Review: Mechanimal - Delta Pi Delta (Inner Ear, 2016) (Elektro / New Wave)

De band Mechanimal werd in het voorjaar van 2011 te Athene, Griekenland opgericht door Giannis Papaioannou - synthesizer en keyboards, die een pionier in de Griekse elektronische scene is.
Samen met fotograaf en zanger Freddie Faulkenberry maakte hij zijn eerste plaat, getiteld "Low Land".
Daarna ontstond het idee een band te vormen, waarna Tassos Nikogiannis - sologitaar en video artiest Angeliki Vrettou het duo kwamen versterken en in 2012 verscheen hun debuut album.
Na een bezettings wisseling, Tassos Nikogiannis werd in 2013 vervangen door Kostas Matiatos, verscheen in 2014 hun 7" vinyl single "Obscure", die enkele maanden later gevolgd werd door "Secret Science", de tweede LP van de band, waarop 8 nummers staan en deze is als gelimiteerde uitgave verschenen als 2 x 10" vinyl LP, inclusief een bonus CD, terwijl het album ook als CD, met daarop 2 extra nummers en digitale download is uitgebracht.
Op hun nieuwe LP, "Delta Pi Delta" speelt de band in een nieuwe bezetting, waarin Eleni Tzavara (Film, Etten) de zang voor haar rekening neemt en Tassos Nikogiannis naast Kostas Matiatos weer in de band is komen te spelen als tweede sologitarist.
vanaf het voorjaar van 2015 tot augustus van dat jaar ging de band de studio in om te werken aan hun nieuwe album, dat zowel op LP (wit vinyl), waarop 8 nummers staan, als op digitale download (met 2 extra instrumentale nummers) is uitgebracht via het Inner Ear label, terwijl "Delta Pi Delta" is opgedragen aan hun goede vriend, de Griekse artiest en schilder Nicholas Liber (1956 - 2013).

Het album start met "Sunlight", waarin ik meteen een fantastische zware mix van elektro en new wave te horen krijg, die in een niet al te hoog dreigend tempo gespeeld wordt (luister naar dit nummer via de youtube link onder de recensie), waarna "Repetition" volgt en daarin zet de band me een lekker in het gehoor klinkende new wave song voor, die me aan de muziek van The Eurythmics doet denken.
Daarna volgt "Thistlemilk" en ook in dit nummer hoor ik de band een uitstekende new wave song ten gehore brengen, alleen is deze iets meer aangezet doordat er een disco ritme aan toe is gevoegd, zodat het nummer uiterst dansbaar is.
Dan laat de band me genieten van "Sawdust", een schitterend hypnotiserend instrumentaal nummer, dat swingt als een trein en in een hoog tempo gespeeld wordt, waarna "Radio On" volgt, waarin de band opnieuw de mix van new wave en disco maakt en er een lekker dansbaar nummer ontstaat.
In "Winter Mute" krijg ik ook nu weer een heerlijk dansbaar new wave disco nummer te horen, dat het ritme van de serie "Knight Rider" bevat en in "Sextant" schotelt de band me een prima new wave song voor, die in een gemiddeld tempo gespeeld wordt.
Vervolgens speelt de band een geweldig instrumentaal swingend dance nummer, dat "Ferrum" heet en gevolgd wordt door "Illuminations", waarin ik een schitterende dansbare licht psychedelische new wave song te horen krijg.
Het laatste nummer van de LP heet "Search The Woods" en hierin laat de band me een mooie melodische pop song horen, waar een eentonig drumritme in zit, dat van begin tot einde vastgehouden wordt.

Mechanimal heeft met "Delta Pi Delta" weer een verrukkelijke plaat gemaakt, die ik iedere liefhebber van zowel new wave, als elektro en disco kan aanraden, maar ook zij, die van de betere pop houden zullen volop aan hun trekken komen.

Review: The Noise Figures - Aphelion (Inner Ear, 2015) (Pop Rock)

The Noise Figures is een band uit Athene, Griekenland, die bestaat uit: George Nikas - zang en drums en Stamos Bamparis - sologitaar en zang.
In januari 2012 bracht de band hun eerste single "Bitter Taste" uit en begon te werken aan hun debuut album, onder leiding van producer Sillboy, die eind 2012 vooraf gegaan werd door "The Noise Figures E.P.", met daarop 4  songs, die alleen digitaal verscheen.
Hun debuut album "The Noise Figures", dat merendeels analoog werd opgenomen, is in 2013 via het Inner Ear label verschenen op zowel CD, vinyl als digitale download en bevat 10 nummers, waarbij opgemerkt kan worden, dat de band zich heeft laten inspireren door de muziek uit San Francisco van de jaren 60.
Ook hun nieuwe album, "Aphelion", is zowel op CD, vinyl en als digitale download door het Inner Ear label uitgebracht en bevat, net als het debuut album, 10 nummers.

Het album begint met "Shoot The Moon" en daarin krijg ik een schitterende pop rock song te horen, waarvan het tempo niet al te hoog ligt en gevolgd wordt door "In The Boneyard", waarin de band me een licht psychedelische pop rock song met een gemiddeld tempo voor zet.
Daarna hoor ik "Run" en hierin schotelt de band me een lekker in het gehoor klinkende pop rock song voor, die me, qua zang, lichtelijk aan de muziek van bands als Magazine en The Only Ones doet denken.
Dan volgt "Don't Throw Your Hand", een heerlijke swingende rock song, die enkele subtiele tempowisselingen bevat, waarna ik het fantastische titel nummer "Aphelion" te horen krijg, dat een licht hypnotiserend ritme bevat, in een vrij rustig tempo gespeeld wordt en invloeden uit de progressieve rock heeft. (luister naar dit nummer via de youtube link onder de recensie)
In "Holy One" laat de band me genieten van een uptempo powerrock song, die een aanstekelijk swingende ritme heeft, waarbij stil zitten geen optie is en in "Feathers" speelt de band een geweldige progressieve rock song, die wisselende ritmes bevat en gevolgd wordt door "Blood", die in een vrij hoog swingend tempo begint, maar na enkele minuten over gaat in een stevige vrij zware rock song, waarin het tempo niet al te hoog ligt, om tegen einde terug te keren naar het swingende tempo van het begin.
Vervolgens hoor ik "No Use" en daarin laat de band me een schitterende vrij eentonige rock song horen, die een licht hypnotisch effect op me heeft en in een rustig tempo gespeeld wordt, waarna het laatste nummer volgt, getiteld "Celebration Time" en hierin laat de band me een uitstekende pop rock song horen, die in een gemiddeld tempo gespeeld wordt en me enigszins aan de muziek van The Doors doet denken.

Net als hun debuut album, is "Aphelion" een geweldige plaat geworden, die vol fantastische songs staat, die het beluisteren meer dan waard zijn en ik kan de muziek van The Noise Figures dan ook aanbevelen aan iedere liefhebber van 60er jaren pop rock.

Review: The Cave Children - Quasiland (Inner Ear, 2015) (Psychedelische Pop)

The Cave Children werd in 2013 te Athene, Griekenland opgericht en bestaat uit: Vassilis Vlahakos - sologitaar en zang, Vassilis Nitsakis - basgitaar, Orestes Benekas - keyboards en Dimitris Stergiou - drums.
In 2014 maakte de band muzikaal zijn opwachting in de underground scene van Athene en begon te werken aan hun debuut album, waarbij de inspiratie geput werd uit de muziek van The Beatles uit 1969, Frank Zappa, de Britse jaren 90, Griekse muziek, de nieuwe psychedelische rock scene en de soundtracks van Denny Elfman.
Het debuut album van de band, "Quasiland", waarop 10 nummers staan, is 14 april 2015 digitaal verschenen via het Inner Ear label en zal 25 mei op vinyl verschijnen, inclusief een bonus CD en vermeldenswaardig is nog, dat, bij het afspelen van de CD, de maatschappij kritische teksten in beeld verschijnen.

De eerste song van het album heet "Maybeland" en hierin hoor ik de band een schitterende licht psychedelische poprock song ten gehore brengen, waarin de invloed van de jaren 60 duidelijk hoorbaar is en de muziek in een heerlijk dansbaar swingend ritme gespeeld wordt.
Daarna krijg ik "Lazy God" te horen, waarin de band me een lekker in het gehoor klinkende song voorschotelt, die in een niet a te hoog tempo gespeeld wordt, film invloeden kent en enkele prima tempowisselingen bevat, Waarna "I See Death" volgt en in dit nummer laat de band me genieten van een fantastische mooie licht psychedelische pop song met invloeden uit Britpop en van The Beatles, die in een zeer aanstekelijk ritme gespeeld wordt.
In "Ovatron" hoor ik een geweldig mooie pop song en hierin krijg ik schitterende zang te horen bij een hemels stuk muziek, dat in een gemiddeld tempo gespeeld wordt.
Dan hoor ik "Pillow Fingers", waarin de band me een werkelijk fantastische swingende pop song laat horen, die een heerlijk aanstekelijk ritme bevat en invloeden van The Beatles kent en orkestrale begeleiding heeft.
Vervolgens hoor ik "Antigone", een prachtige licht psychedelische pop song met een dromerige zang en heerlijke psychedelische muziek, die me ook nu weer aan de muziek van The Beatles doet denken, waarna "Metaphor" volgt en in dit zeer swingende nummer laat de band me een lekker in het gehoor klinkende uptempo song horen, die enkele prima tempowisselingen bevat.
Met "Apart" krijg ik een song te horen, die me sterk aan de muziek van John Lennon doet denken en dit geweldig mooie nummer laat nog maar eens de voorliefde van de band voor Beatles muziek naar voren komen en dit nummer wordt gevolgd door "Pelorian", een schitterende swingende licht psychedelische pop song, die diverse uitstekende tempowisselingen bevat en zo nu en dan erg bombastisch klinkt, terwijl er ook lichte spacerock invloeden in verwerkt zijn. (luister naar dit nummer via de youtube link onder de recensie)
In "Vixen Tapes" laat de band me opnieuw genieten van zo'n fantastisch mooie pop song en sluit de CD daarmee op waardige wijze af.

The Cave Children hebben me met "Quasiland" weten te verrassen op een geweldige debuut CD, die vol staat met heerlijke licht psychedelische pop songs en ik kan dit album dan ook voor 100% aanraden aan elke liefhebber van de betere pop en psychedelische muziek, maar ook aan hen, die van zestiger jaren gerelateerde muziek houden.

Review: Stella - Stella (Inner Ear, 2015) (Elektro, Pop, Disco)

Stella Chronopoulou, beter bekend onder haar artiestennaam Stella, uit Athene, Griekenland, is een singer-songwriter, schilder en multi-instrumentalist, die haar studie aan de Athens School Of Fine Arts afrondde en in dezelfde tijd begon met het schrijven van muziek.
In 2010 werkte ze mee aan het album "Happend Before" van de avant-garde pop groep My Wet Calvin en in het begin van dat zelfde jaar ging ze in de artrock band Expert Medicine spelen, waar ze gitarist en producer Alex Zabaras ontmoette.
Samen richtten ze de band Fever Kids op in 2011 en in 2014 verscheen hun debuut single "Holding Grass” via het Inner Ear label, waarmee ze lovende kritieken oogsten.
In 2012 bracht Stella haar solo EP “Keep Me Naked” via haar soundcloud account uit en buiten haar solowerk, werkte ze samen met diverse Griekse bands zoals Sillyboy, Coti K, Nteibint en Sad Disco en vormde ze de band Chest samen met Babis Theocharis.
Begin 2015 verscheen haar eerste volledige solo album met gelijknamige titel, waarop 10 nummers staan, via het Inner Ear Records label en de uitvoerenden op deze CD zijn: Stella - zang, elektrische gitaar, basgitaar, synthesizer basgitaar, synthesizer en drums programmering, Velissarios Prassa - basgitaar, Theo Kopoul  - drums, Danae Eco - synthesizer en King Elephant - drums, percussie en synthesizer.
Als voorloper van de CD werd de single "Picking Words" getrokken en deze is verkrijgbaar via alle digitale winkels en op de Inner Ear Bandcamp pagina.

De CD start met de single "Picking Words" en dit bijna 4 minuten durende nummer is een swingende mix van new wave, disco en elektro, waarbij het onmogelijk is stil te blijven zitten en ik vermoed dat  Stella met deze song, zeker hoge ogen zal gooien in de Griekse hitparade.
Daarna krijg ik "The Map" voorgeschoteld en in dit nummer gaat de muziek van Stella terug naar de begin jaren 80 en laat ze me een prima dansbare mix van disco en pop horen, die gevolgd wordt door "Detox", waarin ze de mix elektro en pop maakt en ik een lekker in het gehoor klinkende song te horen krijg.
Dan volgt "Repeat" en hierin krijg ik opnieuw een heerlijke dansbare mix van new wave, disco en elektro te horen en swingt de muziek weer als een trein, die even onderbroken wordt door enkele tempo wisselingen, waarna het swingende ritme weer wordt opgepakt.
In "Wait On Me" schotelt Stella me een uitstekende pop song voor, die in een gemiddeld tempo gespeeld wordt en me enigszins aan de muziek van The Eurythmics doet denken (luister naar dit nummer via de youtube link onder de recensie), waarna ik "Made To Attack" hoor en in deze song speelt ze een swingende mix van elektro, disco en pop.
"Wet Cigarette" is een lekker in het gehoor klinkende pop song, die in een niet al te hoog tempo gespeeld wordt en in "Last Minute Boy" laat ze me een zeer dansbare pop song met disco invloeden horen, waarin de jaren 80 disco klap niet ontbreekt.
Vervolgens krijg ik "Something Real" te horen, waarin het begin van het nummer me lichtelijk doet denken aan het nummer "Fire" van The Pointer Sisters en ook in deze song krijg ik weer een prima mix van elektro en pop te horen en in het laatste nummer "Libya" verrast Stella me door een schitterende rustige pop song ten gehore te brengen.

Stella heeft met haar gelijknamige album een uitstekende CD afgeleverd, die swingt en bij liefhebbers van pop, elektro en disco zeker in de smaak zal vallen en ik kan hen deze schijf dan ook van harte aanraden.

Review: Stella - Picking Words (Inner Ear, 2014) (Disco / Elektro)

Stella Chronopoulou, beter bekend onder haar artiestennaam Stella, uit Athene, Griekenland, is een singer-songwriter, schilder en multi-instrumentalist, die haar studie aan de Athens School Of Fine Arts afrondde en in dezelfde tijd begon met het schrijven van muziek.
In 2010 werkte ze mee aan het album "Happend Before" van de avant-garde pop groep My Wet Calvin en in het begin van dat zelfde jaar ging ze in de artrock band Expert Medicine spelen, waar ze gitarist en producer Alex Zabaras ontmoette.
Samen richtten ze de band Fever Kids op in 2011 en in 2014 verscheen hun debuut single "Holding Grass” via het Inner Ear label, waarmee ze lovende kritieken oogsten.
In 2012 bracht Stella haar solo EP “Keep Me Naked” via haar soundcloud account uit en buiten haar solowerk, werkte ze samen met diverse Griekse bands zoals Sillyboy, Coti K, Nteibint en Sad Disco vormde ze de band Chest samen met Babis Theocharis.
Begin 2015 verschijnt haar eerste volledige solo album met gelijknamige titel via het Inner Ear Records label en daarvan is de single "Picking Words" de voorloper en verkrijgbaar via alle digitale winkels en op de Inner Ear Bandcamp pagina.

Het bijna 4 minuten durende nummer is een swingende mix van new wave, disco en elektro, waarbij het onmogelijk is stil te blijven zitten en ik vermoed dat  Stella met deze song, zeker hoge ogen zal gooien in de Griekse hitparade.(luister naar dit nummer via de soundcloud link onder de recensie)

Review: Prins Obi - Notions (Inner Ear, 2014) (Pop)

Singer / songwriter George Obi Dimakis, lid van de Griekse band Baby Guru, die voor zijn solo project onder de naam Prins Obi muziek maakt, heeft een jaar na zijn digitale debuut EP "Love Songs For Instant Success", die in december 2013 verscheen, in november 2014 een volledig album uitgebracht, met als titel "Notions".
Van "Notions", dat via Inner Ear Records op CD, LP + bonus CD en als digitale download is verschenen, werd de single "Weekend Lovers" getrokken, dat met 10 andere nummers op het album staat.
De nummers van het album werden in de afgelopen 10 jaar geschreven, waarvan sommige recentelijk en aan de plaat werd medewerking verleend door mede Baby Guru leden King Elephant en Sir Kosmiche, terwijl ook andere gast muzikanten zoals Kon Kon, Ku en Christina op het album mee spelen.

Het eerste nummer van het album is de single "Weekend Lovers", waarin ik een schitterende rustige pop song te horen krijg, die in geen enkele hitparade zou misstaan en de uitstraling van een jaren 60 song heeft.
Daarna hoor ik een heerlijke ritmische pop song, getiteld "Sorrow", waar de synthesizer en drums een belangrijke rol in spelen en dit nummer wordt gevolgd door "Evening Gown", dat met Moog synthesizer klanken begint en invloeden uit de begin jaren 70 bevat, terwijl de muziek tevens licht psychedelisch klinkt.
Dan schotelt Prins Obi me "Larry The King" voor en hierin hoor ik hem elektronische een pop song met disco invloeden spelen, die prima dansbaar is en gevolgd wordt door "Those Stormy Eyes", een fantastische rustige korte pop song, die nog geen anderhalve minuut duurt,waarin Obi zichzelf op piano begeleidt.
In de titel song "Notions" laat hij me een swingende disco song horen, compleet met jaren 80 disco dreun en in "Kineta" krijg ik een prachtig erg rustig stukje instrumentale muziek te horen, dat door de synthesizer gedomineerd wordt.
Meer disco klanken zijn te horen in "The Warmest Colour", althans in het begin van de song, want die gaat over in een geweldig mooie rustige pop song en met "Couples" laat Obi me opnieuw genieten van zo'n rustige song.
Vervolgens krijg ik "Idolize You" te horen en hierin gaat Prins Obi verder met het maken van zijn heerlijke rustige pop songs en in het laatste nummer "Naked Dancers Union" krijg ik een licht hypnotiserend psychedelisch symfonisch nummer te horen, waarin de invloeden van eind jaren 60, begin jaren 70 hoorbaar zijn. (luister naar dit nummer via de youtube link onder de recensie)

Het album "Notions" van Prins Obi bevat uitstekende pop songs, die bij de liefhebber van deze muzieksoort zeker in de smaak zullen vallen en ik raad hen dan ook aan, deze schijf eens te gaan beluisteren.

Review: Sigmatropic - Dead Computer Blues (Inner Ear, 2014) (Pop)

Sigmatropic uit Athene, Griekenland, werd in 1997 opgericht door Akis Boyatzis als een-man band, maar al snel veranderde dat en ontstond er een complete band, die bestaat uit: Akis Boyatzis - zang, basgitaar, akoestische gitaar en programmering, Foivos Zitis - sologitaar, klassieke gitaar en zang, Theodore Pistiolas - Piano, moog synthesizer, mandoline, ukelele, theremin en zang en Yiannis Tryferoulis - drums.
De band bracht hun debuut album "Random Walk" in 1998 uit via Hitch Hyke Records, gevolgd door "Air" (CD single, Hitch Hyke Records, 1998), "If You Were Me" (CD EP, Hitch Hyke Records, 1999), "Sixteen Haiku & Other Stories" (LP, Hitch Hyke Records/Tongue Master Records, 2002), "Could That Be The Voice?" (Limited Edition 12" vinyl EP, Tongue Master Records, 2004), "Ours At Least" (CD EP met 5 songs, Hitch Hyke Records, 2007), "Dark Outside" (CD, Hitch Hyke Records / Tongue Master Records, 2007), "Rivers Still" / "Astral Lullaby" (Download single, 2010) en "Astral Lullaby" / "Heartbroken In A Broken Planet" (Download single, 2011).
Hun in het Grieks gezongen album “Sixteen Haiku And Other Stories” uit 2002 met daarop gedichten van Nobelprijswinnaar George Seferis kwam als een verrassing en ontving lovende recensies.
Het werd in 2003 in een internationale versie uitgebracht door 18 gast artiesten uit Amerika en Engeland, waaronder Robert Wyatt, die hun eigen vocale interpretatie leverden aan de Engelse vertaling van de gedichten bij dezelfde muziek en ook deze uitvoering werd uitbundig ontvangen door de critici.
In 2005 nam de band deel aan de totstandkoming van Carla Torgerson’s (zangeres van The Walkabouts) eerste solo album, “Saint Stranger”, door de productie te doen en de teksten te schrijven.
De band speelde in het voorprogramma van Nick Cave And The Bad Seeds en Placebo in Athene en Thessaloniki en was op vele festivals te horen, zoals The Rockwave Festival (2005 en 2008), European Music Day (Athene 2004 en 2006) en The Antiracist Festival (2007).
Hun nieuwe album “Dead Computer Blues” is, in november 2014, op CD, LP + bonus CD en als digitale download verschenen via het Inner Ear label en bevat 10 nummers.

Het opening nummer is de titelsong "Dead Computer Blues” en hierin laat de band me een schitterende mix van surf, dark wave, pop en elektro horen, die in een rustig tempo gespeeld wordt, waarna ik "Crystallized" te horen krijg, een fantastische song met aanstekelijk ritme, die me aan de gloriedagen van Steve Harley & Cockney Rebel doet denken. (luister naar dit nummer via de soundcloud link onder de recensie)
Daarna hoor ik "Sink!", waarin de band me verrast door het nummer als een nieuwe Bowie song te laten klinken en met het volgende nummer "Septic Skeptic" laat de band me genieten van een heerlijke afwisselende pop song, die diverse prima tempowisselingen bevat.
In "Spaceface ( A Slower Rocket)" speelt de band een uitstekende uptempo pop song, waarin de invloeden van David Bowie opnieuw hoorbaar zijn en in "Onion Rock" krijg ik een swingende poprock song te horen, waarbij stil zitten geen optie is.
Vervolgens schotelt de band me "The Clouds Of Antarctica" voor, waarin ik ze een lekker in het gehoor klinkende pop song hoor spelen en ook in dit nummer zitten weer invloeden uit de muziek van Bowie.
Dan hoor ik de single "Astral Lullaby", een uitstekende rustige pop song met enkele prima tempowisselingen, die gevolgd wordt door “When Jesus Walked the Streets of Athens", een geweldige protest song met een aanklacht tegen de politiek en religie.
Het laatste nummer heet "Off Hand" en hierin laat de band me genieten van een prachtige rustige pop song, waarmee het album op waardige wijze wordt afgesloten.

Het album "Dead Computer Blues" staat vol schitterende songs, waarvan ik met volle teugen genoten heb en die ik iedere liefhebber van de betere pop muziek kan aanraden.

Review: My Drunken Haze - My Drunken Haze (Inner Ear, 2014) (Pop)

My Drunken Haze is een Griekse band, die in het voorjaar van 2010 werd opgericht door tekstschrijver, componist Spir Frelini, die ook sologitaar speelt en zingt met de bedoeling een mix te maken van Neo-psychedelische muziek met een 60er jaren gitaar geluid en dromerige pop vocalen.
Samen met Costa Gunn - basgitaar en Nick Zoura - drums vormde hij de band, die in 2011 uitgebreid werd met Harry Kane - sologitaar en Matina Sous Peau, die in 2012 als laatste lid bij de band kwam.
In 2013 bracht de band hun debuut met de EP "Pleasing Illusions" en kwam hun single "Gambling Woman" op de compilatie "Inn Pop" van het Inner Ear label terecht.
Begin 2014 startte de band met de opnames voor hun debuut album "My Drunken Haze", waarop ook de EP en single staan en deze is door het Inner Ear label op vinyl, inclusief bonus CD uitgebracht en eveneens als digitale download verschenen.

De LP bevat 9 nummers, waarvan "Carol Wait" de eerste is en hierin hoor ik de band een lekker in het gehoor klinkende uptempo pop song spelen, waarin een prima dansbaar ritme zit met daarin lichte invloeden uit de jaren zestig.
Daarna hoor ik "Gambling Woman", een heerlijke swingende pop song, die een aanstekelijk ritme heeft en uiterst dansbaar is, gevolgd door de nieuwe single van de band, getiteld "Yellow Balloon" en daarin krijg ik een schitterende licht psychedelische pop song te horen, waarin een swingend en aanstekelijk ritme zit, dat me in beweging brengt en me laat genieten van de muziek.
Het volgende nummer heet "Girl Who Looks Like A Boy" en ook hierin zit een vrolijk en dansbaar ritme, terwijl lichte invloeden uit de psychedelische muziek hoorbaar zijn en deze song wordt gevolgd door "Pleasing Illusions", een werkelijk fantastisch psychedelisch nummer, waarin de invloed van de jaren 60 muziek sterk naar voren komt.
Met "Reflections Of Your Mind" laat de band me genieten van een prachtige progressieve poprock song, waarin enkel uitstekende tempowisselingen zitten en in "Paper Planes" krijg ik een heerlijk rustige pop song voorgeschoteld.
In "I Wanna Dream Again" speelt de band een lekker in het gehoor klinkende pop song, waarin enkele prima tempowisselingen en een vrolijk ritme zitten, die me aanzetten tot meebewegen en in de laatste song, "Endless Fairytale" klinkt de muziek weliswaar iets donkerder en zwaarder, maar laat de band me toch genieten van een geweldig mooie pop song, waar ook nu weer licht psychedelische invloeden in zitten. (luister naar dit nummer via de youtube link onder de recensie)

Het album "My Drunken Haze" is een schitterende plaat geworden, die vol staat met geweldige songs en is één van die juweeltjes, waar je als muziekliefhebber niet omheen kan, zodat ik er eigenlijk maar één ding over kan zeggen: Fantastisch!

Review: Mechanimal - Secret Science (Inner Ear, 2014) (Elektro / Dark Wave)

De band Mechanimal werd in het voorjaar van 2011 te Athene, Griekenland opgericht door Giannis Papaioannou - synthesizer en keyboards, die een pionier in de Griekse elektronische scene is.
Samen met fotograaf en zanger Freddie Faulkenberry maakte hij zijn eerste plaat, getiteld "Low Land".
Daarna ontstond het idee een band te vormen, waarna Tassos Nikogiannis - sologitaar en video artiest Angeliki Vrettou het duo kwamen versterken en in 2012 verscheen hun debuut album.
Na een bezettings wisseling, Tassos Nikogiannis werd in 2013 vervangen door Kostas Matiatos, verscheen in 2014 hun 7" vinyl single "Obscure", die enkele maaden later gevolgd werd door "Secret Science", de tweede LP van de band.
Het album, waarop 8 nummers staan, is als gelimiteerde uitgave verschenen als 2 x 10" vinyl LP, inclusief een bonus CD, terwijl het album ook als CD, met daarop 2 extra nummers en digitale download is uitgebracht.

Het eerste nummer van het album heet "Kindergarten" en daarin hoor ik een lekker in het gehoor klinkende instrumentale mix van elektro en dark wave, die gevolgd wordt "Sehnsucht", waarin de band me een heerlijke dansbare dark wave song voorschotelt, die me lichtelijk aan de muziek van jaren 80 bands als The Sisters Of Mercy doet denken.
Daarna hoor ik "Cut Communications", een uitstekende elektro song met hiphop invloeden, die van een licht hypnotiserend ritme is voorzien, gevolgd door de titelsong "Secret Science" en hierin laat de band me een schitterende uptempo mix van elektro en dark wave horen, waarin de tekst maatschappij kritisch is en de muziek, ook nu weer, invloeden van bands als The Sisters Of Mercy bevat. (luister naar dit nummer via de youtube link onder de recensie)
Ook "We Come Alive" is een fantastische swingende mix van elektro en dark wave, waarbij het onmogelijk is stil te blijven zitten en met "The Den" krijg ik een uitstekende dark wave song te horen, die in een gemiddeld tempo gespeeld wordt.
In "Ode To Europe" laat de band me een opnieuw een geweldige  swingende song in de stijl van The Sisters Of Mercy horen en in "Always Drifting", één van de twee bonus nummers van de CD, schotelt de band me een vrij rustige new wave song voor.
Vervolgens krijg ik "Song To The Sirens" te horen en ook daarin geeft de band me het idee, dat ik naar een nieuwe opname van The Sisters Of Mercy luister en in de laatste song van de CD "Down In The Basement", het tweede extra nummer, laat de band me genieten van een heerlijke bijna 10 minuten durende uptempo mix van elektro en new wave, die swingt als een trein en naar het einde toe over gaat in een psychedelisch stukje muziek met gesproken tekst.

Mechanimal heeft met "Secret Science" naar mijn mening een schitterende LP/CD gemaakt, die vol heerlijke dansbare elektro wave songs staat en voor elke liefhebber van deze muzieksoort een aanwinst voor zijn of haar collectie zal zijn; een aanrader dus.

Review: Film - Eclipse (Inner Ear Records, 2014) (New Wave, Elektro)

Film werd in 2003 te Athene, Griekenland, opgericht door Dimitris Borsis - zang, keyboards en basgitaar, Manolis Zavitsanos - sologitaar en Kostas Borsis - drums.
De band maakt elektronische popmuziek in de stijl van de jaren 80 groepen en trad onder andere op met bands als The Cure, New Order, Iggy & The Stooges en The Flaming Lips en toerde recentelijk door Zwitserland, Slovenië, Spanje, Engeland en Nederland en speelde in belangrijke programma´s zoals SPOT (Denemarken), POPKOMM (Duitsland) en Iceland Airwaves (IJsland).
"Eclipse" is het vierde album van de band, die eerder "No Luggage" (2003) "Angel B" (2006) en "Persona" (2009), plus de singles "Alarm" (2007) en "Berlin" (2013) uit bracht.
Het album "Eclipse" is zowel als Vinyl uitgave (+bonus CD) als CD en digitale download verkrijgbaar en is door het Griekse Inner Ear Records label uitgebracht.

Het album bevat 9 nummers, waarvan de eerste "Ping Pong With Angels" op single is uitgebracht en in dit nummer hoor ik de band een swingende elektronische new wave song spelen, waarbij invloeden uit de jaren 80 sterk te horen zijn. (luister naar dit nummer via de soundcloud link onder de recensie)
Het volgende nummer is de titelsong "Eclipse", waarin ik de band een heerlijke dansbare new wave song hoor spelen, die gevolgd wordt door "The Gun & The Deer" en hierin schotelt de band me opnieuw een dansbare elektronische new wave song voor, waarmee Film de jaren 80 in mijn herinnering terug brengt.
In "L'Amour Imaginaire" krijg ik lekkere mix te horen van avant garde, new wave en elektronische muziek te horen en in "Produkt" laat de band me genieten van een schitterende mix van disco, new wave, elektro en avant garde, die in een vrij hoog tempo gespeeld wordt.
Daarna krijg ik "Coral"te horen en hierin hoor ik Film een uitstekende avant garde song te gehore brengen, gevolgd door "Star Wars", waarin ik ook nu weer getrakteerd wordt op een prima mix van new wave en elektro.
"Timelapse" is van hetzelfde laken een pak en swingt, waardoor het uitstekend dansbaar is, terwijl ik in het laatste nummer, "Waltz (Telescope)", een prachtige new wave song te horen krijg, die in een niet al te hoog tempo gespeeld wordt en enkele goede tempowisselingen bevat.

Film heeft met "Eclipse" een uitstekend album heeft gemaakt, dat vol staat met lekkere dansbare muziek en me even terug heeft gebracht naar de jaren 80 en ik vind dit dan ook een aanrader voor elke liefhebber van deze muzieksoort.

Review: The Vickers - Ghosts (Inner Ear Records, 2014) (Psychedelische Pop)

The Vickers uit Florence, Italië bestaat uit: Andrea Mastropietro - zang, sologitaar en keyboards, Federico Sereni - zang, basgitaar en keyboards, Francesco Marchi - zang, sologitaar en keyboards en Marco Biagiotti - drums, percussie en zang.
In 2009 verscheen hun debuut album "Keep Clear" en deze werd in 2010 gevolgd door de akoestische EP "Sofa Session" en in 2011 door het album "Fine For Now”.
Vervolgens kwam de single "She Said She Said", een Beatles cover, in december 2012 als download uit, gevolgd door "She's Lost" / "All I Need", die in mei 2013 op een gelimiteerde 7" vinyl single door Cybertree Records werd uitgebracht en de  cassette “I Don’t Know What It Is” / "She's Lost" / "All I Need" / "Inside A Dream", die in december 2013 via het Old Vibration Records verscheen.
Hun nieuwe album "Ghosts" is in een speciale gelimiteerde oplage op doorzichtig vinyl verschenen via het Griekse Inner Ear Records label en is niet op CD uitgebracht.

De LP bevat 10 nummers, waaronder de 4, die op cassette zijn verschenen.
Het album start met "She's Lost" en hierin is meteen de invloed van de muziek van The Beatles hoorbaar, maar ook zijn er disco invloeden uit de jaren 90 in te bespeuren.
Het nummer klinkt lekker dansbaar en licht psychedelisch en door de disco invloeden, ontstaat er een unieke sound.
Het volgende nummer heet "I Don’t Know What It Is" en hierin laat de band me schitterende psychedelische song horen, waarmee The Vickers me vanaf de begin tonen weten te boeien (luister naar dit nummer via de youtube link onder de recensie) en dit nummer wordt gevolgd door "Senseless Life", waarin de band een uitstekende rustige song vertolkt, waarbij de zang op een ingetogen manier gezongen wordt.
In "It Keeps Going On And On" krijg ik een vrij stevige dansbare mix van psychedelische en disco gerelateerde muziek te horen en in "All I Need" klinkt het begin een beetje als "Now I Wanna Be Your Dog", een nummer van The Stoooges, maar toch weet de band hierin een eigen geluid te creëren, dat een swingende licht psychedelische song op levert.
Met "Hear Me Now" trakteert de band me op een heerlijke psychedelische pop song met disco invloeden en met "Inside A Dream" laat de band me een uitstekende mix van disco en psychedelische pop horen, waarin enkele prima tempowisselingen zitten.
Daarna volgt "Walking On A Rope" en ook in dit nummer speelt de band een psychedelische song met invloeden uit de jaren 60.
"Total War" is een fantastische licht psychedelische pop song, die in een rustig tempo gespeeld wordt en het laatste nummer "Ghosts" is een lekker klinkende pop song, waarin de band me mee terug neemt naar de jaren 80.

The Vickers hebben met "Ghosts" een uitstekend debuut album gemaakt, waarin disco en psychedelische muziek op een prima manier met elkaar gecombineerd worden en ik vind deze plaat dan ook een aanrader voor zowel jaren 60 als jaren 80-90 liefhebbers.

Review: A Victim Of Society - Distractions (Inner Ear, 2014) (Rock)

A Victim Of Society werd in 2011 te Athene, Griekenland opgericht door Vagelis Makris - zang en sologitaar en Fotis Ntouskas - sologitaar.
In dat jaar bracht het duo een DIY cassette uit in een gelimiteerde oplage van 120 stuks met daarop 6 nummers en ook werden er een 7" vinyl EP van hen uitgebracht door Sweet Mistake Productions / Fractal Press en verscheen er een song ("You're Gonna Hate Me") via de compilatie "Reverb Conspiracy Vol. 1", via Fuzz Club Records in samenwerking met het Austin Psych Festival.
In 2013 trad het duo op als voorprogramma voor bands als The Black Angels, Moon Duo, Dirty Beaches en Disappears en hun debuut album is eind april 2014 door Inner Ear Records uitgebracht op een LP, die een bonus CD bevat en als digitaal album.

De plaat bevat 8 nummers, waarvan "Unfair" de eerste is en hierin laat het duo me meteen horen, wat ik van ze kan verwachten.
Dat is stevige op sixties leest geschoeide upbeat, gemixt met eind seventies cold wave, fifties rock & roll en rauwe zang, waardoor deze mix fantastisch klinkt.
Daarna hoor ik "Enough Said", waarin de band een zeer swingende uptempo mix van rock & roll en een new wave song ten gehore brengt, waarin een hypnotiserend ritme zit. (luister naar dit nummer via de youtube link onder de recensie)
Dan krijg ik "Once Again" te horen en deze stevige rock song bevat surf invloeden en swingt als een trein, waarna "Jane's Insane" volgt en hierin speelt de band het tempo een stuk trager en hoor ik een schitterende rustige hypnotiserende surf song.
In "Certain Sense" laat het duo me een geweldige lekkere licht hypnotiserende rock song horen, die in een gemiddeld tempo gespeeld wordt, waarbij stil blijven zitten onmogelijk is en in "Torley Heath" hoor ik weer zo'n schitterende song met invloeden van surf, rock en cold wave, verpakt in een hypnotiserend ritme.
"Sweet Girl" bevat een heftige zang en ook nu weer een sterk gitaarspel en een hypnotiserend ritme, terwijl de muziek uptempo gespeeld wordt en in het laatste nummer "Choices" laat de band me genieten van een lekker stukje rock, dat in een vrij rustig tempo gespeeld wordt, waarin de muziek me aanzet met het ritme mee te bewegen, totdat het duo overschakelt naar een eentonig sneller ritme, maar me desondanks in de ban van hun muziek houdt.

Ik vind "Distractions" een schitterend debuut album, dat vol staat met heerlijke uptempo muziek, die er om schreeuwt gedraaid te worden en dus een aanrader voor elke rock liefhebber.

Review: Baby Guru - Marginalia (Inner Ear, 2014) (Psychedelische Pop)

Baby Guru is eind 2009 te Athene, Griekenland, opgericht door 3 vrienden, die een voorliefde hebben voor psychedelische muziek, krautrock, pop en Afrikaanse percussie, maar ook zijn ze gecharmeerd van rauwe garagerock, punk en elektro.
In 2010 trad de band, die bestaat uit: Prins Obi, King Elephant en Sir Kosmische, regelmatig in Athene op en maakte de EP's "Yogi Sister Vol.1" en "Yogi Sister vol.2", die beide gratis te downloaden waren en in maart 2011 gevolgd werd door hun debuut album "Baby Guru", dat via het Inner Ear label uit Athene verscheen en goede recensies kreeg.
Vervolgens schreven ze de soundtrack voor het theater stuk "Why I Killed My Best Friend" en maakten hun tweede album "Pieces", dat lovende recensies kreeg en in oktober 2012 door Inner Ear werd uitgebracht.
De distributie werd in Europa door het grote Rough Trade label gedaan en de band werd uitgenodigd om op Eurosonic Noorderslag en Europavox op te treden.
Anderhalf jaar na de release van "Pieces" ligt, sinds 24 maart 2014, hun nieuwe album "Marginalia" in de winkels en is verkrijgbaar als CD, Digitale uitgave en LP+bonus CD en net als op de vorige plaat speelt ook Christina als vierde onofficiële lid op het album mee.

"Marginalia" bevat 11 nummers, waarvan "Especially When" de eerste is en hierin laat de band me een lekker in het gehoor klinkende dansbare pop song horen, waarin enkele uitstekende tempowisselingen zitten, waardoor de muziek zo nu en dan lichtelijk psychedelisch wordt.(luister naar dit nummer via de youtube link onder de recensie)
Daarna krijg ik "Baby You're So Weird" te horen, waarin de zang door Christina wordt gedaan en de muziek een prima mix is van pop, elektronische muziek en zestiger jaren ritmes.
Dan hoor ik "Exegesis", een in het Grieks gezongen pop song, waarin de begeleiding tot halverwege het nummer minimaal is, doordat de band alleen gebruik maakt van een akoestische gitaar, maar daarna gaat de song over in een schitterende synthesizer song met een hypnotiserend ritme.
Vervolgens krijg ik de titel song "Maginalia" voorgeschoteld en hierin laat de band me een fantastisch swingend nummer horen, waarin Afrikaanse percussie gemixt wordt met elektronische muziek, dat in een afwisselend tempo gespeeld wordt.
In "Behaviour" laat de band me een vrij rustige lekker klinkende pop song horen, waarin ook nu weer enkele uitstekende tempowisselingen zitten en in "Explain" hoor ik Baby Guru een mooie rustige pop song spelen, die lichtelijk psychedelisch klinkt.
"We Need Some Space" had in de jaren 60 gemaakt kunnen zijn, maar ook zitten er invloeden van de jaren 80 in en de band doet me in deze schitterende song denken aan de Engelse band Nirvana, die eind jaren 60 een hit had met het nummer "Rainbow Chaser".
Met "Two Days Ago" laat de band me genieten van een swingende psychedelische pop song, waarin een licht hypnotiserend ritme zit en "Turtle Hearts" laat Baby Guru me invloeden van The Beatles horen, maar ook uit de jaren 80 en opnieuw van Nirvana.
"Anticipation" is een progressief klinkende pop song met psychedelische en jaren 80 invloeden, die swingt en "Most Of The Times" is een fantastische elektro song, die gecombineerd met Afrikaanse percussie ritmes een heerlijk stukje muziek opleveren.

Ik vind de CD "Marginalia" van Baby Guru een waardige opvolger van "Pieces" en ik heb genoten van de schitterende nummers, waar het album vol mee staat en daarom vind ik deze plaat dan ook een aanrader voor iedere muziekliefhebber.

Review: Electric Litany - Enduring Days You Will Overcome (Inner Ear, 2014) (New Wave / Pop)

In het voorjaar van 2007 werd in noord Londen, Engeland de band Electric Litany opgericht door Alexandros Miaris - zang, sologitaar, piano en synthesizer, die uit Corfu, Griekenland naar Londen was verhuisd en samen met Richard Simic uit Devonshire, Engeland, die drums, percussie en Kretenzer luit speelde, de band vormde.
Via een advertentie kwam basgitarist Duane Petrovich, uit Texas, Amerika bij de band en als laatste lid werd Benjamin Prince - synthesizer en piano aangetrokken.
Na een degelijk repertoire opgebouwd te hebben, begon de band al snel met optreden en hun eerste demo's werden in een oude pub, genaamd Fallen Angel, opgenomen, die al snel tot een illegale studio werd omgebouwd en als oefenruimte gebruikt werd.
In de loop der jaren bouwde de band, door hun karakteristieke geluid, een goede live reputatie op en kreeg een aardige schare fans.
Vanaf 2009 begon de band te werken aan hun debuut album, waarvoor de opnamen plaats vonden in een verlaten kerk uit 1895, die een erg goede akoestiek had.
Het kostte de band slechts drie dagen om alle nummers op te nemen en kort daarop kreeg de band een contract bij het Griekse Inner Ear Records label, die hun debuut album "How To Be A Child And Win The War" in februari 2010 uitbracht, waarna de band enkele live optredens in Griekenland deed.
In 2012 nam Electric Litany contact op met de legendarische producer Alan Parsons, die na hun album "How To Be A Child And Win The War" beluisterd te hebben er mee instemde met de band te gaan samenwerken.
De opnamen voor hun nieuwe album "Enduring Days You Will Overcome", die als CD, LP en digitaal album door het Inner Ear Records label is uitgebracht, vonden plaats in diverse studio's in Londen, op het platteland van Wales en op het eiland Corfu, terwijl de mastering gedaan werd in de Abbey Road Studio's te Londen.

De plaat bevat 12 nummers, waarvan "Intro" de eerste is en hierin laar de band me een stukje muziek horen, dat me in aan "White Christmas" van Bing Crosby doet denken en gevolgd wordt door "Silence", een mooi klinkende elektro pop song met een nostalgisch jaren 80 ritme.
Daarna krijg ik "Hold Fast To Dreams" te horen, een lekker klinkende, in jaren 80, gespeelde new wave song met elektro invloeden, die gevolgd wordt door "The Soul Remembers Everything", die van hetzelfde laken een pak is en gewoon erg lekker klinkt en swingt.
Dan krijg ik het rustige "Vanish" te horen en hier speelt de band een ingetogen gezongen heerlijke pop song en in het volgende nummer, dat "Name" heet, laat de band me opnieuw een prachtige pop song horen, die invloeden van new wave bevat en in uptempo gespeeld wordt.
In de titel song "Enduring Days You Will Overcome" zit een vrij rustig tempo, dat met psychedelische geluiden tussendoor gespeeld wordt en hierin maakt de band nogmaals de mix van new wave en pop.
Met "In The Morning" krijg ik een swingende pop song te horen, waar ook nu weer new wave invloeden in zitten  en in "Feather Of Ecstasy" laat Electric Litany me een lekker in het gehoor klinkende swingende new wave song horen.(luister naar dit nummer via de youtube link onder de recensie)
Vervolgens hoor ik het schitterende "Empty Sea", waarin de band een vrij snelle rock song speelt, die swingt als een trein en dit vind ik zonder meer het beste nummer van de CD.
"You Make Me Feel" is een rustige new wave song met elektro invloeden, die me doet terug verlangen naar de jaren 80 en het laatste nummer "Farewell (To Setting Flowers)" is eveneens een prachtige rustige song.

De muziek van de CD "Enduring Days You Will Overcome" vind ik uitstekend klinken, maar kent op een enkel nummer na, geen echte uitschieters.
Toch is dit een CD, die het verdient om beluisterd te worden en voor liefhebbers van new wave is de schijf zeker het aanraden waard.

Review: Egg Hell - Once Part Of The Whole Ship (Inner Ear Records, 2014) (Pop / New Wave)

Jef Maarawi, die in 1990 te Sao Paulo, Brazilië, geboren werd, leeft al vele jaren in Athene, Griekenland en maakt vanaf 2007 onder de naam Egg Hell muziek.
Hij maakte in 2009 zijn debuut met de EP "Egg Hell", die in 2011 gevolgd werd door de EP "Broemnie Crumbs".
Toen hij producer Kostas Ekelon tijdens een live presentatie van "Bownie Crumbs" ontmoette, besloot het tweetal, dat Egg Hell een complete band moest worden en deze bestaat vanaf die tijd uit: Jef Maarawi - zang en sologitaar, Vassilis Vlahakos - sologitaar en zang, Dennis Morfis - basgitaar, Kostas Ekelon - elektronica en Kostas Zabos - drums.
Het eerste volledige album en het debuut van Egg Heel als band heet "Once Part Of The Whole Ship" en dit is door het Griekse Inner Ear Records label uitgebracht.
Het album, waarop 11 nummers staan, is zowel op wit vinyl als op CD en digitale download verschenen en deze bevat 11 nummers, waarop de band zich door verschillende stijlen muziek heeft laten beïnvloeden.

Het openings-nummer, "Never Sailed", begint lichtelijk dreigend met zware tonen van de synthesizer en duistere zang, maar na enkele minuten verandert de muziek in een swingend nummer met new wave en elektro invloeden.
Het volgende nummer heet "Suffering" en hierin laat de band me een lekker in het gehoor klinkende new wave song horen, die in uptempo gespeeld wordt en enkele prima subtiele tempowisselingen bevat.
Daarna hoor ik "Gingerhead", een heerlijke uptempo pop song, waarin new wave invloeden zitten, die gevolgd wordt door "Pandemic Blues", een prima pop song, die hier en daar wat psychedelisch en experimenteel klinkt, maar niet de blues invloeden bevat, die je aan de hand van de titel zou verwachten.
In "Black & White Shoes" krijg ik een mooie, ingetogen gezongen, pop song te horen, die ook nu weer new wave invloeden bevat en in "Fish" krijg ik een schitterende swingende pop song voorgeschoteld, waarin het ritme lichtelijk hypnotiserend op me werkt en me aanzet tot meebewegen.(luister naar dit nummer via de youtube link onder de recensie)
Dan hoor ik het rustige "Porto Madero", waarin, tot halverwege het nummer, de zang op akoestische gitaar begeleid wordt met lichte ondersteuning van de synthesizer, maar daarna komt de rest van de band er bij en wordt het tempo van de song langzaam meer opgevoerd en wordt de muziek iets heftiger.
Vervolgens laat de band me genieten van "Oh Lord", dat een vrij rustige song is, maar tegen het einde heftiger en experimenteler wordt, waarna "Particles" volgt, een uitstekende uptempo song met opnieuw new wave invloeden.
"Napoleon" begint rustig, maar wordt langzaam uitgebouwd naar een vrij heftige pop song, waarin ook deze keer de new wave invloeden niet ontbreken en tegen het eind van de song wordt het nummer weer in een rustig tempo uitgespeeld en gaat vlekkeloos over in het laatste nummer "Useless Captain", een prachtige rustige song, waarin de band ingetogen speelt en het nummer licht psychedelisch laat eindigen.

Ik vind het album "Once Part Of The Whole Ship" van Egg Hell een uitstekende plaat, die lekker in het gehoor klinkende songs bevat en me geen moment verveeld hebben en kan daarom ook iedere liefhebber van dit genre aanbevelen, deze schijf eens te gaan beluisteren.

Review: The Callas - Am I Vertical? (Inner Ear, 2013) (Pop)

The Callas, uit Athene, Griekenland, is een project van de broers Aris Ionas - zang en sologitaar en Lakis Ionas - basgitaar en zang, die zich verder bezig houden met het maken van kunstwerken en films (hun eerste film "Lustlands" verscheen in 2013 bij HAOS film).
In het begin van hun bestaan speelde de band als trio met drummer Annita Polychroni en maakte punk met obscene, banale, mysterieuze teksten en trad op in kerken, flats, galerieën en op boten in onder andere New York, Parijs, Amsterdam, Londen, Barcelona, Madrid en Berlijn.
De band, die tegenwoordig verder bestaat uit: Chrysanthi Tsoukala - sologitaar en zang en Marilena Petridou - drums, bracht hun debuut album "Objekt" in 2011 uit en deze kreeg goede recensies.
Hun nieuwe album "Am I Vertical?", uit 2013, wordt door het Griekse Inner Ear label zowel op CD als op vinyl en als digitale download uitgebracht en is geproduceerd door Jim Sclavunos, die onder andere werkte met Nick Cave & The Bad Seeds, Sonic Youth, Lydia Lunch, The Cramps en Grinderman.
Jim Sclavunos is ook in de helft van de nummers te horen als drummer, terwijl hij ook mede tekst schrijver van de 10 songs is, die het album telt.

De CD start met "Lustlands", een schitterende poprock song, die een bombastisch begin heeft en een aanstekelijk hypnotiserend ritme bevat, waarbij stil zitten onmogelijk is.
Daarna volgt "Anger", een tegen punkrock aanleunende song, waarin eveneens een lekker swingend ritme zit, dat tot dansen aan zet.
Dan krijg ik "East Beat" te horen en in dit nummer speelt de band een fantastisch stukje krautrock, die gemixt met elektro invloeden en een hypnotiserend ritme voor een heerlijk geheel zorgt. (luister naar dit nummer via de youtube link onder de recensie)
In "Black Leather Books" schotelt de band me een heerlijke rustige licht psychedelische pop song voor, waarin invloeden van begin jaren 80 muziek te horen zijn.
"I Hate You But I Like You" klinkt alsof het in de jaren 80 gemaakt is en heeft invloeden van Pixies en Belly en is een lekker swingende poprock song en  "Disaster", dat swingt, laat me zitten meebewegen op de muziek, die een hypnotiserend karakter heeft.
Met "That's You" krijg ik opnieuw zo'n uitstekende swingende rock song te horen, die een eentonig hypnotiserend ritme bevat en gevolgd wordt door "I Wonder",
een uptempo poprock song, waarin lichte punk invloeden zitten, die in een aangenaam ritme gespeeld worden.
Vervolgens speelt de band "Octopus Love", een prima stukje poprock met psychedelische klanken, die in een niet al te hoog tempo gespeeld worden.
Het laatste nummer is de titel song "Am I Vertical?" en hierin laat de band me genieten van een een schitterende swingende rock song, waarin enkele prima tempo wisselingen zitten.

"Am I Verical?" is een geweldige CD, waarbij het voor mij onmogelijk was, stil om mijn stoel te blijven zitten en die me van begin tot eind heeft weten te boeien; kortom een aanrader voor iedere liefhebber van swingende muziek!

Review: The Noise Figures - The Noise Figures (Inner Ear, 2013) (Pop)

The Noise Figures is een band uit Athene, Griekenland, die bestaat uit: George Nikas - zang en drums en Stamos Bamparis - sologitaar en zang.
In januari 2012 bracht de band hun eerste single "Bitter Taste" uit en begon te werken aan hun debuut album, onder leiding van producer Sillboy, die eind 2012 vooraf gegaan werd door "The Noise Figures E.P.", met daarop 4  songs, die alleen digitaal verscheen.
Hun debuut album "The Noise Figures", dat merendeels analoog werd opgenomen, is in 2013 via het Inner Ear label verschenen op zowel CD, vinyl als digitale download en bevat 10 nummers, waarbij opgemerkt kan worden, dat de band zich heeft laten inspireren door de muziek uit San Francisco van de jaren 60.

De CD start met "Black Caravan", een nummer in de stijl van de jaren 80 new wave bands, waarin een lekkere eentonige drums zit en dat een swingend ritme heeft.
Daarna krijg ik een vrij commerciële dansbare poprock song te horen, "Out Of Your Mind", getiteld en deze wordt gevolgd door "Rollin'", een punkrock song in de stijl van de eerste lichting punks en dit nummer zit tegen de powerpop aan.
Dan hoor ik "Bless The Food", een heerlijke poprock song en hierin doet de band me enigszins denken aan groepen als Magazine en Only Ones en dit nummer wordt gevolgd door "Turn Off The lIghts", waarin de band een uitstekende poprock song speelt in een gemiddeld tempo en een prima dansbaar ritme.
In "No Rest" laat de band me een geweldige poprock song horen, die me aan de muziek van Lou Reed en Velvet Underground doet denken en in "Tame The Knife" krijg ik een op zestiger jaren geschoeide pop song te horen, die in een niet al te hoog tempo gespeeld wordt en plotseling eindigt.
"Bones" is een schitterende pop song, die eveneens terug pakt naar de jaren 60 muziek en deze bevat een lekker licht psychedelisch hypnotiserend aanstekelijk ritme en flink veel fuzz op de gitaar.
Met "We Look Better In The Sun" lijkt de muziek geïnspireerd door de Italiaanse band The Strange Flowers en ook het geluid klinkt zo en in het laatste nummer, "Space Mountain", speelt de band een lekker klinkende licht hypnotiserende psychedelische pop song.

"The Noise Figures" is een fantastisch debuut album, waarvan ik van begin tot einde ontzettend van genoten heb en dat ik iedere muziek liefhebber kan aanraden.(luister naar dit album via de youtube link onder de recensie)

Review: Playground Noise - 8 Songs (Inner Ear, 2013)(Pop)

Playground Noise uit Patras, Griekenland, startte in 2006 en bracht sinds hun begin 2 singles (2007) en een gelijknamig album (2010) uit, die in 2013 gevolgd werd door de LP "8 Songs", waarop, zoals te verwachten was 8 songs staan en deze zijn ook op CD en digitale download uitgebracht.
De band bestaat uit: Vassilis Sbilias - zang en sologitaar, Theodoros Papadopoulos - sologitaar, Timon Kardamas - basgitaar, Andreas Lambropoulos - drums en Nikos Dedopoulos - synthesizer.
De band wordt op deze CD bijgestaan door de gastmuzikanten: Konstantinos Pavlopoulos - trompet, Eirini Valaoritou - viool en Sofia Ioannidi - cello.
Het eerste nummer van de CD heet "Wide Dreamy Screens" en is een rustige melodische rock song met new wave invloeden, die aangenaam in mijn oren klinkt.
Vervolgens krijg ik "Drowning" voorgeschoteld, een nummer waarin het tempo iets hoger ligt en de muziek me enigszins aan die van U2 uit hun begin periode doet denken.
In "Close My Eyes" laat de band horen duidelijk door de muzikanten van de jaren 80 beïnvloed te zijn en dit is een schitterende uptempo rock song, waarbij het ritme aanzet tot dansen enn in "Swinging Lowdown" hoor ik de band een song ten gehore brengen, die hoorbare overeenkomsten heeft met de muziek van U2.
"The Plan" zit zo'n beetje in dezelfde hoek en klinkt lekker swingend en met "Cars Go By" laat de band met hun muzikale verwantschap met U2 nogmaals horen. (luister naar dit nummer via de youtube link onder de recensie)
Daarna volgt "Bodies (Like Empty Houses)", een beetje een duister klinkende song, die een licht hypnotiserend ritme bevat, maar toch ook melodisch klinkt en uptempo gespeeld wordt.
De laatste song heet "How Does It Make You Feel?", een rustige new wave song, waarin met veel gevoel gezongen wordt en door het gebruik van de cello een lichtelijke dreiging bevat.
"8 Songs" van Playground Noise is een uitstekende CD, waarmee deze Griekse band me volledig heeft weten te overtuigen van hun kwaliteiten en het beluisteren meer dan waard is.

 Playground Noise - Cars Go By - YouTube
www.youtube.com/watch?v=miEgpkhS5i0

Review: Lumiere Brother - Twenty One (Inner Ear, 2013)(Pop)

Lumiere Brother, uit Athene, die sinds 2007 onder deze naam muziek maakt, is het solo project van de Griek Thanasis Hristodoulou, oprichter van de indie band Serpentine, maar hij was eerder bekend onder de naam Victor Lazlo.
"Twenty One", waarop 11 nummers staan, maar op de CD en digitale download staan er 12, is zijn tweede album en de opvolger van "Fiction" uit 2009, dat via het Archangel label verscheen.
De titel 21 is tweeledig bedoeld, enerzijds als het materialistische voor het lucky 21 spel en anderzijds als het spirituele voor de mythische 21 gram, die de menselijke ziel weegt.
De CD start met "A Sign On Your Back", dat begint met een soort film-achtig ritme en in een vrij hoog tempo gespeeld wordt met daarbij invloeden uit de jaren 60 en een uitstekende zang.
Vervolgens krijg ik "Beauty And The List" te horen, een heerlijke song, waarin tachtiger jaren invloeden te bekennen zijn, maar ook de nostalgie naar de jaren 60 is hier weer hoorbaar.(luister naar dit nummer via de youtube link onder de recensie)
Daarna hoor ik "Behind You", een rustige pop song, waarin opnieuw de hang naar 60er jaren muziek naar voren komt en door orkestrale begeleiding is dit een schitterende song geworden.
Dan hoor ik "Compas", een uptempo pop song met een uitstekend dansbaar ritme en deze wordt gevolgd door "Between The Lines", een lekker in het gehoor klinkende pop song, waarvan het ritme gemiddeld te noemen is.
In "Memory Fight" luister ik naar een rustig stuk piano spel, dat samen met de ingetogen zang zorgt voor een uitstekend stukje pop muziek en in "Home" hoor ik een opgewekte pop song, waarin 80er jaren new wave invloeden zitten.
Ook in "Twenty One" hoor ik die invloeden, waarbij het ritme erg goed dansbaar is en "You And Your Golden Clock" is een een prima swingende pop song.
Met "Somewhere In Berlin" speelt Lumiere Brother een lekker dansbare swingende pop song, waarin ook nu weer 80er jaren invloeden te ontdekken zijn.
De volgende song heet "White Walls" en dit is een rustige pop song, waarop Thanasis zichzelf op piano begeleidt en daarmee de LP afsluit.
DE CD en digitale download hebben echter nog een nummer extra, getiteld "Who Will Guide You?", een geweldige pop song met aanstekelijk ritme en erg goed dansbaar tempo, waarop het moeilijk is stil op mijn stoel te blijven zitten.
"Twenty One" is een heerlijke CD, die erg aangenaam is om naar te luisteren en om op te dansen en daarvoor een aanrader voor iedere pop liefhebber.

Lumiere Brother - Beauty And The List - YouTube
www.youtube.com/watch?v=uGUx4h5N65M

Review: Sancho 003 - Mugza (Inner Ear, 2012)(Electronic / Avant Garde)

Sancho 003 werd in 2007 te Athene, Griekenland opgericht en bestaat uit: Fotis Siotas - viool, viola, keyboards en zang en Kostas Pantelis - elektrische gitaar, die bekend werden door hun samenwerking met artiesten als: Thanasis Papakonstantinou, Giannis Aggelakas en Sokratis Malamas.
In 2009 bracht dit duo hun debuut album "We Buy Gold" uit via het Quetempo label, die in 2012 gevolgd werd door "Mugza", die via het Inner Ear label verscheen met daar op 9 instrumentale nummers.
De eerste daarvan heet "Horses", een rustig nummer, dat met experimentele klanken begint en een hypnotiserend ritme heeft, dat enigszins oosters aan doet.
Tevens zijn daarin ook invloeden uit filmmuziek te horen en verder bepalen zigeunerklanken het nummer mede via het schitterende vioolspel.
Vervolgens krijg ik "Los Dos Aguas" voorgeschoteld en dit nummer begint met treurig klinkend zigeunerachtig vioolspel, dat langzaam aan verandert en een swingender en iets progressiever ritme krijgt.(Luister naar dit nummer via de youtube link onder de recensie)
Daarna hoor ik "Vorvoros", dat een zwaar nummer is, met depressieve klanken, dat ook experimentele geluiden bevat en daaardoor vrij psychedelisch over komt.
In "Apiequacha" speelt de band heerlijke stukje rustige experimentele muziek, dat op klassieke gitaar en keyboardsgespeeld wordt en een terug kerend ritme heeft.
Dan hoor ik "Teqeaut", een fantastisch 13 minuten durend progressief nummer, waarin de band er lustig op los experimenteert en invloeden uit oosterse muziek,
symfonische en zigeuner klanken, in een niet al te hoog tempo, te horen zijn en dit daardoor tot een werkelijk waanzinnig goed stuk muziek uit laten groeien, waarin ook nog eens een licht hypnotiserend ritme zit.
Met "Utiel" laat de band een rustig nummer horen, waarin het gitaarspel centraal staat, dat met het bijgevoegde synthesizer geluid en vioolspel een schitterend geheel op levert.
"To Lose Lautrec" begint met subtiele vage klanken, waarin de band me even aan The Beatles doet denken, die over gaan in serieus klinkend vioolspel, waarin ik vind, dat het soms haast klassiek klinkt, maar ook hoor ik hier weer de zigeuner klanken in en tevens oosterse invloeden.
Dance invloeden zijn te horen in "West Earn", dat behalve dance, ook een hypnotiserend ritme bevat, symfonisch is, waarin de muziek langzaam aanzwelt tot het zijn climax bereikt heeft.
Het laatste nummer is met zijn 14 minuten, meteen ook het langste en hierin is van alles te beleven.
De start is rustig, maar daarna voert de band het tempo iets op en wordt het hypnotiserend door een terug kerend ritme, dat tot dansen aan zet en door de diverse tempowisselingen weet de band het tot het einde toe lekker spannend te houden.
De CD "Mugza" is er één waar ik als muziekliefhebber niet omheen kan en ik vind dat Sancho 003 hiermee een stuk muziek heeft weten te maken, die ik tot de buiten categorie reken: Een echte aanrader dus!

 
Sancho 003 - Los Dos Aguas - YouTube
www.youtube.com/watch?v=v1ErVV_3Q-U