Review: Simon Steensland - A Farewell To Brains (Transubstans, 2018) (Rock In Opposition)

Multi-instrumentalist Simon Steensland uit Zweden maakte in 1994 zijn debuut album "The Simon Lonesome Combat Ensemble", dat via Musea Parallele op CD verscheen.
Vervolgens werden de volgende albums uitgebracht: "The Zombie Hunter" (CD, Ad Perpetuam Memoriam, 1995), "Under Öknar [Rankö Rednu]" met Sten Sandell (CD, Ultimate Audio Entertainment, 1996), "Led Circus" (CD, Ultimate Audio Entertainment, 1999), "The Phantom Of The Theatre" (CD, Ultimate Audio Entertainment, 2001), "Fat Again" (CD, AltrOck, 2009), "A Farewell To Brains" (CD, AltrOck 2015) en "25 Years Minimum R&B" (2CD, AltrOck 2017).
Het Transubstans Records label bracht het album "A Farewell To Brains", dat door Morgan Agren in april 2018 geremasterd werd, op 15 juni 2018 opnieuw uit.

"A Farewell To Brains" bevat 5 nummers, waarvan het eerste het bijna 17 minuten durende "Schrödinger's Cat" is en hierin hoor ik Simon een geweldig spannend  swingend rock in opposition nummer spelen, dat invloeden van avant garde heeft en regelmatig van ritmes en tempo's verandert en gevolgd wordt door "Elephant", eveneens een heerlijk RIO nummer, dat spannend klinkt en in een niet al te hoog tempo gespeeld wordt.
Daarna hoor ik het tweede lange nummer, dat "One" heet en 13 minuten duurt en daarin zet Simon me een schitterend stuk rock voor, dat invloeden van avant garde en progressieve rock heeft, bij tijd en wijle swingt en me door de spanning in de muziek aan mijn stoel gekluisterd houdt (luister naar dit nummer via de youtube link onder de recensie), waarna "Fader Vår" volgt en  ik een prachtige rustige song te horen krijg, die kerkelijke invloeden heeft.
In het laatste nummer, dat iets meer dan 17 minuten duurt, laat Simon me nogmaals genieten van een fantastisch RIO nummer, dat gemixt met avant garde en voorzien van wisselende tempo's en ritmes voor een verrukkelijk stuk muziek zorgt, dat tevens experimentele jazz invloeden bevat.

Simon Steensland heeft met "A Farewell To Brains" precies bij me bereikt, wat de titel aangeeft en ik heb dan ook van begin tot eind met mijn oren gespitst zitten luisteren, om maar niets van deze geweldig spannende muziek te missen en ik kan elke muziek liefhebber dan ook aanraden om dit niet alledaagse meesterwerk eens te gaan beluisteren.

* De muziek van deze band/artiest is ook regelmatig te beluisteren op maandagavond tussen 20.00 en 22.00 uur (Europese tijd) in het radio programma Carry's Music Machine via www.osuradio.nl

Review: Nekromant - Snakes & Liars (Transubstans, 2017) (Hardrock)

Serpent uit Mjölby, Zweden, werd in 2011 opgericht door Adam Lundqvist - sologitaar, Mattias Ottosson - basgitaar en zang, die samen gingen jammen en drinken in de stad, die in het oostelijk deel van Zweden ligt.
Deze hardrock sessies resulteerden in zowel een LP als EP, maar pas nadat Joakim Olsson - drums bij het duo had gevoegd was de band, die ze Serpent noemden, een feit.
Dat was in 2013, het jaar waarin de band naar hun geboorteplaats Vänersborg verhuisde en hun eerste live optredens deed, waarvan er al snel veel volgden.
Het trio had een sterke live act en solide nummers, waardoor een nieuw album niet uit kon blijven en in het voorjaar van 2015 ging de band dan ook de Studio N3 te Trollhättan in, om onder leiding van hun geluidsman Charlie Johansson hun nieuwe album, Nekromant", op te nemen.
Enkele dagen daarna verscheen de eerste uitgave van dit album en na een overeenkomst met het Transubstans, verscheen het 18 december 2015 via dit label opnieuw.
Vervolgens veranderde de band van naam en ging verder onder de naam Nekromant, die op 16 juni 2017 het album "Snakes & Liars" via het Transubstans label uitbracht.

"Snakes & Liars" bevat 9 nummers, waarvan het eerste "Stoned To Death, Doomed To Die" heet en daarin hoor ik de band een heerlijke swingende hardrock song ten gehore brengen, die met hoge snelheid mijn gehoorgang binnen komt, dat halverwege in een vrij rustig tempo verandert en gevolgd wordt door "Funeral Worship", een uitstekende trage, dreigende, rock song.
Daarna krijg ik "Black Velvet" te horen en daarin speelt de band een lekker in het gehoor klinkende swingende uptempo rock song, waarna "Ashes & Rain" volgt, een mooie melodische rochk song, die halverwege van ritme en tempo verandert en iets steviger wordt.
In "Inside Yourself" schotelt Nekromant me opnieuw een stevige rock song voor, die in een gemiddeld tempo gespeeld wordt en in "Mardröm" laat de band me een lekker kort stukje instrumentale hardrock horen, dat iets meer dan 1 minuut duurt.
Dan zet de band me "Never Saved" voor en hoor ik weer een stevige rock song, die iets over de helft van het nummer in een sneller tempo over gaat, waarna het nummer gaat swingen, maar na korte tijd verandert de band het tempo opnieuw, om verder te gaan in een rustig gespeeld eindstuk.
De titelsong "Snakes & Liars" is het volgende nummer, dat ik hoor en daarin speelt de band een geweldig swingend nummer in een hoog tempo, om het album te eindigen met "Spelmannen", waarin me verrast door een schitterende rustige mix van hardrock en folk te spelen, die vergezeld gaat van een in het Zweeds gezongen tekst (luister naar dit nummer via de bandcamp link onder de recensie).

"Snakes & Liars" van Nekromant bevat 9 prima hardrock nummers, waarbij de muziek stevig is en de zang vrij veel op die van Ozzy Osbourne lijkt en ik kan dit album dan ook van harte aanbevelen aan een ieder, die van hardrock houdt.

* De muziek van deze band/artiest is ook regelmatig te beluisteren op maandagavond tussen 20.00 en 22.00 uur (Europese tijd) in het radio programma Carry's Music Machine via  www.osuradio.nl

Review: Chuck Norris Experiment - Chück Me! (Transubstans, 2017) (Hardrock)

Chuck Norris Experiment werd in 2004 te Gothenburg, Zweden opgericht en bestaat uit: Chuck Ransom - zang, Chuck The Ripper - sologitaar, Chuck Dakota - basgitaar, Chuck Rooster - sologitaar en Chuck Buzz - drums.
De naam Chuck Norris Experiment is gekozen als een eerbetoon aan de legendarische blues gitarist Charles "Chuck" Norris, die het klassieke live album "Los Angeles Flash" op 25 juni 1980 te Gothenburg maakte .
In de 13 jaar van bestaan, maakte de band al diverse LP's CD's, Split CD's / LP's en singles en verschenen verscheidene nummers via verzamel albums, die, sinds 2004, via verschillende labels, zoals I Hate Records, Off The Hip Records, Tornado Ride Records, Masterrock Records, Psycho T Records, No Balls Records, Bad Attitude Records, Nicotine Records, Scarey Records, Ghost Highway Records, Dope Productions, Savage Magic en Transubstans Records werden uitgebracht.
De CD "The Chuck Norris Experiment / So Fucking What" verscheen gratis bij OX-Fanzine in maart 2008 als een gezamenlijke uitgave van Psycho T Records, Masterrock Records & Tornado Ride Records.
Ook verscheen er in 2011 via Dope Productions een CD genaamd "The Pitcher Collection Vol.1", die, in een oplage van 150 stuks, gratis werd verstrekt bij het optreden van de band op 26 november 2011 in The Pitcher te Düsseldorf, Duitsland en waren er speciale uitgaven van albums, die alleen in Italië, Amerika, Duitsland en Australië verschenen.
De band trad met veel bekende Europese acts op, zoals Peter Pan Speedrock, Dozer, Exploited, Electric Eel Shock, Hard-Ons, Meteors en Bombshell Rocks.
Na hun album "Right Between The Eyes" uit 2014, dat via het Zweedse Transubstans label zowel op LP (rood en zwart vinyl) als op CD en als digitale download uitgebracht werd, verschenen er diverse 7"singles, een DVD en CD's via andere labels, onder andere: "Respect The Chuck America" (CD, Strange Magic Records, 2015), "Live In London (Bootleg Series - Part 2)" (CD, Dope Productions, 2016) en "Chuck Norris Experiment / Trigger McPoopshute - Split CD" (CD, Dope Productions, 2016), voordat hun zevende officiële studio album "Chück Me!" op 5 mei 2017 door het Transubstans label zowel op LP, CD als op digitale download wordt uitgebracht, waarna aansluitend, in 2017 en 2018, een uitgebreide wereldwijde tournee volgt.

Het album "Chück Me!" bevat 11 nummers, waarvan "Habit To Support", dat op single is verschenen, het eerste is en hierin hoor ik de band een lekkere stevige uptempo hardrock song spelen, die diverse tempowisselingen heeft en swingt (luister naar dit nummer via de youtube link onder de recensie), waarna "Money Maker" volgt, waarin de band me een uitstekende rock song met een aangenaam ritme voorschotelt.
Daarna hoor ik "It Won't Be Pretty" en ook deze swingende rock song wordt in een stevig ritme gespeeld en bevat enkele subtiele tempowisselingen en wordt gevolgd door "Outta Your Head", dat met een heerlijk licht hypnotiserend ritme start en in dit schitterende nummer zitten powerrock invloeden uit de jaren 80.
Dan zet de band me "Long Way Back" voor en krijg ik een fantastische rustige song te horen, waarmee de band me van begin tot einde in de ban van hun muziek weet te houden, waarna "Murder On My Mind" volgt en hierin brengt de band weer een heerlijke hardrock song ten gehore, die in een gemiddeld tempo gespeeld wordt, waarbij de muziek me lichtelijk aan die van Kiss doet denken.
In "The Truth (Sticking To My Guns)" speelt Chuck Norris Experiment een geweldige swingende hardrock song met enkele prima tempowisselingen en in "Bad Hombres" laat de band me genieten van een lekker in het gehoor klinkende swingende hardrock song, die een aanstekelijk ritme heeft.
Vervolgens schotelt de band me "Liars N Thieves" voor en daarin speelt de band opnieuw een stevige hardrock song in een vrij snel tempo, die gevolgd wordt door "Piece Of Ass", een uitstekende rock song, die in een gemiddeld tempo gespeeld wordt en swingt, waarna het laatste nummer, "Bastards", volgt en ik weer zo'n verrukkelijke rustige rock song voorgezet krijg.

"Chück Me!" van Chuck Norris Experiment bevat 9 lekkere stevige hardrock songs, maar ook 2 schitterende rustige nummers, die naar mijn mening de uitschieters van de plaat zijn, waardoor deze schijf zeker bij de liefhebbers van dit genre in de smaak zullen vallen en ik kan hen dit album dan ook van harte aanbevelen.

* De muziek van deze band/artiest is ook regelmatig te beluisteren op maandagavond tussen 20.00 en 22.00 uur (Europese tijd) in het radio programma Carry's Music Machine via www.osuradio.nl

Review: Kultivator - Barndomens Stigar (Transubstans, 2016) (Progressieve Rock)

Kultivator is een Zweedse band, die in 1978 ontstond, doordat 3 ex leden van de band Tunnelbanan besloten een nieuwe band op te richten.
Dat waren: Stefan Carlsson - basgitaar, Johan Hedrén - orgel en synthesizer en Johan Svärd - drums en percussie.
Samen met Ingemo Rylander - zang en recorders en Jonas Linge - sologitaar en zang, vormden ze Kultivator en namen van juli tot oktober 1980, met medewerking van The Boys’ Choir Hädan Sväv, hun debuut album "Barndomens stigar" in Studio Avo te Linköping, Zweden, op, waarna de LP door het Bauta Records label in 1981 werd uitgebracht.
In 2006 verscheen er een EP van de band, getiteld "Waiting Paths" en deze werd in 2006 in de Forrest Studio door Lach’n Jonsson opgenomen en gedeeltelijk in de huiskamer van de thuisstudio van Ingemo en Johan te Vallmo.
Het Mellotronen label bracht het album in 2008 als 2CD op de markt, inclusief 3 bonustracks plus de 4 nummers van de EP "Waiting Paths" uit 2006.
Het album plus bonus nummers en de EP verschijnen op 30 mei 2016 via het Transubstans Records label op bronskleurig vinyl in een luxe LP uitgave, terwijl er die datum tevens een uitgave van de LP plus bonus nummers op zwart vinyl zonder de EP verschijnt.

De LP, die 8 nummers bevat, start met "Höga Hästar" en daarin krijg ik een fantastisch snel swingend instrumentaal progressief rock nummer te horen, waarin het orgel de hoofdrol speelt en dit wordt gevolgd door "Vemod", een schitterend progressieve rock song waar diverse tempowisselingen in zitten en invloeden van jaren 70 progrock bands hoorbaar zijn.
Daarna laat de band me genieten van "Smäfolket", waarin ik een heerlijk stukje progressieve rock hoor, dat technisch van hoogstaande kwaliteit is en in een afwisselend tempo wordt gespeeld, waarna "Kära Jord" volgt en de band me een spannende mix van progressieve rock en RIO voorzet, die verscheidene tempowisselingen heeft.
Dan krijg ik het titel nummer "Barndomens Stigar" te horen en hierin schotelt de band me een verrukkelijke swingende mix van RIO, symfonische en progressieve rock voor met invloeden van de muziek van onder andere Soft Machine, Yes en Gentle Giant.(luister naar dit nummer via de youtube link onder de recensie)
In "Grottekvarnen" speelt Kultivator opnieuw zo'n geweldige spannende swingende mix van progressieve en symfonische rock met wisselende tempo's, die lichte  invloeden van The Swingle Singers bevat en in "Värfol" hoor ik een zeer aanstekelijke vrolijke mix van progressieve rock en RIO, die swingt als een trein.
Het laatste nummer van de LP heet "Novarest" en ook daarin wordt ik weer op een schitterende mix van RIO, progressieve en symfonische rock getrakteerd, die wisselende tempo's en ritmes heeft.
De eerste van de bonusnummers is een fantastische swingende mix van progressieve rock en folk, getiteld "Häxdans", die in augustus 1992 werd opgenomen en aanzet tot dansen.
Het volgende nummer, "Tunnelbanan Medley", is een live opname van 9 juni 1979 en hierin zet de band me ook nu weer een heerlijk afwisselend rock nummer voor, dat diverse tempowisselingen bevat en gevolgd wordt door "de live versie van "Novarest", die "Novarest Live" heet, 29 maart 1980 werd opgenomen en iets meer dan 12 minuten duurt en dit is een schitterend stuk progressieve rock, waarin de nodige tempowisselingen zitten, die het nummer spannend houden.
Vervolgens krijg ik de nummers van de EP uit 2008 voorgeschoteld en de eerste daarvan heet "In The Darkness Plate".
Daarin hoor ik Kultivator een uitstekende progressieve song ten gehore brengen, die in een niet al te hoog tempo gespeeld wordt en in "Bringing Water" zet de band me een dansbare symfonische rock song voor, waar folkrock invloeden in zitten.
Dan hoor ik "Another Day In Life" en hierin krijg ik een prachtige rustige melodische folk song voorgezet, waarna de titelsong "Waiting Paths" volgt en in dit nummer speelt de band weer een verrukkelijk stuk progressieve rock song in afwisselende tempo's met invloeden uit symfonische rock en folkrock.

De luxe uitgave van "Barndomens Stigar" van Kultivator bevat totaal 15 geweldige nummers, waar ik met volle teugen van genoten heb en ik kan dit schitterende meesterwerk dan ook voor 100% aanraden aan iedere liefhebber van zowel RIO en progressieve en symfonische rock.

Review: Mangrove - Days Of The Wicked (Transubstans, 2016) (Hardrock)

De Zweedse band Mangrove werd in 2006 te Stockholm opgericht en bestaat uit: Magnus Jernström - sologitaar, Jani Kataja - basgitaar en zang en Fredrik Broqvist - drums.
In 2009 bracht de band hun debuut album "Endless Skies" via het Transubstans label uit, na in februari 2008 eerste een demo te hebben opgenomen in de Gig Studio te Stockholm.
Het album kreeg lovende recensies, waarna de band opnieuw de studio in ging en in 2010 hun opvolger uit bracht, die "A Distant Dream Of Tomorrow" getiteld was en donkerder en zwaarder klonk.
Na enkele jaren van afwezigheid is de band terug met een nieuw album, "Days Of The Wicked", dat muzikaal het midden houdt tussen hun 2 eerdere platen en net als hun vorige albums ook deze keer door het Transubstans label wordt uitgebracht.

"Days Of The Wicked", dat 18 maart 2016 als digipack verschijnt, bevat 8 nummers, waarvan "Gambler" de eerste is en hierin hoor ik de band een schitterende 70er jaren hardrock spelen, waarbij de zang lichte overeenkomsten vertoont met die van Ozzy Osbourne, terwijl de muziek in een gemiddeld tempo gespeeld wordt en swingt.(luister naar dit nummer via de youtube link onder de recensie)
Het volgende nummer, dat ik voorgeschoteld krijg, heet "Different Pages (Of Life)" en ook in deze uitstekende uptempo hardrock song, waarin enkele prima tempowisselingen zitten, hoor ik, hoe de muziek van Black Sabbath de band heeft beïnvloed.
Daarna volgt "Into The Light", waarin de band me een lekker in het gehoor klinkende rock song voor zet, die wisselende tempo's bevat en zo nu en dan vrij snel te noemen is, waarbij de zang en muziek opnieuw associaties met die van Black Sabbath bij me oproepen, waarna de titelsong "Days Of The Wicked" te horen is en daarin speelt de band een geweldig zwaar stukje hardrock in een niet al te hoog tempo, dat naar het einde toe steeds meer opgevoerd wordt.
Dan hoor ik "Mangronaut", een heerlijke rustig startende rock song, die al snel meer snelheid krijgt en swingt als een trein, waarbij stil zitten geen optie is en gevolgd wordt door "Demonspirit", waarin de band me laat genieten van een swingende uptempo hardrock song.
In "Drift Away" krijg ik opnieuw een uitstekende rock song te horen met wisselende tempo's en in "In The Shade" verrast Mangrove me, door een verrukkelijk rustig instrumentaal psychedelisch rock nummer te spelen, dat afgesloten wordt met vogelgeluiden.

"Days Of The Wicked" van Mangrove is een heerlijk album, dat vol lekker in het gehoor klinkende hardrock songs staat en ik kan iedere liefhebber van dit genre dan ook aanraden, deze schijf eens te gaan beluisteren.

Review: Gudars Skymning - Till Detta Var Jag Nödd Och Tvungen (Transubstans, 2016) (Hardrock)

Gudars Skymning is een band uit Lapland, Zweden, die in 2006 werd opgericht en dat zelfde jaar hun demo "Gudars Skymning" op nam.
De bestond toen uit: Kenny Oswald Dufvenberg - zang en sologitaar, Dennis Ozzian Sjödin - drums, Anders Nord - drums en Tony Östman - basgitaar en in december 2006 kwam Knut Hassel als tweede sologitarist bij de band.
Hun debuut album "Dansa Tillbaks Till Din Grav" werd in 2008 in eigen beheer uitgebracht, maar hun tweede album, "Mörka Vatten", uit 2010, verscheen zowel op LP als op CD via het Italiaanse Black Widow / Bloodrock Records label.
Begin december 2012 ging de band, die toen nog maar uit Kenny, Knut en Anders bestond, naar Stockholm, om hun derde plaat, "Höj Era Glas", op te nemen,met daar op 10 nummers, waarbij Kenny zowel als solo- als de basgitarist speelt en deze is in november 2013 door het Transubstans label uitgebracht.
De band, die sterk beïnvloed is door de hardrock uit de jaren 60 en 70, blues, traditionele Zweedse folk en progrock, bestaat anno 2013 uit: Kenny, Knut, Dennis en Magnus Hasselstam - basgitaar en zingt hun teksten in het Zweeds.
Op hun nieuwe album "Till Detta Var Jag Nödd Och Tvungen" uit 2016, dat ook nu weer door het Transubstans label uitgebracht wordt, bestaat de band uit: Kenny Oswald Dufvenberg - zang en sologitaar, Knut Hassel - sologitaar, Magnus Hasselstam - basgitaar en Dennis Ozzian Sjödin - drums en worden de teksten in het Zweeds gezongen.

Het album bevat 10 nummers en start met "Olyckfagel", waarin ik een lekkere swingende hardrock song te horen krijg, die in een gemiddeld tempo gespeeld wordt en deze wordt gevolgd door "Ur Askan", eveneens een swingende hardrock song met een aanstekelijk ritme, die aan zet tot meebewegen en enkele prima tempowisselingen bevat.
Daarna volgt "Djupa Revor" en ook daarin schotelt de band me een uptempo hardrock song voor, waar diverse tempowisselingen in zitten en de muziek swingt, waarna ik "Gange-Rolf" hoor en hierin begint het nummer met gesproken tekst, die na ongeveer 1 minuut afgebroken wordt door de melodische muziek, die lichte invloeden uit de jazz bevat en zo nu en dan een hypnotisch ritme heeft, terwijl er ook diverse tempowisselingen ingebouwd zijn.
Dan zet Gudars Skymning me "Ormens Ägg" voor, waarin ik een vrij zwaar klinkende rock song te horen krijg, die behalve een melodisch ritme, ook enkele uitstekende tempowisselingen kent.
In "Arla I Urtid" hoor ik een aanstekelijke rock song met verscheidene tempowisselingen, die in een gemiddeld tempo wordt gespeeld en blues invloeden heeft en in de titelsong "Till Detta Var Jag Nödd Och Tvungen" laat de band me genieten van een fantastische rustige stevige hardrock song.
Vervolgens begint de band erg mooi en rustig in "Kaisers Testamente", waarna de muziek steviger en het tempo langzaam opgevoerd wordt en ik een uitstekende hardrock song te horen krijg, die gevolgd wordt door "Vedergällningen", een schitterende swingende rock song, waarin de zang en het ritme me enigszins aan de muziek van AC/DC doen denken. (luister naar dit nummer via de soundcloud link onder de recensie)
In het laatste nummer, dat "Strövtag I Mörkvede" heet, speelt de band een verrukkelijk instrumentaal stukje muziek, dat in een rustig tempo uitgevoerd wordt en sluit het album daarmee op waardige wijze af.

De CD "Till Detta Var Jag Nödd Och Tvungen" van Gudars Skymning bevat 10 heerlijke rock nummers, die je minstens een keer gehoord moet hebben en ik kan dit album dan ook van harte aanbevelen aan iedere hardrock liefhebber.

Review: Serpent - Nekromant (Transubstans, 2015) (Hardrock)

Serpent uit Mjölby, Zweden, werd in 2011 opgericht door Adam Lundqvist - sologitaar, Mattias Ottosson - basgitaar en zang, die samen gingen jammen en drinken in de stad, die in het oostelijk deel van Zweden ligt.
Deze hardrock sessies resulteerden in zowel een LP als EP, maar pas nadat Joakim Olsson - drums bij het duo had gevoegd was de band, die ze Serpent noemden, een feit.
Dat was in 2013, het jaar waarin de band naar hun geboorteplaats Vänersborg verhuisde en hun eerste live optredens deed, waarvan er al snel veel volgden.
Het trio had een sterke live act en solide nummers, waardoor een nieuw album niet uit kon blijven en in het voorjaar van 2015 ging de band dan ook de Studio N3 te Trollhättan in, om onder leiding van hun geluidsman Charlie Johansson hun nieuwe album, Nekromant", op te nemen.
Enkele dagen daarna verscheen de eerste uitgave van dit album en na een overeenkomst met het Transubstans, zal het 18 december 2015 via dit label opnieuw uitgebracht worden.

De plaat, die 9 nummers bevat, start met "Hounds Of Hell" en daarin hoor ik de band in een langzaam tempo beginnen en krijg ik een lekkere zware hardrock song te horen, waarvan het tempo halverwege wordt opgevoerd en de band me even een heerlijk stukje rock voor zet en vervolgens terug keert naar het maken van hun trage zware rock.
Daarna hoor ik "Doom On You", waarin Serpent een uitstekende hardrock song laat horen, die in een vrij hoog tempo gespeeld wordt en swingt als een trein, waarna ik "Feverdream" voorgeschoteld krijg, waarin ik de band opnieuw een swingende hardrock song hoor spelen, die enkele subtiele tempowisselingen bevat.
Dan volgt "Demon On Our Side" en ook in dit nummer laat de band me genieten van een uptempo hardrock song, waarin een paar prima tempowisselingen zitten, die het nummer spannend houden, waarna ik "Hey You" voorgezet krijg en daarin gaat Serpent in een gemiddeld tempo verder met het maken van hun lekker in het gehoor klinkende hardrock, die diverse tempowisselingen bevat.
In "Praying For A Curse" verandert er niet veel en hoor ik opnieuw een swingende hardrock song, die gevolgd wordt door "leaving The World", waarin de band me, in een rustig tempo, een schitterende rock song voor zet, die in de loop van het nummer iets sneller wordt.
Vervolgens hoor ik "This Is My Time" en ook in dit nummer speelt de band weer een vrij snelle hardrock song met verscheidene tempowisselingen, waarna het laatste nummer "Master Of Ceremony" volgt en net als in de rest van de songs, krijg ik opnieuw een swingende uptempo hardrock song te horen, die diverse tempowisselingen heeft.(luister naar dit nummer via de youtube link onder de recensie)

Serpent heeft met "Nekromant" een uitstekend album gemaakt, dat vol staat met heerlijke swingende hardrock songs, die zeker bij liefhebbers van dit genre in de smaak zullen vallen en ik kan hen dan ook aanraden, dit album eens te gaan beluisteren.

Review: Morgan Ägren - Batterie Deluxe (Transubstans, 2015) (Dance, Elektro)

Morgan Ägren, die in 1967 te Umea, Zweden, geboren werd, drumt sinds zijn vierde jaar en won Grammies in zowel de USA als in Europa.
In 1981 was Morgan (toen 13 jaar), samen met Mats Öberg - zang en keyboards (9 jaar en sinds zijn geboorte blind) te zien op de Zweedse televisie, waar ze hun uitvoering van het Beatles nummer "Help" ten gehore brachten.
In 1984 vormden ze samen de band Zappsteetoot, die internationaal bekend werd door het spelen van de muziek van Frank Zappa.
Zappa nodigde beide muzikanten in 1988 uit om als gasten mee te spelen tijdens zijn concert in Stockholm, waarbij Zappa zo onder de indruk was van het spel van Morgan, dat hij hem uitnodigde om deel te nemen aan diverse projecten.
Met Steve Vai speelt hij de CD "Zappa's Universe" en won daar een Grammy mee in 1994.
Ook speelde Morgan mee op het uitverkochte concert te New York van Zappa's klassieke programma bij Lincoln Center's Great Performers Series in Avery Fisher Hall en verder deed hij als gast drummer mee op het album "Shampoohorn" van Dweezil en Ahmet Zappa's band Z.
In 1996 richtte Morgan zijn platenlabel "Ultimate Audio Entertainment" op, toerde hij als bandlid met The Glen Hughes band door Europa en in 1997 door Japan.
Verder speelde onder andere met: Fredrik Thordendal (of Meshuggah), Tony Iommi, Terry Bozzio, Mike Keneally, Denny Walley, Kaipa, Bolon Bata, Fleshquartet en andere muzikanten.
Samen met Mats Öberg vormde hij de Mats/Morgan Band, die divese geweldige CD's uitbracht, die onder de noemer Rock In Opposition vallen, maar ook deed hij in een gelegenheidsband, die voor 3 optredens was samengesteld, mee aan het project "The Music Of Captain Beefheart Live", waarbij de muziek bestemd was, om bij een reizende expositie van Don Van Vliet gedraaid te worden.
In 2010 werd Morgan uitgeroepen tot de beste drummer door de lezers van het drum-tijdschrift "Modern Drummers" in de categorie "Fusion" en in 2013 was hij het onderwerp van een 2 uur durende documentaire, getiteld "Morgan Ågren's Conundrum: A Percussive Misadventure".
Zijn eerste solo album heet "Batterie Deluxe" en hierop spelen Mats Öberg keyboards, Jimmy Ägren - sologitaar, Devin Townsend zang, bas-, sologitaar en keyboards, Neyveli Radhakrishna - viool, Tina Ahlin - koor en arrangement, Mamadou Sene - woorden en Simon Steensland - ebow gitaar en elektrische sitar, als gastmuzikanten mee en werd tussen 2012 en 2014 in Studio Annanstans te Värmdö, zweden, opgenomen, waarbij Morgan alle nummers schreef, op "F Files" na, die schreef hij samen met Devin Townsend en Fredrik Thordendal.

Het album start met "Grov 1" en daarin krijg ik een swingend elektronisch nummer, met lichte jazz invloeden, te horen, dat in een vrij hoog tempo gespeeld wordt, waarin hij zijn drummers kwaliteiten naar voren laat komen. (luister naar dit nummer via de youtube link onder de recensie)
Dit wordt gevolgd door "Isarn", waarin ik een lekkere dansbare Oosters klinkende mix van RIO, dance en jazz voorgezet krijg, die gevolgd wordt door "Yläjärvi", een fantastisch swingend RIO nummer met diverse tempowisselingen, dat bij tijd en wijle experimenteel klinkt, terwijl ook elektronische dance invloeden en schitterende drumpartijen hoorbaar zijn.
Daarna hoor ik "Mamadou" en in dit nummer laat Morgan me opnieuw genieten van een swingende mix van dance, RIO, elektro en jazz, waarin zijn heerlijke drumstijl volledig tot zijn recht komt, waarna hij me "Elka Deep Phase" laat horen, een elektro dance nummer met een belangrijke rol voor het keyboards.
Dan hoor ik "Astronauten" en hierin speelt hij een dansbaar elektro nummer met een licht hypnotiserend ritme en ik "The One M" voorgezet krijg en ook dit bevat een uitstekend dansbaar ritme, dat nog eens extra versterkt wordt door het lekkere drums ritme.
In "Lucky Luciano#2" maakt Morgan de mix van dance en elektro en schotelt hij me, na een tempowisseling, een heerlijke dansbare mix voor van hardrock, elektro en RIO, die in een vrij hoog tempo gespeeld wordt en in "Nh 1" krijg ik ook nu weer een lekker in het gehoor klinkende swingende mix van dance en elektro te horen, waarin een licht hypnotiserend ritme zit.
Vervolgens hoor ik "Alap Clav", waarin dansbare Afrikaanse ritmes, elektro en fusion in een swingende mix aaneen gesmeed zijn, "F Files", een lichtelijk chaotisch en druk klinkend dance nummer en "Agamon", eveneens een dansbaar elektro nummer met een licht hypnotiserend ritme, dat me in beweging brengt.

"Batterie Deluxe" van Morgan Ägren bevat 12 heerlijke dansbare elektro nummers, waarbij het onmogelijk is, stil te blijven zitten en ik kan iedere drums, dance, elektro en fusion liefhebber dan ook aanraden, deze geweldige CD eens te gaan beluisteren, om misschien wel tot dezelfde conclusie te komen als ik, namelijk: Geweldig!

Review: Mother Misery - Deadication (Transubstans, 2015) (Hardrock)

In 1998 begonnen John Hermansen (ex Greyhate) - zang en sologitaar en Thomas Piehl (ex Clench) - sologitaar, samen songs te schrijven en na enkele maanden samen jammen in een kelder, voegden basgitarist Örjan Baudin en drummer Jens Wide (ex Clench) zich bij dit duo.
Onder de naam Nosedive bracht de band een aantal songs uit op diverse compilatie albums.
In veranderde de band van naam en bracht onder hun nieuwe naam Mother Misery hun debuut album “Grandiosity” uit, via het Duitse Daredevil Records label, met daarop 12 eigen geschreven songs.
Hun eerste tour door Zweden in 2004 werd een groot succes voor de band, die veel goede respons kreeg, maar eind 2004 besloten Örjan en Jens te stoppen, omdat beiden geen interesse hadden om veel te toeren.
Hun vervangers waren basgitarist Marcus Jäderholm (ex Greyhate) en drummer Jimmy Lindbergh, waarna de band in 2005 met de hulp van hun Duitse label eigenaar een Duitse tournee maakte, die erg succesvol was, waardoor meer optredens volgden.
In 2006 werd de maxi EP “For The Crows” uitgebracht as voorloper van hun album “All Eyes On You”, die in 2007 in de winkels lag.
Dat resulteerde er in, dat er weer door Europa getoerd werd, waarbij de band, door toedoen van het Nederlandse TMR Music Promotions, in 2008 ook Nederland aan deed en ze speelde daar samen met Entombed.
In 2008 deed er zich weer een bezettingswijziging voor, want Marcus besloot te stoppen vanwege de vele optredens en hij werd opgevolgd door Stefan “Stiff” Hellström.
Het volgende album, “Standing Alone”, werd in 2010 wereldwijd door het Zweedse label Transubstans Records/Record Heaven uitgebracht en bracht de band nog meer lovende kritieken van onder andere: Rock Hard Magazine, Aardschok Magazine, Lords Of Metal, Classic Rock, Sweden Rock Magazine, enz en het album belande in de Zweedse “Top sales chart” in 2011 samen met bands als Volbeat, Sabaton en Iron Maiden.
Vervolgens verschenen er 3 video's van songs van het album, waarvan “Fade Away”  de eerste was, gevolgd door “Dying Heroes” (maart, 2012) en “State Of Grace" (december, 2012).
De band speelde in de loop der jaren samen met onder andere: Entombed, Queensryche, Lynch Mob, Peter Pan Speedrock, Lillasyster, Anthrax, Sepultura, Life Of Agony, Therapy, Deathstars en Pro-Pain en één van hun hoogtepunten was een optreden op het Zwarte Cross festival in Nederland, dat door plusminus 150.000 mensen bezocht werd.
Hun nieuwe album, de EP "Deadication" wordt eind juni 2015 door het Transubstans label uitgebracht en bevat 6 nummers, waaronder de nieuwe single ""Killing Me".

De EP start met "Scars" en daarin krijg ik een schitterende swingende melodische hardrock song te horen, die in een vrij hoog tempo gespeeld wordt en enkele subtiele tempowisselingen bevat, terwijl ook het gitaarspel de nodige aandacht krijgt.
Daarna hoor ik de single "Killing Me", waarin de band me een lekker in het gehoor klinkende uptempo rock song voorschotelt, die door het commerciële karakter ongetwijfeld in de hardrock hitparade terecht kan komen (luister naar dit nummer via de soundcloud link onder de recensie) en deze wordt gevolgd door "Never Again" en hierin laat de band me genieten van een iets zwaardere hardrock song met een melodisch ritme, waarmee de band me van begin tot eind in de greep van hun muziek houdt.
Dan volgt "Kerosene", een geweldige swingende hardrock song, waarin diverse prima tempowisselingen zitten, die het nummer spannend houden en in "If Only I Had Known" neemt de band wat gas terug en krijg ik een vrij rustige song te horen, terwijl het laatste nummer van de EP, "Wake Up And Scream" weer uptempo gespeeld wordt en ook hierin weet de band me een swingende hardrock song voor te schotelen, waarbij set moeilijk is stil te blijven zitten.

Mother Misery heeft met de EP "Deadication" een uitstekend werkje afgeleverd, dat staat als een huis en zijn weg naar de liefhebbers van 70er jaren hardrock zeker zal weten te vinden, oftewel een aanrader.

Review: Major Kong - Doom Machine (Transubstans, 2015) (Stoner)

Rond 2010 werd te Lublin, Polen, de band Major Kong opgericht en bestaat uit: Michal (Misiek) Skula - sologitaar, Dominik (Domel) Stachyra - basgitaar en Pawel (Bolek) Zmarlak - drums.
In 2011 bracht de band de EP "Orogenesis" uit en in 2012 verscheen hun debuut CD "Doom for the Black Sun", die in 2014 op vinyl werd uitgebracht door het Zweedse Transubstans label.
Hun nieuwe album "Doom Machine", dat,  net als hun eerste LP slechts 5 nummers bevat, verschijnt eveneens op vinyl via dit zelfde label en zal in juni 2015 in een gelimiteerde oplage op zwart en oranje vinyl worden uitgebracht.

De LP start met het titel nummer "Doom Machine", een lekker zwaar klinkend stukje hardrock, dat in de stijl van de eerste Black Sabbath LP's gespeeld wordt, waarmee de band meteen mijn volledige aandacht heeft. (luister naar dit nummer via de youtube link onder de recensie)
Daarna krijg ik "Tractor Beam" te horen, dat met veel fuzz op de gitaar begint, waarna de band vervolgt met het maken van hun zware stoner.
Dan laat de band me genieten van "Voidwagon", waarin de muziek in een iets hoger tempo gespeeld wordt, het ritme melodischer is, de muziek meer swingt en er nog meer fuzz op de gitaar zit, waardoor er een schitterend hardrock nummer ontstaat.
In "Planets & Suns Consumed" speelt de band opnieuw een lekker stevig zwaar stonerrock nummer, dat een licht hypnotiserend ritme heeft en enkele subtiele tempowisselingen bevat.
Het laatste nummer heet "Skull Of The Titan" en ook hierin schotelt de band me een geweldig stukje zware stonerrock voor, dat in een niet al te hoog tempo  gespeeld wordt met daarin enkele prima tempowisselingen, waardoor de muziek spannend blijft.

Major Kong heeft met "Doom Machine" opnieuw een heerlijk stonerrock album weten te maken, dat weliswaar niet lang duurt (35 minuten), maar desondanks het beluisteren meer dan waard is en ik kan ieder stoner liefhebber dan ook aanraden, deze uitstekende LP eens te gaan beluisteren.

Review: Magnolia - Svarta Sagor (Transubstans, 2015) (Hardrock)

Toen Ronny Eriksson in 1994 begon met het schrijven van zijn muziek, die geïnspireerd was door de muziek van eind jaren 60 begin jaren 70, begon hij ook met zijn project Magnolia, genoemd naar de Blue Cheer song "Magnolia Caboze Babyfinger".
Hij nam zijn eerste songs op een Fostex 4-sporen recorder op, waarop hij sologitaar, basgitaar en keyboards speelde en zong, terwijl de drums door Anders "Heda" Hedström gedaan werd.
Het debuut album "Magnolia", dat door Transubstans uitgebracht werd, werd in 2 opname sessies tussen 2003 en 2006 in Love Tholin's Drop Out analoge studio te Ämal opgenomen met Love Tholin als sologitarist en ook Jan Vreeswijk (zoon van de beroemde Cornelis Vreeswijk) speelt daarop als sologitaar in 1 nummer mee, terwijl de drums door Anders Hedström en Thomas Eriksson (Ronny's jongere broer) gespeeld werd.
Tussen eind 2007 en begin 2008 nam Magnolia zijn tweede album "Falska Vägar" op, opnieuw in Love Tholin's Drop Out studio en deze CD werd door Transubstans uitgebracht, waarna dat zelfde label in 2010 ook de derde CD van Ronny, "Steg För Steg", op de markt bracht.
Voordat de vierde CD "Tänk Själv" in 2013 werd uitgebracht door Transubstans, maakte Ronny 2 albums met de Zweedse band My Brother The Wind.
In 2015 is de band terug met een nieuw album, getiteld "Svarta Sagor", dat net als de vorige albums, weer door het Transubstans label is uitgebracht en in het Zweeds gezongen wordt.

"Svarta Sagor" bevat 10 nummers, waarvan "Tungt Falletr Regnet" de eerste is en hierin hoor ik de band een lekkere stevige swingende hardrock song spelen, waarbij zeventiger jaren invloeden hoorbaar zijn.
Daarna krijg ik "Omväg" te horen en in dit nummer speelt Magnolia een stevige melodische hardrock song met enkele prima tempowisselingen, waarbij de muziek zo nu en dan naar de pop neigt (luister naar dit nummer via de youtube link onder de recensie) en dit nummer wordt gevolgd door "Tid Och Rum", waarin de band me laat genieten van een heerlijke swingende song, waarbij stil zitten geen optie is.
Dan hoor ik "Den Dagen Den Sorgen" en hierin schotelt de band me een uitstekend stukje instrumentale rock voor, dat swingt en een aanstekelijk ritme bevat, waarna ik "Hamnar Aldrig Snett" te horen krijg, een lekker in het gehoor klinkende vrij rustige melodische jaren zeventig hardrock song.
In "Aldrig Nöjd" laat de band me weer een prima swingende hardrock song horen, die in een gemiddeld tempo gespeeld wordt en in "Tillfällig Frihet" krijg ik een schitterend instrumentaal rock nummer voorgeschoteld, waarin de band me verrast door halverwege even een stukje psychedelische experimentele rock te gaan spelen.
Vervolgens is het de beurt voor de titel song "Svarta Sagor" en daarin hoor ik de band een lekker stevige swingende hardrock song spelen, die zo nu en dan vrij dreigend is en in een gemiddeld tempo gebracht wordt.
Met "Bortom Staden Av GUld" laat de band me weer een heerlijk stukje instrumentale melodische rock horen en "Kriget Kallar" is een lekkere swingende hardrock song, die in een uptempo bevat en tegen het einde iets psychedelischer wordt.

"Svarta Sagor" van Magnolia is een lekker in het gehoor klinkende hardrock plaat, die afwisselend is en uitstekende muziek bevat, waardoor ik elke hardrock liefhebber deze schijf dan ook van harte kan aanbevelen.

Review: Burning Saviours - Unholy Tales From The North (Transubstans, 2014) (Hardrock)

Burning Saviours uit Örebro, Zweden, werd in 2003 door Mikael Monks - sologitaar en Martin Wijkström - drums opgericht en genoemd naar een song van de band Pentagram.
Hun eerste demo "Dayterrors" werd met behulp van Fredrik Evertsson - basgitaar en Andrei Amartinesei - zang in 2004 opgenomen.
Op hun volgende demo "The Crusade of Evil", eveneens uit 2004, zong Andrei Amartinesei niet alleen, maar speelde hij ook sologitaar en al snel daarna besloot de band een nieuwe demo op te nemen, "Into the Abyss", die eind 2004 verscheen.
De demo sloeg goed aan en daardoor kreeg de band een plaats op het Duitse "Doom Shall Rise III" festival in 2005, plus een platen contract bij het I Hate Records label.
Hun album met gelijknamige titel werd in mei 2005 uitgebracht, gevolgd in juni 2006 door hun tweede album, "Hundus", dat via het zelfde I Hate Records label verscheen.
Vervolgens kwam de single "The Giant" uit via Rise Above Records in december 2006 en verliet Andrei Amartinesei de band om te worden opgevolgd door Fredrik Andersson - zang en Henry Pyykkö - sologitaar, waarna in oktober 2007 hun nieuwe album, "Nymphs and Weavers" via het Transubstans Records label verscheen.
Kort daarna, in januari 2008, ging de band uit elkaar, om in augustus 2010 nieuw leven ingeblazen te krijgen en bestaat nu uit: Mikael Monks - zang en slaggitaar, Jonas Hartikainen - sologitaar, Fredrik Evertsson - basgitaar en Martin Wijkström - drums.
Daarna verschijnen "Förbannelsen" (7" vinyl EP, Night Tripper Records, 2011), "The Offering (Förbannelsen Part II)" (7" vinyl EP, Night Tripper Records, 2012), "The Nightmare (Förbannelsen Part III)" (7" vinyl EP, plus de 7" gelimiteerde editie op rood vinyl, Night Tripper Records, 2012 ), "Hon Dansade Med Döden (Förbannelsen Part IV)" (7" vinyl EP, plus de 7" gelimiteerde editie op rood vinyl, Night Tripper Records, 2012) plus de compilatie CD "Boken Om Förbannelsen" (I Hate Records, 2014).

Hun nieuwe album "Unholy Tales From The North" wordt door het Transubstans label uitgebracht en bevat 7 nummers, waarvan "They Will Rise Tonight" de eerste is en hierin krijg ik een langzame heavy rock song te horen, waarin de stijl me enigszins aan de begintijd van Black Sabbath doet denken.
Daarna laat de band me "And The Wolves Cried Out" horen en hierin speelt Burning Saviour een lekker in het gehoor klinkende heavy rock song, die lichte bluesrock invloeden heeft en dit nummer wordt gevolgd door "Your Love Hurts Like Fire", een uitstekende stevige hardrock song, die in een niet al te hoog tempo gespeeld wordt, waarin de band klinkt als jaren 70 bands als Judas Priest. (luister naar dit nummer via de youtube link onder de recensie)
Dan krijg ik "Ondskan" voorgeschoteld en hierin laat de band me een in het Zweeds gezongen swingende hardrock song horen, die gevolgd wordt door "Inside My Mind", een stevige uptempo hardrock song, die swingt en uitstekend gitaarspel bevat.
In "The Sons Of The North" hoor ik opnieuw een song in de stijl van Judas Priest en ook in dit nummer speelt de band hun muziek in een aanstekelijk ritme.
Het laatste nummer heet "Lyktgubben" en in deze song speelt de band een swingend stukje hardrock, waarin enkele prima tempowisselingen zitten.

Burning Saviours heeft met "Unholy Tales From The North" een lekker in het gehoor klinkend album gemaakt, dat zeker bij de hardrock liefhebbers in de smaak zal vallen.

Review: Anima Morte - Upon Darkness Stains (Transubstans, 2014) (Symfonische Rock)

De Zweedse band Anima Morte, die in 2004 door Fredrik Klingwall werd opgericht en sinds 2007 CD’s uitbrengt, heeft een nieuwe CD, getiteld “Upon Darkness Stains”, hun 3e officiële release nadat hun debuut CD "Face In The Sea Of Darkness" 2 maal uitgebracht werd; de eerste maal in 2007 via Dead Beat Media en in 2011 via Transubstans, waarna in 2011 de CD "The Nightmare Becomes Reality" via hetzelfde Transubstans label verscheen.
De band speelt instrumentale progressieve rock, geïnspireerd door de klassieke Italiaanse horror soundtracks, die beroemd werden door bands en artiesten als Goblin, Fabio Frizzi en Ennio Morricone, maar ook door bands uit de jaren 70 zoals King Crimson, ELP en Rick Wakeman en natuurlijk spelen de mellotron, Hammond orgel en Moog synthesizer daarin een grote rol en hun muziek is een kruising van horror, symfonische en progressieve rock.
De band bestaat uit: Daniel Cannerfelt – gitaar, Fredrik Kingwall – keyboards, mellotron en Rhodes synthesizer, Stefan Granberg – bouzouki, basgitaar, gitaar en keyboards en Teddy Möller – drums.
OP hun nieuwe CD, "Upon Darkness Stains", waarop 12 nummers staan, spelen de gastmuzikanten Mattias Olsson (Änglagård, Necromonkey, Kaukasus), David Lundberg (Gösta Berlings Saga, Necromonkey) Ketil Einarsen (Kaukasus, White Willow), Jerk Wååg, Johan Klingwall mee.

Het album start met "Blessing Of The Dead", waarin de band me laat genieten van een schitterend rustig, maar dreigend, nummer, dat gevolgd wordt door "Illusion Is The Catalyst", dat een fantastische mix is van symfonische rock en hardrock en een dreigende uitstraling heeft mee gekregen.
Daarna krijg ik "Ephemeris" te horen en ook in dit heerlijke nummer, laat de band me een lekker in het gehoor klinkend symfonisch stukje rock horen, dat ook nu weer een licht dreigend ritme bevat.
Het volgende nummer heet "Fear Will Pass Over Your Mind" en hierin hoor ik Anima Morte, in een gemiddeld tempo, een vrij duister stukje symfonische rock spelen, dat gevolgd wordt door "Wakeless", een uitstekend symfonisch werkje, waarin opnieuw een licht dreigende ondertoon zit.
In "Interruption" krijg ik een heerlijk rustig duister nummer te horen en in "The Darkest Pattern" schotelt de band me een geweldig lekker klinkend symfonisch nummer voor (luister naar dit nummer via de youtube link onder de recensie), waarna ik "The Carrion Crow" hoor en hierin laat de band me genieten van een schitterend stukje symfonische rock met folkrock invloeden, waarin een licht hypnotiserend ritme zit, waarbij het onmogelijk is stil te blijven zitten.
Vervolgens hoor ik "Echoing The Red", waarin de band opnieuw een heerlijk swingend symfonisch rock nummer speelt met lichte horror invloeden en in het volgende nummer, dat "Isomorphia" heet, laat de band me ook nu weer een fantastisch stukje symfonische rock horen.
"First Snow On The Last Ashes" wordt in een rustig tempo gespeeld, dat, net als de andere nummers, een lichte dreiging bevat en zou uit een horror film kunnen komen en het laatste nummer van de CD "Halls Of Death", waarin enkele uitstekende tempowisselingen zitten, bevat licht klassieke invloeden.

Anima Morte heeft me met "Upon Darkness Stains" opnieuw weten te overtuigen van hun kwaliteiten, door een schitterend album af te leveren, dat vol staat met fantastische symfonische rock en een aanrader is voor liefhebbers van dit genre.

Review: Skanska Mord - Skanska Mord (Transubstans, 2014) (Hardrock)

Janne Bengtsson - zang, mondharmonica en sologitaar en Patric Carlsson - basgitaar, die beiden uit de band Half Man kwamen, richtten te Örkelljunga, Zweden, in 2006, samen met Patrik Berglin - sologitaar, Petter Englund - sologitaar en zang en Thomas Jönnsson - drums en percussie, die alle drie in de band Mothercake speelden, een nieuwe band op, genaamd Skanska Mord.
Skanska Mord, die het podium deelde met onder andere Graveyard, Spiders, Abramis Brama, Imperial State Electric en meerdere hardrock bands, bracht in 2010 hun debuut album "The Last Supper" uit, gevolgd in 2012 door "Paths To Charon", die beide via het Small Stone Recordings label verschenen.
Daarna kwam de band bij het Transubstans label terecht en het resultaat is te beluisteren op de 12" vinyl EP "Skanska Mord", waarop de legendarische sologitarist Janne Schaffer als gast mee speelt.

De EP, die zowel op zwart als wit vinyl verschijnt, bevat 4 nummers, waarvan de eerste "Illusion" heet en hierin hoor ik de band een uitstekende mix van blues en hardrock maken, waarin een wisselend ritme zit.
Daarna laat de band me een schitterend instrumentaal hardrock nummer horen, getiteld "Leaving", dat vrij melodisch klinkt en gevolgd wordt door "A Room Without A View", waarin ik een prima commerciële hardrock song te horen krijg, die de invloed van de jaren 70 en 80 hardrock bands laat horen  en een aanstekelijk ritme heeft. (luister naar dit nummer via de youtube link onder de recensie)
In het laatste nummer, een cover van Janne Schaffer's "Black Salad", speelt Janne Schaffer mee en ook in dit instrumentale nummer, krijg ik een heerlijk stukje melodische hardrock voorgeschoteld.

De EP "Skanska Mord" bevat 4 lekker in het gehoor klinkende hardrock nummers, die bij liefhebbers van dit genre zeker in de smaak zullen vallen en ik kan hen deze schijf dan ook van harte aanbevelen.

Review: Tomrerclaus - Tomrerclaus (Transubstans, 2014) (Progressieve Gitaarrock)

De Deen Claus Clement Pedersen, beter bekend als Tomrerclaus, werd in november 1945 te Aarhus geboren.
Hij startte zijn muzikale carrière al op zijn twaalfde toen hij klarinet en gitaar leerde spelen.
Verder is hij cellist, bassist, klarinettist, zanger, draai lier-speler, producer, geluidstechnicus en netwerk-shopmanager.
In 1965 trad hij als sologitarist op met de band The Dodgers, die beat muziek maakten en in 1968 vormde hij de band Fire, een trio dat veel Jimi Hendrix nummers speelde.
Een jaar later speelde hij in de band Fjord, die jazz-rock maakte en in het voorjaar van 1970 hielp hij bij de voorbereiding van een hippies kamp, dat in de zomer van dat jaar plaats vond, waarbij hij een eetgelegenheid runde, genaamd "Onder De Naalden".
Als er geen klanten waren, speelde hij gitaar en ontmoette op die manier veel muzikanten, die daar optraden en omdat er een groot aantal mensen was, die Claus heetten, kreeg hij zijn bijnaam Tomrerclaus.
In 1971 toog hij naar Kopenhagen, waar hij Ingemann en Niels Skousen ontmoette en samen met hen in het orkest Skousen / Ingemanns Workshop speelde, dat later Music Patrol ging heten.
Ongeveer vanaf 1975 ging hij een zowel particuliere en artistieke samenwerking aan met Birgit Boline Erfur, onder de naam Boline Band, waarin ook ex Mandrake Root muzikant Karsten Harvest deel van uit maakte.
Verder speelde hij in Dream City, Totalpetroleum, (ook wel bekend als Monrad & Rislund), TømrerClaus' Experience en met Dan Turèll & Sølvstjernern en Lone Kellerman.
In 1976 had hij zijn eigen studio met de naam Karma Music Studio en richtte hij zijn eigen platenlabel Karma Music op, dat in de jaren 80 door veel creatieve vernieuwende muzikanten en punk bands als uitlaatklep gebruikt werd, onder andere door Sods (later Sort Sol) en Turell & Sølvstjernerne.
Vanaf 1975 bracht hij onder de naam Tomrerclaus muziek uit, waarvan "En Spade Er En Spade" zijn eerste LP was, die gevolgd werd door "Snydt" (1977), "Hepar" (1978), "Tømrerclaus" (1978), "Savania" (1993) en "Jeg Var Go' I Går" (2005).
Ook maakte hij 3 singles in 1979, getiteld: "Punk Them Into Shit" / "Neon Lights", "Ramblers Destination" / "Night Ripper Lady" en "Sandemose Forever" / "Alvorlig Leg Med Beton" en tevens verschenen er nummers van hem op enkele verzamel LP's, zoals "KMLP 4" (1979), "Electric Psychedelic Sitar Headswirlers Vol. 6: Cosmic Form of Visnu-Krisna with Cakras of the Subtle Body" (1999) en "Christiania Forever" (2004).
In 1988 werd hij ingehuurd als geluidstechnicus bij Diem Studios in Aarhus Concert Hall en Tomrerclaus startte in 2005 de band Band Of Friends, waarmee hij live optrad en wereld muziek en echte rock & roll speelde, in 2012 richtte hij samen met  Jansson en Pete Mason, die vervangen werd door ex-Tormentos lid Claus Bache, de band Radio Luxemburg op en datzelfde jaar speelde hij met Marianne Sonntag (keyboards) een musical over Johnny Cash en in 2013 begon hij met zijn nieuwe band Tomrerclaus Calling Flower Power.
In 2006 vierde Karma Music zijn 30 jarige bestaan en had toen reeds meer dan 50 LP en CD's uitgegeven, waaronder het legendarische album "Tomrerclaus" uit 1976, dat in 2014 door Transubstans uit Zweden opnieuw is uitgebracht op zowel zwart als gelimiteerd transparant geel vinyl.

De LP, waarop 12 nummers staan, start met "Sorte Mand", waarin ik een mix van blues, pop en gitaarwerk in de stijl van Jimi Hendrix te horen krijg, dat in een niet al te hoog tempo gespeeld wordt.
Daarna hoor ik "Når Spindelvævene Blomstrer" en hierin schotelt Tomrerclaus me een schitterend stukje rustig gespeelde progressieve rock voor, waarin de zang van Birgit Boline Erfur komt, waarna ik weer een prima nummer te horen krijg met gitaarwerk in de stijl van Jimi Hendrix, getiteld "Forvalterdrengen".
In "Prisen For At Ryge Cigar" laat Tomrerclaus me genieten van een heerlijke vrolijk klinkende pop song, waarin een hoog meezing gehalte zit en het is dan ook moeilijk niet met de muziek mee te gaan bewegen.
Dan krijg ik "Cellokarma" te horen en hierin speelt hij een uitstekend stukje instrumentale progressieve rock, dat met geweldig gitaarspel doordrenkt is (luister naar dit nummer via de youtube link onder de recensie) en gevolgd wordt door "Kanibalerne Kommer", eveneens een fantastisch instrumentaal nummer en hierin zit een licht hypnotiserend ritme.
Het volgende nummer heet "En Dag Da Jeg Lå I Luften", een swingende pop song, waarin ook nu weer het gitaarspel de belangrijkste rol speelt, waarna ik "Mr Fantastic" hoor en hierin krijg ik een lekker in het gehoor klinkende pop song te horen.
Vervolgens speelt hij in "Dauu" een uitstekend instrumentaal gitaar werkje, waarbij de invloed van Jimi Hendrix weer goed te horen is en in "Sådan Er Den Altid"  hoor ik een progressieve pop song met opnieuw heerlijk gitaarspel.
"Koda Er Nedtur" is een instrumentale mix van Sirtaki en progressieve gitaarrock en in het laatste nummer "Jeg Vil Gerne Standses" speelt Tomrerclaus een prima pop song, waarin licht psychedelische invloeden en een hypnotiserend ritme zitten.

De LP "Tomrerclaus" van Tomrerclaus bevat enkele fantastische nummers, die sterk verwant zijn met de muziek van Jimi Hendrix en dus een aanrader zijn voor elke liefhebber van dit genre.

Review: Ironbird - Black Mountain (Transubstans, 2014) (Hardrock)

Ironbird is een Zweedse band, die door sologitarist Magnus Jernström werd opgericht als extra project naast zijn band Mangrove.
Muzikaal heeft hij zich laten beïnvloeden door de hardrock uit de jaren 70 (met name door Black Sabbath) en de jaren 90.
Samen met enkele oude vrienden nam hij een aantal nieuwe nummers op, die hij gedurende de laatste jaren schreef.
De samenwerking beviel zo goed, dat er werd besloten als band verder te gaan en deze bestaat uit: Rasmus Jansson - zang, Magnus Jenström - sologitaar, Fredrik Schönmeck - basgitaar, Magnus Arndtzen - drums en Jonas Edler - percussie.
Het debuut album "Black Mountain", dat via het Transubstans label wordt uitgebracht, bevat 8 nummers, die zowel op LP als op CD (digipak) zal verschijnen.

Het eerste nummer van het album heet "Hard Times Light Shines"en daarin laat de bad me meteen weten, wat me te wachten staat, want ik krijg hier een stevig commercieel hardrock nummer te horen, dat in een vrij hoog tempo gespeeld wordt.
Het volgende nummer is de titel song "Black Mountain", waarin de band me een nummer voorschotelt in de stijl van de beginperiode van Black Sabbath, dat wil zeggen; een schitterende stevige hardrock song, die in een niet al te hoog tempo gespeeld wordt, waarbij de zang sterke overeenkomsten vertoond met die van Ozzy Osbourne. (luister naar dit nummer via de soundcloud link onder de recensie)
"Waterfall (The Sky Is Burning When Your Soul Turns To Ashes)" is het volgende nummer, dat ik te horen krijg en hierin speelt de band een zware hardrock song, waarin een lekker swingend ritme zit.
Daarna laat Iron Bird me een heerlijke ballad horen, getiteld "Tomorrows Dream", die gevolgd wordt door "Ironbird", waarin ik opnieuw een stevige vrij commerciële hardrock song te horen krijg, die in uptempo gespeeld wordt.
In "Up On The Hill" krijg ik een lekker in het gehoor klinkende song te horen, die me aan zet tot meebewegen en in "In Time" laat de band me genieten van een fantastische hardrock song, die in een gemiddeld tempo met een licht hypnotiserend ritme gespeeld wordt.
Het laatste nummer van het album heet "Nothing’s Real" en daarin verrast de band me door een uitstekende rock ballad te spelen, waarin een zeer aanstekelijk  ritme zit.

Het debuut album "Black Mountain" van Ironbird staat vol prima hardrock songs, die me geen moment verveeld hebben en ik kan deze schijf dan ook aan iedere hardrock liefhebber aanbevelen.

Review: Lucifer Was - Dies Grows (Transubstans, 2014) (Hardrock)

Lucifer was ontstond in 1970 te Oslo, Noorwegen en speelde tot 1976 regelmatig in en rond Oslo, maar tussen 1976 en 1996 trad de band sporadisch op, hoewel de band soms enige tijd in de studio door bracht en enkele sessies speelde.
De huidige bezetting van de band is: Jon Ruder - zang, Thore Engen - sologitaar en zang, Einar Bruu - basgitaar, Rune Engen - drums, Deb Girnis - dwarsfluit en zang, Arne Martinussen - orgel, mellotron en keyboards, Andreas Sjo Engen - sologitaar en Freddy Lindquist - sologitaar, keyboards en programmering. 
In 1996 vond er een reünie plaats van de oude formatie bandleden en werd de CD "Underground And Beyond" via het Record Heaven Records label uitgebracht, waarop materiaal te beluisteren valt uit de periode 1970-1972.
Ook werd "Underground And Beyond" in en zeer gelimiteerde vinyl oplage op picture disc LP uitgebracht.
Hun volgende CD "In Anadi's Bower", die eveneens via Record Heaven Records verscheen, werd in maart 2000 uitgebracht en bevat muziek die in 1999 en 2000 is opgenomen, maar voor hun derde album "Blues From Hellah" uit 2003, het eerste dat via het Transubstans label verscheen, had de band 20 jaar nodig, want de opnamen hiervan begonnen reeds in 1982 als solo project van zanger, sologitarist Thore Engen.
De uiteindelijke versie werd tussen 2001 en 2002 gemaakt, met medewerking van een strijkers kwartet en nieuwe teksten, die beter bij de band pasten.
Daarna werd de CD "Underground And Beyond" met 2 extra nummers in 2005 opnieuw uitgebracht, waarop drummer Ketil Stensvik van de legendarische Noorse band Aunt Mary te horen is en kwam in 2007 hun vierde album "The Divine Tree" op de markt, dat volgens velen hun beste album tot dan toe was.
Vervolgens werd de CD "The Crown Of Creation" in 2010 uitgebracht, die zelfs nog beter beoordeeld werd en de verwachtingen voor hun nieuwe CD "Dies Grows" zijn dan ook gespannen.

De CD bevat 10 nieuwe nummers, waarvan "Afterlife" de eerste is en hierin hoor ik de band een vrij zwaar en traag stuk muziek spelen, waarbij de lichtelijk theatraal klinkende zang dit geweldige progrock nummer extra kracht geeft.
Het volgende nummer heet "The Devil Is The Boss Animal", waarin de band me een lekker in het gehoor klinkende hardrock song laat horen, die in een gemiddeld tempo gespeeld wordt en gevolgd wordt door "Crazy World Turns To Me", een schitterende rustige hardrock song , waarin subtiel piano spel zit en een opzwepend licht hypnotiserend ritme bevat en uitmondt in een fantastische progrock song.
Daarna krijg ik "I’m Cornered" te horen, waarin de band een heerlijke mix maakt van hard- en progrock met opnieuw die licht theatrale zang en in "I Am Outside" weet de band me te verrassen met een sterke close harmonie zang in een uitstekende pop song.
Dan volgt "Glass Shoe" en hierin laat de band me genieten van een stevige melodische hardrock song, waarin ook nu weer progrock invloeden in te horen zijn.
In "Silver Spoon" krijg ik een melodische rock song voorgeschoteld, die lichtelijk commercieel klinkt, waardoor ik het idee krijg, dat de band zich op een groter publiek richt. (luister naar dit nummer via de soundcloud link onder de recensie)
Vervolgens hoor ik "From Behind Everybody’s Blind" en dit is opnieuw een prima mix van hard- en progrock, die in uptempo gespeeld wordt, waarna de titel song "Dies Grows" volgt, waarin de band een gevoelige ballad speelt, die gevolgd wordt door het laatste nummer, getiteld "Yellow House", dat eveneens in een rustig tempo gespeeld wordt en een vrij eentonig drum ritme bevat, waardoor het licht hypnotiserend klinkt en ik de neiging krijg met de muziek mee te gaan bewegen.

"Dies Grows" staat vol lekker in het gehoor klinkende muziek, waarvan ik van begin tot einde heb genoten en ik kan deze CD dan ook aanbevelen aan een ieder die van rock muziek houdt.

Review: Major Kong - Doom For The Black Sun (Transubstans, 2014) (Stonerrock)

Rond 2010 werd te Lublin, Polen, de band Major Kong opgericht en bestaat uit: Michal (Misiek) Skula - sologitaar, Dominik (Domel) Stachyra - basgitaar en Pawel (Bolek) Zmarlak - drums.
In 2011 bracht de band de EP "Orogenesis" uit en in 2012 verscheen hun debuut CD "Doom for the Black Sun", dat in 2014 voor het eerst op vinyl wordt uitgebracht door het Zweedse Transubstans label.
De heruitgave van het album verschijnt zowel op zwart als gekleurd vinyl met een unieke hoes en bevat 5 nummers, die live zonder overdubs zijn opgenomen.

Het eerste nummer van de plaat "Witches On My Land" begint met een korte in de microfoon geschreeuwde tekst, die door een eentonig gitaargeluid begeleid wordt, waarna de rest van de band invalt en de muziek over gaat in een zwaar klinkend stukje instrumentale stonerrock, dat in een gemiddeld tempo gespeeld wordt.
Het volgende nummer heet "The Swamp Altar" en ook hier zit een kort gesproken intro in, waarna de band me een lekker in het gehoor klinkend stonerrock nummer laat horen, dat eveneens in een stevig maar vrij rustig tempo gespeeld wordt.
Daarna volgt "Acid Transmission", waar opnieuw een gesproken intro in te horen is, om verder te gaan in een licht hypnotiserend stukje rock, dat lekker swingt.
Dan krijg ik "IDDQD" te horen en ook nu weer is er een kort intro te horen, waarna de band vervolgens een heerlijk zwaar klinkend stonerrock nummer laat horen, dat me als muziek in de oren klinkt en enkele prima tempowisselingen bevat.
Het laatste nummer van de plaat heet "Primordial Gas Clouds" en hierin schotelt de band me een fantastisch rock nummer voor, waarin de sologitaar de hoofdrol speelt en basgitaar en drums het ritme bepalen, dat licht hypnotiserend op me in werkt. (luister naar dit nummer via de youtube link onder de recensie)

Major Kong heeft met "Doom For The Black Sun" een geweldige debuut CD gemaakt, die er om schreeuwt gedraaid te worden en ik kan iedere liefhebber van dit genre dan ook aanraden deze plaat eens te gaan beluisteren.

Review: Manny Ribera - Manny Ribera (Transubstans, 2014) (Hardrock)

Manny Ribera werd begin 2010 te Enköping, Zweden, opgericht, nadat Peter Larsson - zang en sologitaar, Daniel Andersson - basgitaar en zang, Joakim Sörman - sologitaar en Andreas Lindqvist - drums samen gingen jammen en besloten een band te vormen, die ze Manny Ribera noemden.
De bandleden hebben zich muzikaal laten beïnvloeden door de hardrock muziek van bands uit de jaren 70, 80, 90 en 00, waaruit ze verschillende stijlen tot één geheel hebben gesmeed.
Hun debuut album "Manny Ribera" verschijnt in juni 2014 via het Transubstans label en bevat 11 nummers.

Het eerste nummer van de CD heet "Into The Great Unknown" en vanaf de begin tonen weet ik, wat ik van deze band kan verwachten en dat is stevige hardrock, die op een vrij heftige manier gespeeld wordt en op Amerikaanse leest geschoeid is.
Daarna krijg ik "Kissed The Sun" te horen en ook dit is een lekker in het gehoor klinkende hardrock song, die gevolgd wordt door "Make Sure Not To Fall", waarin de band me een heel ander geluid laat horen, want hierin speelt Manny Ribera een geweldige rustige, maar vrij zware, progressieve stoner song.
In "If I Lose" krijg ik weer een stevige hardrock song te horen en in "Stop & Pray" gaat de band de kant van de pop muziek op en laat me een commerciële song horen, waarmee ze naar mijn mening op de hitparade mikken.
Dan hoor ik "Lagerboy" en hierin schotelt de band me opnieuw een uitstekend stukje hardrock voor (luister naar dit nummer via de youtube link onder de recensie), waarna ik "The King Of Rock" te horen krijg, dat met een lekker zwaar ritme begint, maar het nummer verandert al snel in een vrij gewoon klinkende goede hardrock song.
Met "Superficial Gun" laat de band me weer een commerciëlere rock song horen en dit nummer swingt als een trein, waarna "Walk Alone" volgt en hierin verrast de band me door een ballad te spelen.
"Dead Eyes" is een lekker klinkende hardrock song met lichte blues invloeden, die vrij commercieel klinkt en waarin het tempo gemiddeld te noemen is en in de afsluitende song "Straitjacket On" krijg ik een uitstekende vrij zware hardrock song te horen, waarin enkele prima tempowisselingen zitten.

Hoewel de debuut CD van Manny Ribera enkele commercieel klinkende songs bevat, staat het vol van uitstekende hardrock songs en ik kan de CD dan ook van harte aan bevelen bij liefhebbers van dit genre.

Review: Qoph - Glancing Madly Backwards (Transubstans, 2014) (Progressieve Rock)

Qoph begon eind jaren 90 als een van de pioniers van de Zweedse stoner rock scene, waarbij hun optredens, die "Psychedelic Evenings" werden genoemd, in de legendarische Studion te Stockholm keer op keer uitverkocht waren.
In 1998 bracht de band hun debuut CD "Kalejdoskopiska Aktiviteter" via het Record Heaven label uit, die, ondanks dat de teksten in het Zweeds gezongen werden, internationale erkenning voor de band opleverde.
Nadat de band in 2000 de EP "Än Lyser Mänen" begon Qoph hun teksten in het Engels te schrijven en een heavier geluid te produceren.
Op hun in 2004 uitgebrachte CD "Pyrola", die alleen in Zweden, Duitsland en Japan verscheen, speelden diverse gast muzikanten mee, zoals Mats Öberg (Mats/Morgan), Nicklas Barker (Anekdoten) en Joakim Svalberg (Opeth, Yngwie Malmsteen).
Na een stilte van 8 jaar, waarin alleen op festivals in Europa en Amerika werd opgetreden, bracht de band, die bestaat uit: Rustan Geschwind - zang, Filip Norman - sologitaar, Patrik Persson - basgitaar en Federico De Costa - drums, in 2012 hun derde volledige CD uit, getiteld "Freaks", waarop 9 Engelstalige nummers staan.
Hun nieuwe album "Glancing Madly Backwards", dat via het Transubstans label uitgebracht is, bestaat uit een verzameling van alternatieve versies en onuitgebrachte nummers uit de periode 1998-2013.

Van de 10 nummers, die op het album staan: is "Resh" de eerste en hierin hoor ik de band een heerlijk swingende rock song spelen, die gevolgd wordt door "Metamorphosis", waarin de band me een lekker in het gehoor klinkend instrumentaal rock nummer voorschotelt, waarin ook lichte blues invloeden zitten.
In "Anticipations" laat Qoph me een geweldige progressieve rock song horen, met wisselende tempo's die swingt en in "Will The Sun Be Back Tomorrow" hoor ik eveneens een fantastisch stukje progressieve rock met enkele prima tempowisselingen.
Het langste nummer van het album, dat bijna 19 minuten duurt, heet "Kalejdoskopska Aktiviteter" en daarin laat de band me genieten van een schitterend progressief instrumentaal rock nummer, waarin invloeden uit jazz en wisselende tempo's en ritmes zitten en dit nummer behoort tot één van de beste progressieve rock nummers, die ik ken.
Daarna volgt "Rastlös", een heftige hardrock song, die een aanstekelijk ritme bevat en gevolgd wordt door "Herr Qophs Villfarelser", dat een rustig begin heeft, dat over gaat in een gemiddeld tempo met een licht hypnotiserend ritme.
Met "Dansar Galet Bakât", een cover van "Dancing Madly Backwards" van Captain Beyond,  laat de band me een heerlijke swingende mix van jazz, progressieve rock en hardrock horen (luister naar dit nummer via de youtube link onder de recensie) en "Ögonblick" is een progressieve rock song met diverse tempowisselingen, waarin opnieuw jazz invloeden zitten, maar ook zijn invloeden uit de blues en psychedelische rock hoorbaar.
Het laatste nummer van het album heet "Förförande Rädsla" en daarin hoor ik de band met een stukje jazz beginnen in een langzaam tempo, waarna Qoph al snel overschakelt naar een stevige progressieve rock song, waarin ook de jazz is verweven en doordat daar enkele uitstekende tempowisselingen in zitten, weet de band de muziek tot het einde toe lekker spannend te houden.

Ik vind "Glancing Madly Backwards" een schitterende CD, die het beste van Qoph laat horen en deze is het aanschaffen meer dan waard, een dikke aanrader dus.