Review: Il Giardino Onirico - Apofenia (Lizard Records, 2019) (Progressieve Rock)

Il Giardino Onirico werd in september 2008 te Civita Castellana, Italië opgericht toen Emanuele "Vastitas" Telli - keyboards, Stefano Avigliana - sologitaar, Ettore Mazzarini - basgitaar en Massimo Moscatelli - drums gingen samen spelen.
Hun muzikale invloeden variëren nogal, dus de band put uit het maken van hun muziek dan ook uit een breed scala van muzieksoorten en start met het maken van de demo "Complesso K", waarin veel van die invloeden verweven zijn.
Mede daardoor won de band in september 2009 een prijs bij de Salefino Rock Emerging Band wedstrijd en een maand later kwam Dario Hakim als tweede keyboards speler bij de groep en rond die tijd werd de demo "Complesso K" opgenomen, maar niet officieel uitgebracht.
Nadat hun demo klaar was, begon de band met het schrijven van nummers voor hun volgende project met medewerking van dichter, schilder en fotograaf Marco Marini, die de band bij stond door teksten te declareren.
In juli 2012 bracht de band hun debuut album "Perigeo" uit, die via het Lizard Records label verscheen en de plaat kreeg wereldwijd lovende recensies.
Il Giardino Onirico besloot in januari 2013 het "Complesso K" project opnieuw ter hand te nemen en nadat er diverse wijzigingen in het geheel waren aangebracht, onder andere een speciaal geschreven nieuw intro plus nieuwe drums tracks, werd het album in juli 2013 via het Lizard Records label uitgebracht onder de naam "Complesso K MMXIII" en ging de band aan het werk voor hun nieuwe album, dat halverwege 2014 zou moeten verschijnen, maar pas op 2 oktober 2019 verscheen het album "Apofenia", waarop 7 nummers staan, via Lizard Records.
Hierop spelen een aantal gastmuzikanten mee, zoals: Alessandro Corvaglia - zang en woorden (2 nummers), Jenny Sorrenti - zang en woorden (1 nummer),
Jenna "Sharm" Holdway - zang en woorden (1 nummer), David Morucci - saxofoon (2 nummers), Claudio Braccio - saxofoon (1 nummer) en Fuori Dal Coro - koor.

Het album begint met "Onironauta", waarin de band het nummer met rustige klanken inzet, om na enkele minuten over te schakelen naar een geweldig symfonisch stuk progressieve muziek, dat lichtelijk bombastisch klinkt en dansbare Oosterse invloeden heeft en tegen het einde terug komt in het langzame tempo.
Daarna volgt "Scivolosa Simmetria", een fantastische uptempo symfonische rock song met zang van Alessandro, die diverse tempowisselingen heeft, swingt als een trein en lichte hardrock invoeden bevat en gevolgd wordt door "Alétheia" met David en Fuori Dal Coro, een prachtig rustig startend nummer, dat na enkele minuten verandert in een swingende mix van jazz en dance, om halverwege over te gaan in een mooi rustig stuk muziek, dat een terugkerend ritme heeft, enigszins zwaar aan doet en hemelse koor klanken heeft.
In "Mushin" laat Il Giardino Onirico me genieten van een schitterende song, die in een niet al te hoog tempo gespeeld wordt, waarin Jenny voor de zang zorgt, maar halverwege meer snelheid krijgt en verandert en ik een symfonisch stuk muziek, dat tegen het einde rustiger wordt (luister naar dit nummer via de youtube link onder de recensie) en industriële invloeden heeft en in "Apogeo" krijg ik opnieuw een heerlijk progressief rock nummer, waar de saxofoon van David een rol in speelt, voorgeschotelt en ook dit verandert halverwege in een geweldig symfonisch stuk muziek.
Verder volgen "Un Nodo All'Anima", met Alessandro en hierin zet de band me een uitstekende poprock song voor, die in een gemiddeld tempo gespeeld wordt en iets voor de helft van de song verandert in een progressief rock nummer, dat een swingend Oosters ritme heeft en symfonische invloeden bevat, waarna het laatste nummer volgt, getiteld "Lacrime Di Stelle", waarop Claudio en Jenna meespelen en in dit nummer krijg ik een verrukkelijke mix van jazz en progressieve rock te horen, die na enkele minuten over gaat in een licht progressief nummer, waar zang bij komt en in een gemiddeld tempo gespeeld wordt, dat lichte klassieke invloeden bevat en tegen het einde meer symfonisch wordt.

Il Giardino Onirico heeft me met "Apofenia" van begin tot einde geboeid laten luisteren naar dit meesterwerk, dat de 5 jaar wachten zeker waard was.
Deze CD is voor mij één van de beste albums van dit jaar en ik kan iedere liefhebber van progressieve symfonische rock deze schijf dan ook ten zeerste aanraden.

Review: Öresund Space Collective - Experiments In The Subconsious (Space Rock Productions, 2020) (Progressieve Rock)

Öresund Space Collective is een spacerock band uit Öresund, Denemarken, die uit ongeveer 20 muzikanten bestaat en een muzikale mix maakt van improvisaties, funk, reggae, jazz, progressieve rock en spacerock, wat betekent, dat geen enkel optreden hetzelfde klinkt en is sinds 2004 actief.
Leidende kracht achter de band is Scott Heller, alias Dr. Space, een Amerikaan, die naar Denemarken verhuisde en tegenwoordig in Portugal woont.
De band is een collectief, dat regelmatig van bezetting wisselt, waarvan de leden hoofdzakelijk uit Kopenhagen, Denemarken en Malmö, Zweden komen en de vaste kern bestaat uit Scott Heller, alias Dr. Space - synthesizer en Mogens - synthesizer, waarbij vermeldenswaardig is, dat de band al meer dan 30 officiële albums heeft uitgebracht.
Op 9 mei 2018 verscheen het album "Chatoyant Breath" via Space Rock Productions in een beperkte oplage van 500 stuks als 180 gram 2LP, waarvan er 200 op zwart, 180 op donker geel en 120 stuks op oranje vinyl geperst worden, die een klaphoes bevatten en met de hand genummerd zijn, waarbij verder vermeldenswaardig is, dat alle jams van het album in 1 dag opgenomen werden, waarvan de nummers op de vinyl uitgave de bewerkte versies van de jams zijn.
Het album wordt tevens als 2CD in een beperkte oplage van 500 stuks uitgebracht, waarbij opgemerkt kan worden, dat de 2CD uitgave 1 nummer extra bevat en op de CD uitgave hoor je de uitgebreide, dus onbewerkte versies van de jams.
Op 23 maart 2019 verscheen via Space Rock Productions het album "Good Planets Are Hard To Find", dat in 2009 door Transubstans Records werd uitgebracht, in een beperkte oplage van 383 stuks op 2LP, waarvan er 120 op zwart, 159 op blauw en 104 op geel 180 gram vinyl geperst werden, terwijl de hoezen met de hand genummerd zijn en op 7 mei 2019 is de 3LP "Freak Out In The Fjord", waarop 4 lange nummers staan, in een beperkte oplage van 474 stuks uitgebracht, waarvan er 184 op zwart en 290 op gekleurd 140 gram vinyl zijn geperst en vermeldenswaardig is dat kant A/B doorzichtig groen, kant C/D licht blauw en kant E/F turquoise is, terwijl de hoezen met de hand genummerd zijn en tevens verschenen er 500 exemplaren in een beperkte oplage als 2CD.
De muzikanten, die op dit album spelen zijn: Dr Space - synthesizer, Kaoscillator en Korg Monotron, Magnus - Fender Rhodes en synthesizer, Hasse - basgitaar, Öyvin - basgitaar, Vemund - sologitaar, Jonathan - sologitaar en viool, Tim - drums, Simon - drums en Peran - drums.
Op 7 september 2019 werd het album "Slip Into The Vortex", voor de eerste keer, in een beperkte oplage van 400 stuks als 2LP uitgebracht, waarvan 100 stuks op 180 gram zwart vinyl en 300 stuks op 180 gekleurd vinyl (kant A/B oranje en kant C/D violet) in een klaphoes en de 2LP's zijn met de hand genummerd en bevatten een download code.
Daarbij is vermeldenswaardig dat "Slip Into The Vortex" eerder in 2010 als CD via Transubstans verscheen en tevens in 2015.
De leden die hierop spelen zijn: Stefan (Gas Giant / Alkymist) - sologitaar, Magnus (Mantric Muse) - sologitaar, Kaufman (Bland Bladen) - drums, Jocke (Carpet Knights) - basgitaar, Pär (Carpet Knights) - basgitaar, Anders H. (The Univerzals) - saxofoon, Mogens - synthesizers en keyboards en Dr.Space - keyboards en synthesizers, terwijl de mix gemaakt is door Tobias van The Carpet Knights en de jams in oktober 2008 opgenomen zijn in de Black Tornado Studio's.
Op hun volgende album "Experiments In The Subconsious", dat 30 januari 2020 via Space Rock Productions verschijnt, zijn de spelers: Hasse - basgitaar, doundouns en drums, Jiri - basgitaar, Jonathan - sologitaar, theremin en viool, Magnus - sologitaar en synthesizer, KG - synthesizer en sologiaar, Scott - synthesizers en Tim - drums.

Het album bevat 5 nummers, waarvan "Lost In Africa" het eerste is en hierin speelt de band een fantastische uptempo mix van progressieve rock en krautrock, die een terugkerend, licht hypnotiserende ritme bevat en lichte spacerock invloeden heeft, om iets over de helft van het nummer te veranderen, een langzamer tempo krijgt en over te gaan in een progressief melodisch rock nummer.(luister naar dit nummer via de bandcamp link onder de recensie)
Daarna volgt "Prosthetic Cuban", een swingend uptempo rock nummer met Cubaanse invloeden, heerlijk gitaarspel, aanstekelijke drums en een zeer dansbaar ritme, dat halverwege langzamer wordt en psychedelische spacerock invloeden krijgt, om tegen het einde weer opgevoerd te worden en te gaan swingen als een trein.
In "Lost Milesage" laat Öresund Space Collective me genieten van een schitterend uptempo progressief rock nummer, dat acid rock invloeden heeft en een terugkerend ritme bevat en halverwege tijdelijk langzamer wordt, om na korte tijd weer sneller te worden.
Dan volgt "Oops", waarin de band een swingend rock nummer met lichte krautrock en melodische rock invloeden speelt, dat een terugkerend ritme bevat.
Het laatste nummer heet "Hieroglyphic Smell" en daarin begint de muziek experimenteel, om na korte tijd te veranderen in een verrukkelijk stuk progressieve rock, waarin het tempo langzaam opgevoerd wordt, stukjes van de nummers "Apache Drop Out!" van The Edgar Broughton Band en "Highway Star" van Deep Purple bevat en swingt, om vervolgens weer een hypnotiserend terugkerend ritme te krijgen, waardoor ik als het ware de muziek ingezogen wordt en tegen het einde over te gaan in een ruimtelijk nummer, dat in rust eindigt.

"Experiments In The Subconsious" van Öresund Space Collective is een geweldig swingend progressief rock album, waar ik van begin tot einde van genoten heb en ik kan deze plaat dan ook zeer aanraden, aan liefhebbers van dit genre.

Review: Deleyaman - Sentinel (TTO Records, 2020) (Dark Folk / Pop)

In het najaar van 2000 richtte Aret Madilian, een Amerikaans-Turks-Armeense zanger en multi-instrumentalist, die oorspronkelijk uit Los Angeles, Californië kwam en woonachtig is, in een Franse kustplaats aan het Kanaal de band Deleyaman op.
De band bestond toen uit: Gerard Madilian - duduk (een oud Kaukasisch wind instrument), Beatrice Valantin - zang en keyboards en Aret Madilian - zang, solo-, basgitaar en orgel, waarna in 2001 de Zweedse Mia Bjorlingsson - drums zich bij het trio voegde en vanaf die tijd bestaat de band in deze formatie.
In september 2001 bracht de band zijn eerste album in Amerika uit via TTO Records en in Frankrijk via Les Editions Nech, getiteld "00/1", waarbij de teksten
in het Armeens gezongen werden en geïnspireerd zijn door de oude poëzie van minstrelen, waardoor het een grensverleggend album werd in de Franse underground scene.
De volgende albums "Second" (2003) en "3" (2006) werden eveneens via TTO Records en Les Editions Nech uitgebracht en lieten de bands voorliefde van deze ongewone donkere muziek met sombere tonen verder naar voren komen en werd er geëxperimenteerd met de saz, de oud en de def.
Gedurende die tijd trad de band regelmatig op in kleine clubs te Parijs en tussen 2005 en 2007 was de band huisband in “La Menuiserie”, een club in Pantin, een voorstad van Parijs.
Nadat de band hun album "3" had uitgebracht, kregen de bandleden een uitnodiging van een culturele non-profit organisatie, genaamd Naregatsi Art Institute om in Armenië te toeren, wiens belangrijkste man, Nareg Hartounian, een grote fan van de band was.
Dezelfde organisatie sponsorde de eerste toer van Deleyaman door Californië in 2008.
In 2009 tekende de band een contract met het Portugese Equilibrium Music label, dat gespecialiseerd was in duistere folk, ambient en industriële muziek.
Dit label bracht in 2009 het album “Fourth, part one” uit en in 2011 het vervolg daarop "Fourth, Part Two", waarbij de teksten in het Engels en Frans gezongen werden, waarbij verder vermeldenswaardig is dat de bevriende gitarist, Ara Duzian, als gastmuzikant op beide uitgaven meespeelde.
In 2011 speelde Deleyaman in de maanden april en mei 8 maal in Los Angeles en 1 maal in Santa Ana, Californië, waarna de band terug keerde naar Europa om te gaan werken aan hun nieuwe album en in 2013 traden Aret en Beatrice als duo op in Portland, San Francisco, Oakland, Berkeley, Long Beach, Los Angeles en Santa Ana.
Vervolgens verscheen het album "The Edge" in 2014 via het TTO Records label en op 18 november 2016 is hun zevende album, getiteld "The Lover, The Stars & The Citadel" via het TTO Records label uitgebracht, waarop Brendan Perry (Dead Can Dance) als gast muzikant in 2 nummers mee speelt.
Deleyaman speelt op dit album weer in hun begin bezetting, dus als trio.
Het album "Sentinel", dat 17 januari 2020 in een  beperkte oplage van 500 stuks als CD verschijnt, is hier de opvolger van en ook op deze plaat doet Brendan Perry - bouzouki, drums en cimbalom, die met Dead Can Dance het door Deleyaman geschreven nummer "Autumn Sun" tijdens een optreden speelde, als gastmuzikant op 1 nummer mee.
De band, die deze keer bestaat uit: Aret Madilian, Beatrice Valantin, Gerard Madilian en Guillaume Leprevost - bas- en sologitaar, krijgt verder muzikale steun van Jules Maxwell - piano en Mădălina Drouvin Obreja - viool.
Voorafgaand aan de release van het album "Sentinel", waarop 10 nummers staan, werd de single "Deer On The Run" uitgebracht.

Het album, dat 10 nummers bevat, start met "Exil", waarin de band me een fantastische zware rustige song voorschoteld, die invloeden van gothic en de muziek van Dead Can Dance bevat en een terugkerend ritme heeft, waarna "Become" volgt en ik een prachtige rustige song te horen krijg, die prima samenzang van Aret en Beatrice heeft.
Daarna volgen "Keep the Light", een schitterende pop song, die in een gemiddeld tempo gespeeld wordt en een aanstekelijk ritme bevat en "Electric Sky", is weer zo'n heerlijke rustig song en deze heeft lichte psychedelische invloeden.
In "De Roses Vermeilles" speelt Deleyaman nogmaals een zware rustige song, die melodische invloeden van de muziek van Kitaro heeft en in "The Valley", waarop Brendan Perry meespeelt, laat de band me genieten van een mooie donkere song, die me aan de begin periode van Dead Cance Dance doet denken.
Dan volgen "Still Waters", dat eveneens een geweldige rustige song is en invloeden van psychedelische folk en Oosterse muziek heeft en "1973", waarin Jules Maxwell (Dead Can Dance) de piano begeleiding, van het door Beatrice in het Frans gezongen nummer, doet en Mădălina Drouvin Obreja voor het uitstekende vioolspel zorgt.
Vervolgens zet de band me de single "Deer On The Run" voor en hierin krijg ik nogmaals zo'n verrukkelijke rustige donkere song met prima samenzang te horen, waarop het lekker weg zwijmelen is (luister naar dit nummer via de bandcamp link onder de recensie) en deze wordt gevolgd door het laatste nummer, getiteld "Slaves", waarin de band opnieuw een langzame song ten gehore brengt, waarbij Aret en Beatrice een prachtig duet zingen.

"Sentinel" van Deleyaman is net als voorgaande albums weer een schitterende plaat geworden, die vol mooie rustige songs staat en ik kan liefhebbers van zware donkere pop muziek en de muziek van Dead Can Dance deze schijf dan ook zeer aanraden.

Review: Thoughts Factory - Elements (Melodic Revolution Records, 2020) (Symfonische Rock / Hardrock)

Thoughts Factory uit Frankfurt, Duitsland werd in 201? opgericht en bestaat uit: Cornelius Wurth - zang en sologitaar, Markus Wittmann - sologitaar, Bernd Schönegge - basgitaar, Sven Schornstein - keyboards en Chris Maldener - drums.
De band bracht op 15 februari 2014 hun debuut album "Lost" als CD en als digitale download uit via Melodic Revolution Records en deze wordt op 24 januari 2020 gevolgd door "Elements", dat eveneens als CD en dd via Melodic Revolution Records verschijnt.

Het album, dat 10 nummers bevat, start met "Mind Odyssey", waarin de band een mooie uptempo symfonische rock song ten gehore brengt, die invloeden uit de jaren 70 heeft en diverse subtiele tempowisselingen bevat, waarna "The Burden" volgt, een uitstekende mix van hardrock en symfonische rock, die met hoge snelheid mijn gehoorgang binnen komt.(luister naar dit nummer via de bandcamp link onder de recensie)
Daarna zet de band me "Frozen Planet" voor en krijg ik een heerlijke swingende rock song te horen, die tempowisselingen heeft en gevolgd wordt door "Fire Away", een geweldige swingende hardrock song, die ook nu weer tempowisselingen en symfonische rock invloeden bevat.
In "Nightfall" speelt Thoughts Factory een prachtige rustige pop song en in "The Shores Of Sand And Time" laat de band me nogmaals genieten van zo'n rustige symfonische rock song.
Dan volgen "Dawn Pt. 1", een schitterende rock song, die invloeden van jazz-, hardrock, symfonische en progressieve rock bevat en in een gemiddeld tempo gespeeld wordt, om gevolgd te worden door "Dawn Pt. 2", waarin de band een uitstekende uptempo hardrock song speelt.
Verder hoor ik "Our Kingdom", weer zo'n lekker in het gehoor klinkende hardrock song met symfonische invloeden en het titel nummer "Elements", een prachtige rustige song, die tegen het einde symfonische rock invloeden krijgt.

"Elements" van Thoughts Factory staat vol heerlijke symfonische rock songs, die invloeden van hardrock hebben en ik kan elke liefhebber van deze genres deze CD dan ook aanraden.

Review: A Life Divided - Echoes (AFM Records, 2020) (Elektro / Melodische Rock)

A Life Divided uit München, Duitsland werd in 2003 opgericht en bestaat uit: Jürgen Plangger - zang, Erik Damköhler - programmering, keyboards en sologitaar, Tony Berger - sologitaar, Toby Egger - basgitaar en Korl Furhmann - drums.
De band bracht hun debuut album "Virtualized" in 2003 in eigen beheer als CD uit en deze werd gevolgd door "Far" (CD, 2006, eigen beheer), "Passenger" (CD, 2011, AFM Records), "The Great Escape" (LP, CD en digitale download, 2013, AFM Records) en "Human" (LP, CD en dd, 2016, AFM Records) en ook verschenen er van 2010 tot 2015 6 download en 3 fysieke singles via AFM Records/Soulfood Records van de band en tevens 7 muziek video's.
Op 27 november 2019 verscheen de single "Enemy" als voorloper van het album "Echoes", dat op 31 januari 2020 via AFM Records in een beperkte oplage van 500 stuks als Boxset wordt uitgebracht en deze bevat een digipack CD, een A Life Divided vlag (80x120 cm), een A Life Divided sporttas, een sticker en een kaart met handtekeningen en tevens verschijnt het album als digitale download, CD en in een beperkte oplage als LP.

Het album bevat 13 nummers, waarvan "Hello Emptiness" het eerste is en hierin speelt de band een heerlijke swingende elektro song in een gemiddeld tempo en deze wordt gevolgd door "Dry Your Eyes", een lekker in het gehoor klinkende mix van elektro en hardrock, die in een gemiddeld tempo gespeeld wordt.
Daarna zet de band me "Addicted" voor en hoor ik een uptempo powerpop song met invloeden uit begin jaren 80, die een dansbaar ritme heeft, enkele subtiele tempowisselingen bevat en gevolgd wordt door "Confronted", een rustige elektro rock song met melodische invloeden, die wisselende tempo's heeft.
In de single "Enemy" krijg ik een fantastische elektro song voorgeschoteld, die in een hoog tempo gespeeld wordt, de sfeer van begin jaren 80 uitwasemt en lichte invloeden van de muziek van de tv serie "Night Rider" plus hardrock heeft (luister naar dit nummer via de youtube link onder de recensie), in "Rock ’N’ Roll Star" laat de band me genieten van een uptempo rock song, waarin de muziek me doet denken aan die van Bon Jovi en in "Far" speelt A Life Divided een prachtige melodische rock song in een gemiddeld tempo.
Dan volgen "Anybody Out There", een schitterende melodische rock song met een hoog meezing gehalte, een swingend ritme, heavy metal invloeden en enkele subtiele tempowisselingen, "Push", een swingende uptempo mix van elektro en melodische rock, waarbij stil zitten geen optie is en "Servant", eveneens een mooie melodische rock song met een hoog dansbaar gehalte.
Verder hoor ik "The Ordinary", een geweldige dansbare uptempo elektro song, "Circles", een uptempo mix van disco, elektro en melodische rock, die zeer dansbaar is en het CD bonus nummer "Forevermore", waarin de band nogmaals zo'n prima melodische rock song ten gehore brengt, die een aanstekelijk dansbaar ritme heeft.

"Echoes" van A Life Divided staat vol uitstekende rock songs, die liefhebbers van elektro en melodische rock zeker op waarde zullen weten te schatten en ik kan hen deze schijf dan ook zeker aanraden.

Review: Rhyece O'Neill & The Narodniks - Los Diablos (Cactus World, 2019) (Country Blues)

The Narodniks werd in Melbourne, Australië, opgericht, nadat Rhyece O'Neill - zang, basgitaar, sologitaar, drums, mondharmonica, synthesizer, mandoline, piano en percussie en Karli Jade - zang en tamboerijn naar Melbourne verhuisden en daar de band oprichtten.
Samen met Dom Rado - viool en altviool, Jason Bannister - drums (3 nummers), Helen Barrett - piano (3 nummers) en Hans Lovejoy - dubbele bas (1 nummer) werd hun debuut album "Übermensch Blues" op 1 mei 2017 uitgebracht.
Op 16 februari 2018 verscheen de digitale single "Death of a Gringo", waarop de band bestond uit: Rhyece O'Neill - zang, sologitaar, akoestische en flamenco gitaar, Karli Jade - zang en tamboerijn, Rick Studentt - basgitaar, Danny Leo - drums en Jack Howard - trompet en deze was de voorloper van het album "Death Of A Gringo", dat 6 mei 2018 via Beast Records verscheen, waarop Duncan William - viool en altviool en Bill Skermer - Hammondorgel, Wurlitzer en piano mee deden, terwijl Rick Studentt tevens sologitaar en akoestische slide gitaar speelde en Karli de percussie deed.
Vervolgens verscheen op 24 december 2018 het digitale nummer "Jesus in Hell" en ook daarin speelde de band in een andere bezetting en bestond behalve uit Rhyece O'Neill uit: Rhys Braddock - sologitaar, David Cadoret - dubbele bas, Mark Sibson - vleugel en Liam Wilkerson - drums, harmonium, percussie en sologitaar.
Op 6 maart 2019 bracht Rhyece (zang en sologitaar) samen met Hannah Jane - viool en zang het digitale album "Junk In The Valley" uit en op 28 juni 2019 verscheen de digitale single "Wheres Mumma Gone?" via Cactus World Records, waarop de band bestaat uit: Rhyece O'Neill - zang, sologitaar, akoestische gitaar en mondharmonica, David Cadoret - dubbele bas en Liam Wilkerson - drums, percussie en achtergrondzang, als voorloper van hun derde album "Los Diablos", dat op 20 december 2019 is uitgebracht via Cactus World / Black Bats Records, 10 nummers bevat en, tijdens een Europese tournee, live in de Sonos Studio te Praag, Tsjechië is opgenomen.

Het eerste nummer van het album heet "Apple Tree Blues", waarin de band een fantastische rock song speelt, die progressieve rock invloeden heeft, swingt als een trein, waarbij stil zitten geen optie is en bij tijd en wijle vrij heftig klinkt en deze wordt gevolgd door "Two Crying Clowns", een prachtige swingende mix van country en progressieve muziek, die in een gemiddeld tempo gespeeld wordt en "Black Hill Blues", een geweldige rock song, die in een gemiddeld tempo gespeeld wordt en invloeden van gospel muziek en country blues heeft.
Daarna volgen de single "Where’s Mumma Gone?", een verrukkelijke aanstekelijke western song, die een zeer dansbaar ritme heeft en swingt als een trein en "Jessie", waarin Rhyece O'Neill & The Narodniks me een swingende dansbare rock song voorschotelt, die rock & roll invloeden bevat.
In de single "Cold In The Backwater” krijg ik een uitstekende rustige pop song voorgezet en in "FIFO Blues" laat de band me genieten van een schitterende bluesrock song, die in een niet al te hoog tempo gespeeld wordt.
Verder hoor ik de titelsong "Los Diablos", een heerlijke mix van bluesrock en pop, die een aanstekelijk en terugkerend ritme heeft, waarbij het onmogelijk is stil te blijven zitten, "Jesus in Hell", een bijna 11 minuten durende langzame progressieve rock song, waarin een terugkerend ritme zit en gesproken tekst bevat, die iets over de helft van het nummer heftiger wordt, meer bluesrock invloeden krijgt en gaat swingen en "Ten Thousand Miles", een prachtige pop song, die in een langzaam tempo gespeeld wordt en invloeden van country blues heeft.

"Los Diablos" van Rhyece O’Neill & the Narodniks staat vol schitterende song, waarmee de band me van begin tot einde heeft geboeid en ik kan liefhebbers van country blues en pop deze plaat dan ook sterk aanbevelen, maar ook zij, die van progressieve muziek houden zullen ruimschoots aan hun trekken komen.(luister naar dit album via de bandcamp link onder de recensie)

Review: Squire - Get Ready To Go! (Hi-Lo Records, 2019) (Punk / Powerrock / Pop)

Squire uit Londen, Engeland, bestaat uit: Anthony Meynell - alle instrumenten en Kevin Meynell - drums.
In de periode 1977-1978 stond de band bekend onder de naam The Numbers en nam thuis een aantal nummers op een Teac 3340 4 sporen recorder op.
Hi-Lo Records brengt 12 oude nummers, plus een originele onuitgebrachte demo en 1 nieuwe song, na 40 jaar uit, als LP en als cassette, onder de titel "Get Ready To Go!", waarbij de naam van de band is verandert in Squire.

Het album start met de nieuwe song "I’m 21", waarin de band een heerlijke swingende punkrock song ten gehore brengt, die een aanstekelijk dansbaar ritme en enkele subtiele tempowisselingen heeft en gevolgd wordt door "Let's Have Some Fun", een mooie rock song, die in jaren 50-60 stijl gespeeld wordt en invloeden van de surf muziek van The Beach Boys heeft.
Daarna volgen "City Breakdown", een swingende mix van beat, rhythm & blues en de muziek van The Beach Boys, "Left Behind", een uistekende rock song met een licht hypnotiserend terugkerend ritme, dat in een gemiddeld tempo gespeeld wordt en eentonige zang bevat, "Four Timer Girl", een opgewekte swingende uptempo punk song, waarin de zang me me lichtelijk doet denken aan The Ramones en "All I Gotta Do", een jaren 60 beat song, waarin de invloed van The Beatles terug te horen is.
In "I Just Don't Wanna a Work" speelt Squire een geweldige swingende uptempo punk song, in "Getting Better" laat de band me genieten van een aanstekelijke swingende powerrock song en in "Tesco Music" zet de band me heerlijke dansbare pop song voor, die een hoog meezing gehalte heeft.
Dan volgen "No Change", een schitterende uptempo punkrock song, die invloeden van de jaren 60 heeft, een aanstekelijk ritme bevat en swingt als een trein, "Do What You Wanna Do", een verrukkelijke vrolijk klinkende powerrock song, die in een hoog tempo gespeeld wordt en aanzet tot dansen en "Steve Zodiac Returns", een uitstekende instrumentale rock song, die enkele tempowisselingen heeft.
Verder hoor ik "Livin' In The City", een swingende punkrock song, die met hoge snelheid gespeeld wordt en de titel song "Get Ready To Go!", een uptempo song in de stijl van The Ramones, die swingt en een aanstekelijk ritme bevat, waarop stil zitten niet mogelijk is.

"Get Ready To Go!" van Squire is een lekkere swingende plaat om te horen en ik heb dan ook van begin tot einde genoten van de uptempo punk, powerrock en pop, waardoor ik deze schijf aan elke liefhebber van deze genres kan aanraden.(luister naar dit aalbum via de bandcamp link onder de recensie)