Posts tonen met het label High Noon Records. Alle posts tonen
Posts tonen met het label High Noon Records. Alle posts tonen

zondag 3 november 2019

Review: Curt Boettcher & Friends - Looking For The Sun (High Noon Records, 2019) (Pop)

Het compilatie album "Looking For The Sun" staat ook bekend als "The Lost Productions Of Curt Boettcher & Friends" en bevat 21 nummers, die in de jaren 60 zijn geproduceerd door Curt Boettcher.
De meeste van deze nummers zijn alleen op single verschenen en niet meer verkrijgbaar, sinds ze uitgebracht zijn.
High Noon brengt ze op 25 oktober 2019 als CD, digitale download en LP uit, waarbij vermeldenswaardig is, dat de LP slechts 18 nummers bevat, terwijl er op de CD en digitale download 21 staan.
De CD, waar 11 artiesten/bands op staan, bevat bijdragen van Glen Campbell, David Gates, Gary Usher en Keith Olsen en elk van de nummers bevat een bijdrage van Curt Boettcher, die als producer, muzikant, of beide aan de plaat meewerkt.

De CD start met "You Were Near Me" uit 1967 van Cindy Malone en hierin zet ze me een mooie pop song voor, die enkele subtiele tempowisselingen heeft en invloeden uit de psychedelische pop bevat, terwijl er ook een terugkerend ritme in de muziek zit (luister naar dit nummer via da youtube link onder de recensie) en dit nummer wordt gevolgd door "Take Back Your Mind" (1967) van Ray Whitley, een pop song, die in een gemiddeld tempo gespeeld wordt en het door Curt Boettcher geschreven en meegezongen "Milk And Honey" (1966) van Summer's Children, waarin de band een prachtige song ten gehore brengen, die een aanstekelijk dansbaar ritme en hoog meezing gehalte heeft.
Daarna volgen The Bootiques met "Did You Get Your Fun" (1966), een aanstekelijke meezinger, die zeer dansbaar is, "Enamorado"(1967) van Keith Colley, waarin David Gates (Bread) en Glen Campbell meespelen en hierin krijg ik een Spaanstalige song voorgezet met een aanstekelijk ritme en "Shame Shame" (1966), eveneens van Keith Colley, een heerlijke pop song, die in de stijl zit van de muziek van Gene Pitney.
In "I Didn't Ever More" (1966) van Jonathan Moore krijg ik een prima pop te horen, in "Shadows And Reflexions" (1967) van Eddie Hodges, die in 1961 een hit had met "I'm Gonna Knock On Your Door", is dat een prachtige rustig licht psychedelische pop song, in "My Heart Cries Out" (1966) van Action Unlimited hoor ik een prima pop song, die in een gemiddeld tempo gespeeld wordt en in "Thinking To Myself" (1966), eveneens van Action Unlimited krijg ik een schitterende aanstekelijke pop song voorgeschoteld, waar een dansbaar ritme en een hoog meezing gehalte in zit.
Dan volgen er 2 nummers van Ray Whitley, getiteld "Here Tody, Gone Tomorrow" (1967), waarin hij een lekker in het gehoor klinkende pop song, die in een gemiddeld tempo gespeeld wordt en "Lorraine" (1966), een uitstekende pop song, die net als het vorige nummer in een gemiddeld tempo gespeeld wordt.
Vervolgens speelt Jonathan Moore "London Bridge" (1966) en daarin krijg ik een swingende mix van kinderliedjes, folk en beat voorgezet, die een aanstekelijk meezing ritme heeft en gevolgd wordt door 2 nummers van Sandy, waarvan "The Best Thing" (1967) de eerste is en hierin speelt ze een popsong met lichte soul  invloeden en "All I Really Have Is A Memory", een prachtige song met licht psychedelische invloeden en orkestrale begeleiding.
"Mr. Man Of The World" (1966) van The Bootiques is een mooie rustige pop song, Gordon Alexander zingt 3 nummers: "Looking For The Sun" (1968), een verrukkelijke, vrij rustige, licht progressieve pop song, "Miss Mary"(1968), een aanstekelijke pop song met licht psychedelische invloeden en "Windy Wednesday"(1968), een heerlijke aanstekelijke pop song, die in een gemiddeld tempo gespeeld wordt en aanzet tot meezingen.
Verder volgen 2 nummers van Sagittarius, waarvan "Another Time"(1967), dat door Curt Boettcher gezongen wordt, de eerste is en hierin hoor ik de band een rustige pop song spelen, waarna het laatste nummer van de CD volgt en de band "Pisces"(1968) ten gehore brengt en me laat genieten van een fantastisch instrumentaal psychedelisch nummer, die lichte Oosterse invloeden heeft.

"Looking For The Sun" van Curt Boettcher & Friends geeft een uitstekend tijdbeeld van Amerika van eind jaren 60, hoewel de meeste muziek van het album niet de psychedelische periode weergeeft en alleen "Pisces" hiervan een voorbeeld is, maar desondanks kan ik deze schijf toch zeer aanraden aan liefhebbers van de jaren 60.





maandag 21 november 2016

Review: Marvin Gardens - 1968 (High Noon Records, 2016) (Poprock / Folk)

Marvin Gardens was een band uit San Francisco, die een eigen unieke stijl muziek maakte, die het midden hield tussen 50's en 60' garagerock en folk en in 1966 op Lowell High School door 4 vrienden werd opgericht.
De band, die, nadat in 1967 Carol Duke bij de band kwam, bestond uit: Carol Duke - zang en sologitaar, Fred Waxler - sologitaar en klarinet, Michael Lindner - basgitaar, Tim Hazen - Farisa en Hammond orgel, piano, sologitaar, zang en mandoline en Dave Ray Costuros - drums, zang en trompet, bracht een 7" EP in zeer beperkte oplage van 100 stuks uit, terwijl er ook live opnamen gemaakt werden tijdens het optreden in de legendarische Matrix club te San Francisco in 1968.
Op 18 november 2016 bracht het High Noon Records label 7 studio plus 12 live opnamen in een CD digipack inclusief een 32 pagina's tellend boekwerkje uit en tevens verschenen er 14 van de 19 opnamen op LP plus een download kaart voor 5 exclusieve bonus nummers en een 24 pagina's tellend boekje op tijdschrift formaat, maar ook is het album als digitale download verkrijgbaar.

Het album start met het door Bob Dylan geschreven "Down the Line" en daarin hoor ik de band een lekker in het gehoor klinkende licht psychedelische rock song spelen, die folk invloeden heeft (luister naar dit nummer via de youtube link onder de recensie) en dit nummer wordt gevolgd door "Titanic", een swingende mix van country en skiffle, die me in beweging brengt.
Daarna zet de band me "Close the Door Lightly" voor en krijg ik een mooie rustige country song te horen, waarna de 4 nummers van de EP volgen, waarvan "Duncan And Brady" de eerste is, die op de EP "Been On The Job Too Long" heet en dit is een lekker in het gehoor klinkende swingende pop song, waar licht psychedelische elementen in zitten.
Het volgende nummer heet "97 Men" en daarin brengt de band een swingende opgewekte pop song ten gehore, waarbij de muziek me doet denken aan die van Country Joe & The Fish en deze wordt gevolgd door "Whips And Leathers", een heerlijke licht psychedelische pop song met enkele prima tempowisselingen en "Down The Line", waarin de band een langzamere uitvoering van dit nummer speelt, dat tevens een meer progressief en heftiger orgelspel heeft.
Vervolgens krijg ik de live opnamen te horen, die beginnen met "Larry Welz Dedication", een korte aankondiging voor het volgende nummer, dat "Gloryland" heet en een religieuze pop song is, waarin de band me hun swingende versie van "Glory, Glory Hallelujah" voorzet.
In "I Know You Rider" krijg ik een uitstekende dansbare progressieve pop song te horen en in "Baltimore Oriole" laat Marvin Gardens me genieten van een schitterende rustig startende licht psychedelische pop song, die na enkele minuten verandert in een geweldige swingende progressieve rock song met licht jazz invloeden, om daarna terug te keren naar het rustige tempo, waar ook blues invloeden in te horen zijn.
Dan schotelt de band me "Titanic" voor en hoor ik weer die schitterende mix van country en skiffle muziek, die swingt als een trein en in "Richland Woman Blues" krijg ik een dansbare mix van country en blues voorgezet.
Daarna speelt de band "Duncan And Brady", die net als de studio opname swingt en licht psychedelische elementen heeft, waarna "The Whisper Song" volgt en ik een swingende pop song te horen krijg, waar humor en cabaret elementen in zitten.
Verder zet de band me "Ananias" voor, een fantastische religieuze progressieve blues song, die rustig start, maar gaandeweg meer vaart krijgt en "97 Men", een swingende opgewekte pop song met diverse tempowisselingen.
In "Have A Drink On Me" laat de band me een vrolijk klinkende humoristische pop song horen, waar ook theater elementen in zitten en in "Good Night Ladies" speelt de band nogmaals een humoristische cabaret song.

"1968" van Marvin Gardens is een lekker in het gehoor klinkend album en geeft een uitstekend beeld weer, hoe de muziek in die periode te San Francisco was en ik kan iedere liefhebber van jaren 60 muziek dan ook aanraden, dit album eens te gaan beluisteren.