Review: Hawk Eyes - Advice (Drakkar / Suburban / Bertus, 2019) (Post-Punk / New Wave)

Hawk Eyes werd op 31 januari 2005 te Leeds, Engeland opgericht en bestaat na enkele bandwisselingen uit: Paul Astick - zang en sologitaar, Robert Stephens - sologitaar, Ryan Clark - basgitaar en John MacKenzie - drums.
De band bracht in eigen beheer een demo met 3 nummers uit in 2005 en in 2007 volgde hun debuut album.
Het Brew Family label nam de band in 2009 onder hun hoede en in 2009 verscheen de EP "A.Or Not?" via dit label en daarvan kreeg het nummer "I Hate This, Do You Like It?" nationale aandacht via Radio 1, Radio 6 en XFM, waarna op diverse festivals werd opgetreden, zoals: Guilfest, Leeds Festival, Hevy Festival, Download (UK), Sonisphere (Italië) en Hellfest (Frankrijk) en tevens trad de band op in Japan, Amerika en Europa en deelde het podium met onde andere: Foo Fighters, Iron Maiden, Metallica en Slash.
Vervolgens verschenen de album, singles en EP's: "Modern Bodies" (CD, digitaal album 11 november 2010), "Dead Man's Hand" (digitaal download nummer 11 december 2011), "Mind Hammers" (10", EP, Brew Records 11 december 2011), "Ideas" (LP,CD,dd, Fierce Panda Records 16 maart 2012), "Just One More Thing" (gratis download 8 mei 2012), "Don't Tread On Me" (gratis download 4 januari 2013), "Witchhunt" (Demo) (digitaal nummer 16 mei 2013), "That's What This Is" (CD, EP, Pledge Music 19 augustus 2013), "Hawk Eyes Live in Amsterdam" (digitaal album 3 oktober 2013), "Witchhunt Demo 2010" (digitaal nummer 9 augustus 2014) en "Everything Is Fine" (LP,CD,dd, Wardlaw Music 9 februari 2015".
Op 6 september 2019 brengt Drakkar / Suburban / Bertus hun vierde album "Advice", waarop 11 nummers staan, uit op zowel CD als DVD.

Het eerste nummer van het album is de single "Royal Trouble", een uitstekende rock song met invloeden uit post-punk en hardrock en wisselende tempo's en deze wordt gevolgd door "Follow Me", een swingende mix van post-punk en melodische rock, die tevens invloeden uit de new wave heeft en tegen het einde heftig wordt.
Daarna hoor ik "Never Lead Me", een geweldige uptempo rock song, die een aanstekelijk ritme heeft en swingt als een trein en gevolgd wordt door "New Greek Fire", een prima uptempo mix van post-punk en pop, die diverse subtiele tempowisselingen en lichte noise invloeden heeft.
In "Perfect Again" speelt de band een afwisselende uptempo song, waar enkele subtiele tempowisselingen in zitten, in de titelsong "Advice" krijg ik een schitterende, vrij rustige, pop song voorgeschoteld, die een licht dreigend ritme heeft en in "Smokes" laat Hawk Eyes me genieten van een fantastische swingende poprock song met hardrock invloeden, waar een gesproken tekst in zit.(luister naar dit nummer via de YouTube link onder de recensie)
Verder hoor ik "Hand In My Heart Cage", eveneens een uptempo post-punk song met lichte new wave invloeden, "State Of Opposition", een mooie pop song met jaren 80 en lichte hardrock invloeden, "Win On Win", een uitstekende mix van new wave en rock en ook in dit nummer ligt het tempo weer hoog en in het laatste nummer "Keep 'Em Cold" krijg ik een uptempo post-punk song voorgezet, die enkele subtiele tempowisselingen heeft.

"Advice" van Hawk Eyes bevat 11 lekker in het gehoor klinkende uptempo songs, die swingen en invloeden van post-punk, new wave en (in mindere mate) hardrock hebben en ik kan liefhebbers van deze muzieksoorten aanraden deze CD eens te gaan beluisteren.

Review: Sinner - Santa Muerte (AFM / Suburban / Bertus, 2019) (Hardrock)

Sinner uit Stuttgart, Duitsland bestaat tegenwoordig uit: Mat Sinner - zang en basgitaar, Giorgia Colleluori - zang, Tom Naumann - sologitaar, Alex Scholpp - sologitaar en Markus Kullmann - drums.
De band, die in de loop der jaren enkele bezettingswisselingen had ondergaan, speelde met onder andere: Deep Purple, Ronnie James Dio en Hammerfall, startte begin jaren 80 en brengt muziek uit sinds 1984, waarin hun album debuut "Danger Zone" verscheen.
Daarna volgden: "Touch of Sin" (1985), "Comin' Out Fighting" (1986), "Dangerous Charm" (1987), "No More Alibis" (1992), "Respect" (1994), "Bottom Line" (1995), "Judgement Day" (1997), "The Nature of Evil" (1998), "The End of Sanctuary" (2001), "There Will Be Execution" (2003), "Mask of Sanity" (2007), "Crash and Burn (2008), "One Bullet Left" (2011), "Touch Of Sin 2" (2013) en "Tequila Suicide" (2017) plus de solo plaat van Mat Sinner, getiteld "Back to the Bullet" (1990).
Op 13 september 2013 verschijnt het album "Santa Muerte", waarop 12 nummers staan, via AFM / Suburban / Bertus en daarop wordt de band door gastmuzikanten Ricky Warwick en (Thin Lizzy, Black Star Riders) en Ronnie Romero (Ritchie Blackmore´s Rainbow), beiden zang, sologitarist en mede songwriter Magnus Karlsson (Primal Fear, Allen/Lande) uit Zweden in ‘Death Letter’ en achtergrondzangeres Sascha Krebs.
Van het album "Santa Muerte" zijn reeds 3 singles verschenen; "Fiesta Y Copas", "Last Exit Hell" (16 augustus 2019) en "Death Letter" (6 september 2019).

Het album begint met "Shine On", een geweldige old school hardrock song, die in een hoog tempo gespeeld wordt en swingt als een trein, waarbij van stil blijven zitten geen sprake is en gevolgd wordt door de single "Fiesta Y Copas", waarin de band een aanstekelijke rock song in een gemiddeld tempo speelt.
Daarna zet de band me het titel nummer "Santa Muerte" voor en daarin laat de band me genieten van een heerlijke, vrij commerciële, hardrock song met een disco drums ritme, die aanzet tot dansen en deze wordt gevolgd door de tweede single van het album, "Last Exit Hell", andermaal een uitstekende uptempo hardrock song, die swingt (luister naar dit nummer via de YouTube link onder de recensie) en "What Went Wrong" en ook deze uptempo commercieel klinkende rock song bevat een aanstekelijk dansbaar ritme en zou hit potenties kunnen hebben.
In "Lucky 13" wordt de zang verzorgd door Georgia en hoor ik Sinner een heerlijke swingende uptempo rock song spelen, in de nieuwe single, "Death Letter", zet ze me een fantastische mix van rhythm & blues, bluegrass en progressieve blues voor, die in een vrij rustig tempo ten gehore gebracht wordt en in "Craving" krijg ik weer een zo'n swingende uptempo song voorgezet, die enkele tempowisselingen en een aanstekelijk ritme heeft, waarbij het moeilijk is om niet in beweging te komen.
Dan volgen "The Wolf", een uptempo rock song met een dansbaar ritme, die swingt en enkele subtiele tempowisselingen heeft, "Misty Mountain", een schitterende rock song, die in een niet al te hoog tempo gespeeld wordt en een terugkerend ritme heeft, "The Ballad Of Jack", een uptempo hardrock song, die swingt,  "Stormy Night", dat een spiritueel begin heeft en na een halve minuut verandert en de band een uptempo rock song speelt, dat ook nu weer een vrolijk dansbaar ritme met invloeden uit de folk heeft, dat aanzet tot dansen en het bonus nummer "Sorry", een prachtige rustige song, waarop je lekker kan weg zwijmelen.

"Santa Muerte" van Sinner is een verrukkelijke plaat, die hoofdzakelijk aanstekelijk uptempo hardrock nummers bevat, maar als uitschieters de rustige songs "Misty Mountain", "Sorry" en natuurlijk het beste nummer van de plaat "Death Letter" bevat en ik kan deze schijf dan ook ten zeerste aanraden aan elke liefhebber van hardrock.

Review: Wasted - Electrified (Denomination Records, 2019) (Hardrock)

Wasted uit Kopenhagen, Denemarken werd op 27 juni 1981 opgericht en bestond tot 1987 uit : Michael Sonne - zang, Allan Sørensen - sologitaar, Thomas Kromann - basgitaar, Morten Barth - drums en Thomas X-mas Olsen - sologitaar.
Na 4 demo's gemaakt te hebben, bracht de band in 1984 hun debuut album "Halloween... The Night Of" uit, die in 1985 gevolgd werd door "Final Convulsion".
De band ging in 1987 uit elkaar en werd in 2013 in dezelfde samenstelling weer opgericht, op Thomas X-mas na; zijn vervanger was Nicklas Sonne.
Vervolgens wisselde de band regelmatig van samenstelling en sinds 2016 maakt Olsen weer deel van Wasted, die tegenwoordig bestaat uit: Michael Sonne - zang, Thomas X-Mas - sologitaar, Claus Jepsen - basgitaar, Thomas Pedersen - sologitaar en Alex Mars - drums.
Op 18 oktober 2019 verschijnt het derde album van de band, getiteld "Electrified" via Denomination Records.
Op het album, dat 10 nummers bevat, staan nummers van hun eerste 2 albums, die opnieuw zijn opgenomen, plus het titel nummer van het nieuwe album.

Het album begint met "Halloween", waarin de band begint met prachtig pianospel, dat na enkele seconden over gaat in een vrij zwaar rustig hardrock nummer met een dreigend ritme, dat lichte overeenkomsten heeft met dat van Judas Priest, Demon en Black Sabbath, waarna de muziek halverwege tijdelijk iets meer snelheid krijgt en dit nummer wordt gevolgd door de titelsong "Electrified", dat een mooi rustig begin heeft en na korte tijd verandert in een heftige heavy metal song, die in hoog tempo gespeeld wordt.
Daarna volgt "Chained", een heerlijke zware rock song, die in een gemiddeld tempo gespeeld wordt en een aanstekelijk ritme bevat en gevolgd wordt door "Demons Re-Calling", een uitstekende snelle heavy metal song, die swingt.
In "Age Of Power" speelt Wasted weer een vrij zware rock song met een aanstekelijk ritme in een gemiddeld tempo, dat tegen het einde over gaat in een snel tempo en in "Forces Of Evil" krijg ik opnieuw een snelle hardrock song voorgezet.
Dan volgen "Evil", eveneens een snelle rock song, die enkele tempowisselingen bevat (luister naar dit nummer via de YouTube link onder de recensie) en "Your Own Private Pain" en daarin laat de band me nogmaals een zware duistere rock song horen, die in een niet al te hoog tempo gespeeld wordt en een aanstekelijk ritme heeft.
Verder hoor ik "Ought To Be Bad", een heftige heavy metal song met een hoog tempo en "Toys", waarin de band weer een zware hardrock song ten gehore brengt, die diverse tempowisselingen heeft en tegen het einde in een schitterend rustig stuk muziek over gaat, dat een gesproken tekst bevat.

"Electrified" van Wasted bevat 10 prima hardrock songs, die lekker in het gehoor klinken en zeker bij liefhebbers van dit genre in de smaak zullen vallen.

Review: Deaf Rat - Fallen Angels (AFM / Suburban / Bertus, 2019) (Hardrock)

Deaf Rat werd in 2005 opericht in Falun, Zweden en bestaat uit: Frankie Rich - zang, Pat Kramer - sologitaar en zang en Max Lander - sologitaar en zang.
De band, die versterkt met een basgitarist en drummer hun muziek ten gehoren brengt, ziet hun single "Fallen Angels" via AFM / Suburban / Bertus verschijnen, als voorloper van hun debuut album "Ban The Light", dat 1 november 2019 in een beperkte oplage van 300 stuks op doorzichtig rood vinyl en als CD wordt uitgebracht.

In "Fallen Angels" speelt de band een heerlijke swingende uptempo hardrock song met een aanstekelijk ritme, waar diverse subtiele tempowisselingen in zitten.
Net als de meeste hardrock band laten ook de sologitaristen hun kunsten horen door middel van korte scheurende klanken.(luister naar dit nummer via de YouTube link onder de recensie)

"Fallen Angels" van Deaf Rat is een uitstekende hardrock song waar liefhebbers van deze muzieksoort zeker van zullen smullen en ik kan hen dan ook aanraden dit nummer eens te gaan beluisteren en uit te kijken naar het debuut album van de band.

Review: Magic Pie - Fragments Of The 5th Element (Karisma Records, 2019) (Symfonische Rock)

Magic Pie uit Moss, Noorwegen bestaat tegenwoordig uit: Kim Stenberg - sologitaar en achtergrondzang, Eirikur Hauksson- zang en sologitaar, Eirik Hanssen - zang en akoestische gitaar, Lars Petter Holstad - basgitaar en achtergrondzang, Erling Henanger - keyboards en achtergrondzang en Jan T. Johannessen (JT) - drums en percussie.
De band werd in 2001 opgericht door Kim Stenberg, die Eirik Hanssen, John Kamphaug (basgitaar en achtergrondzang), Jan Torkild Johannessen (JT) en Gilbert Marshall (zang en keyboards) vroeg een progressieve rock band te beginnen.
In 2003 werd John Kamphaug vervangen door Lars Petter Holstad, van 2004 tot december 2007 speelde zanger/sologitarist Allan Olsen in de band en Gilbert Marshall ging in 2012 uit de band, waarna Erling Henanger zijn plaats innam.
Hun debuut album “Motions of Desire” verscheen in 2005, waarna “Circus Of Life” (2007) en “The Suffering” (2011) volgden.
In 2015 werd hun vierde album "King For A Day" via Karisma Records op CD en als digitale download uitgebracht.
Het label bracht op 15 juli 2016 de eerste 2 albums en op 12 junari 2017 het derde als LP, CD en digitale download opnieuw uit en op 30 augustus 2019 verscheen "Fragments Of The 5th Element" als LP, CD en dd via Karisma Records.
Vermeldenswaardig is verder dat de band in de loop der jaren het podium deelde met een scala aan bands en artiesten, zoals: Steve Hackett, Neal Morse band, Mike Portnoy, Haken,  Saga, Pendragon, Ken Hensley, Spock's Beard, Beard Fish, Star Castle, Scorpions, Focus, Pain of Salvation, Opeth, Hasse Froberg & MC (Flower Kings) en Circus Maximus.

Het album, dat 5 nummers bevat, start met "The Man Who Had It All", waarin de band me een geweldige symfonische rock song met diverse tempowisselingen voorschotelt, die invloeden van bands, zoals Van Der Graaf Generator, Yes en Genesis, uit de jaren 70 muziek heeft (luister naar dit nummer via de YouTube link onder de recensie) en dit nummer wordt gevolgd door "P & C" en ook daarin speelt de band een  heerlijke afwisselende uptempo rock song, die tempowisselingen heeft en swingt.
In "Table For Two" hoor ik een prachtige rock song met een gemiddeld tempo en in "Touched By An Angel" laat de band me genieten van een verrukkelijke melodische rock song, waarin de zang me doet denken aan die van David Bowie, terwijl de muziek door Rob Hegel geschreven had kunnen zijn.
Het laatste nummer is het 23 minuten durende "The Hedonist", een fantastische symfonische rock song, die wisselende tempo's heeft en progressieve rock en klassieke invloeden uit de jaren 70 muziek bevat.

"Fragments Of The 5th Element" van Magic Pie is een waar meesterwerk, waar ik van begin tot einde heb genoten en ik kan iedere symfonische rock liefhebber deze schitterende plaat dan ook sterk aanraden.

Review: Gospelbeach - Let It Burn (Alive Natural Sound Records, 2019) (Country Pop)

Gospelbeach werd te Los Angeles, Californië, Amerika, in 2014 door Brent Rademaker - zang en sologitaar (ex Pacific Surf Line) opgericht en samen met Tom Sanford - drums en Neal Casal - zang en sologitaar vormde hij de eerste formatie van de band, die later uitgebreid werd met Jason Soda - zang en sologitaar en Kip Boardman - zang en basgitaar, terwijl de zang door Nelson Bragg verzorgd werd.
De band werd opgemerkt door Patrick Boissel van Alive Natural Sound, die ze aanbood een album voor het label te maken en tevens de naam Gospelbeach als bandnaam te gebruiken en dat resulteerde in het debuut album "Pacific Surf Line", dat in oktober 2015 zowel op geel als op blauw vinyl verscheen.
Op 15 juni 2017 verscheen "Another Summer Of Love", zowel op LP, CD en als digitale download via Alive Natural Sound records en daarop bestaat de band alleen nog maar uit: Brent Rademaker en Jason Soda.
Verder spelen Jonny Niemann - piano, wurlitzer, Roland Juno 60 en Hammond b3, Will Scott - drums, Derek Brown - drums, George Sluppick - drums, Travis Popichak - drums, Kyle Crane - drums, Trevor Beld Jimenez - drums, Todd O'Keef - basgitaar, Ben Reddell - basgitaar, Pat Sansone - zang, Andres Renteria - conga's en percussie, Miranda Lee Richards, Sammy Lea Smith, Will Courtney, Pearl Charles, Sam Blasucci en Trevor Beld Jimenez - achtergrond zang op het album, dat 11 nummers bevat, mee.
Op 30 november 2018 verscheen het album "Another Winter Alive" in een beperkte oplage op starburst vinyl en tevens op CD via Alive Natural Sound Records en daarop bestaat de band uit: Brent Rademaker - zang en sologitaar, Jason Soda - zang en sologitaar en Jonny Niemann - piano, wurlitzer, Roland Juno 60 en Hammond b3.
Verder speelt er een heel sclala aan gastmuzikanten op het album mee, waaronder: Will Scott - drums, George Sluppick - drums, Kyle Crane - drums, Andres Renteria - conga's en percussie, Marcus Congleton, Miranda Lee Richards, Sammy Smith, Pearl Charles, Sam Blasucci, Will Courtney en Steve Taylor - achtergrondzang.
Op 4 oktober 2019 verschijnt het album "Let It Burn" via Alive Natural Sound Records in een beperkte oplage als LP, als CD en als digitale download en hierop is de bandbezetting weer veranderd. 
Gospelbeach bestaat nu uit: Brent Rademaker - zang en sologitaar, Jonny Niemann - piano, wurlitzer, Roland Juno 60 en Hammond b3, Neal Casal - zang, akoestische gitaar en sologitaar, Ben Reddell - basgitaar, Trevor Beld Jimenez - drums en Nelson Bragg - achtergrondzang.
Ook op deze CD spelen er weer een aantal gastmuzikanten mee, waaronder: Matt Devine - sologitaar (1 nummer), Miranda Lee Richards - zang (1 Nummer), Joe Bourdet - slide gitaar (1 nummer), Paxton Pryor - zang (1 nummer) en Dutch Duoninen - akoestische gitaar (1 nummer).

Het album, dat 11 nummers bevat, begint met "Bad Habits", waarin de band een prachtige rustige pop song ten gehore brengt, die country invloeden bevat en ingetogen zang heeft en gevolgd wordt door "Dark Angel", een schitterende swingende countrypop song, die een aanstekelijk ritme bevat, in een gemiddeld tempo gespeeld wordt en de zang iets weg heeft van die van Tom Petty.(luister naar dit nummer via de YouTube link onder de recensie)
Daarna zet de band me "I'm So High" voor, een fantastische uptempo rock song met een dansbaar ritme, waar enkele subtiel tempowisselingen in zitten en ook dit nummer swingt als een trein, waardoor stil zitten geen optie is en dit nummer wordt gevolgd door het mooie rustige "Baby (It's All Your Fault)".
In "Get It Back" zet de band me nogmaals zo'n uitstekende rustige pop song met heerlijke close harmony zang voor, die bluegrass invloeden heeft, in "Fighter" speelt Gospelbeach opnieuw een vrij rustige bluegrass song en hierin is er een belangrijke rol weggelegd voor de piano en in "Unswung" laat de band me genieten van een opgewekte aanstekelijke uptempo song, waarbij het onmogelijk is om niet in beweging te komen.
Dan volgen "Good Kid", een lekker in het gehoor klinkende swingende pop song met een aanstekelijk dansbaar ritme, "Nothing Ever Changes" en daarin krijg ik weer een fantastisch swingend nummer te horen, dat sterke invloeden heeft van de muziek van Tom Petty, de titel song "Let It Burn", een aanstekelijke pop song, die hit potenties heeft en "Hoarder", een prima mix van country en pop.

"Let It Burn" van Gospelbeach staat vol uitstekende pop songs, die invloeden van countryrock en bluegrass bevat en lekker in het gehoor klinken, waardoor ik deze schijf dan ook ten volle kan aanraden aan liefhebbers van deze genres en de betere pop.

Review: Magnolia - Ta Tjuren Vid Hornen (Transubstans Records, 2019) (Hardrock)

Toen Ronny Eriksson in 1994 begon met het schrijven van zijn muziek, die geïnspireerd was door de muziek van eind jaren 60 begin jaren 70, begon hij ook met zijn project Magnolia, genoemd naar de Blue Cheer song "Magnolia Caboze Babyfinger".
Hij nam zijn eerste songs op een Fostex 4-sporen recorder op, waarop hij sologitaar, basgitaar en keyboards speelde en zong, terwijl de drums door Anders "Heda" Hedström gedaan werd.
Het debuut album "Magnolia", dat door Transubstans uitgebracht werd, werd in 2 opname sessies tussen 2003 en 2006 in Love Tholin's Drop Out analoge studio te Ämal opgenomen met Love Tholin als sologitarist en ook Jan Vreeswijk (zoon van de beroemde Cornelis Vreeswijk) speelt daarop als sologitaar in 1 nummer mee, terwijl de drums door Anders Hedström en Thomas Eriksson (Ronny's jongere broer) gespeeld werd.
Tussen eind 2007 en begin 2008 nam Magnolia zijn tweede album "Falska Vägar" op, opnieuw in Love Tholin's Drop Out studio en deze CD werd door Transubstans
uitgebracht, waarna dat zelfde label in 2010 ook de derde CD van Ronny, "Steg För Steg", op de markt bracht.
Voordat de vierde CD "Tänk Själv" in 2013 werd uitgebracht door Transubstans, maakte Ronny 2 albums met de Zweedse band My Brother The Wind.
In 2015 verscheen het album "Svarta Sagor", dat net als de vorige albums, weer door het Transubstans Records label is uitgebracht en in het Zweeds gezongen wordt en op 29 april 2016 verschijnt het album "Pa Djupt Vatten" zowel als digipack CD als zwart vinyl LP via het Transubstans Records label.
De band bestaat op dit album, waarop 10 nummers staan, uit: Ronny Eriksson - zang, solo- en basgitaar en keyboard, Jonas Andersson - sologitaar en Niklas Bergsland - drums.
Na 3 jaar is de band terug met hun 7de album, getiteld "Ta Tjuren Vid Hornen", dat 20 september 2019 verschijnt en net als voorgaande albums via Transubstans Records uit Zweden wordt uitgebracht.

Het album, dat 9 Zweedstalige nummers bevat, start met "Tidsresenär", waarin de band een hardrock song in een gemiddeld tempo ten gehore brengt, dat lichte invloeden heeft van progressieve rock, waarna "Stenstod" volgt, een zwaar rock nummer en hierin is de invloed van Black Sabbath/Ozzy Osbourne hoorbaar.
Daarna volgt "Morgon", een prima uptempo hardrock song, die halverwege verandert en tijdelijk een rustige melodische uitstraling krijgt, om na korte tijd terug te veranderen en even later opnieuw in het rustige tempo verder gaat en dit nummer wordt gevolgd door "En Plats", een uitstekende rock song, die een aanstekelijk dansbaar ritme heeft.
In "Sandslott" speelt Magnolia een prachtige rustige song met melodische progressieve blues invloeden en in "Nebulosa" laat de band me genieten van een kort  swingend instrumentaal progressief rock nummer, waar een terugkerend ritme in zit, dat een licht hypnotiserend heeft.
Verder volgen "Mystik", een lekker in het gehoor klinkende rock song, dat een repeterend ritme heeft en in een gemiddeld tempo gespeeld wordt, "Dimridåer", een fantastische rustige song, die een aanstekelijk ritme heeft, dat halverwege even verandert en meer snelheid krijgt, om na korte tijd terug te keren naar het begonnen tempo en de titelsong "Ta Tjuren Vid Hornen", die eveneens een terugkerend ritme heeft, dat voor een licht hypnotiserend effect zorgt, terwijl de muziek in een gemiddeld tempo gespeeld wordt.(luister naar dit nummer via de youtube link onder de recensie)

"Ta Tjuren Vid Hornen" van Magnolia is een heerlijke hardrock plaat, waar uitstekende nummers op staan, die ik iedere liefhebber van deze muzieksoort kan aanraden.