Uluru werd in november 2014 te Kadiköy, Turkije opgericht en bestaat uit: Ege Caldemir - sologitaar en synthesizer, O"gulcan Ertürk - basgitaar en Ümit Büyüksel - drums.
De band bracht hun debuut EP "Dazed Hill" als digitale download uit op 17 november 2015 uit en deze werd op 21 maart 2016 gevolgd door de digitale download EP "Imaginary Sun", waarna beide door Tonzonen Records als 2CD en in een beperkte oplage als LP op rood en zwart 180 gram vinyl onder de naam "Imaginary Sun" werden uitgebracht.
Op 7 januari 2019 verscheen hun album "Acrophilia", dat 7 nummers bevat, via Tonzonen Recordsin een beperkte oplage van 500 stuks als CD en tevens in een beperkte oplage van 400 stuks op LP, waarvan er 300 op zwart en 100 op marmerblauw vinyl werden geperst.
Het album start met "Insidious Queen" en daarin brengt de band een stevig uptempo melodisch stonerrock nummer ten gehore, dat diverse tempowisselingen heeft en invloeden van de progressieve rock uit de jaren 70 bevat (luister naar dit nummer via de soundcloud link onder de recensie) en gevolgd wordt door "Sark", waarin de band melodisch begint en het nummer verder uit bouwt door er een geweldig swingend stukje stoner aan toe te voegen, dat een licht hypnotisch ritme bevat en in vrij hoog tempo gespeeld wordt.
Daarna volgt "Siderae", een schitterend aanstekelijk uptempo rock nummer, dat swingt als een trein, een terugkerend ritme bevat en hardrock invloeden heeft en dit nummer wordt gevolgd door "Constantine", een prachtig, vrij rustig, licht melodisch nummer met Oosterse invloeden en langzaam iets meer snelheid krijgt.
In het titel nummer "Acrophilia" speelt Uluru opnieuw zo'n fantastisch swingend uptempo rock nummer, waar 70er jaren invloeden in zitten en iets over de helft in een verhoogd tempo gespeeld wordt, waarna de band het nummer tegen het einde afbouwt door in een rustig tempo te eindigen en in "Sin 'N Shamash" schotelt de band me nogmaals een swingend startend melodisch rock nummer voor, dat na korte tijd over gaat in een erg rustig tempo, waardoor er een een verrukkelijk stuk licht psychedelische melodische muziek ontstaat.
Dan volgt het laatste nummer "Aeternum", dat met een terug kerend ritme in een gemiddeld tempo begint, langzaam iets wordt opgevoerd en een licht hypnotiserend ritme bevat.
"Acrophilia" van Uluru bevat 7 heerlijke nummers, die me van begin tot einde hebben geboeid en ik kan deze schijf dan ook ten zeerste aanraden aan een ieder, die van stonerrock en jaren 70 muziek houdt.
* De muziek van deze band/artiest is ook regelmatig te beluisteren op maandagavond tussen 20.00 en 22.00 uur (Europese tijd) in het radio programma Carry's Music Machine via www.osuradio.nl
The Black Heart Death Cult uit Melbourne, Australië bestaat uit: Sasha L Smith - zang en sologitaar, Bill Patching - sologitaar, Deon Slavieros - basgitaar, Gab Potochnik - keyboards, Nick Hastings - sologitaar en dwarsfluit en Andrew Nunns - drums.
Op 28 oktober 2016 bracht de band hun 7" debuut single "She's a Believer" / "Heroin" / "Setting Sun" via hun eigen Death Cult Records in een beperkte oplage uit en tevens als digitale download en deze werd op 21 juli 2017 gevolgd door de EP "Black Rainbow", die alleen als digitale download verscheen.
Oak Island Records bracht 18 januari 2019 hun debuut album met gelijknamige titel in een beperkte oplage van 300 stuks op gekleurd vinyl uit, waarvan er 200 op doorzichtig en 100 (alleen mail-order) op transparant groen geperst zijn.
Het album, dat 9 nummers bevat, start met "Setting Sun", waarin de band een stevige mix van psychedelische rock en melodische ritmes in een gemiddeld tempo speelt en dit nummer wordt gevolgd door "She's a Believer", een heerlijke psychedelische rock song met sterke invloeden van de jaren 60.
Dan schotelt de band me "Black Rainbow" voor en hierin krijg ik een uitstekende afwisselende rock song te horen, die prima samenspel van de sologitaristen heeft (luister naar dit nummer via de youtube link onder de recensie), waarna de band "The Magic Lamp" ten gehore brengt, een schitterende psychedelische pop song met lichte folk invloeden, die in een rustig tempo wordt gespeeld.
In "Aloha From Hell" laat The Black Heart Death Cult me nogmaals genieten van een fantastische psychedelische rock song, die in een gemiddeld tempo gespeeld wordt en in het eerste nummer van de B-kant "Rainbow Machine" schotelt de band me een geweldig instrumentaal rock nummer voor, dat in een niet al te hoog tempo gespeeld wordt en lichte spacerock invloeden heeft.
Daarna volgt "Davidian Dream Beam", een fantastische psychedelische rock song met dromerige zang en deze wordt gevolgd door "Seven Gods", waarin de band me nogmaals zo'n verrukkelijke psychedelische rock song laat horen, die sterke invloeden van de muziek van The Beatles bevat en in het laatste nummer "We Love You" speelt de band een prachtige rock song in een gemiddeld tempo, die invloeden van de jaren 80 New Wave bands heeft.
"The Black Heart Death Cult" van The Black Heart Death Cult is een geweldig debuut album, dat vol heerlijke psychedelische rock muziek staat en ik kan liefhebbers van dit genre, deze schijf dan ook van harte aanraden.
* De muziek van deze band/artiest is ook regelmatig te beluisteren op maandagavond tussen 20.00 en 22.00 uur (Europese tijd) in het radio programma Carry's Music Machine via www.osuradio.nl
Crystal Jacqueline werd in Wiltshire, Engeland geboren en al op jonge leeftijd ontwikkelde ze haar talent en liefde voor muziek.
Ze trad regelmatig in en rond Bath op, die haar lof en een waardevolle ervaring opleverden en verhuisde later verder naar het zuiden van het land, waar ze in verscheidene bands speelde, die in binnen en buitenland optraden.
Ze woont in Devon met haar varken, katten, ganzen en haar partner Icarus Peel.
Samen spelen ze in de band The Honey Pot, die in 2012 startte en in het begin uit 5 personen bestond, maar nadat, in 2013, hun zanger en ook hun basgitarist de band verlieten, nog maar bestond uit: Crystal Jacqueline - zang en piano, Icarus Peel - alle andere instrumenten en Brian Rushbrooke - drums.
In 2010 bracht ze haar solo debuut album "Heal Yourself" via Psychedandy Records uit en in 2012 verscheen haar eerste album met The Honey Pot, getiteld "To The Edge Of The World" op het Mega Dodo label.
In november 2012 nam ze de EP "A Fairy Tale" op met daarop 3 covers: "Cousin Jane" (Troggs), "A Fairy Tale" (Second Hand), "Play With Fire" (Rolling Stones), die door Fruits De Mer Records werd uitgebracht.
Daarna verscheen de LP "Sun Arise" in 2013 via het Mega Dodo Records label op de markt en deze bevat 16 nummers, inclusief de songs van de EP "A Fairy Tale".
Het album Crystal Jacqueline And The Honey Pot, "Electronic Memory", uit 2015, is in een zeer gelimiteerde box oplage van 100 stuks verschenen en bevat een 12 pagina's tellend boekje, 2 ansichtkaarten en een badge.
Ook de uitgave van de band, "Inside The Whale", die 26 februari 2016 door het Mega Dodo Records label werd uitgebracht, verscheen in een beperkte oplage en daarop zijn keyboards speler John Wyatt en basgitarist Simon Fear, die sinds begin 2015 bij de band zitten, voor het eerst te horen.
Het album, dat 9 nummers bevat, is op 180 gram zwart vinyl op LP uitgebracht in een gelimiteerde oplage van 300 stuks, waarvan de eerste 150 stuks gesigneerd en genummerd zijn door de band.
De CD uitgave bevat 2 extra nummers, terwijl er van de beperkte uitgave van de 3CD versie slechts 150 verschenen en deze bevat het album "Inside The Whale", het exclusieve live album "Live In London" (opgenomen tijdens het Games For May optreden), de single "Lisa Dreams" plus 2 bonus nummers en een interview met Icarus Peel en Crystal Jacqueline, waarbij het geheel verpakt is in een speciaal genummerd blik met waarzeggende vis.
De single "Dr. Crippen's Waiting Room" van The Honey Pot is een voorloper van de 100ste vinyl uitgave van het Fruits De Mer label, dat sinds 2008 bestaat.
De 100ste uitgave is de 2LP "Ascending Scales" van The Honey Pot, die 12 december 2016, op gekleurd vinyl in een klaphoes verscheen en daarop staat een mix van klassieke en obscure psychedelische en progressieve rock covers plus nieuwe nummers.
Om dit heugelijke feit te vieren, vroeg Icarus Peel een aantal artiesten om medewerking aan hun album te verlenen en Dick Taylor (Pretty Things), James Lowe (Electric Prunes), Tom Newman (July), Peter Cook (July), Nick Saloman (The Bevis Frond), Adrian Shaw (The Bevis Frond), Anton Barbeau, Judy Dyble, Us And Them, Jack Ellister, Bruce Woolley (Buggles) en anderen spelen hierop mee.
Omdat het dubbel album snel uitverkocht was, besloot Keith Jones van Fruits De Mer Records het in 2017 in een speciale editie als 3CD uit te brengen, waarbij CD 3 opnamen bevat, die niet op de eerste uitgave voorkomen.
De opvolger van dit triple album is de LP ""Bewildered Jane", die op 29 maart 2019 via Mega Dodo Records in een beperkte oplage van 300 stuks op 180 gram zwart en wit vinyl wordt uitgebracht, waarvan de eerste 99 exemplaren voorzien zijn van een met de hand geschreven inlegvel en een extra live CD, die in september 2018 op het Onboard The Craft Festival werd opgenomen.
De band bestaat op deze plaat uit: Crystal Jacqueline - zang en keyboards, Icarus Peel - sologitaar en zang, John Wyatt - zang, keyboards en slide gitaar, Andy Budge - basgitaar en Wayne Fraquet - drums, terwijl Lizzy Wayne dwarsfluit in 1 nummer speelt.
Het album, dat 10 nummers bevat, start met op kant A met "Hadron Kaleidoscope", waarin de band de muziek in een stevig ritme in zet en dit progressieve rock nummer wordt met wisselende tempo's gespeeld en gevolgd door "A Simple Act", een swingende licht psychedelische progressieve rock song, die in een gemiddeld tempo gespeeld wordt.
Dan schotelt de band me een mooie rustige pop song voor, getiteld "Await You Here" en deze wordt gevolgd door "Light Splinters", een opgewekt klinkende pop song met een aanstekelijk dansbaar ritme en progressieve rock invloeden, die in een gemiddeld tempo gespeeld wordt.(luister naar dit nummer via de youtube link onder de recensie)
Het laatste nummer van de A-kant is "Dust Drawn Maps" en hierin laat The Honey Pot me genieten van een schitterende rustige melodische pop song, waarna de band op de B-kant begint met de titel song "Bewildered Jane" en een uptempo rock song ten gehore brengt, die swingt als een trein.
In "Harmony Ambassador" krijg ik een uitstekende melodische pop song voorgezet, die in een gemiddeld tempo gespeeld wordt en prima samen zang bevat en in "Time And Tide" speelt de band een prachtige melodische rustige pop song.
Verder hoor ik "The Partisan Returns", eveneens een heerlijke rustig pop song, die langzaam iets versneld wordt en in rust eindigt en "Waving Good-bye", een fantastische aanstekelijke rock song, die lichte progressieve invloeden heeft, een terugkerend ritme bevat en in een gemiddeld tempo gespeeld wordt.
"Bewildered Jane" van The Honey Pot is een lekker in het gehoor klinkende plaat, waar ik van begin tot einde van genoten heb en ik deze schijf dan ook van harte aanbevelen, aan een ieder, die van de betere pop houdt.
* De muziek van deze band/artiest is ook regelmatig te beluisteren op maandagavond tussen 20.00 en 22.00 uur (Europese tijd) in het radio programma Carry's Music Machine via www.osuradio.nl
Lonesome Shack werd te Seattle, Amerika opgericht en bestaat uit: Ben Todd - sologitaar en zang, Luke Bergman - basgitaar en Kristian Garrard - drums.
Ben Todd bracht als solo artiest onder de naam Lonesome Shack op 1 januari 2007 zijn debuut album "Whiskey's What I Crave?/?Tryin' To Get Home" als digitale download uit, dat hij in zijn thuis studio te Phoenix, Arizona opgenomen had.
In oktober 2009 verscheen de EP "Falling Down On Your Floor", die 28 januari 2010 gevolgd werd door het album "Bound To Die / Falling Down On Your Floor", dat als digitale download, CD en als LP werd uitgebracht en dit was het eerste album, waarop ook Kristian Garrard mee speelde en deze werd in de kelder studio in Kristian's huis opgenomen.
Op 19 november 2010 bracht het duo de plaat "Slidin Boa" als digitale download, CD en LP (beperkte oplage van 500 stuks) uit, waarna "City Man" (26 oktober 2012, digitale download en CD) volgde en daarop speelden Luke Bergman - solo- en basgitaar en Andrew Swanson - saxofoon mee.
Daarna verscheen het album "More Primitive" (20 mei 2014, digitale download, CD en LP in een beperkte oplage op gekleurd vinyl) via Alive Natural Sound Records en hierop is de band voor het eerst in hun huidige formatie als trio te horen en deze werd op 24 juni 2016 gevolgd door "The Switcher", dat zowel als digitale download, CD (beperkte oplage), 2LP (beperkte oplage) en als cassette (beperkte oplage van 20 stuks) uit kwam.
De band, die tegenwoordig in Londen, Engeland woont brengt op 1 maart 2019 hun album "Desert Dreams" uit via Alive Natural Sound Records en dit verschijnt als digitale download, CD en LP.
Het album, dat 10 nummers bevat, begint met "On The One", een licht psychedelische blues song, die country invloeden heeft en in een hypnotiserend ritme gespeeld wordt, waarna "Past The Ditch" volgt en de band een swingende blues song ten gehore brengt, die diverse subtiele tempowisselingen heeft en een terugkerend ritme bevat.(luister naar dit nummer via de youtube link onder de recensie)
Daarna volgt "New Dreams" en aanstekelijke dansbare mix van country en traditionele muziek, die swingt en deze wordt gevolgd door "Lonely", een prima swingende uptempo mix van blues en pop, die met een terug kerend ritme gespeeld wordt.
In "Only One" speelt Lonesome Shack een schitterende rustige pop song, waarin de zang sterke overeenkomsten heeft met die van John Lennon en in "Too Bad" laat de band me genieten van een swingende aanstekelijke blues song met een terugkerend ritme, die me in beweging zet.
Dan volgt "King Clone", een geweldige, vrij rustige, blues song, die licht psychedelische invloeden en een terugkerend ritme heeft en gevolgd wordt door "No Way Back", een heerlijke licht hypnotiserende pop song, die in een gemiddeld tempo gespeeld wordt en blues invloeden heeft.
Vervolgens hoor ik "The City Is A Desert", een uitstekende mix van blues, pop en psychedelische muziek, die in een niet al te hoog tempo gespeeld wordt en het titel nummer "Desert Dreams", een swingende dansbare mix van pop en blues met een terugkerend ritme.
"Desert Dreams" van Lonesome Shack staat vol lekker in het gehoor klinkende blues gerelateerde songs, die me als muziek in de oren klinken en ik kan deze schijf dan ook aanbevelen, aan iedere liefhebber van blues en pop.
* De muziek van deze band/artiest is ook regelmatig te beluisteren op maandagavond tussen 20.00 en 22.00 uur (Europese tijd) in het radio programma Carry's Music Machine via www.osuradio.nl
Blue Dream uit Chicago, Illinois, Amerika werd in september 2011 opgericht en bestaat uit: Cook - sologitaar, Justin Sanetra - zang en sologitaar, Jimmy Russell - zang en basgitaar en Danny Awisha - zang en drums.
Op 13 juli 2014 verscheen het digitale album "Demo" en deze werd op 7 december 2017 gevolgd door de single "Freedom Eyes" / "Who Stole The Flowers", dat op 7" vinyl door Treehouse Records werd uitgebracht.
Daarna verschenen "Volume Won" (1 januari 2018, digitale download) en "Volume Blue" (21 september 2018, digitale download) en op 25 januari 2019 wordt "Volume Won" in een beperkte oplage op gekleurd vinyl via Kozmik Artifactz Records voor het eerst op LP uitgebracht.
Het album, dat 11 nummers bevat, begint met "!", een duister stukje sologitaar, dat slechts anderhalve minuut duurt, waarna de band vervolgt met "UFO", een swingende uptempo mix van bluesrock en progressieve rock, die diverse tempowisselingen heeft en deze wordt gevolgd door "Freedom Eyes", een heerlijke rock song, die in een hoog tempo gespeeld wordt, hardrock invloeden bevat en enkele prima tempowisselingen heeft.(luister naar dit nummer via de youtube link onder de recensie)
Daarna krijg ik "Iz What It Iz" voorgezet en daarin hoor ik een mooie stonerrock song, die in een vrij rustig tempo gespeeld wordt en tempowisselingen bevat, waarna het uitstekende "Locked In A Daze" volgt en hierin is de muziek rustig en melodisch.
In "Turn On & Tune In" speelt Blue Dream een lekker in het gehoor klinkende swingende uptempo rock song, die soul en acid rock invloeden heeft en in "Dropouts" laat de band me genieten van een prachtig kort nummer, dat rustig begint en over gaat in een melodische rock song, die in een gemiddeld tempo gespeeld wordt.
Dan volgt "Swiss Alps", een mooie, vrij rustige, melodische pop song met ingetogen zang en een aanstekelijk ritme en dit nummer wordt gevolgd door "Sippin' The Sauce", een prima mix van funk, pop en lichte psychedelische invloeden, die wisselende tempo's bevat.
Verder hoor ik "The Battle Of Cicero", een bijna 13 minuten durend nummer, waarin de band met trakteert op een schitterende drumsolo, waarbij op de achtergrond psychedelische geluiden te horen zijn, waarna tegen het einde de rest van de band het nummer naar een climax speelt en in "Vibrations" zet de band me een schitterende progressieve stonerrock song in een gemiddeld tempo voor, waar diverse tempowisselingen in zitten.
"Volume Won" van Blue Dream is een uitstekende plaat, die vol staat met heerlijke rock songs en die ik dan ook kan aanraden aan elke liefhebber van stoner-, hardrock en rock in het algemeen.
* De muziek van deze band/artiest is ook regelmatig te beluisteren op maandagavond tussen 20.00 en 22.00 uur (Europese tijd) in het radio programma Carry's Music Machine via www.osuradio.nl
Kungens Män werd in 2012 te Stockholm, Zweden opgericht en bestaat uit: Mikael Tuominen – sologitaar, Hans Hjelm – sologitaar, Gustav Nygren – sologitaar, Magnus Öhrn – basgitaar, Peter Erikson – synthesizer en Mattias Indy Pettersson – drums.
De band bracht hun debuut album als digitale download uit op 6 mei 2013, waarna er een sclala van uitgaves volgde, waarvan de meeste als digitale download, maar ook verschenen er via Adansonia Records.
Hun album "Fuzz På Svenska" verscheen op 20 augustus 2018 in een beperkte oplage van 150 stuks als 2LP op rood/wit gespetterd 180 gram vinyl, die met de hand genummerd zijn en in een beperkte oplage van 350 stuks op wit (kant A en B) en rood (kant C en D) 180 gram met de hand genummerd vinyl als 2lp via Adansonia Records en tevens werd het album in een beperkte oplage als 2CD uitgebracht.
Op 15 februari 2019 verschijnt de 24ste uitgave van de band, getiteld "Chef", dat op LP door Riot Season Records wordt uitgebracht en 4 nummers bevat.
De A-kant van het album start met "Fyrkantig Böjelse", een fantastisch swingend krautrock nummer, dat in een gemiddeld tempo en licht hypnotiserend ritme gespeeld wordt en melodische progressieve rock invloeden heeft en dit wordt gevolgd door "Öppen För Stängda Dörrar", een schitterend licht psychedelisch acid rock nummer, dat in een niet al te hoog tempo gespeeld wordt.(luister naar dit nummer via de youtube link onder de recensie)
Kant B start met "Män Med Medel", waarin Kungens Män een heerlijk swingend licht hypnotiserend uptempo krautrock nummer speelt, dat invloeden van Can bevat en bij tijd en wijle met veel fuzz gespeeld wordt en in "Eftertankens Blanka Krankhet" laat de band me genieten van een verrukkelijk psychedelisch nummer, dat in een gemiddeld tempo en terugkerend hypnotiserend ritme gespeeld wordt, waardoor ik in een lichte trance raak.
Kungens Män heeft me met "Chef" van begin tot eind weten te boeien met hun geweldige muziek en ik kan dit album dan ook van harte aanraden, aan een ieder, die van krautrock en psychedelische rock houdt.
* De muziek van deze band/artiest is ook regelmatig te beluisteren op maandagavond tussen 20.00 en 22.00 uur (Europese tijd) in het radio programma Carry's Music Machine via www.osuradio.nl
Paul Collins uit Los Angeles, Amerika richtte in 1979 zijn band The Beat (later Paul Collins' Beat) op en bracht dat zelfde jaar zijn gelijknamige LP uit via Columbia Records en onder deze naam (The Beat) verscheen ook de EP "To Beat or Not to Beat" (Passport Records, 1983).
Onder de naam Paul Collins' Beat verschenen: "The Kids Are the Same" (Columbia Records, 1981), "Long Time Gone" (Closer Records, 1985), "Live at the Universal" (Twins, 1986), "One Night" (Closer, 1989), "Flying High" (Rock Indiana, 2004 / Lucinda Records, 2006), "Ribbon Of Gold" (Rock Indiana, 2008) en "1979" ?(beperkte oplage 1 kant bespeelbare LP, Lady Kinky Karrot Records, 2012, plus 12 singles.
En solo maakte hij: "Paul Collins" (LP, CD, DRO, 1992), "Live in Spain" (CD, Wagon Wheel Records, Phono Music, 1997), "From Town to Town" (LP, CD Caroline Records/Wagon Wheel Records, 1999) "Let's Go" (Paul Collins with the Yum Yums) (Pop the Balloon, 1999), "Live in Europe: The Concert Free Web Download CD" (CD, Wagon Wheel Records, 2008), "Live at Berkely Theatre with Eddie Money" (CD, Bill Graham Catalog on Wolfgang's Vault, 2009), "King of Power Pop!" (LP, CD, Alive Natural Sound Records, 2010) en "Feel the Noise" (LP, CD, Alive Natural Sound Records, 2014), plus 7 singles.
Op 1 september 2018 verscheen zijn album "Out Of My Head" via Alive Natural Sound Records als CD, LP (zwart vinyl) en in een beperkte oplage op starburst vinyl.
De muziek op dit album wordt gespeeld door: Paul Collins - zang, sologitaar en drums, Jason Perrillo - sologitaar (1 nummer) en keyboards (3 nummers), Paul Stingo - basgitaar, tamboerijn en achtergrondzang en Tony Leventhal - achtergrondzang (1 nummer).
Het album, dat 11 nummers bevat, start met "In And Out Of My Head" en daarin hoor ik de band een mooie ingetogen pop song in een gemiddeld tempo spelen, waar western invloeden in zitten, waarna "Go" volgt en ik een geweldige swingende uptempo powerrock song voorgeschoteld krijg, die de sfeer van eind jaren 70 begin jaren 80 uit wasemt.
Daarna laat de band me opnieuw genieten van nog zo'n aanstekelijke song, die in Paul's begin periode gemaakt had kunnen zijn, getiteld "Kind Of Girl" en deze wordt gevolgd door "Just Too Bad You're Leaving", een uptempo swingende jaren 80 gerelateerde song met jaren 60 invloeden, waarbij stil zitten geen optie is.
In "Emily" speelt Paul een prachtige rustige song, waar invloeden van de jaren 60 in zitten en in "Midnight Special" zet de band me weer een heerlijke uptempo powerrock song voor, die enkele tempowisselingen heeft en swingt.
Dan hoor ik "You Belong To Me", een uitstekende rock song, die start met de tonen van "It's All Over Now" (The Rolling Stones) en daarin schotelt de band me een dansbare song voor, die diverse subtiele tempowisselingen heeft en gevolgd wordt door "Killer Inside", een aanstekelijke rock song, die in een gemiddeld tempo gespeeld wordt, lichte western invloeden heeft en een hypnotiserend ritme bevat.(luister naar dit nummer via de youtube link onder de recensie)
Vervolgens hoor ik "Lost Again", een schitterende rustige pop song, die een aangenaam ritme heeft, "Tick Tock", waarin Paul eveneens een lekker in het gehoor klinkende rustige song speelt en "Beautiful Eyes" en hierin krijg ik nogmaals zo'n prachtige rustige pop song voorgeschoteld.
"Out Of My Head" van Paul Collins is een prima plaat, die vol staat met heerlijke afwisselende nummers en ik kan deze plaat dan ook van harte aanbevelen, aan
elke liefhebber van de betere pop muziek, maar ook aan hen, die van powerrock houden.
* De muziek van deze band/artiest is ook regelmatig te beluisteren op maandagavond tussen 20.00 en 22.00 uur (Europese tijd) in het radio programma Carry's Music Machine via www.osuradio.nl
