zondag 4 maart 2018

Review: Church Of The Cosmic Skull - Science Fiction (Kozmik Artifactz, 2018) (Progressieve Pop)

Church Of The Cosmic Skull werd begin jaren 2000 te Nottingham, Engeland, opgericht en bestaat uit: Jo Joyce - zang, Caroline Cawley - zang, Bill Fisher - zang en sologitaar, Sam Lloyd - basgitaar en zang, Michael Wetherburn - Hammond orgel en zang, Amy Nicholson - elektrische cello en zang en Loz Stone - drums.
De band bracht op 16 september 2016 hun debuut album "Is Satan Real?" uit via het Bilocation Records label in een beperkte CD oplage van 1000 stuks en als digitale download en vervolgens verscheen er op 10 februari 2017 een LP versie van het album in een beperkte oplage van 500 stuks op doorzichtig 180 gram vinyl met een nieuw hoesontwerp, die direct via WWW.COSMICSKULL.ORG/SHOP te bestellen is.
Hun nieuwe album "Science Fiction" verschijnt in mei 2018 in een gelimiteerde oplage op 180 gram vinyl via Kozmik Artifactz en in een beperkte oplage op cassette via Septaphonic Records.

Het album, dat 9 nummers bevat, begint met het titelnummer "Science Fiction", waarin ik de band een schitterende poprock song hoor spelen, die invloeden uit de muziek van jaren 70 bands heeft en diverse prima tempowisselingen bevat.
Daarna schotelt de band me "Go By The River" voor en krijg ik een swingende progressieve rock song te horen, die een dansbaar ritme heeft en tevens enkele subtiele  tempowisselingen bevat en deze song wordt gevolgd door "Revolution Comes With An Act Of Love", een fantastische song, die in een gemiddeld tempo gespeeld wordt en progressieve rock elementen bevat.
In "Cold Sweat" krijg ik een heerlijke swingende afwisselende powerrock song voorgezet, en in "The Others" laat Church Of The Cosmic Skull me genieten van een verrukkelijke, vrij rustige, melodische pop song, die licht psychedelische invloeden heeft.
Dan zet de band me "Time Hole (Gonna Build A Rocket Tonight)" voor en hoor ik een geweldige swingende poprock song, die een zeer dansbaar ritme heeft en invloeden van de muziek van Deep Purple bevat, waarna "The Cards That You'll Playing" volgt en ik een vrij rustige melodische pop song voorgezet krijg, die progressieve rock en gospel invloeden bevat.
Vervolgens hoor ik "Paper Aeroplane & Silver Moon", een uitstekende licht progressieve poprock song met diverse tempowisselingen en Oosterse invloeden en "The Devil Again", een rustige progressieve song, die hard- en bluesrock invloeden en heerlijke samenzang heeft.

"Science Fiction" van Church Of The Cosmic Skull bevat 9 schitterende songs, waar ik van begin tot eind erg van genoten heb en ik kan deze plaat dan ook ten zeerste aanbevelen aan een ieder, die van progressieve pop en rock houdt.(Sorry, nog geen video beschikbaar)

* De muziek van deze band/artiest is ook regelmatig te beluisteren op maandagavond tussen 20.00 en 22.00 uur (Europese tijd) in het radio programma Carry's Music Machine via www.osuradio.nl





maandag 26 februari 2018

Review: Gong Expresso - Decadence (Gong Expresso, 2018) (Jazzrock / Easy Listening)

Halverwege de jaren 70 stapten Daevid Allen and Gilli Smyth uit de band Gong, waarna de Franse drummer Pierre Moerlen onder de naam Gong verder ging om het contract met Virgin Records na te komen, maar daarna veranderde hij de bandnaam in Pierre Moerlen's Gong.
De albums, "Gazeuse!" uit 1976 ("Expresso" getiteld in Noord Amerika) en "Expresso II" (1978) verschenen nog onder de naam Gong, maar vanaf het album "Downwind" uit 1979 tot zijn laatste album in 2004 (hij overleed in 2005) werden zijn platen onder de naam Pierre Moerlen's Gong uitgebracht.
Andere leden, die in zijn band hebben gespeeld, waren onder andere: Benoit Moerlen - marimba en vibrafoon, Hansford Rowe - basgitaar, Francois Causse - drums en percussie en Allan Holdsworth - sologitaar, Mick Taylor - sologitaar en vele anderen, maar ook Mike Oldfield - sologitaar speelde op het titel nummer van de LP "Downwind" uit 1979 mee.
Omdat Benoit Moerlen, Hansford Rowe en Francois Causse de kern vormden, die meespeelde op de "Expresso II" LP, besloten ze samen met Julien Sandiford - sologitaar onder de bandnaam Gong Expresso te gaan spelen.
Op 20 februari 2018 is hun album "Decadence", dat te Parijs, Frankrijk en Montreal, Canada, is opgenomen, via het eigen Gong Expresso label op CD verschenen en via The Orchard als digitale download.

Het album, dat 8 nummers bevat, start met het titel nummer "Decadence" en daarin hoor ik de band een schitterend rustig nummer op gitaar spelen, dat na enkele minuten iets meer vaart krijgt en jazz invloeden heeft en gevolgd wordt door "Zephyr", een prachtig, vrij rustig, nummer, dat easy listening, progressieve rock en jazzrock invloeden heeft.
Daarna schotelt de band me "Toumani" voor en krijg ik eveneens een mooi melodisch nummer te horen, dat in een niet al te hoog tempo gespeeld wordt (luister naar dit nummer via de youtube link onder de recensie), waarna "Talisman" volgt en de band verder gaat met het maken van rustige easy listening muziek.
In "The Importance Of Common Things" zet Gong Expresso me opnieuw een soortgelijk nummer voor en in "Eastern Platinum" krijg ik een melodisch rock nummer met jazzrock invloeden te horen, dat een dansbaar ritme heeft.
Verder speelt de band "Frevo", waarin de band een dansbaar nummer ten gehore brengt, dat Latijns Amerikaanse invloeden heeft en gevolgd wordt door "God Knows", een rustig melodisch nummer, dat aan easy listening grenst.

"Decadence" van Gong Expresso bevat hoofdzakelijk mooie rustige easy listening nummers, waardoor de muziek me eerlijk gezegd een beetje tegen is gevallen, maar desondanks kan ik deze schijf zeker aanbevelen aan een ieder, die van dit genre houdt.





Review: Burning Saviours - Death (Transubstans Records, 2018) (Hardrock)

Burning Saviours uit Örebro, Zweden, werd in 2003 door Mikael Monks - sologitaar en Martin Wijkström - drums opgericht en genoemd naar een song van de band Pentagram.
Hun eerste demo "Dayterrors" werd met behulp van Fredrik Evertsson - basgitaar en Andrei Amartinesei - zang in 2004 opgenomen.
Op hun volgende demo "The Crusade of Evil", eveneens uit 2004, zong Andrei Amartinesei niet alleen, maar speelde hij ook sologitaar en al snel daarna besloot de band een nieuwe demo op te nemen, "Into the Abyss", die eind 2004 verscheen.
De demo sloeg goed aan en daardoor kreeg de band een plaats op het Duitse "Doom Shall Rise III" festival in 2005, plus een platen contract bij het I Hate Records label.
Hun album met gelijknamige titel werd in mei 2005 uitgebracht, gevolgd in juni 2006 door hun tweede album, "Hundus", dat via het zelfde I Hate Records label verscheen.
Vervolgens kwam de single "The Giant" uit via Rise Above Records in december 2006 en verliet Andrei Amartinesei de band om te worden opgevolgd door Fredrik Andersson - zang en Henry Pyykkö - sologitaar, waarna in oktober 2007 hun nieuwe album, "Nymphs and Weavers" via het Transubstans Records label verscheen.
Kort daarna, in januari 2008, ging de band uit elkaar, om in augustus 2010 nieuw leven ingeblazen te krijgen en bestaat nu uit: Mikael Monks - zang en slaggitaar, Jonas Hartikainen - sologitaar, Fredrik Evertsson - basgitaar en Martin Wijkström - drums.
Daarna verschenen "Förbannelsen" (7" vinyl EP, Night Tripper Records, 2011), "The Offering (Förbannelsen Part II)" (7" vinyl EP, Night Tripper Records, 2012), "The Nightmare (Förbannelsen Part III)" (7" vinyl EP, plus de 7" gelimiteerde editie op rood vinyl, Night Tripper Records, 2012 ), "Hon Dansade Med Döden (Förbannelsen Part IV)" (7" vinyl EP, plus de 7" gelimiteerde editie op rood vinyl, Night Tripper Records, 2012) plus de compilatie CD "Boken Om Förbannelsen" (I Hate Records, 2014) en "Unholy Tales From The North" (Transubstans, 2014).
Met het album "Death", dat 9 maart 2018 via het Transubstans Records label op zowel vinyl als op CD verschijnt viert de band hun 15e verjaardag.

Het album, dat 8 nummers bevat, start met "Draug" en daarin begint de band in een rustig tempo en krijg ik een vrij zwaar aandoend stuk hardrock voorgezet, waarin de invloed van Black Sabbath en Pentagram hoorbaar is (luister naar dit nummer via de youtube link onder de recensie) en dit nummer wordt gevolgd door "Crusade Of Evil", een uitstekende rock song, die enkele subtiele tempowisselingen heeft en ook hierin klinkt de invloed van Ozzy Osbourne door.
Dan schotelt de band me "Nothing After" voor en krijg ik een heerlijke rock song te horen, die in een gemiddeld tempo gespeeld wordt, waarna "Lamentations" volgt, waarin de band opnieuw een lekker swingende rock song ten gehore brengt.
In "Death" speelt Burning Saviours nogmaals zo'n aan Black Sabbath verwante hardrock song en ook in "Häxnatten" zet de band me zo'n heerlijke swingende rock song voor.
Daarna hoor ik "Silence", een geweldige rock song, die in een niet al te hoog tempo gespeeld wordt en een licht hypnotiserend ritme bevat, waardoor ik in een
lichte trance raak en met "Finally Free" verrast de band me door een schitterende melodisch rock nummer te spelen, waar ik Pink Floyd invloeden in ontwaar.

"Death" van Burning Saviours bevat 8 prima nummers, waarmee de band me van begin tot einde heeft weten te pakken en ik kan deze plaat dan ook van harte aanbevelen aan elke liefhebber van hardrock.

* De muziek van deze band/artiest is ook regelmatig te beluisteren op maandagavond tussen 20.00 en 22.00 uur (Europese tijd) in het radio programma Carry's Music Machine via www.osuradio.nl





Review: Mezz Gacano & Self-Standing Ovation Boskàuz Ensemble - Kinderheim (Almendra Music / Lizard Records, 2017) (Avant Garde)

In 1997 besloot sologitarist David Nino Urso Mezzatesta zijn muzikale project in Parma te starten uit de overblijfselen van de ter ziele gegane bands Multimediale Stigghiolizing Enterprise en Tchazart.
In 1998 deed dit project zijn eerste optreden en bestond toen uit: Lorna Maitland (=David Nino Urso Mezzatesta) - sologitaar, Peter "pillino" Pizzuto - basgitaar, Fabrizio Lazzaretti - elektrische piano en Piero De Gaetano - drums.
Dat zelfde jaar verhuisden David en Peter naar Palermo, waar ze met John Di Martino - keyboards en Gaetano Di Giacinto - drums een nieuwe band vormden en hier uit ontstond, in 2000, Paul Bakken & The Goodmakers en Mezz Gacano.
Na nog diverse bezettingswisselingen maakte David Mezzatesta, onder de naam Mezz Gacano, in 2013 samen met het Zwitserse ensemble Zone Expèrimentale, uit Basel, het digitale album "Froka", dat door het Objet-A label op 6 november 2013 werd uitgebracht en 15 en 16 januari 2013 te Basel, Zwitserland (Mitte Studio) en te Moutier, Zwitserland (Le Pantograph Studio) opgenomen werd.
De muzikanten, die op dit album spelen zijn: Mezz Gacano (=David Nino Urso Mezzatesta) - sologitaar, Flavio Virzi - sologitaar, Marco Lo Cicero - basgitaar en dubbele bas, Anja Brezavšcek - dwarsfluit, Dario Lo Cicero - dwarsfluit, synthesizer en zelf gemaakte instrumenten, Sara Bagnati - viool, Sofia Ahjoniemi - accordeon, Julien Megroz - drums en vibrafoon en Johannes von Buttlar - drums, percussie en speelgoed piano.
Op 15 juli 2016 heeft het Lizard Records label dit album, waarop 11 nummers staan, opnieuw onder de aandacht gebracht, door het her uit te geven en op 28 november 2017 bracht het label samen met Almendra Music het album van Mezz Gacano & Self-Standing Ovation Boskàuz Ensemble uit, dat "Kinderheim" getiteld is.
Mezz speelt op dit album sologitaar, klassieke gitaar, synthesizer, triangel, koeiebel en drums en het Self-Standing Ovation Boskàuz Ensemble bestaat uit: Luca La Russa - basgitaar, Gianmartino della Delizia - Hammond orgel, synthesizer, harpischord, keyboards en xylofoon, Dario Compagna - klarinet en bas klarinet, Lavinia Garlisi - dwarsfluit en picolo, Beppe Viola - sopraan saxofoon en klarinet, Roberta Miano - viool, Mauro Greco - cello, Ornella Cerniglia - piano, Davide Pendino - cymbalen en klokkenspel, Simone Sfameli - drums en Francesco Tavormina - drums.
Verder speelt er een scala aan gastmuzikanten in diverse nummers mee, waaronder: Tommaso Leddi - mandoline en basgitaar, Gianni Gebbia - sopraan saxofoon, Giovanni Di Giandomenico - piano, Giorgio Trombino - alt saxofoon, Ruhi Nokoda - sologitaar, Luca Di Vizio - trombone, Yu Suwon - zang, lichaam percussie, gu-zheng en carillons, Valerio Mirone - dubbele basgitaar, Simone Giuffrida - klassieke gitaar, Naiupoche - elektronica, N'Hash - elektronica en Danilo Romancino - drums.

Het album bevat 17 nummers en begint met "Olóis Plaicja", waarin ik een rustig klassiek aandoend stuk muziek te horen krijg, dat op blaas instrumenten gespeeld wordt en door piano begeleid en gevolgd wordt door "Rop Lady Guast", een heerlijke mix van jazz en avant garde, die lichtelijk chaotisch klinkt.(luister naar dit nummer via de youtube link onder de recensie)
Daarna schotelt de band me "Obbligando #1" voor en hierin speelt de band een mix van klassiek en avant garde in een niet al te hoog tempo, waarna "Lioschi VIII", een schitterende mix van avant garde en jazz, die diverse tempowisselingen en hardrock invloeden bevat.
In "Stitik" hoor ik een uptempo nummer, dat een mix is van improvisatie en avant garde en in "Apefo Pafo" krijg ik een spannend stuk geïmproviseerde rock in opposition voorgezet, dat enkele prima tempowisselingen heeft en bij tijd en wijle swingt.
Dan volgt "Lajaska Fukkja", een kort heftig nummer, waarin de band jazz, klassiek en rock door elkaar speelt, waarna "K Sojalienju" speelt en een zwaar stuk  klassiek aandoende muziek ten gehore brengt, waarin de strijkers en blazers de belangrijkste rol vertolken en de muziek in een vrij rustig tempo gespeeld wordt.
Vervolgens speelt Mezz Gacano & Self-Standing Ovation Boskàuz Ensemble "Opsedale Spichiatrico (In' Hash Remix)" en hoor ik een fantastische mix van hardrock, avant garde, drum 'n bass en RIO, die gevolgd wordt door "Counterpeel", een, zo nu en dan, heftige mix van jazz en RIO, waar tevens hardrock en klassieke muziek in verwerkt zit.
Het volgende nummer heet "Cerchio Di Permita Gravemente" en daarin zet de band me opnieuw een vrij experimenteel stukje muziek voor, dat gevolgd wordt door "Pic-Nic #1", een vrolijk klinkend jazz nummer met klassieke invloeden.
Daarna krijg ik "Miss Hill Mary" voorgeschoteld en dit is weer een uitstekende mix van klassiek en avant garde, die in een gemiddeld tempo gespeeld wordt, waarna "Pic-Nic #2" volgt en de band een prima stukje jazz laat horen.
Dit krijgt een vervolg in "Pic-Nic #3" en ook hierin speelt de band een lekker in het gehoor klinkend stukje jazz en dit wordt gevolgd door "Diamanda Galaxy", een prachtige mix van avant garde, jazz en klassiek, waarna "Bitter(N) Stormy Over Vesuvio" volgt, een bijna 21 minuten durend nummer, waarin de band alles uit de kast haalt en klassiek, jazz, improvisatie, avant garde en rock speelt, waarbij het eerste gedeelte iets meer dan 2 minuten duurt, waarna de muziek stil valt en na 8 minuten weer opgepakt wordt met een aankondiging, om verder te gaan met een uitstekende mix van pop en jazz, die 4 minuten voor  het einde verandert in een geweldig heftig stuk speed metal, die 2 minuten duurt en ten slotte hoor ik een soort interview, dat door muziek begeleid wordt.

"Kinderheim" van Mezz Gacano & Self-Standing Ovation Boskàuz Ensemble heeft me van begin tot einde aan mijn stoel gekluisterd gehoude, zodat ik maar niets van deze spannende schijf zou missen en ik kan iedere liefhebber van klassiek, avant garde, jazz, improvisatie en RIO dan ook aanraden, deze uitgave eens te gaan beluisteren.

* De muziek van deze band/artiest is ook regelmatig te beluisteren op maandagavond tussen 20.00 en 22.00 uur (Europese tijd) in het radio programma Carry's Music Machine via www.osuradio.nl





Review: Brainticket - Zurich / Lausanne (Purple Pyramid Records, 2018) (Krautrock / Experimenteel / Jazz)

Multi-instrumentalist Joel Vandroogenbroeck uit Brussel, België was in de jaren 70 de oprichter van de band Brainticket, die hij samen met sologitarist Ron Bryer en drummer Wolfgang Paap vormde, nadat hij de krautrock muziek van Can, Amon Düül II en Tangerine Dream had ontdekt.
In 1971 verscheen hun zeer psychedelische debuut album "Cottonwoodhill", waarop de Britse zanger Dawn Muir meespeelde.
Nadat Bryer in 1971 overleed verhuisde Joel naar Italië, en ontmoette daar Carole Muriel.
Met haar en de Zwitserse muzikanten Rolf Hug - sologitaar en Martin Sacher - basgitaar plus Barni Palm - percussie bracht hij het album "Psychonaut" in 1972 uit.
Daarna volgden "Celestial Ocean" (1973), waarop Willy Seefeldt - synthesizer meespeelt, die Hug en Sacher verving, "Adventure" (1980) en "Voyage" (1982), om kort na deze laatstgenoemde plaat, de band te ontbinden.
In 1983 blies Joel de band nieuw leven, die verder bestond uit: Willy Seefeldt - synthesizer, Hans Deyssenroth - piano, keyboards, synthesizer en percussie en Bruno Spoerri - saxofoon en elektronica en met hen gaf hij op 4 februari 1983 te Zurich, Zwitserland, tijdens een symposium een concert onder de titel "Computer Und Musik" en trad hij op 20 oktober 1984 te Lausanne, Zwitserland op met Soerri en Markus Fürst - percussie.
Van beide optredens zijn opnames gemaakt, die voor het eerst door Purple Pyramid Records begin 2018 op 2CD en als digitale download zijn uitgebracht.
Vermeldenswaardig is verder, dat Brainticket in 1985 een live cassette uitbracht van een concert te Zurich met de titel "New Age Concert", waarna Cleopatra Records de albums "Alchemic Universe" (2000) en "Past, Present & Future" (2015) uitbracht, plus de compilatie "The Vintage Anthology 1971-1980", een 4 CD set en tevens verscheen in 2011 het live album "Live in Rome 1973".

CD 1 van "Zurich / Lausanne" bevat 3 nummers en begint met "Flight In The Rings Of Saturn", dat iets meer dan 28 minuten duurt en daarin krijg ik een fantastische mix van avant garde, jazz, psychedelische en elektronische muziek voorgeschoteld, die in een gemiddeld tempo gespeeld wordt en tevens klassieke en lichte Japanse elementen bevat en bij tijd en wijle swingt als een trein en experimenteel klinkt.
Het volgende nummer, dat 25 minuten duurt, heet "Seventh Dance To Relativities / For Papa" en hierin start de muziek rustig en speelt de band een heerlijke  mix van jazz en elektronische muziek, die iets voor de helft van het nummer experimenteel wordt en de band weet dat tot het einde vol te houden.
In het laatste nummer van CD 1, dat "Dark Star" heet, zet de band me een experimenteel nummer voor, dat in een hoog tempo gespeeld wordt en daarbij zijn jazz invloeden sterk hoorbaar.
Op CD 2 staan 5 nummers, waarvan "Bali Loop" het eerste is en daarin krijg ik een schitterend stuk percussie te horen, dat op duimdrum en drums gespeeld wordt en na een minuut of 5 komt daar de synthesizer bij, waardoor het geheel voller gaat klinken en meer begint te swingen, waardoor ik onmogelijk stil kan blijven zitten, tot de band besluit de muziek een andere richting op te sturen en me een experimenteel stuk voorzet, dat tegen het eind jazz invloeden bevat en naadloos verder gaat in "Matter Matters", een vrij heftige uptempo mix van jazz en funk, die door heavy metal drums begeleid wordt en ook hierbij is stil zitten geen optie.
Daarna schotelt de band me "Markus' Interlude" voor en hoor ik Brainticket met een drumsolo beginnen, waar na enkele minuten synthesizer geluiden bij komen, die langzaam meer ritme krijgen en er een swingend melodisch nummer ontstaat (luister naar dit nummer via de bandcamp link onder de recensie) en gevolgd wordt door "DoubLinn", waarin de band eveneens start met heerlijke drums, dat gemengd met ruimtelijke synthesizer geluiden en een melodisch jazz ritme in een fantastisch swingend nummer ontaardt.
Het laatste nummer, dat "Black Sand" heet, start met mooie rustige synthesizer geluiden, die tot halverwege aanhouden, maar dan verandert de band de muziek en laat me genieten van een fantastisch swingend progressief nummer met krautrock en jazz invloeden, dat in een licht hypnotiserend ritme gespeeld wordt.

"Zurich / Lausanne" van Brainticket is een geweldige 2CD, waarop schitterende muziek staat, waarmee de band me van begin tot einde heeft weten te boeien en  ik kan deze uitgave dan ook van harte aanbevelen, aan een ieder, die van jazz, experimentele muziek en van krautrock houdt.

* De muziek van deze band/artiest is ook regelmatig te beluisteren op maandagavond tussen 20.00 en 22.00 uur (Europese tijd) in het radio programma Carry's Music Machine via www.osuradio.nl





Review: Tyndall - Sonnenlicht + Traumland (Bureau B Records, 2018) (Krautrock)

De Duitse band Tyndall werd in 1980 door Juergen Krehan (Nik Tyndall) - synthesizer, orgel, piano en elektronica en Rudolf Langer - synthesizer en elektronica opgericht en beiden hadden hun elektronische apparatuur zelf gebouwd, waardoor ze een geheel eigen geluid creëerden.
In dat zelfde jaar verscheen hun debuut LP "Sonnenlicht" via het Sky Records label en in 1981 kwam hun tweede LP "Traumland" uit via hetzelfde label.
Allebei de albums zijn op 23 februari 2018 voor het eerst op CD verschenen via het Bureau B Records label, maar ook zijn ze op zowel LP en als digitale download verkrijgbaar.

"Sonnenlicht", dat 7 nummers bevat, start met "Südwind" en daarin krijg ik een rustig elektronisch nummer te horen, dat een melodisch ritme bevat, waarna het titel nummer "Sonnenlicht" volgt en hierin speelt de band een heerlijk uptempo krautrock nummer, dat een licht hypnotiserend dansbaar ritme heeft en swingt.
Daarna schotelt de band me "Wolkenlos" voor en laat me genieten van een swingend stukje hypnotiserende krautrock, dat in een hoog tempo gespeeld wordt en daarbij is stil zitten geen optie (luister naar dit nummer via de youtube link onder de recensie) en dit nummer wordt gevolgd door "Regen Fällt", eveneens een schitterend hypnotiserend nummer, dat met snelheid mijn gehoorgang binnen komt.
In "Windig" zet Tyndall me opnieuw zo'n verrukkelijk swingend krautrock nummer voor, dat me in beweging en in een lichte trance brengt en in "Veränderlich" krijg ik een uitstekende mix van experimentele muziek en krautrock voorgezet, die met een licht hypnotiserend ritme vergezeld gaat, waarna het laatste nummer van het album volgt, getiteld "Trotzdem" en daarin wordt ik nogmaals op zo'n lekker in het gehoor klinkend dansbaar nummer getrakteerd.

Het eerste nummer van "Traumland" is het titel nummer en daarin speelt de band een rustig startend nummer, dat na korte tijd verandert in een snel gespeeld elektronisch stuk muziek, waar synthesizer pop elementen in zitten en plotseling tijdelijk stopt, om vervolgens weer in een hoog tempo verder te gaan, waarna "Unterwegs" volgt en ik een swingend krautrock nummer voorgeschoteld krijg, dat prima dansbaar is en een licht hypnotiserend ritme bevat.
Dan volgt "Springsteine", een geweldig stukje elektronische pop muziek, dat een opgewekt aanstekelijk ritme heeft en aanzet tot dansen en "Irgendwann" is een licht hypnotiserend krautrock nummer, waarmee Tyndall me van begin tot eind in de ban van de muziek houdt.
In "Kreislauvia" speelt de band een weer een fantastisch swingend krautrock nummer, waarbij stil zitten geen optie is en in "Erdbeerkristalle" laat de band me opnieuw genieten van een verrukkelijk swingend krautrock nummer, dat een licht hypnotiserend ritme heeft en me in beweging houdt.
Vervolgens brengt de band "Echowellen" ten gehore, een mix van synthesizer pop, avant garde en krautrock en "Milchsee", een schitterend dansbaar nummer, dat swingt en een licht hypnotiserend en een aanstekelijk ritme bevat, dat aanzet tot dansen.

"Sonnenlicht" + "Traumland" van Tyndall zijn 2 heerlijke her uitgaven, waarbij de band me van begin tot einde heeft weten te boeien en die ik beide dus ten zeerste kan aanraden aan elke liefhebber van dansbare elektronische muziek en met name krautrock.

* De muziek van deze band/artiest is ook regelmatig te beluisteren op maandagavond tussen 20.00 en 22.00 uur (Europese tijd) in het radio programma Carry's Music Machine via www.osuradio.nl





zondag 18 februari 2018

Review: Runaway Totem - La Traccia (Poesia Sonora - Multisensoriale) (Runaway Totem Records, 2017) (Avant Garde / Progressieve Rock)

Runaway Totem uit Riva del Garda, Italië, bestaat uit: Re-Tuz (Raffaello Regoli) - zang en verteller, Cahal De Betel (Roberto Gottardi) - zang, sologitaar, elektronische gitaar en keyboards, Dauno (Giuseppe Buttiglione) -  dubbele basgitaar en basgitaar, terwijl Isil-Ur (Tamara Zucchi) en Mam-Ur (Marzia Bagnoli) de vestal bewaarders van heilig vuur en incipit zijn.
De band werd al in 1988 opgericht en bracht vanaf 1993 albums uit via diverse labels, zoals Black Widow, Musea, Runaway Totem Records en Lizard Records, maar in 1991 maakte de band hun debuut met de video "La Tana Degli Specchi", die in eigen beheer verscheen.
Hun laatst verschenen album "La Traccia", dat 14 nummers bevat, werd op 5 december 2017 door het Lizard Records label op CD uitgebracht en is de band's twaalfde album, dat tevens op DVD in een beperkte oplage van 250 stuks is verschenen, die genummerd en gesigneerd zijn en 17 nummers bevatten.

Het eerste nummer van de plaat heet "Prologo" en daarin hoor ik de band schitterend zwaar starten, om na korte tijd over te gaan in een swingend uptempo stukje muziek, waarna het nummer vervolgens weer verandert in een stuk gesproken avant garde en dit gaat verder in het volgende nummer, dat "In Principio" heet en hierin hoor ik een heerlijk gesproken avant garde nummer, dat halverwege over gaat in een swingend stukje rock in opposition, dat een licht hypnotiserend ritme heeft.
Aaneensluitend volgt "Oltre Il Tuo Nome", een schitterend, vrij experimenteel, avant garde nummer en ook hier zit weer een gesproken tekst in, waarna ik  "Acqua" voorgeschoteld krijg en daarin gaat de van verder met het maken van fantastische spannende muziek, die begeleid wordt door gesproken teksten.
Dan hoor ik "Aria", een prachtig, van klassieke invloeden voorzien, nummer, dat in het verlengde van voorgaande nummers ligt en een vervolg krijgt in "Fuoco", een experimenteel nummer, dat heftig klinkende teksten heeft, die een psychedelisch effect meekrijgen, doordat de band er een echo op heeft gezet en de muziek bevat tevens invloeden uit de hardrock en drum 'n' bass.
In "Terra" krijg ik opnieuw een nummer met gesproken tekst voorgezet, die ondersteund wordt door spannende, aan improvisatie verwante, muziek en in "Qualcuno" blijft Runaway Totem de ingeslagen weg volgen en krijg ik een soortgelijk nummer te horen.
Vervolgens speelt de band "Qui" en hierin krijg ik, na enkele minuten een uitstekende, vrij rustige, song te horen, die vergezeld gaat van een hypnotiserend ritme, waarna "Un Soffio" volgt en de band ook nu weer met gesproken tekst begint, bij tijd en wijle psychedelisch klinkt en halverwege verandert in een swingend dansbaar nummer met soul invloeden.
Verder Hoor ik "Noi", dat licht hypnotiserend start, psychedelisch en spannend klinkt, "L'Uomo All'Incrocio", een verrukkelijke progressieve rock song in de stijl van Arthur Brown (luister naar een live uitvoering van dit nummer via de vimeo link onder de recensie), "Senza Preavviso", een song, die met gesproken tekst begint en dan over gaat in een mix van elektro, industrieele muziek en avant garde en "Tregua", een geweldige mix van progressieve rock, avant garden, gesproken tekst en dance, waarmee de band me bijna 11 minuten in de ban van hun muziek weet te houden.

Runaway Totem heeft me met "La Traccia" één grote trip voorgezet, waarmee de band me van begin tot einde te pakken heeft genomen en ik kan deze fantastische plaat, dan ook ten zeerste aanraden aan een ieder, die van avant garde en progressieve rock houdt.

* De muziek van deze band/artiest is ook regelmatig te beluisteren op maandagavond tussen 20.00 en 22.00 uur (Europese tijd) in het radio programma Carry's Music Machine via www.osuradio.nl






La Traccia - l'uomo all'incrocio - live 2016 - poesia sonora from raffaello regoli on Vimeo.