Posts tonen met het label Guruguru Brain. Alle posts tonen
Posts tonen met het label Guruguru Brain. Alle posts tonen

zondag 17 mei 2020

Review: Kikagaku Moyo - Masana Temples (Guruguru Brain, 2019) (Psychedelische Pop)

Kikagaku Moyo werd in de zomer van 2012 te Tokyo, Japan, door Tomo Katsurada - sologitaar en zang en Go Kurosawa - drums en zang opgericht en bestaat verder uit: Daoud Popal - sologitaar, Kotsu Guy - basgitaar en Ryu Kurosawa - sitar en keyboards.
Op 20 augustus 2013 verscheen hun debuut album "Kikagaku Moyo" via Cosmic Eye/Sound Effect Records, waarna "Forest Of Lost Children" op 20 mei 2014 door het Beyond Beyond Is Beyond Records werd uitgebracht.
Hun debuut album werd in 2014 door Burger Records op cassette her uitgebracht en dat zelfde jaar verscheen tevens "Mammatus Clouds", dat zowel op cassette (via Sky Lantern Records) als op 12" vinyl (via Cardinal Fuzz Records en Captcha Records) werd uitgebracht.
In 2015 maakte de band 2 split singles en op 13 mei 2016 verscheen de eerste persing van hun album "House In The Tall Grass" in een oplage van 500 stuks op gekleurd vinyl en 1500 stuks zwart vinyl via Guruguru Brain, terwijl er van de tweede uitgave van het album 200 stuks op gekleurd vinyl en 1800 stuks op zwart vinyl werden geperst en tevens verscheen "House In The Tall Grass" als digitale download.
Daarna volgden: "Stone Garden" (LP in een beperkte oplage van 1500 stuks op gekleurd vinyl en als digitale download, 21 april 2017), "Kikagaku Moyo" (her persing als LP zwart vinyl, in een beperkte oplage van 350 stuks op groen gespetterd vinyl en als dd, 21 april 2017), "Masana Temples" (LP op zwart vinyl in een enkele hoes, LP in een beperkte oplage van 2000 stuks op gekleurd vinyl met klaphoes, LP in een beperkte oplage van 1000 stuks op blauw vinyl in een enkele hoes, als CD en als dd, 5 oktober 2018) en op 24 februari 2020 verscheen de 7" single "Gypsy Davey" / "Mushi No Uta" via Sub Pop Records in een beperkte oplage en als dd, gevolgd op 1 mei 2020 door het digitale nummer "Ouchi Time".

Het album "Masana Temples", dat 10 nummers bevat, begint met "Entrance", waarin de band een geweldig instrumentaal Oosters nummer ten gehore brengt, waarbij de hoofdrol voor het sitarspel is en dit wordt gevolgd door "Dripping Sun", een fantastische dansbare uptempo mix van funk en melodische rock, die na 2 minuten over gaat in een rustige pop song en tegen het einde verandert in een stuk progressieve rock.
Daarna volgen "Nazo Nazo", een uitstekende pop song, die in een niet al te hoog tempo gespeeld wordt en melodische invloeden heeft, "Fluffy Kosmisch", een heerlijke vrolijk klinkende dansbare uptempo pop song, die psychedelische invloeden heeft en "Majupose", waarin Kikagaku Moyo een lekker in het gehoor klinkende pop song, die diverse subtiele tempowisselingen heeft.
Dan volgen "Nana", een uptempo song, die dansbaar is, een terugkerend krautrock ritme bevat en Oosterse psychedelische invloeden door het sitarspel heeft , "Orange Peel", een prachtige dromerige song, die in een gemiddeld tempo gespeeld wordt en "Amayadori", een mooi rustig instrumentaal nummer, dat traditionele Japanse invloeden heeft.
Verder hoor ik "Gatherings" en hierin schotelt de band me een schitterende psychedelische pop song voor met invloeden van Toearegs bands als Bombino, die een licht hypnotiserend terugkerend ritme heeft, waarmee de band me in een lichte trance brengt en iets over de helft van de song een tempoversnelling krijgt, waarbij de muziek sterke stonerrock invloeden bevat en "Blanket Song", een prima mix van blues en pop, die in een aanstekelijk terugkerend ritme gespeeld wordt en me in beweging zet.

"Masana Temples" van Kikagaku Moyo staat vol uitstekende nummers, die me geen moment hebben verveelden en wat mij betreft "Gatherings" als uitschieter hebben en ik kan iedere liefhebber van licht psychedelische pop, deze schijf dan ook van harte aanbevelen.(luister naar dit album via de bandcamp link onder de recensie)





maandag 20 februari 2017

Review: Kikagaku Moyo - House In The Tall Grass (Guruguru Brain, 2016) (Psychedelische Rock)

Kikagaku Moyo werd in de zomer van 2012 te Tokyo, Japan, door Tomo Katsurada - sologitaar en zang en Go Kurosawa - drums en zang opgericht en bestaat verder uit: Daoud Popal - sologitaar, Kotsu Guy - basgitaar en Ryu Kurosawa - sitar.
Op 20 augustus 2013 verscheen hun debuut album "Kikagaku Moyo" via Cosmic Eye/Sound Effect Records, waarna "Forest Of Lost Children" op 20 mei 2014 door het Beyond Beyond Is Beyond Records werd uitgebracht.
Hun debuut album werd in 2014 door Burger Records op cassette her uitgebracht en dat zelfde jaar verscheen tevens "Mammatus Clouds", dat zowel op cassette (via Sky Lantern Records) als op 12" vinyl (via Cardinal Fuzz Records en Captcha Records) werd uitgebracht.
In 2015 maakte de band 2 split singles en op 13 mei 2016 verscheen de eerste persing van hun album "House In The Tall Grass" in een oplage van 500 stuks op gekleurd vinyl en 1500 stuks zwart vinyl via Guruguru Brain, terwijl er van de tweede uitgave van het album 200 stuks op gekleurd vinyl en 1800 stuks op zwart vinyl werden geperst en tevens verscheen House In The Tall Grass als digitale download.

Het album, dat 9 nummers bevat, start met "Green Sugar", waarin ik een lekker in het gehoor klinkende psychedelische rock song voorgeschoteld krijg, die een licht hypnotiserend ritme heeft, progressieve rock invloeden bevat en tegen het einde van het nummer heftiger gespeeld wordt.(luister naar dit nummer via de bandcamp link onder de recensie)
Daarna hoor ik "Kogarashi", een heerlijke, opgewekte, mix van folk, psychedelische muziek en progressieve rock, die een aanstekelijk ritme heeft, waardoor ik de neiging krijg om te gaan dansen en gevolgd wordt door "Old Snow, White Sun", een uitstekende licht psychedelische pop song, die een enigszins eentonig ritme heeft, waardoor de muziek licht hypnotiserend werkt.
Dan zet de band me "Melted Crystal" voor en hierin laat Kikagaku Moyo me genieten van een hypnotiserend psychedelisch stukje muziek, dat in een niet al te hoog tempo gespeeld wordt en me in een lichte trance brengt, waarna "Dune" volgt en ik een prima krautrock nummer met hypnotiserend ritme te horen krijg.
In "Silver Owl" laat de band me genieten van een fantastische rustige psychedelische pop song, die kort voor het einde meer fuzz op de gitaar krijgt en iets heftiger wordt en in "Fata Morgana" speelt de band een kort psychedelisch instrumentaal nummer, dat iets meer dan een minuut duurt.
Vervolgens schotelt Kikagaku Moyo me "Trad" voor en mag ik opnieuw genieten van een verrukkelijke rustige psychedelische pop song, die halverwege over gaat in een schitterend stuk progressieve rock, dat in een vrij snel tempo gespeeld wordt en heerlijk gitaar spel bevat, waarna het laatste nummer van het album volgt en "Cardigan Song" getiteld is en daarin zet de band me een schitterende folk song voor, waarop de prachtige zang begeleidt wordt door uitstekend akoestisch gitaar spel.

"House In The Tall Grass" van Kikagaku Moyo bevat 9 fantastische nummers, waarmee de band me van begin tot einde heeft weten te boeien en ik kan dit album dan ook aanraden aan elke liefhebber van psychedelische muziek en van de betere pop.

* De muziek van deze band/artiest is ook regelmatig te beluisteren op maandagavond tussen 20.00 en 22.00 uur (Europese tijd) in het radio programma Carry's Music Machine via www.osuradio.nl




maandag 13 februari 2017

Review: Dhidalah - No Water (Guruguru Brain, 2017) (Stonerrock)

Dhidalah werd in 2007 te Tokyo, Japan, opgericht door Church of Misery sologitarist Ikuma Kawabe, die samen met Wahei Gotoh - basgitaar en Konstantin Miyazaki - drums de band vormt.
De naam van de band komt van de mythologische reus Daidarabotchi, waarvan men geloofde, dat hij enorme bergen en landen creëerde.
Op 11 januari 2015 bracht de band hun debuut demo "Adamskii" uit als digitale download en 27 januari 2017 verscheen "No Water" eveneens als digitale download, maar ook in een beperkte oplage van 300 stuks op gekleurd 10" vinyl via het Guruguru Brain Records label.

Het album bevat 2 nummers, waarvan "GRB" het eerste is en daarin hoor ik de band een schitterend rustig psychedelisch begin spelen, dat na korte tijd over gaat in een geweldige snelle swingende mix van stoner en heavy rock, die in de stijl van jaren 70 bands als Jimi Hendrix Experience en Blue Cheer gespeeld wordt en tevens spacerock invloeden heeft.(luister naar dit nummer via de youtube link onder de recensie)
In "No Water" laat Dhidalah me genieten van een swingend licht hypnotiserend ritme, dat na enkele minuten verandert en ik een heftig stonerrock nummer te horen krijg, waarin het tempo gemiddeld is en de muziek eentonig, om kort onderbroken te worden door een stukje psychedelische muziek, dat al snel verandert, waarna de band verder gaat met het maken van hun geweldige stonerrock, die in een niet al te hoog dreigend tempo gespeeld wordt.

"No Water" van Dhidalah bevat 2 heerlijke stoner nummers, waar ik ten volle van genoten heb en bij de liefhebbers van deze muziek soort zeker in de smaak zullen vallen.

* De muziek van deze band/artiest is ook regelmatig te beluisteren op maandagavond tussen 20.00 en 22.00 uur (Europese tijd) in het radio programma Carry's Music Machine via www.osuradio.nl




maandag 6 februari 2017

Review: Prairie WWWW - Wu-Hai (Guruguru Brain, 2016) (Experimenteel / Tribal Drums)

Prairie WWWW is een experimentele folk band uit Taipei, Taiwan, die in 2010 is opgericht en uit 5 bandleden bestaat.
De band bracht 25 november 2010 hun debuut album "Enter The Void" als digitale download uit, dat 12 december 2013 gevolgd werd door de digitale download "Sunrise", waarna op 25 juli 2015 "Soil" volgde.
Dit album werd in eigen beheer als CD, die een kartonnen hoes met poster (37cmx25cm) bevat en als digitale download uitgebracht.
Op 28 juni 2016 verscheen hun volgende album, getiteld "Wu-Hai" via het Lonely God Records als cassette en op 5 augustus 2016 via Guruguru Brain in een beperkte oplage van 200 stuks op gekleurd vinyl en 300 stuks op zwart vinyl en tevens als CD en als digitale download.

Het album, dat 5 nummers bevat, start met "Shapeless Beast", waarin ik de band een zwaar indringend experimenteel stuk muziek hoor maken, dat in een traag tempo gespeeld wordt, waarna "Moon" volgt en ik een schitterend hypnotiserend drums ritme voorgeschoteld krijg, dat door zang, synthesizer, fluit en gitaar begeleid wordt, waardoor er een fantastisch stuk muziek ontstaat.
Daarna hoor ik "Eyewood", een heerlijke dansbare mix van tribal drums en dance, die swingt als een trein, waardoor stil blijven zitten niet aan de orde is.
Dan zet Prairie WWWW me "Callous" voor en krijg ik een zeer experimenteel nummer te horen, waarin elektronische geluiden de hoofdmoot vormen.
Het laatste nummer heet "Wu-Hai" en daarin laat de band me bijna 12 minuten genieten van een traag startende experimentele mix van drums, synthesizer, gitaar en bamboe stokken, die na enkele minuten van tempo en ritme verandert en ik een verrukkelijke hypnotiserende song te horen krijg, waarmee de band me in een lichte trance brengt. (luister naar dit nummer via de youtube link onder de recensie)

"Wu-Hai" van Prairie WWWW is een uitstekend album, waar ik van begin tot einde van heb genoten en ik kan iedere muziek liefhebber aanraden, deze schijf eens te gaan beluisteren om misschien wel tot dezelfde conclusie te komen als ik: Geweldig!

* De muziek van deze band/artiest is ook regelmatig te beluisteren op maandagavond tussen 20.00 en 22.00 uur (Europese tijd) in het radio programma Carry's Music Machine via www.osuradio.nl