumentaal nummer, dat een niet al te hoog tempo heeft en een terugkerend ritme bevat.

"Fortune Goodies" van Minami Deutsch bevat 10 puike nummers, die invloeden van melodische muziek en krautrock met terugkerende licht hypnotiserende ritmes hebben en ik kan liefhebbers van deze genres deze schijf dan ook zeer aanraden.(luister naar dit album via de bandcamp link onder de recensie)




Review: Fabienne Delsol - No Time For Sorrows / Between You And Me / On My Mind / Four (Damaged Goods Records, 2022) (60's Pop)

Zangeres Fabienne Delsol uit Frankrijk, verhuisde in 1966 naar Londen, Engeland en sloot zich aan bij de band The Bristols.
Na 2 albums, enkele singles en diverse tournees door Europa ging de band uit elkaar en besloot Fabienne solo verder te gaan, wat in 2004 resulteerde in het CD album "No Time For Sorrows", dat via Damaged Goods Records verscheen.
Deze werd gevolgd door de albums "Between You And Me" (2007), "On My Mind" (2010) en "Four" (2019), die alle drie via dit zelfde label als CD's werden uitgebracht.
Damaged Goods Records bracht deze 4 albums op 9 september 2022 tegelijk opnieuw uit en deze keer zijn ze als LP in een beperkte oplage op wit vinyl verschenen.
Totaal bevatten de albums samen 50 nummers, waarvan er 13 op "No Time For Sorrows" staan, 14 op "Between You And Me", 12 op "On My Mind" en 11 op "Four".
Ik zal van elk van de albums enkele nummers beschrijven, om zo een indruk van de muziek van de albums weer te geven.

In "I'll Wait For You" (No Time For Sorrows) laat Fabienne Delsol me genieten van een heerlijke dansbare, op jaren 60 geïnspireerde, pop song met een gemiddeld tempo, die een aanstekelijk ritme heeft, in "Give Me Time" zet ze me een schitterende swingende uptempo beat song voor, die in de jaren 60 gemaakt had kunnen zijn en in "Never Learn To Cry" krijg ik een prachtige vrij rustige pop song te horen, die aanzet tot schuifelen.
De 3 nummers van "Between You And Me" zijn: "Mr Mystery", een heerlijke beat song met een gemiddeld tempo en een aanstekelijk dansbaar ritme, dat lichte surf invloeden heeft, "Loot" een fantastische uptempo mix van garagerock en pop, die swingt en jaren 60 invloeden bevat en "That's The Way You Do It", een swingende uptempo song met een aanstekelijk ritme, die heerlijk gitaarspel bevat.
Van "On My Mind" zijn dat: het titel nummer "On My Mind", een verrukkelijke licht psychedelische song met een niet al te hoog tempo, "I Feel So Blue", een lekkere swingende zestiger jaren beat song, die een aanstekelijk dansbaar ritme heeft en "And I Have Learn't How To Dream", een schitterende rustige pop song met een aanstekelijk ritme, waarop je lekker kan weg zwijmelen.
De nummers van "Four" zijn: "Ladder", een swingende uptempo rock song met een terugkerend ritme (luister naar dit nummer via de youtube link onder de recensie), "When I Wake", een geweldige psychedelische pop song met een gemiddeld tempo en "J'ai Fait De Lui Un Reve", een mooie rustige pop song, die een aangenaam ritme heeft.

De 4 albums van Fabienne Delsol staan vol op jaren 60 geïnspireerde muziek, die klinken alsof ze ook in die periode gemaakt zijn en ik heb daar dan ook zeer van genoten, waardoor ik elke liefhebber van die tijd deze schijven sterk kan aanraden.




Review: Björn Riise - A Fleeting Glimpse (Karisma Records, 2022) (Psychedelische Pop)

Songwriter en sologitarist Björn Riise uit Oslo, Noorwegen bracht zijn debuut solo album "Lullabies In A Car Crash" op 3 november 2014 uit en deze werd gevolgd door: "Forever Comes To An End" (LP, CD en digitaal album, 19 mei 2017), "Coming Home" (LP, CD en digitaal album, 23 februari 2018), "A Storm Is Coming" (LP, CD en digitaal album), "Desolate Place" (digitaal nummer, 10 december 2020), "Everything To Everyone" (LP, CD en digitaal album, 8 april 2022) en "A Fleeting Glimpse" dat 4 nummers bevat en 30 september 2022 via Karisma Records verschijnt als LP in een beperkte oplage van 1100 stuks op transparant blauw vinyl als CD en als digitaal album.
Op dit mini album krijgt hij medewerking van Arild Brøter (Pymlico) - drums, Øyvind Brøter (Pymlico) - keyboards, Per Øydir - orgel, elektrische piano en piano, Durga McBroom - zang en achtergrondzang en Mimmi Tamba - achtergrondzang.

Het album begint met "Dark Shadows (Part 1)", waarin Björn Riise een mooie rustige pop song ten gehore brengt, die mede door de zang van Durga McBroom en het prima spel van de band, invloeden van de muziek van Pink Floyd bevat.(luister naar dit nummer via de bandcamp link onder de recensie)
Dan volgt "A Voyage To The Sun", een schitterend instrumentaal psychedelisch nummer met een niet al te hoog tempo en een terugkerend ritme, dat invloeden heeft van de muziek van Pink Floyd en bij tijd en wijle erg psychedelisch klinkt.
In "Summer Meadows" zet Björn Riise een prachtig vrij rustig instrumentaal nummer voor, dat melodische en licht psychedelische invloeden bevat. 
Het laatste nummer heet "Dark Shadows (Part 2)" en hierin laat hij me genieten van een uitstekende pop song met een gemiddeld tempo en een aanstekelijk ritme en sterke invloeden van de muziek van Pink Floyd.

"A Fleeting Glimpse" van Björn Riise bevat 4 fantastische psychedelische nummers, waarmee hij me van begin tot eind in de ban van zijn muziek heeft gehouden en ik kan iedere liefhebber van dit genre en de muziek van Pink Floyd deze meesterlijke schijf dan ook sterk aanreden.




Review: Haven Of Echoes - The Indifferent Stars (Eigen Beheer, 2022) (Progressieve Rock)

Haven Of Echoes is het nieuwe project van de Brit Paul Sadler (Spires) - zang en sologitaar (track 6), die samen met de Duitsers Andreas Hack (Frequency Drift) - keyboards, synthesizer, solo- en basgitaar en mandoline en Wolfgang Ostermann - drums de band vormt
Op 7 oktober brengt het trio, dat wordt bijgestaan door gastmuzikante Nerissa Schwarz - elektrische harp, mellotron en synthesizer (track 3 en 5) hun debuut album "The Indifferent Stars" in eigen beheer uit en deze is vooraf gegaan door het digitale nummer "Sirensong".

Het album, dat 6 nummers bevat, begint met "Sirensong" en hierin zet Haven Of Echoes me een fantastisch progressieve rock song met een gemiddeld tempo voor, dat melodische en klassieke muziek invloeden bevat (luister naar dit nummer via de bandcamp link onder de recensie) en dit wordt gevolgd door "The Orator's Gift", een schitterende song met een gemiddeld tempo en lichte symfonische pop invloeden, die subtiele tempowisselingen heeft.
Daarna volgen "Stasis", een prachtige vrij rustige song met aan aanstekelijk ritme, die tempowisselingen heeft en "Endtime", een verrukkelijke swingende progressieve rock song met een gemiddeld tempo, melodische en symfonische invloeden, een aanstekelijk licht hypnotiserend ritme en tempowisselingen.
Verder zet Haven Of Echoes me "The Lord Giveth..." voor, waarin ik de band een heerlijke vrij rustige song hoor spelen, die duistere invloeden bevat en "Let Them In", een prima melodische song met een gemiddeld tempo, die halverwege tijdelijk over gaat in een geweldige uptempo progressieve rock song met tempowisselingen, om even later terug te keren naar een langzamer tempo, dat een aanstekelijk ritme bevat.

"The Indifferent Stars" van Haven Of Echoes bevat 6 uitstekende nummers, die muzikaal goed in elkaar zitten en invloeden van melodische, symfonische en progressieve rock bevatten en ik raad elke liefhebber van één of meerdere van deze muzieksoorten deze schijf dan ook van harte aan.




Review: The Mañana People - Song Cycle, Or Music For The End Of Our Times (Unique Records, 2022) (Psychedelische Folk)

The Mañana People is een Duits - Columbiaans duo, dat bestaat uit: Tim Weissinger - akoestische gitaar en Álvaro Arango - elektrische piano.
Het duo bracht op 4 november 2014 hun debuut uit met de digitale EP "The Mañana People", waarna de volgende uitgaven verschenen: "Horror Songs" (digitale EP, 10 juni 2016), "Matchstick Man / Anthropophagus feat. Bonnie Prince Billy" (digitale single, 14 september 2018), "Princess Diana" (LP, CD en digitaal album, 18 januari 2018), 
"You And The Undead" (digitale split single met Kingdomforahorse, 17 juli 2020), "Song Cycle, Or Music For The End Of Our Times, Pt. 1" (digitaal album, 16 april 2021), "Words" (digitaal nummer, 10 december 2021) en "Song Cycle, Or Music For The End Of Our Times" (digitaal album, 14 januari 2022).
Het laatst genoemde album verschijnt op 14 oktober 2022 als cassette via Unique Records, inclusief een speciale bonus cover van het nummer "Souper Trouper" van Abba en op het album krijgt het duo medewerking van de gastmuzikanten Alison O'Donnell (Ierland) - zang en Javier Díez Ena (Spanje) - basgitaar en theremin.

Het album, dat 10 nummers bevat, start met "Words", waarin The Mañana People een puike licht psychedelische folkpop song in een niet al te hoog tempo speelt, die  gevolgd wordt door "The Only Nightmare", een mooie rustige pop song met een aanstekelijk ritme en "Cry And Reason", een pop song met een terugkerende ritme en een vrij rustig tempo, die lichte Hawaii invloeden heeft.
Daarna volgen "The Only One I Won't Survive", een schitterende licht psychedelische pop song met een langzaam tempo, "It's All Really Messed Up", een uitstekendelicht psychedelische song met een aanstekelijk ritme, kermis en computerspelletjes invloeden en "Amputated Memory", een pop song met een gemiddeld tempo, een terugkerend ritme en subtiele tempowisselingen.
In "Hard On The Heart" zet The Mañana People me een geweldige song voor, die een gemiddeld tempo heeft en een aanstekelijk dansbaar ritme heeft en in "The Dog-Headed Monster And The One I Love" krijg ik een verrukkelijke folkpop song te horen, die een aanstekelijk ritme heeft, dat aanzet tot dansen en psychedelische invloeden bevat.
Verder volgen "Squirrel (Song for B.J. Snowden)", een heerlijke licht psychedelische song met een langzaam tempo en een aanstekelijk ritme, dat doet meedeinen en "A Satisfied Mind", eveneens zo'n prachtige vrij rustige folkpop song, die een dansbaar ritme heeft.

"Song Cycle, Or Music For The End Of Our Times" van The Mañana People staat vol lekker in het gehoor klinkende licht psychedelische nummers, die invloeden van pop en folk hebben en ik raad liefhebbers van deze muzieksoorten dan ook aan deze schijf eens te gaan beluisteren.(luister naar dit album via de bandcamp link onder de recensie)




zondag 11 september 2022

Review: Vibravoid - The Clocks That Time Forgot (Stoned Karma Records, 2022) (Psychedelisch)

Vibravoid werd in 1990 te Düsseldorf, Duitsland, opgericht en bestaat tegenwoordig uit: Christian Koch - zang en sologitaar, Frank Matenaar - drums en Dario Treese - orgel.
De band heeft zich muzikaal laten inspireren door o.a. (een vroege) Pink Floyd, Electric Prunes, Strawberry Alarm Clock en Spacemen 3 en talloze andere psychedelische progressieve rock bands.
Sinds 2000 heeft Vibravoid diverse LP's en CD's uitgebracht via verschillende labels, zoals: Triggerfish, Nasoni, Anzitisi Records, Krauted Mind Records, Herzberg Verlag en Sulatron.
Nadat ze begin 2013 hun eigen label Stoned Karma Records hebben opgericht, verschijnen daarop hun platen (onder andere "Psychedelic Blueprints - An Introspection Of The Years 2000-2013" en de 6 CD box "Loudness For The Masses"), maar ook staat de band met een nummer ("Nearby Shiras", een cover van Kalacakra) op de LP Head Music van het Fruits De Mer Records label en is in 2013 de 7" gekleurd vinyl single "Colour Your Mind", waarop 3 covers staan, uitgebracht via dat zelfde label uit Engeland, gevolgd in 2015 door de 7" gekleurd vinyl single "Steppin' Stone" , die eveneens 3 covers bevat en via Fruits De Mer verscheen.
De band stond op het "14th Dream Of Dr.Sardonicus" festival te Cardigan, Wales, dat van 5 tot 7 augustus plaats vond en georganiseerd werd door Fruits De Mer Records, waarbij één van de live nummers ongetwijfeld hun nieuwe 7" gekleurde vinyl single met klaphoes, "In-A-Gadda-Da-Vida", was, die 9 augustus 2016 in beperkte oplage via Fruits De Mer Records verschenen is.
De single, werd 30 september 2016 gevolgd door hun nieuwe album "Wake Up Before You Die", dat op hun Stoned Karma Records in een beperkte oplage op LP en CD werd uitgebracht, waarbij de CD uitvoering 4 extra live nummers bevat.
Via Stoned Karma Records verschenen in 2017 de albums "A Night At The Museum" (3LP) en "Triptamine E.P. Volume 5", dat tijdens hun "Wake Up Before You Die" optreden in Haus Der Jugend in 2016 werd opgenomen en in een beperkte oplage van 1000 LP's inclusief een kleurenposter op A10 formaat uitgebracht is en op 17 november 2017 verscheen "Mushroom Mantra's", zowel op LP als CD en als download, waarbij vermeldenswaardig is, dat de pre-order editie van de LP in een beperkte oplage van 200 stuks op gekleurd vinyl geperst is en een poster plus picture postcard disc bevat, die een nummer bevat, dat niet op de LP staat, terwijl op de CD uitgave 3 extra nummers staan, die tijdens een opname sessie uit 1992 stammen en niet eerder zijn uitgebracht.
Stoned Karma Records bracht op 25 mei 2018 2 albums van de band tegelijk uit, dat zijn: "Vibrations From The Cosmic Void", die in een beperkte oplage van 500 LP's als pre-order een bonus LP bevat, terwijl het album tevens in een beperkte oplage van 1000 stuks in 3 kleuren zonnestralen vinyl en als CD en digitale download verscheen en het andere album,"Live At Rheinkraut Festival", waarop basgitarist Ufo Walter te horen is, werd als 2CD en digitale download uitgebracht.
Eind april 2019 verscheen het album "Intergalactic Acid Freak Out Orgasms" via Stoned Karma op zowel CD als LP en digitale download en ook hierop is de band weer live te beluisteren en in september 2019 verscheen de 7" single "World Of Pain"/ "Plastic Covered Tangerines" op rood vinyl via dit label.
Om hun 30 jarig jubileum te vieren vervolgde de band het uit brengen van hun Triptamine serie en verscheen het album "Out Of Tune In Rosenheim - Triptamine vol.6" in maart 2020 via hun eigen Stoned Karma Records als 2LP, als CD en als digitale download.
De muziek voor de 2LP, die 9 nummers bevat, is live opgenomen tijdens een optreden eind december 2019, dat onder de naam "The Psychedelic Christmas Experience Tour" gegeven werd.
Dan volgde in april 2020 het album "Psychedelic Blueprints Volume 2", dat via Stoned Karma Records als CD, als 2LP in een beperkte oplage van 500 stuks op marmer kleurig vinyl werd uitgebracht en tevens als digitale download, waarop alternatieve versies, mixen en master versies staan uit de periode 1994-2019 en op 6 mei 2020  kwam hun derde album van het 30 jarige jubileum uit via Stoned Karma Records, getiteld "The Decomposition Of Noise" en deze verscheen in en beperkte oplage als LP, die een bonus live album bevat en als CD, die 3 extra nummers heeft en op 4 september 2021 bracht de band het digitale nummer "Dance On Mars" uit.
Net voor het einde van 2021 bracht de band het album "Zeitgeist Generator" uit als CD en op 1 maart 2022 verscheen dit als 2LP in een beperkte oplage van 700 stuks waarvan 200 stuks op geel en roze vinyl, 200 stuks op lichtblauw en paars vinyl met een Op Art hoes en een vierdelig inlegvel en songboek met CD, 200 stuks op lichtgroen en lichtblauw vinyl met een Op Art hoes en een vierdelig inlegvel en songboek met CD en een luxe puzzel, 100 stuks op lichtgroen en lichtblauw vinyl met een Op Art plastic hoes, inclusief een poster, een speciale puzzel, het Zeitgeist Generator songboek met CD, en flexi disc Op Art set, een vierdelig inlegvel en het geheel is met de hand gesigneerd en genummerd door de artiesten.
Vervolgens verscheen begin 2022 de digitale single "Do You Remember That Day", die alleen via facebook te beluisteren is en op 10 juni 2022 verscheen het album "Phasenvoid" via hun eigen Stoned Karma Records, als 2LP in een beperkte oplage van 500 stuks op gekleurd vinyl en als 2CD in een beperkte oplage, waarop 11 bonus nummers staan.
Daarbij is het vermelden waard, dat Nasoni Records in 2003 het split album "Phasenvoid" van Vibravoid en Sula Bassana uitbracht en deze nummers van 2003 zijn nu opnieuw verschenen op deze 2LP en aangevuld met 11 andere nummers, die niet eerder werden uitgebracht en stammen uit de periode 1992-1997.
Kort nadat de band het album "Phasenvoid" had uitgebracht, verscheen het album "A Sparkle In The Twilight", waarop 10 nummers staan, via Stoned Karma als LP in een beperkte oplage op gekleurd vinyl en als CD en op 12 augustus 2022 brengt de band het album "The Clocks That Time Forgot", dat 9 nummers bevat, als LP, als CD en als digitale download uit.

De plaat begint met het titel nummer "The Clocks That Time Forgot", waarin Vibravoid een schitterende uptempo psychedelische pop song ten gehore brengt, die een aanstekelijk dansbaar ritme heeft (luister naar dit nummer via de youtube link onder de recensie) en gevolgd wordt door "Do You Remember That Day?", dat tot nu toe alleen via facebook te horen en te zien was en hierin speelt de band een geweldige uptempo psychedelische song met een aanstekelijk ritme, die tempowisselingen heeft, een hoog meezing gehalte bevat en aanzet tot dansen.
Daarna volgen "One-Armed Clock", een heerlijke uptempo song met een aanstekelijk dansbaar ritme, "Phantom Of Thoughts", eveneens een uptempo song met een zelfde ritme, zodat stil zitten geen optie is en "There Is No Cure", een nummer, dat in het verlengde van de vorige nummers ligt, oftewel een psychedelische song met een hoog dans gehalte.
In "Dead Birds Don't Sing" zet Vibravoid me een fantastische psychedelische song met een gemiddeld tempo voor, die aanzet tot dansen en in "You Plaster My Mind" krijg ik een verrukkelijke uptempo song te horen, waarin de band door gaat met het maken van hun aanstekelijke dansbare psychedelische muziek.
Verder volgen "Broken Clockworks", waarin de band opnieuw zo'n song in een zelfde tempo en ritme speelt, die gevolgd wordt door het laatste nummer "The Smell Of Pestilence", een geweldige psychedelische song met een niet al te hoog tempo en enigszins duister klinkend terugkerend licht hypnotiserend ritme.

"The Clocks That Time Forgot" van Vibravoid is weer zo'n puike psychedelische plaat geworden, waar de band patent op lijkt te hebben en op het laatste nummer na, dat ik trouwens de uitschieter van de plaat vind, heb ik het gevoel om in een lange dansbare psychedelische trip te hebben gezeten, waarmee de band me de muziek heeft ingezogen en ik kan liefhebbers van dit genre deze schijf dan ook sterk aanraden.








Review: Kikagaku Moyo - Kumoyo Island (Guruguru Brain Records, 2022) (Psychedelische Pop)

Kikagaku Moyo werd in de zomer van 2012 te Tokyo, Japan, door Tomo Katsurada - sologitaar en zang en Go Kurosawa - drums en zang opgericht en bestaat verder uit: Daoud Popal - sologitaar, Kotsu Guy - basgitaar en Ryu Kurosawa - sitar en keyboards.
Op 20 augustus 2013 verscheen hun debuut album "Kikagaku Moyo" via Cosmic Eye/Sound Effect Records, waarna "Forest Of Lost Children" op 20 mei 2014 door het Beyond Beyond Is Beyond Records werd uitgebracht.
Hun debuut album werd in 2014 door Burger Records op cassette her uitgebracht en dat zelfde jaar verscheen tevens "Mammatus Clouds", dat zowel op cassette (via Sky Lantern Records) als op 12" vinyl (via Cardinal Fuzz Records en Captcha Records) werd uitgebracht.
In 2015 maakte de band 2 split singles en op 13 mei 2016 verscheen de eerste persing van hun album "House In The Tall Grass" in een oplage van 500 stuks op gekleurd vinyl en 1500 stuks zwart vinyl via Guruguru Brain, terwijl er van de tweede uitgave van het album 200 stuks op gekleurd vinyl en 1800 stuks op zwart vinyl werden geperst en tevens verscheen "House In The Tall Grass" als digitale download.
Daarna volgden: "Stone Garden" (LP in een beperkte oplage van 1500 stuks op gekleurd vinyl en als digitale download, 21 april 2017), "Kikagaku Moyo" (her persing als LP zwart vinyl, in een beperkte oplage van 350 stuks op groen gespetterd vinyl en als dd, 21 april 2017), "Masana Temples" (LP op zwart vinyl in een enkele hoes, LP in een beperkte oplage van 2000 stuks op gekleurd vinyl met klaphoes, LP in een beperkte oplage van 1000 stuks op blauw vinyl in een enkele hoes, als CD en als dd, 5 oktober 2018) en op 24 februari 2020 verscheen de 7" single "Gypsy Davey" / "Mushi No Uta" via Sub Pop Records in een beperkte oplage en als dd, gevolgd op 1 mei 2020 door het digitale nummer "Ouchi Time".
Op 28 augustus 2020 verscheen hun EP "Stone Garden", die in 2017 werd uitgebracht, als her-persing in een oplage van 2000 stuks op roze en groen gekleurd vlindervorm vinyl en tevens bracht Guruguru Brain Records het album "Mammatus Clouds", dat eerder in 2014 als cassette in een zeer beperkte oplage van 100 stuks en als LP via Captcha en Cardinal Fuzz records verscheen, als her-persing in een oplage van 2000 stuks op bordeaux en roomkleurig vlindervorm vinyl uit, waarna op 5 februari 2021 het album "Deep Fried Grandeur" van Ryley Walker And Kikagaku Moyo verscheen, waarop 2 lange nummers staan.
Op 6 mei 2022 bracht de band het album "Kumoyo Island", dat 11 nummers bevat, via het eigen Guruguru Brain Records uit als LP in een beperkte oplage op oranje vinyl, als LP op zwart vinyl en als digitaal album.

"Kumoyo Island" begint met "Monaka", waarin Kikagaku Moyo een mix van traditionele muziek en pop in een gemiddeld tempo, die licht psychedelisch start en een terugkerend ritme en een hoog meezing gehalte heeft en dit nummer wordt gevolgd door "Dancing Blue", een geweldige swingende uptempo song met invloeden van funk, psychedelische muziek en dance met een licht hypnotiserend terugkerend ritme, waarbij stil zitten geen optie is en "Effe", een mooie melodische pop song met een gemiddeld tempo.
Daarna volgen "Meu Mar", een uitstekende pop song met een gemiddeld tempo en een terugkerend ritme, die aanzet tot beweging, "Cardboard Pile", een fantastisch uptempo nummer, dat swingt als en trein, totdat de muziek na enkele minuten verandert en het nummer over gaat in een lekker in het gehoor klinkende psychedelische pop met een gemiddeld tempo en een licht hypnotiserend terugkerend ritme en "Gomugomu", een uitstekende pop song met een gemiddeld tempo, een vrolijk klinkend ritme en folk en Japanse invloeden.
In "Daydream Soda" schotelt Kikagaku Moyo me een nummer met een repeterend ritme voor, dat een gemiddeld tempo bevat, in "Field Of Tiger Lillies" krijg ik een kort stukje psychedelica met een aanstekelijk terugkerend ritme te horen en in "Yayoi, Iyayoi" laat de band me genieten van een puike poprock song met een aanstekelijk terugkerend ritme, dat beweging oproept.
Verder volgen "Nap Song", een nummer, dat in een niet al te hoog tempo wordt gespeeld, een terugkerend ritme bevat en klassiek aandoende invloeden heeft en "Maison Silk Road", een geweldige mix van traditionele, Oosterse en psychedelische muziek, die in een langzaam tempo met een terugkerend ritme wordt gespeeld.

"Kumoyo Island" van Kikagaku Moyo is een prima plaat, die 11 uitstekende nummers bevat, waar ik van begin tot einde van genoten heb met "Maison Silk Road" als uitschieter en ik kan iedere liefhebber van de betere pop en psychedelische muziek deze schijf dan ook zeer aanbevelen.(luister naar dit album via de bandcamp link onder de recensie) 




Review: Flash - In The USA Live Recordings 1972-73 (Think Like A Key Music, 2022) (Symfonische Rock)

De Britse band Flash ontstond in 1971, nadat zanger, sologitarist Peter Banks uit Yes was gegaan en samen met Ray Bennet - basgitaar en zang Mike Hough - drums en Colin Carter - zang en percussie de band vormde, die tot 1973 bestond.
Ze brachten hun debuut album "Flash" in 1972 uit, waarna "In The Can" (1972) en "Out Of Our Hands" (1973) volgden, die allen via Sovereign werden uitgebracht, waarna in 1997 het live album "Psychosync" verscheen, met opnamen uit 1973.
De band had trouwens in 1972 een bescheiden hit met het nummer "Small Beginnings" van het album "Flash".
Op 9 september 2022 bracht Think Like A Key Music de 3CD "In The USA Live Recordings 1972-73" uit, dat totaal uit 22 nummers bestaat.

CD1, waarop 6 nummers staan en opgenomen zijn op 1 augustus 1972 in Roslyn, New York, Amerika, start met "Black And White", waarin Flash een schitterend progressief symfonisch rock nummer in een gemiddeld tempo speelt, dat muzikale invloeden van Yes, jazzrock en experimentele rock heeft en tempowisselingen bevat en iets voor de helft van het nummer meer snelheid krijgt, waardoor de muziek gaat swingen en dit nummer wordt gevolgd door "There No More", een heerlijk nummer, dat met een swingende drums solo start, om na 4 minuten over te gaan in een progressief stuk muziek met een gemiddeld tempo, dat invloeden van Yes heeft en dan verandert in een langzaam symfonisch klinkend nummer met prima samenzang.
Daarna volgen "Monday Morning Eyes", een uitstekende song met een gemiddeld tempo, dat halverwege iets sneller wordt en tempowisselingen heeft en "Small Beginnings", een fantastische uptempo swingende symfonische rock song, waarbij stil zitten geen optie is. 
De laatste 2 nummers van CD1 zijn "Children Of The Universe", een puike uptempo progressieve symfonische rock song met een melodisch ritme en een aanstekelijk ritme, die tempowisselingen heeft en "Lifetime", een swingende uptempo progressieve song met een aanstekelijk ritme, die halverwege van ritme verandert en meer symfonische invloeden krijgt.
CD2 bevat 7 nummers, waarvan de eerste 4 van een concert komen, dat op 18 juli 1972 in Hempstead, New York werd opgenomen, terwijl de andere 3 op 16 december 1972 in Passaic, New Jersey werden vastgelegd.
De CD begint met "Small Beginnings", waarin Flash een fantastische uitvoering van dit nummer speelt, dat sterke overeenkomsten met de studio versie vertoont, swingt als een trein en een stuk bevat, dat progressieve invloeden heeft (luister naar dit nummer via de bancamp linkk onder de recensie), waarna "There No More" volgt en band begint met een drums solo, om na enkele minuten een lekker in het gehoor klinkende progressieve rock song in een gemiddeld tempo te spelen, die tempowisselingen bevat en symfonische en experimentele invloeden heeft en eindigen met een voorstelling van de band.
Dan volgen "Children Of The Universe", die beginnen met een aankondiging van het nummer, waarna ik vervolgens een schitterende versie van dit nummer te horen krijg, die swingt en opnieuw eindigen met een aankondiging van het volgende nummer, "Dreams Of Heaven", een geweldige progressieve rock song met een gemiddeld tempo, experimentele en melodische invloeden, tempowisselingen, die iets over de helft van het nummer over gaat in een stuk symfonische rock.
Het eerste nummer van de opnamen van 16 december 1972 is "Small Beginnings", waarin de band weer een andere versie speelt en deze heeft een langer intro en is iets progressiever, maar voor de rest hetzelfde als de vorige en dit wordt gevolgd door "Black And White", een prima progressieve symfonische rock song met een gemiddeld tempo, lichte jazz invloeden en tempowisselingen en dit gaat naadloos over in "Children Of The Universe", een verrukkelijke spannende versie van dit progressieve nummer, dat tempowisselingen bevat en in hoofdzaak hetzelfde is als de eerdere uitvoeringen, maar toch weer net iets anders is. 
De 9 nummers van CD3 werden achtereenvolgens opgenomen op 27 december 1972 in Indianapolis, Indiana (1-3), op 9 oktober 1973 in Burbank, Californië (4-5), op 26 oktober 1973 in Miami, Florida (6-7) en 24 augustus 1973 in Cape Cod, Massachusetts (8-9).
Ook op deze CD begint de muziek weer met "Small Beginnings", waarin Flash nogmaals een uitvoering van dit nummer ten gehore brengt, die helaas niet van hoogstaande geluidskwaliteit is, maar evengoed swingt en gevolgd wordt door "Black And White", een schitterende song met aankondiging en hierin speelt de band een mix van progressieve en symfonische rock met invloeden van Yes, experimentele rock en jazzrock, die tempowisselingen heeft en "Children Of The Universe", een uitstekende uitvoering van dit swingende nummer.
De volgende opnamen zijn: "Dead Ahead", die begint met een aankondiging van de band, waarna Flash de muziek met een verrukkelijk stuk progressieve rock ten gehore brengt, dat invloeden heeft van de muziek van Yes, Jethro Tull en symfonische heeft en swingt en dit nummer wordt gevolgd door "Psychosync", een nogal chaotische progressieve rock song met een gemiddeld tempo en symfonische invloeden.
Vervolgens hoor ik de vijfde versie van "Children Of The Universe" en hiervan is de geluidskwaliteit verre van optimaal en deze loopt door in de vierde uitvoering van "Black And White", die gewoon lekker klinkt, tempowisselingen heeft, bij tijd en wijle experimenteel is en invloeden van progressieve rock bevat.
Verder volgen "The Bishop", een puik progressief rock nummer met een gemiddeld tempo, dat een aanstekelijk terugkerend ritme heeft en "Manhattan Morning (Christmas '72)", een mooie rock song met een gemiddeld tempo, die invloeden van Yes en progressieve rock bevat en tempowisselingen heeft

De 3CD "In The USA Live Recordings 1972-73" van Flash staat vol heerlijke progressieve en symfonische nummers met sterke invloeden van de muziek van Yes, al moet ik zeggen, dat sommige songs daarvan er naar mijn mening minder op de 3CD hadden gemogen, maar evengoed is deze triple CD zeer zeker de moeite van het beluisteren waard en voor liefhebbers van dit genre en jaren 70 muziek een "must".



 

Review: Brennenstuhl - No (Tonzonen Records, 2022) (Jazz)

Brennenstuhl uit Augsburg, Duitsland bestaat uit: Christoph Zeitner - drums en percussie, Mu Brzoska - basgitaar, Anjo Gruber- sologitaar en Eva Welz - zang en saxofoon.
Op 9 maart 2017 verscheen hun gelijknamige debuut album "Brennenstuhl" als LP in een beperkte oplage en als digitaal album en deze werd op 22 juli 2022 gevolgd door het digitale album "Gifthütte", dat via HeadApe Records en Frequenzgarten werd uitgebracht en op 23 september 2022 brengt Tonzonen Records hun derde album "No" uit, waarop 12 nummers staan, als LP in een beperkte oplage op geel vinyl, als CD en als digitale download en deze is op 18 augustus vooraf gegaan door de digitale single  "No Pre​-​Release".

Het album start met "Intro", waarin Brennenstuhl een mooi rustig smooth jazz nummer, dat een gesproken tekst bevat en dit wordt gevolgd door het totel nummer "No", een prima mix van pop en jazz, die in een gemiddeld tempo gespeeld wordt en "Walfischmagen", een uitstekend nummer met een gemiddeld tempo en een terugkerend dansbaar  ritme, dat jazz invloeden heeft en vlak voor het einde heftiger wordt.
Daarna volgen "Turtledrive", een swingende mix van soul en jazz met een aanstekelijk dansbaar ritme, "Xpress Yourself", een swingende uptempo mix van funk en jazzrock, die aanzet tot dansen en "Common Slider", een vrij rustig instrumentaal nummer, dat met reggae invloeden start, om al snel over te gaan in een puik smooth jazz nummer.
In "Ja Ja" schotelt Brennenstuhl me een geweldige swingende uptempo jazz song voor met een terugkerend ritme, dat jaren 50 invloeden heeft en hierbij is stil zitten niet aan de orde, in "Urknall" krijg ik kort stukje van een halve minuut te horen en in "Sailor" een verrukkelijke rustige jazz song met een zwoel ritme en lichte soul invloeden.
Dan volgen "Machine Gun Mammut", een puik uptempo jazzrock nummer met een terugkerend ritme en progressieve jazz invloeden, dat halverwege over gaat in een lekker in het gehoor klinkende song met een gemiddeld tempo, die na enkele minuten terugkomt in het begin tempo en ritme, om dan opnieuw rustiger gespeeld te worden en progressieve elementen krijgt toegevoegd, "Stars In Her Eyes", een langzaam begonnen song, die na anderhalve minuut verandert in een fantastisch swingend uptempo nummer met jazz en pop invloeden, dat tempowisselingen en een aanstekelijk ritme bevat en "Drei", een vrolijk klinkend uptempo nummer met een zeer aanstekelijk dansbaar ritme.

"No" van Brennenstuhl is een uitgave met heerlijke swingende jazz muziek, waar ik vanaf de begin tonen van genoten heb en ik kan iedere liefhebber van deze muzieksoort, met als uitschieter "Drei", deze schijf dan ook van harte aanbevelen.(luister naar 2 nummers van het album, die ook als single verschenen zijn, via de bandcamp link onder de recensie)




maandag 5 september 2022

Review: The Stooges - A Fire Of Life (Easy Action, 2021) (Garagerock)

The Stooges uit Ann Arbor, Michigan, Amerika, werd in 1967 opgericht door: Iggy Pop - zang, Ron Asheton- sologitaar, Scott Asheton - drums en Dave Alexander - basgitaar. 
De band bracht in 1969 hun debuut album "The Stooges" uit en deze werd in 1970 gevolgd door de LP "Fun House", die beide via Elektra Records verschenen.
Daarna ging de band tijdelijk uit elkaar en werd Dave op basgitaar vervangen door Ron en kwam James Williamson bij de band als sologitarist, waarna in deze formatie het album "Raw Power" in 1973 via CBS / Columbia werd uitgebracht.
In begin 1973 maakte de band een aantal opnames, die bekend staan onder de naam "Detroit Rehearsal Tapes", waaronder een aantal nieuwe nummers, die bedoeld waren voor hun vierde album, maar omdat Columbia, kort na het uitbrengen van "Raw Power", de band ontsloeg, ging dat niet door.
In 1974 ging de band uit elkaar, wat grotendeels te wijten was aan Iggy Pop's heroine verslaving en buitensporige gedrag buiten het podium.
Wel werd de LP live LP "Metallic K.O." in 1976 nog uitgebracht, die bestond uit de laatste helft van het optreden van 9 februari 1974 in Detroit en de eerste helft van een eerder optreden van 6 oktober in 1973 van dezelfde locatie en deze werd in 1988 opnieuw uitgebracht, maar nu met beide complete shows.
In 2003 was de eerste reünie van de band met Iggy, Ron en Scott en kort daarna live met Mike Watt op basgitaar en Steve MacKay als saxofonist en van een van die optredens verscheen in 2004 de DVD "Live In Detroit" en in 2005 verscheen het live album "Telluric Chaos", dat in het teken van de reünie werd uitgebracht, waarvan de opnames van 22 maart 2005 afkomstig zijn van hun Japanse tournee, opgenomen in Shibuya AX te Tokyo.
The Stooges bracht in 2007 een nieuw album uit, getiteld "The Weirdness", dat uit allemaal nieuwe nummers bestond en op 6 januari 2009 overleed Ron Asheton, waarna James Williamson terug keerde in de band.
Het laatste album dat de band zou opnemen was "Ready To Die" uit 2013 en omdat Scott Asheton op 15 maart 2014 en Steve MacKay in oktober 2015 stierven en op 22 juni 2016 verklaarde James, dat de band officiel niet meer bestond.
Overgebleven zijn de opnames van "A Fire Of Life", die als 2LP op oranje vinyl en als 2CD zijn verschenen via Easy Action en totaal 30 nummers bevatten, waarvan de helft live en de andere helft in de studio is opgenomen en hierin is de bestaat de band uit: Iggy, Ron, Scott, Steve en Mike.

CD1, die 12 nummers telt en de live opnamen uit Sydney, Australië (20 januari 2006) en New Orleans, Amerika (1 november 2003) stammen, begint met "Loose", waarin The Stooges een geweldige uptempo garagerock speelt, die een terugkerend ritme heeft en acid rock invloeden bevat en gevolgd wordt door "Down On The Street", een heftige uptempo acid rock song met een terugkerend ritme, die aanzet tot dansen en "I Wanna Be Your Dog", een fantastische uptempo rock song met een terugkerend ritme, die swingt als een trein.(luister naar dit nummer via de youtube link onder de recensie)
Daarna volgen "1969", een schitterende uptempo song met een terugkerend licht hypnotiserend ritme en acid rock invloeden, die swingt, "TV Eye", een swingende uptempo song met een terugkerend ritme en "Dirt", een vrij trage song met een aanstekelijk dansbaar ritme en "Real Cool Time", een swingende uptempo rock song, waarbij stil zitten geen optie is.
In "No Fun" laat The Stooges me genieten van een verrukkelijke rock song met een terugkerend ritme, in "1970" zet de band me een uitstekende uptempo rock song, die swingt en een terugkerend ritme heeft voor en in "No Fun" krijg ik een progressieve rock song met een gemiddeld tempo en lichte progressieve jazz invloeden te horen.
Verder volgen "Skull Ring", een song met een gemiddeld tempo, een aanstekelijk tempo en progressieve jazz invloeden heeft en "Little Doll", een swingende uptempo rock song met een terugkerend ritme en invloeden van acid rock, "Not Fade Away" en "No Fun", die abrupt eindigt en daarom niet klaar lijkt te zijn.

CD2, waarvan de eerste 6 nummers in de studio zijn opgenomen, start met "Intro", waarin The Stooges een korte soundcheck lijkt te spelen en deze wordt gevolgd door "Little Doll", een stevige rock song met gemiddeld tempo, een terugkerend ritme en invloeden van acid rock "No Fun" en "Not Fade Away" en "Loose", een fantastische uptempo song met een terugkerend ritme en acid invloeden.
Daarna volgen "Trollin’", een swingende uptempo rock song met progressieve jazz invloeden, "TV Eye", een swingende song met een terugkerend dansbaar ritme, die zo nu en dan vrij heftig klinkt, "I Wanna Be Your Dog", een heerlijke swingende rock song met een aanstekelijk terugkerend ritme en "No Fun", een schitterende song, die swingt als een trein en progressieve en acid rock invloeden heeft.
De live opnamen, die op 4 november 2003 in Newbury Comics te Cambridge, Amerika, werden gemaakt, beginnen met een intro, getiteld "Introduction “You Think I'm Gonna Play A gig In A Record Store? Fuck No“", waarin er een interactie met het publiek is, waarna "Loose" volgt en de band een lekker in het gehoor klinkende song speelt, waarvan de geluidskwaliteit helaas niet al te goed is en dit nummer loopt naadloos door in "Down On The Street", dat een vervolg van het vorige nummer lijkt.
Daarna volgen "1969", een fantastische swingende uptempo song met een licht hypnotiserend terugkerend ritme, "Real Cool Time", een korte song met acid rock invloeden en een terugkerend ritme en "TV Eye", waarin het publiek op de achtergrond te horen is en de band meer contact met hen lijkt te hebben.
In "Monologue By Iggy" zet The Stooges me een gesproken stuk voor, in "No Fun" krijg ik een uitstekende uitvoering van dit nummer te horen, die een aanstekelijk dansbaar ritme heeft en in "Dead Rockstar" laat de band me genieten van een puike song met een gemiddeld tempo.
Verder volgen "Skull Ring", een schitterende uptempo rock song met acid rock invloeden en een aanstekelijk terugkerend ritme en "Not Right", een afgekapte opname van een nieuw nummer, dat gewoon lekker klinkt.

"A Fire Of Life" van The Stooges is een verrukkelijke 2CD, die over het algemeen uptempo nummers met terugkerende ritmes bevat, die swingen, waarmee de band me even terug voerden hun begin periode van begin jaren 70 en ik raad iedere liefhebber van garagerock en muziek van The Stooges, deze schijf dan ook van harte aan.



 

Review: Neybas - Sunshine Hotel (Eigen Beheer, 2022) (Pop)

Neybas uit Connecticut, Amerika werd eind jaren 80 opgericht en bestaat sinds 2019 uit: Russ Waesche - Elektrische en akoestische gitaar, pedal steel gitaar percussie en zang, Emmet Hale - drums, Greg Marshall - keyboards, Kevin Bornstein - basgitaar en zan en Nicholas "Toad" Eckert - akoestische en elektrische gitaar en zang.
De band bracht hun debuut CD "Road Trip Mama" in 1990 uit, gevolgd door de CD's: "House" (1993) en "Neybas" (2000).
Nadat de band een lange tijd niet aktief was, verschenen "Flow" in 2019 en "Sunshine Hotel", dat 2022 in eigen beheer verscheen en 11 nummers bevat.
Neybas wordt op dit album bijgestaan door: John Bolduc - zang en percussie, Alex Giosa - percussie en Kate Hubbard - zang.

Het album start met "At The Sunshine Hotel", waarin Neybas een mix van country, pop en rock in een gemiddeld tempo speelt, die een aanstekelijk dansbaar ritme heeft (luister naar dit nummer via de youtube link onder de recensie) en gevolgd wordt door "Something About Her", een heerlijke swingende pop song met een gemiddeld tempo, die aanzet tot dansen en "Hey Cinderella", een verrukkelijke uptempo song met een vrolijk dansbaar ritme en invloeden van rock & roll uit de jaren 50.
Daarna volgen "Aliens Have Taken My Brain", een pop song met een gemiddeld tempo, een aangenaam ritme en subtiele tempowisselingen, die lichte jaren 60 invloeden heeft, "The Doorman", een fantastische uptempo song met een aanstekelijk dansbaar ritme, waarbij stil zitten geen optie is en "Sunshine Girl", een lekker in het gehoor klinkende uptempo pop song met ska invloeden, die swingt.
In "A Little 2 Hi" zet Neybas me een schitterende mix van pop en reggae in een gemiddeld tempo voor, in "Crank This Up" krijg ik een puike aanstekelijke dansbare song te horen, die invloeden van reggae en calypso bevat en in "Big Love (The Doorman's Theme)" speelt de band een prima vrolijke uptempo song met een dansbaar ritme.
Dan volgen "Pearl (Girl In Room 303)", een uitstekende song met tempowisselingen en een aanstekelijk ritme, "The Girl I Knew Yesterday", een heerlijke pop song met lichte country invloeden en "Talking About You", een prachtige vrij rustige song met ingetogen zang en een ritme, dat aanzet tot schuifelen.
Verder hoor ik "Song About Sunshine", een swingende song met een gemiddeld tempo, lichte invloeden van de muziek van "Goodbye Sunshine" van The Beatles en funk en een aanstekelijk terugkerend ritme en "Freeway Paradise", een pop song met gemiddeld tempo en een aanstekelijk dansbaar ritme.

"Sunshine Hotel" van Neybas staat vol lekker in het gehoor klinkende nummers, die een vrolijke positieve uitstraling hebben en ik kan ieder liefhebber van de betere pop deze schijf dan ook zeer aanbevelen.




Review: Dhidalah - Sensoria (Guruguru Brain Records, 2022) (Progressive Rock / Acid Rock)

Dhidalah werd in 2007 te Tokyo, Japan, opgericht door Church of Misery sologitarist Ikuma Kawabe, die samen met Kazuhira Gotoh - basgitaar, zang, synthesizer en noise en Konstantin Miyazaki - drums de band vormt.
De naam van de band komt van de mythologische reus Daidarabotchi, waarvan men geloofde, dat hij enorme bergen en landen creëerde.
Op 11 januari 2015 bracht de band hun debuut demo, "Adamskii", uit als digitale download en 27 januari 2017 verscheen "No Water" eveneens als digitale download, maar ook in een beperkte oplage van 300 stuks op gekleurd 10" vinyl via het Guruguru Brain Records label en op 30 november 2019 bracht de band hun eerste volledige album "Threshold" uit via Guruguru Brain Records en deze verscheen als LP op zwart vinyl, als LP in een beperkte oplage van 500 stuks op kosmisch gespetterd vinyl en als digitale download en deze is op 22 april 2022 gevolgd door het album "Sensoria", dat 4 nummers bevat en uit is gebracht als LP in een beperkte oplage van 800 stuks op transparant geel vinyl en als digitaal album, waarbij verder het vermelden waard is, dat Konstantin vervangen is door Masahito Goda op drums.

"Sensoria" begint met "Soma", waarin Dhidalah een heerlijk prgressief rock nummer met een gemiddeld tempo ten gehore brengt, dat symfonische en acid rock invloeden bevat en naar mate het nummer vordert, in een hoger tempo wordt gespeeld.
Daarna volgt "Invader Summer", een schitterend acid rock nummer, die met hoge snelheid wordt gespeeld en subtiele tempowisselingen bevat.
In "Dead" laat Dhidalah me genieten van een uitstekend nummer met een aanstekelijk terugkerend ritme en een gemiddeld tempo,.
Als laatste krijg ik het 20 minuten durende "Black Shrine" te horen, waarin de band een geweldig progressief rock nummer met een gemiddeld tempo en een terugkerend ritme speelt, dat tevens acid rock invloeden heeft en na 8 minuten verandert en over gaat in een traag tempo met een terugkerend licht hypnotiserend ritme, waartussen de sologitaar gespeeld wordt, om 8 minuten later de snelheid weer op te voeren en een fantastisch stuk acid rock ten gehore te brengen, dat swingt als een trein en met hoge snelheid mijn gehoorgang binnen komt.

"Sensoria" van Dhidalah bevat 4 verrukkelijke progressieve en acid rock nummers, waarmee de band me van begin tot einde in de ban van hun muziek heeft gehouden en ik kan ieder liefhebber van deze muzieksoorten deze schijf dan ook sterk aanbevelen.(luister naar dit album via de bandcamp link onder de recensie)




Review: Brian Woodbury - Rhapsody & Filigree (Some Phil Records, 2022) (Musical / Pop)

Brian Woodbury uit Los Angeles, Amerika, is een componist en bandleider, die muziek maakt voor musicals, post-moderne jazz, pop, country en muziek voor kinder televisie.
Hij bracht zijn debuut CD album "All White People Look Alike" op 1 november 1987 uit en deze werd gevolgd door de CD's "Brian Woodbury And His Popular Music Group" (17 april 1992), "The Brian Woodbury Songbook" (1 december 2000), "Variety Orchestra" (15 maart 2004), "Pay Attention" (1 Juli 2015), "Levity & Novelty" (beperkte oplage 4CD, 1 februari 2020), "Balladry & Soliloquy" (beperkte oplage gesigneerde CD van 500 stuks, 1 juli 2020), "Antipathy & Ideology" (beperkte oplage van 525 stuks gesigneerd en genummerd, 28 december 2020) en "Rhapsody & Filigree" (beperkte oplage van 500 stuks, 25 juli 2022).
Op dit album, dat uitgebracht is door Some Phil Records en 18 nummers bevat, doet een heel scala aan muzikanten mee, die teveel is om allemaal weer te geven.

"Rhapsody & Filigree" begint met "Theseus Rex" (feat. Tulasi Rain, Derek Day & Rob Shapiro), waarin Brian Woodbury een prima pop song met een gemiddeld tempo speelt, die tempowisselingen heeft en lichte invloeden van singer songwriter, musical, symfonische muziek, Frank Zappa en de band Bunnies bevat en deze wordt gevolgd door "The Other Brian Woodbury", een swingende uptempo mix van pop en jazz, die een aanstekelijk ritme heeft en musical invloeden en enkele tempowisselingen bevat, "Where It Came From", een mooie vrij rustige song met musical invloeden en "Two Halves", een afwisselende musical song met een gemiddeld tempo.
Daarna volgen "We Are The Sun" (feat. Naomi Adele Smith & Johnny Unicorn), een prima mix van pop en musical, die in een niet al te hoog tempo wordt gespeeld en symfonsche invloeden heeft, "Dystopian Fantasy", een korte pop song met een vrij rustig tempo en progressive invloeden, "Everybody's Gonna Be The Same" (feat. Jonathan Feinberg), een puike song met een gemiddeld tempo, musical en Zuid-Amerikaanse Latijnse invloeden, een terugkerend ritme en tempowisselingen en "How Soon We Forget, How Long We Remember" (feat. Amy Denio, Amy Engelhardt, Bill Burnett, Jonathan Feinberg, Paul F. Perry, Tulasi Rain & Johnny Unicorn), een song met een niet al te hoog tempo en musical invloeden, dat over gaat in een song met een gemiddeld tempo en country Hillbilly invloeden en tempowissleingen bevat, om halverwege jaren 40-50, folk Afrikaanse en computerspelletjes invloeden toegevoegd te krijgen
In "The Honorable Mention" zet Brian Woodbury me een korte song met een rustig tempo voor, dat mooie zang bevat, in "This Golden Hour" krijg ik een verrukkelijke song met een gemiddeld tempo en een aanstekelijk vrolijk dansbaar ritme te horen, in "The Day The Music Never Died" laat hij me genieten van een uitstekende musical song met een gemiddeld tempo en in "Dilettante" schotelt hij me een prachtige song met tempowisselingen voor, die jaren 50 en musical invloeden heeft.
Dan volgen "Murderer" (feat. Brian Dewan), een schitterende song met een niet al te hoog tempo en een mysterieus Midden-Oosters klinkend ritme, dat musical invloeden heeft, "Intelligent Life", een uitstekende song met een vrij rustig tempo, dat na korte tijd iets meer snelheid krijgt en musical invloeden heeft, "Bad Timing", een verrukkelijke spannende song met een gemiddeld tempo, invloeden van Bunnies en Frank Zappa, tempowisselingen en lichte experimentele elementen en "When Byron Swam", een korte song met musical invloeden en een rustig tempo.
Verder hoor ik "Our Cattywampus World", opnieuw zo'n prima musical song met een niet al te hoog tempo en "Brief Mass (feat. Anand Brian Darsie, Kathi Funston & Tulasi Rain)", een puike song met een gemiddeld tempo, zang die religieuze invloeden heeft en ook zo klinkt

"Rhapsody & Filigree" van Brian Woodbury bevat lekker in het gehoor klinkende musical muziek, die af en toe onderbroken wordt door spannende nummers met meer experimentelere invloeden, zoals die van Frank Zappa en Bunnies en ik kan liefhebbers van beide muzieksoorten, dan ook aanraden eens naar deze niet alledaagse schijf te gaan luisteren.(luister naar dit album via de bandcamp link onder de recensie)




zondag 28 augustus 2022

Review: Lydsyn - Lydsyn (Bad Afro Records, 2022) (Psychedelisch)

Lydsyn uit Kopenhagen, Denemarken werd tijdens de Covid 19 periode opgericht en bestaat uit: Uffe Lorenzen - zang en sologitaar, Palle Demant - basgitaar en Jens Eyde - drums.
Palle en Jens behoorden oorspronkelijk tot de begeleidingsband van Uffe tijdens zijn live optredens, maar vormen tegenwoordig ook de studio band.
Lydsyn bracht op 3 september hun exclusieve debuut single "Kat Ser Kat" via Bad Afro Records uit in een beperkte oplage van 500 stuks op 7" vinyl.
Op 20 mei 2022 verschijnt de digitale single "To Syge Skud" via alle digitale kanalen, als voorloper van het debuut album "Lydsyn", dat op 23 september 2022 wordt uitgebracht via Bad Afro Records.

Het album, dat 9 nummers bevat, start met "Jericho", waarin Lydsyn een fantastische swingende uptempo rock song ten gehore brengt, die subtiele tempowisselingen en rock & roll invloeden heeft en gevolgd wordt door "Døde Stamgæster", een song met een gemiddeld tempo en een aanstekelijk ritme, die invloeden van de muziek van The Rolling Stones en progressieve rock heeft.
In "To Syge Skud" laat Lydsyn me genieten van een geweldige swingende uptempo psychedelische pop song, die net als alle andere nummers in het Deens gezongen wordt en een aanstekelijk terugkerend ritme heeft, waarbij stil zitten niet aan de orde is (luister naar dit nummer via de bandcamp link onder de recensie) en in “Kat Ser Kat” schotelt de band me een heerlijke licht psychedelische song in een niet al te hoog tempo voor, die een aanstekelijk terugkerend ritme heeft
Daarna volgen "Hymne Til Kroppen", een swingende rock song met een gemiddeld tempo en progressieve rock, acid rock en ruimtelijke invloeden, die een terugkerend ritme heeft en "Abernes Planet", een fantastische licht psychedelische bluesrock song met progressieve rock elementen, die een vrolijk klinkend ritme heeft, dat aanzet tot dansen.
Dan hoor ik "Tragisk Eskapisme", een licht psychedelische song in de stijl van Baby Woodrose, die een gemiddeld tempo en een terugkerend ritme heeft en tevens progressieve rock elementen herbergt, waarna "Tårnet" volgt en de band een uitstekende song met een gemiddeld tempo en een terugkerend ritme speelt.
Als laatste volgt "Bålet", een hierin laat de band me genieten van een puike song met een niet al te hoog tempo, een terugkerend slepend ritme, surf, rhythm & blues, acid rock en progressieve rock invloeden, waarbij stil zitten geen optie is. 

"Lydsyn" van Lydsyn is een schitterende plaat, waarin de band invloeden van progressieve, psychedelische en acid rock met elkaar combineert en ik heb hier dan ook erg van genoten, waardoor ik iedere liefhebber van één of meer van deze muziekstijlen deze schijf dan ook zeer aanraad.




Review: Öresund Space Collective - Live In Dresden (Eigen Beheer, 2022) (Spacerock)

Øresund Space Collective  is een spacerock band uit Öresund, Denemarken, die uit ongeveer 20 muzikanten bestaat en een muzikale mix maakt van improvisaties, funk, reggae, jazz, progressieve rock en spacerock, wat betekent, dat geen enkel optreden hetzelfde klinkt en is sinds 2004 actief.
Leidende kracht achter de band is Scott Heller, alias Dr. Space, een Amerikaan, die naar Denemarken verhuisde en tegenwoordig in Portugal woont.
De band is een collectief, dat regelmatig van bezetting wisselt, waarvan de leden hoofdzakelijk uit Kopenhagen, Denemarken en Malmö, Zweden komen en de vaste kern bestaat uit Scott Heller, alias Dr. Space - synthesizer en Mogens - synthesizer, waarbij vermeldenswaardig is, dat de band al meer dan 37 officiële albums heeft uitgebracht, plus nog diverse officieuze uitgaves, die samen totaal op 85 komen.
Het nieuwe album van de band is het 27ste studio album, de 2CD "Oily Echoes Of The Soul", dat opnames van 1 oktober 2010 bevat, die in de Black Tornado Studios te  Kopenhagen zijn opgenomen.
Verder is het vermelden waard, dat de 2CD 2 bonus nummers bevat, die samen 50 minuten duren en dat de volgende muzikanten op dit album spelen: Dr.Space, Mogens, Ola en KG - synthesizer, KG - sitar, Mathias, Johan, Tobias en Jocke - sologitaar, Pär, Jocke en Hasse - basgitaar en PIB en Johan - drums.
Op 1 september 2022 verschijnt het album "Live In Dresden", dat 4 nummers bevat, in een beperkte oplage van 150 stuks als CD en als digitaal album in eigen beheer en op dit album bestaat de band uit: Dr Space - synthesizer, Tim - drums, Jiri - basgitaar, Jonathan - sologitaar, Vemund - sologitaar en Scott McClean - synthesizer, waarbij verder het vermelden waard is, dat de beperkte oplage alleen verkrijgbaar is, door inschrijving hiervoor via Bandcamp.

Het album begint met "Cosmic Balls Fall", waarin Öresund Space Collective een 24 minuten durend nummer ten gehore brengt, dat een gemiddeld tempo en progressieve ruimtelijke invloeden bevat, die na 7 minuten meer snelheid krijgt, waardoor de muziek gaat swingen, om halverwege kort over te gaan in een rustig stukje en psychedelische invloeden te krijgen, waarna de muziek elektronisch met een gemiddeld wordt en enkele minuten later weer meer snelheid krijgt en gaat swingen.
Dan volgt er een introductie met galm, waarin de band wordt voorgesteld, waarna de band start met "The Barking Lady Of Ostepol", een fantastisch nummer met een gemiddeld tempo, een aanstekelijk terugkerend ritme en invloeden van reggae en ruimtelijke progressieve rock.
Dit nummer gaat naadloos door in "Dripping Brains", een geweldig swingend uptempo stuk muziek, dat halverwege nog meer snelheid krijgt en acid rock invloeden bevat, om aan het eind nog een gesproken stukje te krijgen, waarin Dr Space het publiek bedankt. 

"Live In Dresden" van Öresund Space Collective is een uitstekende weergave van het optreden, die 3 puike lange nummers bevat, waar ik van begin tot einde van genoten heb en ik kan liefhebbers van zowel spacerock, als progressieve rock deze schijf dan ook van harte aanbevelen.(luister naar dit album via de bandcamp link onder de recensie)



 

Review: Mark Duda - Bodega Flowers (Train Faces, 2022) (Pop)

Mark Duda uit New York, Amerika, bracht in 2017 de debuut EP "Month Of Sundays" uit en op 29 juli 2022 verscheen zijn debuut album "Bodega Flowers" uit, dat 11 nummers bevat, via Train Faces en hierop bestaat de band uit: Mark Duda - zang en sologitaar, Thommy Price - drums, Kasim Sulton - basgitaar en Jimi K. Bones - sologitaar en achtergrondzang.
Verder wordt hij op dit album bijgestaan door: Arno Hecht - saxofoon, Cynthia Longley Richards, cello, Johnny Pisano - achtergrondzang, Kostadine Kamcev - piano en keyboards en Joan Chew - keyboards.

Het album begint met "Ambulance Song", waarin Mark Duda een heerlijke swingende uptempo pop song met glamrock invloeden en een aanstekelijk ritme speelt, die gevolgd wordt door het titel nummer "Bodega Flowers", een pop song met een gemiddeld tempo en een aanstekelijk dansbaar ritme en hoog meezing gehalte en "Astroland", een uptempo rock song, die aanzet tot dansen.
Daarna volgen "Avenue A Is Dead", een geweldige song met een gemiddeld tempo en lichte invloeden van progressieve rock, die een terugkerend ritme heeft, "Hush Money", een uitstekende song met een gemiddeld tempo en lichte countryrock invloeden met een dansbaar ritme en "Don't Wanna Be Right", een mooie vrij rustige song, die aanzet tot schuifelen.
In "Black Eyed Susan" zet Mark Duda me een uptempo dansbare pop song voor, in "Wednesday" krijg ik een schitterende swingende uptempo song te horen, die invloeden van glamrock heeft en in "My Stash" laat hij me genieten van een lekker in het gehoor klinkende rock song met een gemiddeld tempo, die een aanstekelijk dansbaar ritme heeft.
Verder hoor ik "There Goes The Band", een verrukkelijke pop song met een dansbaar ritme en subtiele tempowisselingen en "Dead Again", een swingende uptempo rock song, met een aanstekelijk dansbaar ritme.

"Bodega Flowers" van Mark Duda staat vol prima aanstekelijke dansbare uptempo nummers, die gewoon lekker klinken en ik kan iedere liefhebber van de betere pop deze schijf dan ook zeer aanraden.(luister naar dit album via de bandcamp link onder de recensie)




Review: Cosmic Ground - Isolate (Tonzonen Records, 2022) (Krautrock)

Toetsenist Dirk Jan Müller uit Aken, Duitsland, richtte in 1992 de band Electric Orange op, die toen alleen uit hem bestond.
In 1991 had hij onder zijn naam in eigen beheer het album "Brainwaves" op CD-R en cassette uitgebracht, dat in 1992 gevolgd werd door "The Columns Of Herakles", op cassette en CD-R, eveneens in eigen beheer.
Ook bracht hij in 1992 het CD album "Time Signals" uit via het Electronical Dreams label en in 1994 verscheen de CD "Memories In Space" van Schönwälder, Broekhuis & Müller, die tevens in een gelimiteerde genummerde oplage op vinyl werd uitgebracht, via het Manikin label.
Dirk Jan is behalve in Electric Orange, waarmee hij reeds 20 albums uitbracht, ook actief in: Bloop, Octopus's Garden, Space Invaders, The Hausfrauen Of Death en Cosmic Ground.
Laatstgenoemde is het nieuwe soloproject van Dirk Jan en het eerste album van Cosmic Ground met gelijknamige titel verscheen in maart 2014.
Daarop bespeelt hij: Mu modular, Eurorack modular, Fender rhodes, mellotron, Moog sub phatty, Philicorda, Farfisa compact, Farfisa professional duo, Solina string ensemble, Roland rs202, korg ms20, Roland sh1000, Hohner string melody II, Elka rhapsody, Nord wave, Moog voyager, Hohner clavinet, Oberheim sem, Korg mini-pops, Leslie 760 en Hohner orgaphon.
Het tweede album van Cosmic Ground, dat 3 augustus 2015 via het Studio Fleisch label verscheen, heet simpelweg "2" en hierop speelt hij: analogue modular synthesizers and sequencers (MU), mellotron m4000d, Dreadbox erebus, Farfisa compact, Solina string ensemble, Roland sh1000, Arp odyssey, Hohner string melody II, Elka rhapsody, Hammond m100, Oberheim sem, Hohner orgaphon en Leslie 760, terwijl het geheel analoog gemixt is.
Vervolgens verscheen "III" in oktober 2016 en ook zijn album "IV" is op via het eigen Studio Fleisch label verschenen en bevat een gratis download code voor het nummer "Soil" en ook op deze uitgave speelt Dirk een scala aan instrumenten, zoals: analoge modulaire synthesizers, tape echo's, strijkers ensemble, audio generator, mellotron, mini Moog, vocoder en sologitaar en op 25 oktober 2019 verscheen het album "5", waarop 8 nummers staan, als CD en digitale download via Studio Fleisch en natuurlijk speelt Dirk weer alle instrumenten zelf.
De opvolger van dit album heet "0110" en deze CD bevat 5 nummers, die in 2019 en 2020 te Dom, Attic en Castlepark in Aken werden opgenomen, waarbij verder vermeldenswaardig is, dat Dirk Jan speelt op: solo- en basgitaar, Rhodes synthesizer, mellotron, Farfisa orgel, sequencers, analoge synthesizers en strijkersensembles.
Op 23 september 2023 verschijnt het album "Isolate", dat 6 nummers bevat, als LP, als CD en als digitaal album via Tonzonen Records.

Het album begint met "Sgxb", waarin Cosmic Ground een schitterend, vrij zwaar, uptempo nummer met krautrock invloeden speelt, dat swingt en gevolgd wordt door "Invade", een experimenteel stuk muziek met een gemiddeld tempo en een terugkerend ritme.
Daarna volgen "Haunting", een fantastisch krautrock nummer, dat in een vrij hoog tempo gespeeld wordt (luister naar dit nummer via de youtube link onder de recensie) en "Engrained", een bijna 18 minuten durend nummer, waarin Cosmic Ground met zware trage tonen start, die na 4 minuten over gaan in een swingend uptempo stuk krautrock.
Verder volgt het titel nummer "Isolate", eveneens een lang nummer van 18 minuten en ook hierin begint de muziek in een zwaar langzaam tempo, dat na 4 minuten verandert in een heerlijk stuk krautrock, waarna de muziek 4 minuten later in een langzamer tempo over gaat en enkele minuten later licht psychedelische invloeden krijgt toegevoegd en dan weer een zwaar traag tempo te krijgen, dat duistere gevoelens oproept.
In het laatste nummer "Desolate", dat 19 minuten duurt, laat Cosmic Ground me nogmaals genieten van een schitterend krautrock nummer, dat in een niet al te hoog tempo start, om dan meer snelheid te krijgen, waardoor de muziek gaat swingen.

"Isolate" van Cosmic Ground is een verrukkelijke krautrock plaat, die wisselende stemmingen herbergt en ik heb dan ook erg van de muziek genoten, waardoor ik iedere liefhebber van dit genre deze schijf sterk kan aanraden.




zondag 21 augustus 2022

Review: Kenneth Minor - Retirement (Unique Records / The Orchard, 2022) (Pop)

Kenneth Minor uit Wiesbaden, Duitsland bestaat uit: Florian Helleken - drums, percussie en keyboards, Bird Christiani - zang, akoestische gitaar, solo- en basgitaar en mondharmonica en Andreas Lüttke - basgitaar.
De band bracht op 22 september 2017 hun debuut album "Phantom Pain Reliever" als digitaal album uit en deze werd gevolgd door: "On My Own" (LP, CD en digitaal album, 4 oktober 2019), "Living Room Sessions" (digitale EP, 17 juli 2020), "Down My Spine" (digitale EP, 11 februari 2022), "Down In Our Hearts" (digitale EP, 13 mei 2022) en "Retirement", dat 2 september 2022 als LP in een beperkte oplage op zwart vinyl en als digitaal album verschijnt via Unique Records en The Orchard en 12 nummers bevat, waarvan de 8 nummers van beide laatst uitgebrachte EP's komen.
 
Het album start met "Down In Our Hearts" (EP D.I.O.H.), waarin Kenneth Minor een uitstekende pop song met een gemiddeld tempo ten gehore brengt, die een terugkerend ritme en lichte psychedelische invloeden heeft en gevolgd wordt door "Down My Spine" (EP D.M.S), een heerlijk klinkende song met een dansbaar ritme en een gemiddeld tempo en "Always" (EP D.M.S.), een geweldige swingende uptempo rock song, die invloeden van rock & roll heeft en aanzet tot dansen.
Daarna volgen "From What We Know" (EP D.I.O.H.), een vrij rustig nummer met lichte country en singer songwriter invloeden, "Crew Love’s Coming", een verrukkelijke uptempo rock, waarbij stil zitten geen optie is en "When It’s All Gone (EP D.M.S.)", een puike uptempo mix van country, rock & roll en surf, die swingt als een trein.
In "Is This The World We’re Living In?" (EP D.I.O.H.), schotelt Kenneth Minor me een lekker in het gehoor klinkende pop song met een aanstekelijk terugkerend ritme en enkele tempowisselingen voor, in "The Day She Came By" krijg ik een prima pop song met een gemiddeld tempo te horen, die een dansbaar ritme heeft en in "All Your Demons" laat de band me genieten van een fantastische dansbare pop song met een gemiddeld tempo en een hoog meezing gehalte.
Dan volgen "Tears Don’t Dry In Rainy Season" (EP D.M.S.), een swingende uptempo song met country en rock & roll invloeden, "You", een aanstekelijke song met een terugkerend ritme en een gemiddeld tempo en "Pictures" (EP D.I.O.H.), een schitterende rustige song met jazz invloeden, die aanzet tot schuifelen en een aanstekelijk ritme heeft.

"Retirement" van Kenneth Minor staat vol prachtige pop songs, waar ik van begin tot einde van genoten heb en ik raad iedere liefhebber van de betere pop deze schijf dan ook van harte aan.(luister naar verscheidene nummers van dit album via de bandcamp link onder de recensie)