Review: Baba Zula - 34 Oto Sanayi (Lila Records, 2014) (Psychedelische Muziek)

Baba Zula werd in 1996 in Istanbul, Turkije, opgericht door Murat Ertel - zang, saz, alle snaar instrumenten en theremin, Levent Akman - percussie, lepels en drum machine en Emre Onel - goblet drum en samples.
Baba Zula was opgezet als een extra project naast hun psychedelische rock band Zen en in eerste instantie richtte de band zich op het maken van muziek bij de film "Tabutta Rövasata" ("Somersault in the Coffin") van de Turkse regisseur Dervis Zaim in 1996, die via het Ada Music label verscheen.
De bandleden dachten na het maken van deze soundtrack weer verder te gaan met Zen, maar omdat er meer aanvragen kwamen voor het maken van soundtracks, werd besloten als Baba Zula door te gaan en werd Zen ontbonden.
In 1999 kwam hun tweede CD uit, getiteld "Üç Oyundan Onyedi Müzik" ("Seventeen Pieces For Three Plays") en deze verscheen via het Doublemoon label, waarna de band in contact kwam met de Britse dub producer Mad Professor, die hun volgende twee albums, "Ruhani Oyun Havalari"("Psychebelly Dance Music") (Doublemoon, 2003) en "Duble Oryantal" ("Belly Double") (Doublemoon, 2005) mixte.
Vervolgens maakte de band opnieuw een CD voor een soundtrack, getiteld "Dondurmam Gaymak" ("Ice Cream, I Scream"), die door Yüksel Aksu geregisseerd was en in 2006 via het Rh Pozitif label uitgebracht werd.
Daarna verschenen in 2007 de CD "Kökler" ("Roots") en in 2010 "Gecekondu" beide via het Doublemoon label, die in 2014 gevolgd wordt door "34 Oto Sanayi", die op het Lila Records label is uitgebracht en in eerste instantie alleen in Japan verschijnt en daar tijdens hun uitgebreide toer in oktober 2014 na hun  optredens wordt verkocht.
Ook zal deze in Turkije verschijnen en het is de bedoeling, dat "34 Oto Sanayi" eveneens op LP zal worden uitgebracht en waarschijnlijk eind november 2014 in Nederland te koop zal zijn, als de band de 23ste van die maand op het Le Guesswho Festival te Utrecht optreedt.
In 2003 ging Emre Onel uit de band en werd vervangen door Cosar Kamci - goblet drum en darbuka en van 2004 tot 2010 maakte Ceren Oykut deel uit van de band als live video artieste.
Na hun samenwerking met Mad Professor en hun optreden in de documentaire "Crossing the Bridge" van Fatih Akin over de huidige muziek scene in Istanbul, kreeg de band meer internationale bekendheid en trad in de jaren er na op op onder andere: het Roskilde Festival (Denemarken), Sofia Film Festival (Bulgarije), Klinkende Munt Festival (België), Arezzo Wave Festival (Italië), Images of Middle East (toer langs meerdere steden in Denemarken), Cologne Triennale (Duitsland), Printemps de Bourges (Frankrijk), Simdi/Now Festival (Duitsland), Era Nowe Horyzonty (Wroclaw, Polen), het Boost Festival (Nederland) en de Venice Biennial (Italië).
In 2010 speelde Baba Zula in Paradiso, Amsterdam, live de muziek bij de film "Die Blumen Des Ostens" van regisseur Enis Altjelis en waren de bandleden te gast bij het Antalya Film Festival 2010 tijdens de première van deze film.
Verder trad de band onder andere op in: Spanje, Griekenland, Engeland, Roemenië, Amerika en Japan en speelden internationale gastmuzikanten Sly Dunbar en Robbie Shakespeare (Sly & Robbie), Alexander Hacke (Einstürzende Neubauten), Jaki Liebezeit (Can), Fred Frith en Brenna MacCrimmon (Canadese folk zangeres) en de Turkse gastmuzikanten Hüsnü Senlendirici (clarinetist van Laco Tayfa), Özkan Ugur (rock/pop muzikant van MFÖ) en Mehmet Güreli (schrijver, schilder en muzikant) met de band mee, terwijl ook regelmatig buikdanseressen op het podium te bewonderen zijn.
Inmiddels hebben er enkele veranderingen in de band plaats gevonden, want zo is Cosar Kamsi vervangen door Özgür Cakirlar - darbuka, davul, bendir en percussie en zijn Can Aydemir - basgitaar en Melike Sahin - zang bij de band gekomen en spelen Elena Hristova - ses en zang (2 songs), Faruk Giley - davul (3 songs) en Periklis Tsoukalas - ses, zang, elektrische ud en oud (1 song) met de band mee als gastmuzikanten.

De CD "34 Oto Sanayi" bevat 8 nummers en begint met "Itaat Etme" ("Do Not Obey"), waarin ik een heerlijke swingende in het Turks gezongen nummer te horen krijg, waarin psychedelische en traditionele invloeden te horen zijn.
Daarna hoor ik "Baska Bir Alem" ("Another World") een uitstekende licht psychedelische rock song met enkele prima tempowisselingen en dit nummer wordt gevolgd door "Gariplere Yer Yok" ("No Place For Strangers"), waarin de band me een geweldige mix van hip hop, traditionele Turkse muziek en psychedelische rock voorschotelt.
Dan krijg ik het kortste nummer van de CD te horen, dat iets meer dan een minuut duurt en "Ilk Askim" ("My First Love") heet en een rustig gezongen stukje bevat, gevolgd door "Sinek Koca" ("Fly Husband") en hierin laat de band me een mix van traditionele Turkse en moderne muziek horen, die in een zeer dansbaar ritme gespeeld wordt.
In "Ufaklik" ("Little One") krijg ik een fantastische swingende psychedelische song te horen, die Murat speciaal voor zijn zoontje Eren Devran (2 jaar) geschreven lijkt te hebben, die trouwens ook aan dit nummer mee mag doen.
Vervolgens hoor ik "Kücük Kurbaga" ("Froggie"), een schitterende swingende psychedelische rock song met dub invloeden en bij dit nummer is het dan ook onmogelijk stil te blijven zitten.
Het laatste nummer heet "Direnis Destani" ("The Legend Of Resistance") en ook hierin laat Baba Zula me genieten van een swingende uptempo psychedelische song, die uiterst dansbaar is.

De CD "34 Oto Sanayi" staat vol schitterende muziek, waarbij psychedelische en Turkse traditionele invloeden bepalend zijn voor het geheel en in een swingend ritme gespeeld worden, waardoor deze CD een lust voor het oor is en ik kan iedere muziekliefhebber dan ook aanraden, de muziek van de band eens te gaan beluisteren.

Review: Yuri Gagarin - Yuri Gagarin (Sulatron, 2014) (Spacerock)

Begin 2012 werd de band Yuri Gagarin te Gothenborg, Zweden, opgericht door Crille - sologitaar, Jon - slaggitaar, Leif - basgitaar, Robin - synthesizer en Steffo - drums.
Na enkele maanden geoefend te hebben, namen ze verscheidene songs op, die op Soundcloud gezet werden, waarna ze enige maanden daarna gevraagd werden om een album via een nieuw lokaal label uit te brengen en de eerste versie van hun debuut album "Yuri Gagarin", dat in oktober 2013 werd uitgebracht, was een feit.
De band kreeg er uitstekende respons op, ondanks dat de opname mix niet al te best was en in 2014 werd er besloten het album opnieuw te laten mixen en omdat deze keer een professionele geluidsman (Linus Andersson) de remix deed, was het resultaat een stuk beter, dan de eerste uitgave.
Omdat de eerste oplage snel uitverkocht was, besloot Dave Schmidt van Sulatron de nieuwe mix opnieuw uit te brengen.
De 2014 remix van "Yuri Gagarin" is in een gelimiteerde oplage van 500 stuks op 180 gram doorzichtig/blauw marmer gekleurd vinyl uitgebracht en bevat 4 nummers.

De A-kant van de LP start met "First Orbit", waarin een gedeelte van het gesprek van de ruimtereis van astronaut Yuri Gagarin te horen is, waarna de band het over neemt en me een schitterend swingend hypnotiserend spacerock nummer laat horen, dat in een stevig tempo gespeeld wordt, waarbij meebewegen vanzelfsprekend is.
Daarna krijg ik "Sonic Invasion 2910" voorgeschoteld en ook dit is een fantastisch uptempo spacerock nummer, waarin de muziek van de band me enigszins doet denken aan de begin periode van Hawkwind.
Kant B begint met "Za Kosmosom" en hierin start de muziek in een vrij rustig, maar stevig tempo en laat de band me genieten van een geweldig lekker klinkend stukje hypnotiserende spacerock. (luister naar dit numme via de youtube link onder de recensie)
Het afsluitende nummer heet "The Big Rip", dat in een snel en hypnotiserend ritme gespeeld wordt, waarbij ik als het ware de muziek ingezogen wordt en het is dan ook onmogelijk voor me stil te blijven zitten bij dit heerlijke stukje spacerock

Yuri Gagarin heeft me met deze debuut LP volledig weten te overtuigen van hun kunnen en ik kan iedere spacerock fan dan ook aanraden de plaat eens te beluisteren om tot dezelfde conclusie te komen als ik, namelijk: Geweldig!

Review: Seven That Spells - The Death And Resurrection Of Krautrock: IO (Sulatron, 2014) (Progressieve Rockk)

Seven That Spells uit Zagreb, Kroatië werd in 2003 als power trio opgericht door producer, sologitarist Niko Potocnjak, die tevens de oprichter was van de punk band Trigova Mast.
Samen met Tomislav Kalousek - basgitaar en Stjepan Jurekovic - drums vormde hij de band, die in 2003 hun eerste CD "The Blowout" via het DIY label uitbracht.
Omdat de band met Damo Suzuki (ex Can) ging toeren werd besloten een extra bandlid aan te trekken en dat werd Hrvoje Niksic, die synthesizer speelde.
In 2005 tekenden ze een contract met het Russische RAIG label, die dat zelfde jaar hun CD "My Mommy Wants To Kiss Your Mamma" uitbracht, gevolgd in 2006 door "It Came From The Planet Of Love" en dat was ook het jaar waarin de eerste bezettingswisselingen plaats vonden.
Toen Seven That Spells rond 2007 enkele leden van de Japanse band Acid Mothers Temple ontmoetten, veranderde er een boel voor de band, want niet alleen toerden ze met Acid Mothers Temple, ook maakten ze twee albums samen met Makoto Kawabata en Tsuyama Atsushi van die band.
In 2007 werd "The Men From Dystopia" voor het Beta-Lactam Ring Records label uitgebracht, opnieuw in een andere bezetting plus de 2 leden uit Acid Mothers Temple, maar altijd met Niko Potocnjak als vaste kracht.
Het jaar er na verschenen er 2 releases, waarvan de eerste, "Black Om Rising" ook op DVD, waarop de band in uitgedunde bezetting te zien is en bestaat uit: Niko Potocnjak - sologitaar en synthesizer, Narantxa - basgitaar, Bruno Motik - drums en Lovro Zlopasa - saxofoon.
Op het tweede album dat in 2008 verscheen, "Cosmoerotic Dialogue With Lucifer", speelt Kawabata Makoto als sologitarist mee. 
Vervolgens verschenen de CD's: "You Must do This On Stage Vol.1" (live) (Beta-Lactam, 2009), "Future Retro Spasm" (Beta-Lactam, 2010), "Acid Taking And Sweet Love Making" (Hauruck!, 2011), "The Death And Resurrection Of Krautrock - Aum" (Beta-Lactam, 2011) en "Superautobahn" (Hauruck!, 2012).
Ook verscheen "The Death And Resurrection Of Krautrock - Aum" in 2012, als eerste deel van de trilogie, op LP via het Sulatron label en op deze LP bestaat de band uit: Niko Pocnjak - sologitaar en synthesizer, Narantxa - basgitaar, Stanislav Musjkina - drums en Lovro Zlopasa - saxofoon.
Op het in november opgenomen tweede deel van de trilogie "The Death And Resurrection Of Krautrock: IO" betaat de band uit: Niko Pocnjak - sologitaar, Jeremy White - basgitaar en zang en Nicola Babic - drums en dit trio wordt bijgestaan door Albin Julius - synthesizer, Hammond orgel en kazoo en Nicola Urosevic - zang.
Het album is in de zomer van 2014 zowel op CD als op LP uitgebracht door het Sulatron label en bevat net als deel 1 vijf nummers.

De CD start met "In II", waarin ik een uptempo progressief instrumentaal nummer te horen krijg, dat technisch uitstekend in elkaar zit en een prima tempowisseling bevat, waarna het nummer tot het einde verder gaat in een rustig gespeeld tempo.
Daarna hoor ik "IO" en in dit bijna 19 minuten durende nummer, dat langzaam begint met een licht hypnotiserend ritme, laat de band me genieten van een heerlijk stukje progressieve rock, waarin opnieuw een goede tempowisseling zit, zodat de song in een iets hoger tempo gespeeld wordt en meer de kant van de psychedelische rock op gaat, waarbij ook lichte spacerock invloeden hoorbaar zijn, die in een hypnotiserend ritme gespeeld worden.
In "One" verrast de band me met een kort rustig, op piano gespeeld, nummer, dat vergezeld wordt door ruimtelijke synthesizer geluiden, waarna ik "Burning Blood" te horen krijg, het tweede lange nummer van de CD/LP en in deze song smelt de band invloeden van hardrock, trance en psychedelische rock samen in een swingend hypnotiserend geheel, waarbij stil blijven zitten onmogelijk is, totdat de band besluit, dat de resterende 2 minuten het geluid van een overgaande telefoon moeten bevatten. (luister naar een groot gedeelte van dit nummer via de soundcloud link onder de recensie)
Het laatste nummer heet "Out II" schotelt de band me een fantastisch hypnotiserend nummer voor, dat in een gemiddeld tempo gespeeld wordt en tegen het eind langzaam uit dooft.

"The Death And Resurrection Of Krautrock: IO" van Seven That Spells bevat 5 schitterende nummers, die het beluisteren meer dan waard zijn en ik vind deze CD/LP dan ook een aanrader voor elke liefhebber van psychedelische, progressieve en hypnotiserende rock.

Review: Pig Eyes - 2Nd Album (Fetish Records, 2014) (Hardrock)

De uit Stockholm, Zweden, afkomstige band Pig Eyes, die bestaat uit: Calle Henriksson, Henke Palm, Henrik Falcon, Tobias Rask, Benjamin Vallé en Daniel Astgren,  bracht in mei 2012 hun debuut album ”Total Destruction Of The Present Moment” uit via het Fetish Records label uit Zweden.
Ook hun tweede vinyl LP "2ND Album", die tevens als digitale download verkrijgbaar is, verscheen via het zelfde label en is in Noord Amerika via het Electric Assault label uitgebracht en bevat 6 nummers.

De eerste nummer van het album heet "Dirge" en daarin laat de band me kennis maken met hun geweldige mix van hardrock, punk en psychedelica, waarbij de teksten op een agressieve wijze de microfoon in geschreeuwd worden, terwijl de drums in een hypnotiserend ritme gespeeld wordt.
Het volgende nummer heet "Black Bath, Clear Spot" en hierin krijg ik een fantastische melodische progressieve hardrock song te horen, die opnieuw vergezeld gaat van een licht hypnotiserend drumgeluid.
Daarna laat de band me genieten van een lekker in het gehoor klinkend stukje instrumentale gitaarrock, getiteld "Up The River, Part 1", waarin een steeds terugkerend ritme zit en dit nummer  wordt gevolgd door "Silver Dad" en hierin krijg ik een vrij heftige melodische hardrock song te horen met invloeden uit de avant garde en progressieve rock.
In "Warlord" schotelt de band me een swingende hardrock song voor met daarin lichte invloeden van "I Was Made For Loving You" van Kiss en het is dan ook onmogelijk stil te blijven zitten bij dit uitstekende nummer. (luister naar dit nummer via de youtube link onder de recensie)
Het laatste nummer van het album heet "Up The River, Part 2" en hierin hoor ik de band een schitterende hypnotiserende hardrock song in een gemiddeld tempo spelen.

Pig Eyes heeft me met "2ND Album" een heerlijk stukje afwisselende muziek laten horen, dat niet aan één stijl gebonden is, maar toch de hardrock als een rode draad door hun muziek heeft verweven en ik kan elke liefhebber van hardrock dan ook aanraden hier eens naar te luisteren om net als ik tot dezelfde conclusie te komen, namelijk: Geweldig!

Review: The Wicked Whispers - Maps Of The Mystic (Electone Records, 2014) (Psychedelische Pop)

De band The Wicked Whispers uit Liverpool, Engeland werd in 2010 opgericht en bestaat uit: Mike Murphy - zang en sologitaar, Andy Smith - sologitaar, Toby Virgo - zang en basgitaar, Steven Penn - orgel en piano en Nathan Sayer - drums.
The Wicked Whispers trad op met onder andere The Crazy World Of Arthur Brown, Echo And The Bunnymen, The Lightning Seeds, El Toro en Eva Peterson en speelde op diverse festivals in Engeland en Europa.
De band bracht in 2011 hun debuut EP "Dark Delights Of The Wicked Whispers" via het Electone Records label uit op een gelimiteerde 10" vinyl uitgave van 300 stuks, die in 2012 gevolgd werd door de 7" vinyl single "Dandelion Eyes" / "Flying 'Round In Circles (John Wood Remix)", die in een beperkte oplage van 500 stuks verscheen, waarna in 2013 de 7" vinyl single "Voodoo Moon" / "Nightbird", eveneens in een gelimiteerde oplage van 500 werd uitgebracht.
Hun nieuwe 7" vinyl single "Chronological Astronaut" verscheen in juni 2014 als voorloper van hun debuut album "Maps Of The Mystic", die zowel op LP, als CD en als digitale download is uitgebracht en behalve laatstgenoemde single, ook de 4 songs van hun debuut EP, plus 6 andere nummers bevat.
De LP, die net als de singles via het Electone Records label werd uitgebracht, is in een gelimiteerde 1ste uitgave op 12"vinyl verschenen en bevat een klaphoes en binnenhoes met teksten, terwijl de hoes door de band is gesigneerd en verkrijgbaar is, zolang de voorraad strekt.

Het album begint met de nieuwe single, "Chronological Astronaut", waarin ik een lekkere aanstekelijke beat song te horen krijg, die, mede door het gebruik van blazers, invloeden bevat van soul muziek (luister naar dit nummer via de youtube link onder de recensie) en gevolgd wordt door "House Of Peppermint", dat op de EP uit 2011 staat en hierin laat de band me een heerlijke mix van folk en licht psychedelische muziek horen, die in een rustig tempo gespeeld wordt en in dit nummer heeft de stem van Mike wel iets weg van die van Ian Anderson van Jethro Tull.
Daarna hoor ik "Paper Dove", een schitterende licht psychedelische song met enkele prima tempowisselingen, die gevolgd wordt door "Flying 'Round In Circles", dat ook op de EP staat.
In dit nummer laat de band me een uitstekend stukje pop horen, waarin de invloed van de jaren 60 goed te horen is en ook het volgende nummer "Amanda Lavender", waarin ik een prachtige psychedelische beat song met afwisselende ritmes te horen krijg, komt van de EP.
Vervolgens laat de band me genieten van "Diamond Soup" en in dit nummer speelt de band een fantastische rustige pop song en in "Medusa" krijg ik een lekker klinkende licht psychedelische uptempo popsong voorgeschoteld.
Het titel nummer "Maps Of The Mystic" hoor ik de band een uitstekende pop song spelen, waarin ook nu weer enkele prima tempowisselingen en invloeden van de jaren 60 bands zitten.
"You Wouldn't Believe" klinkt me als muziek in de oren en in dit nummer laat de band me een geweldige licht psychedelische popsong horen, waarin regelmatig van tempo en ritme gewisseld wordt, zodat het nummer spannend blijft.
Het volgende nummer heet "I'D Follow You Anywhere" en hierin krijg ik opnieuw een schitterende pop song te horen, waarin de band gebruik maakt van blazers en in het laatste nummer "Odyssey Mile", eveneens van de EP "Dark Delights Of The Wicked Whispers" hoor ik een fantastische opgewekt klinkende pop song, die invloeden van jazz en psychedelische rock bevat en een ritme waarin het onmogelijk is om stil bij te blijven zitten en ik vind dit dan ook het beste nummer van het album.

The Wicked Whispers heeft me met hun debuut LP "Maps Of The Mystic" aangenaam verrast en ik kan iedere muziekliefhebber dan ook aanraden, dit album eens te gaan beluisteren.

Review: Acid Baby Jesus - Vegetable EP (Slovenly, 2014) (Psychedelische Rock)

Acid Baby Jesus werd in 2009 te Athene, Griekenland opgericht door Noda Pappas - zang, Otto Mentis - sologitaar, Tili Stronis - basgitaar en Markos Mazarakis - drums en in deze formatie verscheen hun debuut single "I'm A Baby" / "Salt Chunk Mary" in 2010 als gelimiteerde 7" vinyl uitgave via het Sound Effect Records label.
Vervolgens kwam de band bij het Slovenly label terecht, die in 2011 hun tweede single "Hospitals" plus hun debuut LP/CD "Acid Baby Jesus" uit bracht.
In september toerde Acid Baby Jesus met Hellshovel door Noord Amerika en stapte Otto uit de band.
Hij werd in 2012 vervangen door Dox Grillo, die in Hellshovel speelde en in datzelfde jaar verscheen tevens de 10" vinyl EP "Acid Baby Jesus & Hellshovel Presents Voyager".
Hun nieuwe 7" vinyl uitgave, "Vegetable EP", die in een gelimiteerde genummerde oplage van 999 stuks via Slovenly is verschenen, is de voorloper van hun binnenkort te verschijnen tweede LP.

De EP bevat 2 nummers, waarvan "Vegetable" het eerste is en hierin krijg ik een schitterende psychedelische garagerock song te horen, die in een gemiddeld tempo gespeeld wordt en een licht hypnotiserend ritme bevat. (luister naar dit nummer via de youtube link onder de recensie)
"Brain Damage" is de titel van de andere song en ook in dit nummer laat de band me genieten van een fantastisch stukje psychedelische muziek, waarin een vrij experimenteel hypnotiserend ritme zit.

Acid Baby Jesus heeft met "Vegetable EP" een geweldig goede plaat gemaakt en ik kan deze dan ook van harte aanbevelen aan alle liefhebbers van zowel garagerock als psychedelische muziek en kijk dan ook reikhalzend uit naar hun nieuwe LP.

Review: Film - Eclipse (Inner Ear Records, 2014) (New Wave, Elektro)

Film werd in 2003 te Athene, Griekenland, opgericht door Dimitris Borsis - zang, keyboards en basgitaar, Manolis Zavitsanos - sologitaar en Kostas Borsis - drums.
De band maakt elektronische popmuziek in de stijl van de jaren 80 groepen en trad onder andere op met bands als The Cure, New Order, Iggy & The Stooges en The Flaming Lips en toerde recentelijk door Zwitserland, Slovenië, Spanje, Engeland en Nederland en speelde in belangrijke programma´s zoals SPOT (Denemarken), POPKOMM (Duitsland) en Iceland Airwaves (IJsland).
"Eclipse" is het vierde album van de band, die eerder "No Luggage" (2003) "Angel B" (2006) en "Persona" (2009), plus de singles "Alarm" (2007) en "Berlin" (2013) uit bracht.
Het album "Eclipse" is zowel als Vinyl uitgave (+bonus CD) als CD en digitale download verkrijgbaar en is door het Griekse Inner Ear Records label uitgebracht.

Het album bevat 9 nummers, waarvan de eerste "Ping Pong With Angels" op single is uitgebracht en in dit nummer hoor ik de band een swingende elektronische new wave song spelen, waarbij invloeden uit de jaren 80 sterk te horen zijn. (luister naar dit nummer via de soundcloud link onder de recensie)
Het volgende nummer is de titelsong "Eclipse", waarin ik de band een heerlijke dansbare new wave song hoor spelen, die gevolgd wordt door "The Gun & The Deer" en hierin schotelt de band me opnieuw een dansbare elektronische new wave song voor, waarmee Film de jaren 80 in mijn herinnering terug brengt.
In "L'Amour Imaginaire" krijg ik lekkere mix te horen van avant garde, new wave en elektronische muziek te horen en in "Produkt" laat de band me genieten van een schitterende mix van disco, new wave, elektro en avant garde, die in een vrij hoog tempo gespeeld wordt.
Daarna krijg ik "Coral"te horen en hierin hoor ik Film een uitstekende avant garde song te gehore brengen, gevolgd door "Star Wars", waarin ik ook nu weer getrakteerd wordt op een prima mix van new wave en elektro.
"Timelapse" is van hetzelfde laken een pak en swingt, waardoor het uitstekend dansbaar is, terwijl ik in het laatste nummer, "Waltz (Telescope)", een prachtige new wave song te horen krijg, die in een niet al te hoog tempo gespeeld wordt en enkele goede tempowisselingen bevat.

Film heeft met "Eclipse" een uitstekend album heeft gemaakt, dat vol staat met lekkere dansbare muziek en me even terug heeft gebracht naar de jaren 80 en ik vind dit dan ook een aanrader voor elke liefhebber van deze muzieksoort.