Review: Les Rivals - Les Rivals (Casbah Records, 2014) (Garagerock)

Les Rivals is een band uit Parijs, Frankrijk, die bestaat uit: Matthew Lister - zang, Hervé Lefèvre - sologitaar, Samuel Levasseur - basgitaar, Clément Hering - orgel en zang en Dom Karsenti - drums.
De band bracht in augustus 2010 hun debuut single "Take You Out" / "Girls"  via Close Up Records uit, die vooraf werd gegaan door de demo "We Did It To Ourselfs" / "The Gutter" / "Who Are You?" en gevolgd werd door de single "SugarBabies" / "Fruitcake",  die in november 2012 via het Mauvaise Foi Records label uit kwam.
De opnamen voor hun eerste LP begonnen in het voorjaar van 2013 en duurden tot de zomer van dat jaar, waarna Casbah Records het album, dat alleen op vinyl te koop is, in april 2014, uitbracht.
Aan de LP werkt een scala van gastmuzikanten mee, waaronder: Géraldien Chemin - dwarsfluit, Marielle Chatain - saxofoon, Olivier Mislet - trompet, Nelson Silva - trombone, Kik - mondharmonica, Mathieu Karsenti - percussie, Léo Poumay - sitar en Margot - hobo.

Het album "Les Rivals" bevat 11 nummers, waarvan "Police Station" de eerste is en hierin hoor ik de band een schitterende uptempo psychedelische garagerock song spelen, die invloeden kent van het Rolling Stones album "Their Satanic Majesties Request".
Daarna krijg ik "Falling From The Shelter" te horen, waarin de band een uistekende beat song ten gehore brengt, waarin ook garagerock invloeden in zitten.
Dan hoor ik "Glory Days", een heerlijke swingende pop song, waarin de muziek me lichtelijk aan die van The Stranglers doet denken, waarna ik "Hole In My Heart" te horen krijg, dat met een startende brommer begint en ook in deze fantastische snelle punkrock song laat de band me vermoeden, sterk door de muziek van The Stranglers beïnvloed te zijn.
Ook invloeden uit de blues zijn te horen en wel in "In My Bed", waar verder garagerock en psychedelische muziek in te horen is en in "Take Me For A Ride" laat de band me genieten van een geweldige licht psychedelische pop song, waarin subtiel gebruik is gemaakt van de sitar en hier naar luisterend hoor ik ook de invloed van The Beatles in de muziek terug. (luister naar dit nummer via de youtube link onder de recensie)
Kant 2 begint met "She Don't Care", waarin de band verder gaat met het spelen van heerlijke swingende pop muziek met sixties invloeden en in "Sunshine" krijg ik een vrij commercieel klinkende pop song te horen, die tot dansen aan zet en in dit nummer wordt gebruik gemaakt van een blazerssectie.
Vervolgens hoor ik de band een lekker klinkende pop song spelen, waarin licht psychedelische en progressieve rock invloeden in zitten, getiteld "The Park".
"Pretty Music" klinkt me, zoals de titel al doet vermoeden, als prettige muziek in mijn oren en hier hoor ik de band een schitterende mix van pop en garagerock in een swingend jasje spelen.
Het laatste nummer van de LP heet "Halfway There" en hierin keert de band terug naar het psychedelische spel van de A-kant en in dit nummer krijg ik een waanzinnig goede licht hypnotiserende psychedelische pop song te horen, waarmee de band me volledig in de ban van hun muziek weet te krijgen.

De debuut LP van The Rivals staat vol fantastische songs, waarin de band zich vooral door de muziek van de jaren 60 bands heeft laten beïnvloeden en ik kan iedere liefhebber van dit genre dan ook aanraden, dit album eens te gaan beluisteren, om tot dezelfde conclusie te komen als ik: Schitterend!

Review: Tor-Peders - Brev Fran Ederstorp (Fruits De Mer, 2014) (Progressieve Rock)

Tor-Peders is een band uit Ederstorp, Zweden, die rond 2007 werd opgericht en bestaat uit: Jonas Redmo - sologitaar, Tobias Resch - basgitaar, Kg West - orgel en Johan Efraimsson - drums.
De band, die onder de naam TorPeders Kapell optrad, liet zich muzikaal beïnvloeden door onder andere: Kebnekajse, Link Wray, The Ventures, Santana, George Martin, The Who, Davie Allan & The Arrows en andere bands, nam in 2008 hun debuut single op, die via het eigen Mandarin label werd uitgebracht.
Nadat Johan Efraimsson de band had verlaten en vervangen werd door Johan Svedmyr, leidde dat tot het schrijven van meer nummers, die de band in het voorjaar van 2011 in de repetitie ruimte van Brev Fran Ederstorp verder uitwerkte.
Helaas zouden de nummers toen niet verschijnen, want in augustus 2011 kwam Jonas Redmo om het leven, doordat hij werd doodgereden tijdens het oversteken van de weg.
De resterende bandleden besloten de LP niet uit te brengen, ondanks het feit, dat Jonas enkele weken voor zijn overlijden contact daar over had gehad met Keith van Fruits De Mer Records.
Doordat Keith opnieuw in contact kwam met Johan Svedmyr kwam het balletje echter weer aan het rollen en er werd alsnog besloten de LP inclusief een 7" bonus single uit te brengen in een gelimiteerde oplage, die op doorzichtig vinyl is geperst.

De LP bevat 6 instrumentale nummers, waarvan de eerste "Aye Makami" heet en hierin hoor ik de band in een vrij hoog tempo een heerlijk stukje surf spelen, dat gemengd met progressieve symfonische rock een schitterende mix op levert.
Het volgende nummer heet "Tema Ett (Theme One)" en ook nu krijg ik een lekker in het gehoor klinkend stuk symfonische rock te horen, waarin enkele bekende klanken zitten, onder andere een stukje van "See Me Feel Me" van The Who. (luister naar het grootste gedeelte van dit nummer via de youtube link onder de recensie)
Daarna schotelt de band me "Smafaglars Varn" voor, waarin de bad een fantastisch licht psychedelisch progressief rock nummer speelt, dat gevolgd wordt door "Islossning I C-Moll" en daarin laat Tor-Peders me een swingend progressief rock nummer horen, waarbij het onmogelijk is stil te blijven zitten.
Dan hoor ik het langste nummer van de LP, getiteld "Incident Vid Domsted", dat bijna 11 minuten duurt, een licht hypnotiserend ritme bevat, in een gemiddeld tempo gespeeld wordt en uiterst psychedelisch klinkt.
Vervolgens krijg ik het laatste nummer van het album te horen: "Sinnet Rinner" en hierin laat de band me opnieuw genieten van een geweldig lekker klinkend progressief rock nummer, dat tegen het einde toe experimenteel wordt.
De A-kant van de single heet "Signed Tp" en daarin hoor ik een uitstekend progressief rock nummer in een vrij rustig tempo gespeeld worden, dat aan het einde een stukje heftiger wordt.
"L'esprit D'escaliere" is de achterkant hiervan en ook dit is een schitterend stukje progressieve rock, dat in een niet al te hoog tempo gespeeld wordt en me doet denken aan de muziek van begin jaren 70, zoals die toen door de progressieve rock bands gespeeld werd.

Ik vind de LP plus de single van Tor-Peders een genot om naar te luisteren en kan deze daarom van harte aanraden aan iedere liefhebber van progressieve rock.

Review: Three Dimensional Tanx - I Am Go (Sunstone Records, 2014) (Psychedelische Garagerock)

Three Dimensional Tanx, die na enkele bezettingswisselingen bestaat uit: Spacey, Loz, Sean, Richard en Pete, komt uit Lancaster en Manchester, Engeland en werd in 2004 opgericht.
De band speelde in die 10 jaar na oprichting onder andere met White Hills, Gnod, The Cosmic Dead, Lucid Dreams, Helicon, Trembling Bells en andere Britse psychedelische bands en als begeleidings-band van krautrock legende Damo Suzuki, maar ook trad de band op met Linder tijdens Tate Britain en speelde op dekunst expositie van Spaceman 3.
Hun single "I Am Go", uit 2014, is in een beperkte oplage van 300 stuks op 7" vinyl uitgebracht door het Sunstone Records label en daarvan worden er 150 tijdens optredens verkocht.

De A-kant "I Am Go" is een, 2 minuten durende, heerlijk klinkende psychedelische garagerock song, die in een hoog tempo gespeeld wordt, waarbij het psychedelische effect door het orgel gecreëerd wordt. (luister naar dit nummer via de youtube link onder de recensie)
De andere kant van de single heet "Loose Id Syd" en hierin hoor ik de band een fantastische swingende uptempo garagerock song spelen, die me lichtelijk aan bands als The MC5 en The Stooges doet denken en net als de A-kant lekker psychedelisch klinkt.

Three Dimensional Tanx heeft me met de single "I Am Go" volledig weten te overtuigen van hun muzikale talent en ik kijk dan ook reikhalzend uit naar een album van deze geweldige band.

Review: Qoph - Glancing Madly Backwards (Transubstans, 2014) (Progressieve Rock)

Qoph begon eind jaren 90 als een van de pioniers van de Zweedse stoner rock scene, waarbij hun optredens, die "Psychedelic Evenings" werden genoemd, in de legendarische Studion te Stockholm keer op keer uitverkocht waren.
In 1998 bracht de band hun debuut CD "Kalejdoskopiska Aktiviteter" via het Record Heaven label uit, die, ondanks dat de teksten in het Zweeds gezongen werden, internationale erkenning voor de band opleverde.
Nadat de band in 2000 de EP "Än Lyser Mänen" begon Qoph hun teksten in het Engels te schrijven en een heavier geluid te produceren.
Op hun in 2004 uitgebrachte CD "Pyrola", die alleen in Zweden, Duitsland en Japan verscheen, speelden diverse gast muzikanten mee, zoals Mats Öberg (Mats/Morgan), Nicklas Barker (Anekdoten) en Joakim Svalberg (Opeth, Yngwie Malmsteen).
Na een stilte van 8 jaar, waarin alleen op festivals in Europa en Amerika werd opgetreden, bracht de band, die bestaat uit: Rustan Geschwind - zang, Filip Norman - sologitaar, Patrik Persson - basgitaar en Federico De Costa - drums, in 2012 hun derde volledige CD uit, getiteld "Freaks", waarop 9 Engelstalige nummers staan.
Hun nieuwe album "Glancing Madly Backwards", dat via het Transubstans label uitgebracht is, bestaat uit een verzameling van alternatieve versies en onuitgebrachte nummers uit de periode 1998-2013.

Van de 10 nummers, die op het album staan: is "Resh" de eerste en hierin hoor ik de band een heerlijk swingende rock song spelen, die gevolgd wordt door "Metamorphosis", waarin de band me een lekker in het gehoor klinkend instrumentaal rock nummer voorschotelt, waarin ook lichte blues invloeden zitten.
In "Anticipations" laat Qoph me een geweldige progressieve rock song horen, met wisselende tempo's die swingt en in "Will The Sun Be Back Tomorrow" hoor ik eveneens een fantastisch stukje progressieve rock met enkele prima tempowisselingen.
Het langste nummer van het album, dat bijna 19 minuten duurt, heet "Kalejdoskopska Aktiviteter" en daarin laat de band me genieten van een schitterend progressief instrumentaal rock nummer, waarin invloeden uit jazz en wisselende tempo's en ritmes zitten en dit nummer behoort tot één van de beste progressieve rock nummers, die ik ken.
Daarna volgt "Rastlös", een heftige hardrock song, die een aanstekelijk ritme bevat en gevolgd wordt door "Herr Qophs Villfarelser", dat een rustig begin heeft, dat over gaat in een gemiddeld tempo met een licht hypnotiserend ritme.
Met "Dansar Galet Bakât", een cover van "Dancing Madly Backwards" van Captain Beyond,  laat de band me een heerlijke swingende mix van jazz, progressieve rock en hardrock horen (luister naar dit nummer via de youtube link onder de recensie) en "Ögonblick" is een progressieve rock song met diverse tempowisselingen, waarin opnieuw jazz invloeden zitten, maar ook zijn invloeden uit de blues en psychedelische rock hoorbaar.
Het laatste nummer van het album heet "Förförande Rädsla" en daarin hoor ik de band met een stukje jazz beginnen in een langzaam tempo, waarna Qoph al snel overschakelt naar een stevige progressieve rock song, waarin ook de jazz is verweven en doordat daar enkele uitstekende tempowisselingen in zitten, weet de band de muziek tot het einde toe lekker spannend te houden.

Ik vind "Glancing Madly Backwards" een schitterende CD, die het beste van Qoph laat horen en deze is het aanschaffen meer dan waard, een dikke aanrader dus.

Review: Tír Na Nóg - I Have Known Love (Fruits De Mer, 2014) (Folk)

De band Tír Na Nóg (land van eeuwige jeugd) ontstond in 1969 te Dublin, Ierland, toen het duo Sonny Condell - gitaar en Leo O'Kelly - gitaar ging samen spelen.
Na enige tijd samen gespeeld te hebben ging het duo de studio in om diverse eigen songs plus enkele covers van onder andere Donovan, Bob Dylan, Leonard Cohen en Simon And Garfunkel, als hun demo op te nemen.
Ook speelden ze deze nummers live, maar het zou tot 1999 duren voordat deze te horen waren via de CD "In The Morning".
In mei 1970 kwamen Sonny en Leo in Londen terecht, waar ze bij een vriendin onderdak vonden en een opname technicus vonden, die hen gratis gebruik liet maken van de West End jingle studio om een nieuwe demo op te nemen.
Ze gingen met hun nieuwe demo naar Island Records, maar die weigerde de band een contract, waarna ze bij het Chrysalis label meer succes hadden.
Chrysalis bood ze, na het zien van het duo (imago speelde ook een grote rol) en beluisteren van hun muziek, onmiddellijk een contract aan.
Tír Na Nóg begon in folk clubs in Londen op te treden, waar ze al snel een gedegen reputatie op bouwden, terwijl Chrysalis grotere concerten  rond Groot Brittannië en in het buitenland voor ze organiseerde.
In oktober dat jaar speelden ze in the Royal Albert Hall met Jethro Tull, als deel van een Britse en Europese tournee en ook verscheen dat jaar hun debuut single "I'm Happy To Be (On This Mountain)" / "Let My Love Grow" via het Chryslais label, die in de onderste regionen van de hitparade terecht kwam.
Het duo speelde in de jaren er na onder andere met Richard and Linda Thompson, Supertramp, Jasper Carrott, Procul Harum, The Who, The Velvet Underground, Hawkwind, Elton John, Roxy Music, T.Rex en Cat Stevens, om er maar enkelen te noemen.
Vervolgens verscheen het nummer "Our Love Will Not Decay" op de 2LP "El Pea", die via Island Records verscheen met daarop verder nog Jethro Tull, Nick Drake, Traffic, Emerson, Lake & Palmer, The Incredible String Band, Cat Stevens, Fairport Connvention en anderen. 
Enkele maanden later bracht Chrysalis het eerste album van Tír Na Nóg met gelijknamige titel uit, die in de Livingstone Studios te Barnet was opgenomen en geproduceerd was door de legendarische folk producer Bill Leader.
Melody Maker was zo verrukt door de muziek van de band, dat ze het tot album van de maand bombardeerden, waarna diverse radio stations hen uitnodigden.
Daaronder waren optredens bij John Peel en Alan Freeman, maar ook bij Bob Harris en Kid Jensen.
Sonny en Leo gingen opnieuw de studios in om nieuw materiaal op te nemen en deze keer deden ze dat in de Morgan Studios te Willesden, waar ze Paul McCartney tegen het lijf liepen, die in dezelfde studio's bezig was met de opnamen van een Wings LP en ook Cat Stevens, waar ze recentelijk mee hadden getoerd, was daar bezig zijn album "Catch Bull at Four" op te nemen.
Het duo nam hun LP "A Tear and a Smile" op, die in 1972 uitgebracht werd, met behulp van Larry Steele en Barry De Souza, die de aanvullende instrumenten bespeelden en in 1972 verschenen ook de singles "Bluebottle Stew" / "Come and See the Show" en "The Lady I Love" / "Heidi".
Hun derde album "Strong in the Sun", die door Procul Harum organist Matthew Fisher was geproduceerd, verscheen in 1973, evenals hun volgende single "Strong in the Sun" / "The Mountain and I".
Het was de bedoeling dat Paul McCartney hun nieuwe single "Spotlight", waarop Mike Giles drums speelde, zou gaan producen, maar deze werd nooit uitgebracht.
Nadat hun label Chrysalis de band in 1974 onverschillig behandelde, keerden Sonny en Leo terug naar Ierland, waar ieder zijn eigen weg ging en de band dus ophield te bestaan.
In 1985 werd de band opnieuw opgericht en kwam de single "Love Is Like a Violin" / "Daisy Lady" via hun eigen Tír Na Nóg label uit.
Daarna verschenen de live albums "Hibernian" (2000) een live optreden te Birmingham uit 1995, "Spotlight" (2001) met nummers van de originele John Peel radio sessies uit 1972/1973 en "Live at Sirius" (2010) opgenomen in de Sirius Arts Centre in Cobh te Cork, maar ook verscheen de dubbel LP "A Tear and a Smile" / "Strong in the Sun" in 2004 op de markt.
Het Fruits De Mer label brengt op 31 mei 2014 hun nieuwste uitgave op de markt in de vorm van een 7" EP, die in een gelimiteerde oplage op gekleurd vinyl zal verschijnen.

De EP bevat 4 songs, die speciaal voor de uitgave opgenomen zijn en daarvan is "I Have Known Love", een cover van een nummer van Silver Apples, de eerste.
Het nummer is een lekker in het gehoor klinkende folk song, waarin een sterke melodielijn zit en een uitstekende samenzang bevat.
Het volgende nummer heet "You In Yellow" en hierin laat het duo me een schitterende rustige folk song horen, geschreven door Sonny, waarin het subtiele vioolspel een hoofdrol heeft en deze wordt gevolgd door het eveneens door Sonny geschreven "The Angelus", waarin de band een fantastisch klinkende folk song speelt met een licht hypnotiserend ritme en meerstemmige zang en ook in deze song speelt de viool een belangrijke rol.
Daarna krijg ik "I Pick Up Birds" te horen, een door Leo geschreven song, die over een ware gebeurtenis gaat en ook dit is een lekker in het gehoor klinkende song, waarin een aanstekelijk ritme zit.
De promo bevat nog een door Sonny in zijn jeugd geschreven song, die niet op de EP paste, getiteld "Andrea" en hierin hoor ik sterke zang gecombineerd met prima gitaarspel, waarin een licht Zuid Amerikaans ritme zit. (luister naar dit nummer via de youtube link onder de recensie)

De EP "I Have Known Love" is voor mij een welkome hernieuwde kennismaking met Tír Na Nóg waarbij de songs van de EP als van ouds klinken, oftewel prachtig en zijn aan te raden aan elke liefhebber van zowel singer/songwriter als folk muziek.

Review: La Piramide Di Sangue - Sette (Boring Machine Records / Sounds Of Cobra, 2014) (Psychedelische Rock)

La Piramide Di Sangue is een muziek ensemble uit Turijn, Italië, dat ontstaan is na het uitbrengen van de eerste solocassette van klarinet speler, percussionist Gianni Giublena Rosacroce, die een mix maakte van midden oosterse muziek en mediterraanse folklore.
De muziek van de band, die tegenwoordig uit 7 mensen bestaat, wordt gespeeld op twee gitaren, twee basgitaren, een klarinet, een synthesizer, diverse effecten, drums en percussie.
De band bracht in juli 2012 hun LP "Tebe" via het Turijnse Boring Machine Records label in samenwerking met het Sound Of Cobra label uit Berlijn, in een gelimiteerde oplage van 500 stuks rood vinyl uit, gevolgd in dat zelfde jaar door een tweede persing, die in een oplage van 200 stuks op zwart vinyl verscheen.
Hun nieuwe LP "Sette" is opnieuw een samenwerkings-project tussen Sound Of Cobra en Boring Machine Records geworden en is in april 2014 verschenen in een gelimiteerde editie van 600 exemplaren, die op 180 gram vinyl geperst zijn. (luister naar de teaser van dit album via de youtube link onder de recensie)

"Sette" bevat 7 nummers, waarvan de eerste "Baciati Dall' Acido" heet en hierin krijg ik een heerlijke instrumentale mix voorgeschoteld van Arabische drones, psychedelische rock en elektrische akoestische folk, die een hypnotiserend ritme bevat, waardoor ik al snel in een lichte trance kom, totdat de band plotseling een sneller tempo gaat spelen en de muziek heftiger wordt.
Het volgende nummer heet "Jetem" en hierin laat de band me genieten van een mix van spacerock, psychedelische rock en Arabische drones, die in een vrij hoog tempo gespeeld wordt en gevolgd wordt door "Non E' Mia E' Non Di Dio", waarin ik de band een geweldig swingend hypnotiserend psychedelisch instrumentaal rock nummer hoor spelen.
In "Aperti Alle Sette" schotelt de band me opnieuw een fantastisch swingend psychedelisch rock nummer voor, waarin folk invloeden de overhand hebben en het onmogelijk is om niet met de muziek mee te bewegen.
"Reggio Galassia" begint met mysterieuze spirituele Oosterse klanken, die me doen denken aan "Sprookjes van 1000 en 1 nacht" en "Ali Baba en de 40 rovers" en vergezeld gaan van een hypnotiserend drums ritme, waardoor ik wederom in een trance kom, totdat de band besluit om het roer om te gooien en een stuk experimenteler te gaan spelen, om vervolgens terug te keren naar het hypnotiserende ritme.
Daarna hoor ik "Esoterica Porta Palazzo", waarin de band een schitterende mix maakt van Arabische drones en psychedelische rock, die me ook nu weer aan zet met de muziek mee te bewegen en me in een lichte trance brengt.
Het laatste nummer van de LP heet "La Guerra Non Finira'" en hierin krijg ik een geweldig psychedelisch rock nummer te horen, dat een dansbaar ritme heeft en enkele uitstekende tempowisselingen bevat, waarmee de band me van begin tot eind in de greep heeft.

De LP "Sette" van La Piramide Di Sangue is een genot om te beluisteren en staat vol fantastische psychedelische hypnotiserende muziek, die elke liefhebber van psychedelische muziek minstens één keer beluisterd moet hebben, om tot dezelfde conclusie te komen als ik en ik kan iedereen deze schitterende plaat dan dus ook van harte aan bevelen.

Review: Balduin - The Glamour Forest EP (Sunstone Records, 2013) (Psychedelische Pop)

Balduin werd in december 1978 te Bern, Zwitserland geboren, schreef als 8 jarige zijn eerste song, is multi-instrumentalist en besloot als één-man's band op te treden onder de naam Creative Cookery .
Hij brengt zijn muziek (LP's en EP's) sinds 2001 uit via diverse labels, zoals Crippled Dick Hot Wax, Everest Records, Buro Destruct en via zijn eigen Balduin label.
Zijn nieuwe plaat "The Glamour Forest EP", die via Sunstone Records uitgebracht werd, is zijn dertiende uitgave en de opvolger van de in 2012 verschenen single "My Love Soon".

De 45 toeren vinyl EP, die in een gelimiteerde oplage van 300 stuks is verschenen, bevat 4 songs, waarvan "Mirror Mirror" de eerste is en hierin krijg ik een schitterende vrolijke uptempo psychedelische pop song te horen, die me doet denken aan de muziek Big Boy Pete uit Engeland, die in de jaren 60 en 70 actief was. (luister naar een gedeelte van dit nummer via de youtube link onder de recensie)
Het tweede nummer van de A-kant heet "Hole In The Sky" en hierin krijg ik opnieuw een fantastische psychedelische pop song te horen, waarin Balduin me mee terug naar de jaren 60 neemt.
Kant B start met "Jabberwock", een geweldige psychedelische pop song, waar ik met volle teugen van geniet en als ik niet beter wist, zou ik denken naar onuitgebracht psychedelisch materiaal van Pete Miller, alias Big Boy Pete uit Norwich, Engeland, te luisteren.
Het laatste nummer van de EP heet "Waves Stars and Moon" en dit is een prachtige rustige licht psychedelische pop song met schitterende zang, waarmee de plaat op waardige wijze wordt afgesloten.
"The Glamour Forest EP" van Balduin bevat 4 songs van grote klasse, die ik iedere liefhebber van psychedelische en zestiger jaren muziek van harte kan aanraden.