Review: Poly-Math - Zenith (Nice Weather For Airstrikes, 2022) (Progressieve Rock)

Poly-Math uit Londen en Brighton, Engeland werd in 2013 opgericht en bestaat uit: Timothy Walters - sologitaar, Joe Branton - basgitaar, Joshua Gesner - synthesizer en Chris Olsen - saxofoon.

De band bracht op 29 juli 2013 het digitale nummer "Vertex" als debuut uit en hierna volgden: "Tetragon"(digitaal nummer, 4 november 2013), "La Unión De Roku & Demipenteract" (digitaal nummer, 27 januari 2014), "El Castillo" (digitaal nummer, 2 maart 2014), "Castrovalva" (digitaal nummer, 2014), "Reptiles" (LP en digitaal album, 10 junuari 2015), "Melencolia" (LP en digitaal album, 17 maart 2018), "Ink Of Scholars" / "Blood Of Tigris", (digitaal nummer, 26 februari 2018), "Alchemy" / Terra Incognita" (digitaal nummer, 12 maart 2018), "House Of Wisdom" / 'We Are The Devil" (2 LP en digitaal album, 20 april 2018), "Sensors In Everything" (digitaal nummer, 8 november 2019), "The Cadaver Tomb Pt​.​1" (digitaal album, 18 februari 2021) en "The Cadaver Tomb Pt​.​2" (digitaal album, 19 maart 2021). 

Op 18 november 2022 verschijnt het album "Zenith" via Nice Weather For Airstrikes en hiervan is de single "Zenith" (Vel Cut) afkomstig, die op 12 augustus 2022 is verschenen.

Het album "Zenith", dat 8 nummers bevat, start met het titel nummer "Zenith", waarin Poly-Math een stevig progressief rock nummer met een gemiddeld tempo en een terugkerend licht hypnotiserend ritme speelt, dat tevens invloeden van jazz bevat en zo nu en dan vrij heftig klinkt (luister naar dit nummer via de bandcamp link onder de recensie) en dit wordt gevolgd door "Velociter", een geweldig swingend uptempo nummer met progressieve rock en jazz invloeden, dat barstensvol energie gespeeld wordt en "Charger", een lekker in het gehoor klinkend nummer met een gemiddeld tempo en een aanstekelijk terugkerend ritme, dat invloeden van progressieve rock heeft en heftige stukken muziek bevat.

Daarna volgen "Canticum II", een stevig uptempo rock nummer met subtiele tempowisselingen jazz invloeden, dat complexe stukken bevat, "Canticum I", dat bij tijd en wijle heftig klinkt, subtiele tempowisselingen heeft en invloeden van progressieve rock heeft en "Proavus", een uitstekend uptempo progressief rock nummer, dat een terugkerend ritme heeft en swingt als een trein.

In "Mora" zet Poly-Math me een prachtig rustig nummer voor, dat na korte tijd iets meer snelheid, een terugkerend ritme en lichte surf invloeden krijgt, waardoor de muziek gaat swingen en in "Metam" laat de band me genieten van een heerlijk vrij zwaar progressief nummer met jazz invloeden en een duister klinkend ritme, dat iets na de helft van het nummer heftiger en sneller wordt.

"Zenith" van Poly-Math is een fantastisch album, dat vol progressieve nummers staat, waar ik van begin tot einde erg van genoten heb en ik kan liefhebbers van dit genre dit album dan ook zeer aanbevelen.

Review: The Liquorice Experiment - Novice Pretender (State Records, 2022) (Beat)

The Liquorice Experiment uit Londen, Engeland en Spanje werd in 2016 opgericht en bestaat uit: Carlos Llata - drums, Alex Amorós - zang en percussie, Brian Diarte - basgitaar en zang en Bruno Cruañes - sologitaar en zang.

De band bracht op 22 oktober 2017 hun debuut uit met de digitale nummers "Coup De Gr​â​ce", "By My Side" en "Circa 66" en deze werden gevolgd door de digitale nummers: "Mind At Large" (27 juni 2018), "The Positive Art Of Lying" (1 juli 2018), "I Need A Friend" (10 juli 2018), "Mushroom Wizard" (22 juli 2018), "The Devil" (4 oktober 2018), "Saudade" (5 oktober 2018), "Days Have Gone By" (9 oktober 2018), "Benidorm" (17 oktober 2018), "Make Friends With You" (9 augustus 2021) en "Mr. Scott" (8 september 2021), maar ook verschenen de 7" singles "The Liquorice Experiment" (4 januari 2019) en "Here and Now" (24 mei 2019) via Gizzard Records en in november 2022 brengt State Records hun 7" single "Novice Pretender" / "How Many Lies" in een beperkte oplage van 500 stuks uit.

In "How Many Lies" laat The Liquorice Experiment me genieten van een schitterende uptempo beat song, die sterke invloeden van de jaren 60 bands heeft en een aanstekelijk terugkerend dansbaar ritme bevat, waarbij stil zitten niet aan de orde is en in "Novice Pretender" schotelt de band me een fantastische song met een gemiddeld tempo voor, die een aanstekelijk terugkerend ritme heeft, dansbaar is en invloeden van de jaren 60 muziek bevat.

"Novice Pretender" van The Liquorice Experiment is een geweldige single met 2 swingende songs, die in de jaren 60 gemaakt had kunnen zijn en even was ik ook terug in die tijd, waardoor ik ieder jaren 60 beat liefhebber deze schijf dan ook zeer aanraad.(luister naar gedeeltes van beide nummers van de single via de soundcloud link onder de recensie)

Mole66 · The Liquorice Experiment—Novice Pretender / How Many Lies

Review: Billy Childish & The Singing Loins - At The Bridge (Damaged Goods Records, 2022) (Folk)

Billy Childish (die geboren werd als Steven John Hamper) uit Chatham, Kent, Engeland is kunstschilder, auteur, poëet, fotograaf, filmmaker, zanger en gitarist.

Hij speelde in diverse bands, waaronder: The Chatham Singers, Thee Mighty Caesars, The Delmonas, The Pop Rivets, Thee Milkshakes, Thee Headcoats, The Vermin Poets, The Spartan Dreggs, Wild Billy Childish & the Blackhands en The Musicians Of The British Empire, die verschillende muziekstijlen speelden zoals: garage rock, punk, rock & roll, blues, folk, klassiek /experimenteel, gesproken woord, kinderliedjes en surf.

Samen met Charles Thomson richtte hij in 1999 The Stuckism Art Movement op, dat hij in 2001 verliet, om zich verder in de kunstwereld te ontwikkelen en in juli 2014 werd hij genomineerd voor de  Doctor Of Arts Degree van de universiteit van Kent, terwijl hij tevens les geeft aan Rochester Independent College.

Sinds 1979 brengt hij albums uit, zowel solo als met zijn bands en er verschenen reeds 118 albums van hem op die manier.

Voor de band The Singing Loins, die bestaat uit: Chris Broderick - zang, mondharmonica en percussie en Chris 'Arfur' Alan - sologitaar, banjo, zang en autoharp, nam hij in 1991 en 1993 de LP albums "Songs For The Organ" en "Steak And Gravy" in zijn badkamer te Rochester op en deze verschenen via het Hangman Records label, waarna hij samen met het duo in 1993 het album "At The Bridge" uitbracht via Hangman's Daughter, waarna The Singing Loins weer hun eigen weg gingen en de albums: "Songs To Hear Before You Die" (CD, LP, 2005), "The Drowned Man Resuscitator" ‎(CD, LP, 2007), "Unravelling England" (CD, LP, 2009), "Stuff" (CD, LP, 2011) en "Here On Earth"(CD, LP, 2012) van het duo verschenen via Damaged Goods Records.

Omdat in 2021 bij zanger Chris Broderick bloedkanker geconstateerd werd, liet hij Arf weten om door te gaan met de groep, waarna hij in januari 2022 overleed.

Als eerbetoon maakten Arf en Billy samen met drummer Loin Rob de 7" single "Song Of The Medway", die op 23 september 2022 via Damaged Goods Records op zwart vinyl verscheen en de terugkeer van The Singing Loins inluidt.

Ook bracht Damaged Goods Records de LP her persing uit van het album "At The Bridge" uit 1993, dat 14 nummers bevat en op 23 september 2022 verscheen.

Het album start met "The Bitter Cup", waarin Billy Childish & The Singing Loins een mooie rustige folk song met een terugkerend ritme en Ierse invloeden, die aanzetten tot meedeinen en deze wordt gevolgd door "Pocahontas Was Her Name" eveneens een vrij langzame folk song, waarbij het heerlijk is aan een lekkere pint Guinness te zitten (luister naar dit nummer via de youtube link onder de recensie) en "The Hanged Man's Dance", een lekker in het gehoor klinkende song met een gemiddeld tempo en een aanstekelijk dansbaar ritme.

Daarna volgen "You Make Me Die", een geweldige swingende song met wisselende tempo's, die aanzet tot dansen, "I Don't Like The Man That I Am", een song met een niet al te hoog tempo met folk en country invloeden en "The Double Axe", een schitterende song met een aanstekelijk dansbaar ritme en een hoog meezing gehalte.

In het titel nummer "At The Bridge" zet Billy Childish & The Singing Loins me een song met een gemiddeld tempo voor, die aanzet tot meezingen, in "Every Bit Of Me" krijg ik een aanstekelijke dansbare song te horen en in "Somebody Else" laat de band me genieten van een korte folk song, die me doet meedeinen.

Dan volgen "The Ferry Man (Zeebrugge)", een verrukkelijke folk song met een gemiddeld tempo en een aanstekelijk dansbaar ritme, "One Day You Die", eveneens zo'n heerlijke aanstekelijke song, die aanzet tot dansen en "Brimfull Of Hate", een prima folk song met een repeterend ritme dat een hoog meedein gehalte heeft en me naar meer pinten doet verlangen. 

Verder hoor ik "Dragging Through This", een fantastische vrolijk klinkende song met een gemiddeld tempo en een aanstekelijk terugkerend ritme, die tegen het einde steeds sneller wordt en "One More Bottle To Drink", een uitstekende folk song met een gemiddeld tempo en een hoog meedein gehalte.

"At The Bridge" van Billy Childish & The Singing Loins staat vol geweldige folk songs, die aanzetten tot dansen, deinen en meezingen en ik heb hiervan dan ook erg genoten, waardoor ik elke liefhebber van deze muzieksoort deze schijf zeer kan aanraden.

Review: Asia Minor - Crossing The Line (AMS Records, 2022) (Progressieve Rock)

Asia Minor is een Frans-Turkse band uit Parijs, Frankrijk, die van 1973 tot 1982 bestond en in 2013 heropgericht werd en bestaat tegenwoordig uit de originele leden: Setrak Bakirel - zang en sologitaar en Eril Tekeli - dwarsfluit en sologitaar, die samen met Evelyne Kandel - basgitaar, Micha Rousseau - keyboards en Julien Tekeyan - drums de huidige band vormen.

De band bracht hun debuut album "Crossing The Line" in 1979 uit en deze werd in 1980 gevolgd door "Between Flesh and Divine".

Na een stilte van 40 jaar bracht de band op 20 december het album "Points Of Liberation" in Japan uit en op 29 januari 2021 verscheen het in Europa via AMS Records als LP in een beperkte oplage op turquoise 180 gram vinyl met bonus sticker, als CD met een papieren hoes en als digitale download.

AMS Records heeft ook de 2 eerste albums van de band opnieuw uitgebracht en hiervan is "Crossing The Line", dat 9 nummers bevat als laatste verschenen als LP op 180 gram geel vinyl en als CD met een papieren hoes.

De band bestond op deze plaat uit: Setrak Bakirel - zang en sologitaar, Eril Tekeli - dwarsfluit en sologitaar, Nick Vicente - keyboards en Lionel Beltrami - drums en percussie.

Het album start met "Preface", waarin Asia Minor een geweldig nummer, dat in een langzaam tempo met dwarsfluit klanken begint, om na iets meer dan 1 minuut over te gaan in een gemiddeld tempo en progressieve rock invloeden en een aanstekelijk swingend ritme en dit nummer wordt gevolgd door "Mahzun Gözler", een fantastisch progressief rock nummer met een aanstekelijk dansbaar ritme en tempowisselingen en "Mystic Dance", een schitterend rustige kort nummer, waarin de dwarsfluit de hoofdrol vertolkt.

Daarna volgen "Misfortune", een uitstekende progressieve rock song met een gemiddeld tempo, die lichte invloeden van de muziek van de eerste formatie van Genesis heeft en iets over de helft van het nummer met hoge snelheid gespeeld wordt en swingt als een trein, "Landscape", een verrukkelijke song met een gemiddeld tempo en een swingend ritme en "Visions", een heerlijke swingende uptempo song met een aanstekelijk dansbaar ritme en tempowisselingen.

In "Without Stir" schotelt Asia Minor me een vrij rustige progressieve song voor, in "Hayal Dolu Günler Için" krijg ik een puike song met een gemiddeld tempo en subtiele tempowisselingen te horen en in "Postface" laat de band me genieten van een prima instrumentaal progressief nummer met een aanstekelijk ritme, dat in een niet al te hoog tempo gespeeld wordt.

"Crossing The Line" van Asia Minor staat vol lekker in het gehoor klinkende progressieve rock nummers, waar ik zeer van genoten heb en ik kan deze schijf dan ook aanraden aan iedere liefhebber van dit genre.(luister naar dit album via de bandcamp link onder de recensie)

Review: H. C Behrendtsen - H. C. Behrendtsen (Schatulle Bömm, 2022) (Experimenteel)

H. C Behrendtsen uit Leipzig, Duitsland bestaat uit: Hans Arnold - drums, Konni Behrendt - sologitaar en Christian Dähne - basgitaar.

De band bracht op 30 april 2020 hun digitale debuut EP "Raytrack Session" uit, die gevolgd werd door het digitale nummer "Ibiza / Heinz", dat op 11 maart 2022 verscheen en op 11 november 2022 brengt Schatulle Bömm hun debuut album "H. C. Behrendtsen" uit als LP, als CD, als cassette en als digitaal album.

Het album, dat 9 nummers bevat, start met "Ibiza/ Heinz", waarin H. C Behrendtsen een geweldige uptempo mix van jazz en experimentele muziek in een hoog tempo ten gehore brengt, die subtiele tempowisselingen bevat en gevolgd wordt door "Modem", een zeer experimenteel nummer met een niet al te hoog tempo, dat na enkele minuten verandert in een stuk progressieve muziek en met hoge snelheid wordt gespeeld, om tegen het einde over te gaan in een langzamer tempo en "Labyrinth", een uitstekend nummer met een gemiddeld tempo en een aanstekelijk ritme, dat aanzet tot dansen en subtiele tempowisselingen heeft.

Daarna volgen "Vitamin", een swingend uptempo stuk rock met een terugkerend ritme, "Domino - Theorie", een rustig startend nummer met new age invloeden, dat na enkele minuten een terugkerend licht hypnotiserend ritme krijgt en in een gemiddeld tempo gespeeld wordt en "Kalimba", een schitterend experimenteel nummer met een gemiddeld tempo, progressieve invloeden, een terugkerend ritme en tempowisselingen.

In "Never Get High On Your Own Supply" schotelt H. C Behrendtsen me een heerlijke mix van pop en experimentele muziek voor, die afwisselende tempo's heeft, in "LiLiGeTiTi" krijg ik een verrukkelijk stuk progressieve muziek te horen, dat een gemiddeld tempo en een terugkerend ritme heeft, dat na enkele minuten verandert in een prachtig stuk muziek met een rustig tempo, om tegen het einde van het nummer terug te keren naar het begin tempo en ritme en in "Weight" zet de band me een puik stuk progressieve muziek met lichte experimentele invloeden voor, dat in een gemiddeld tempo gespeeld wordt, subtiele tempowisselingen heeft en tegen het einde meer snelheid krijgt.

"H. C Behrendtsen" van H. C. Behrendtsen is een uitstekende plaat, die prima experimentele muziek met progressieve invloeden en terugkerende ritmes bevat en ik raad iedere liefhebber van deze genres dan ook aan eens te gaan luisteren naar deze schijf.(luister naar dit album via de bandcamp link onder de recensie)

 

Review: Kevin Robertson - Why (Fruits De Mer Records, 2022) (Psychedelische Pop)

Singer songwriter Kevin Robertson uit Aberdeen, Schotland, maakt deel uit van de band The Vapour Trails, maar maakt ook solo alums en speelt daarop sologitaar, akoestische gitaar, keyboards, percussie, mondharmonica en zingt.

Op 28 mei 2021 verscheen zijn debuut solo album "Sundown's End" als CD in een beperkte oplage en als digitale download en deze werd gevolgd door: "In Yer own Dreams" (digitaal nummer, 2 juni 2021), "The Four Walls Sessions" (digitaal album, 9 juli 2021). "Sundown Stripped"(digitaal album, 30 augustus 2021), "Trippin Back" (digitale single, 11 februari 2022), "Teaspoon Of Time" (CD in een beperkte oplage van 200 stuks en digitaal album, 13 mei 2022) en "Teaspoon Of Time (Unplugged And Demo Versions)" (digitaal album, 5 augustus 2022).

Op 28 november 2022 verschijnt zijn 7" single "Why" via het Fruits De Mer Records label, waarop 2 covers staan.

"Why", dat door Jim McGuinn en David Crosby van The Byrds geschreven werd en op de achterkant van de single "Eight Miles High" uit 1966 staat, is een fantastische uptempo jaren 60 song met een aanstekelijk dansbaar ritme, waarbij stil zitten geen optie is, die psychedelische invloeden bevat.(luister naar dit nummer via de youtube link onder de recensie)

Op de B-kant van de single staat het door Paul Kantner van Jefferson Airplane geschreven "D.C.B.A-25 ", dat van de LP "Surrealistic Pillow" uit 1967 komt en hierin laat Kevin me genieten van een verrukkelijke licht psychedelische song met een gemiddeld tempo en voorzichtige invloeden van de muziek van The Byrds.

De Single "Why" van Kevin Robertson bevat 2 heerlijke jaren 60 nummers, die me even terug in de tjd hebben gebracht en de sfeer van die jaren hebben laten her beleven en ik kan ieder liefhebber van licht psychedelische pop deze schijf dan ook zeer aanbevelen.

Review: The Strange Flowers - Crossing A Wasteland (Rubber Soul Records, 2022) (Psychedelische Pop)

The Strange Flowers uit Pisa, Italië werd in 1987 opgericht tegenwoordig uit: Michele Marinò - sologitaar en zang, Giovani Bruno - solgitaar en zang, Alessandro Pardini - basgitaar en Valerio Bertelini - drums en percussie.

De band bracht in 1990 hun debuut 7" vinyl single "Me And The Eggman" via Unique Records uit en deze werd gevolgd door de albums: "Music For Astronauts" (Music Maniac Records, CD, 1993), "Ortoflorovivaistica" ((Beyond Your Mind Records, CD, Nasoni Records, LP, 2005), The Imaginary Travel Of The Nked Monkeys" (Beyond Your Mind Records, CD, 2007), "Aeroplanes In The Backyard" (Teen Sound Records, CD, 2008), "Vagina Mother" (Go Down Records, CD, 2009), The Grace Of Losers" (Eigen Beheer, CD, 2011), "Pearls At Swine" (Area Pirata Records, CD, 2015), "Best Things Are Yet To Come" (Area Pirata Records, 2CD, 2017) en op 2 april 2020 verscheen "Songs From Imaginary Movies" via Area Pirata Records in een beperkte oplage van 300 stuks als LP en in een beperkte oplage van 150 stuks als CD.

Ook bracht de band de CD EP "Across The River And Through The Trees" uit in 2004 via Edizioni Dei Corrieri Cosmici en verscheen de band met een nummer op de compilatie albums: "Beat-O-Mania At It's Best" (Music Maniac Records, CD, 1995), "Fuzztones Illegitimate Spawns" (Sin Records, LP, CD, 2006), "Psychedelica Vol.2" (Northern Star Records, CD, 2007), "In Fuzz We Trust" (Stag-O-Lee Records, LP, CD, 2012) en "Eighties Colours" (Psych-Out-Records, CD, 2012).

In de loop der jaren verander de band nogal eens van samenstelling, maar na 2018 bestaat The Strange Flowers uit 3 leden van het eerste uur, die aangevuld met Valerio Bartolini de huidige band vormen.

Hun album "Best Things Are Yet To Come" is een dubbel verzamel album, dat in 2017 uitgebracht is ter ere van het 30 jarige bestaan van de band en bevat 30 nummers, waarvan 5 nieuwe en op 2 april 2020 verscheen "Songs From Imaginary Movies", waar op de LP versie 11 en op de CD versie 13 nummers op staan.

Op 1 oktober 2022 verscheen hun negende album "Crossing A Wasteland" als LP in een beperkte oplage van 300 stuks via Rubber Soul Records en als digitaal album via Area Pirata Records en hierop spelen de volgende gastmuzikanten mee: Sarah Scacchi Gracco - zang (track 5), Alessio Pascucci - piano (track 8) en Ciacomo Ferrari - piano (track 4).

Het album, dat 10 nummers bevat, begint met "Street Market By The Sea", waarin The Strange Flowers een schitterend licht psychelisch instrumentaal nummer in een gemidded tempo ten gehore brengt, dat een aanstekelijk dansbaar ritme heeft en gevolgd wordt door "Extremities Somehow", een heerlijke song met een niet al te hoog tempo met psychedelische invloeden en een terugkerend ritme en "Mother Of The Eagles", een uitstekende geweldige pop song met een gemiddeld tempo met een terugkerend ritme en invloeden van psychedelische pop.

Daarna volgen "A Transient Landing", een mooie vrj rustige song, die lichte country invloeden heeft en "Dressed In Light And Tears", een psychedelische pop song met een gemiddeld tempo, gesproken tekst en een terugkerend ritme.

Op kant 2 start de muziek met "Horses" waarin The Strange Flowers me een verrukkelijke pop song met een gemiddeld tempo voorschotelt, die een aanstekelijk dansbaar ritme heeft en in "Take Me Away" krijg ik opnieuw zo'n prima licht psychedelische song met een gemiddeld tempo te horen, die aanzet tot dansen.

Dan volgen "Thinking Of Brian On A Foggy Day", een prachtige rustige pop song met uitstekend begeleidend pianospel, "Love In The 21st Century", een lekker in het gehoor klinkende pop song met een niet al te hoog tempo en "Wasteland", een fantastische pop song met een gemiddeld tempo, licht psychedelische invloeden en een aanstekelijk terugkerend ritme.

"Crossing A Wasteland" van The Strange Flowers bevat 10 uitstekende licht psychedelische pop nummers, waar ik van begin tot einde heb genoten en ik kan deze schijf dan ook zeer aanraden aan iedere liefhebber van dit genre.(luister naar dit album via de bandcamp link onder de recensie)