Review: Prog Collective - Worlds On Hold (Purple Pyramid Records, 2020) (Symfonische Rock)

Prog Collective is het project van Billy Sherwood (uit Las Vegas, Amerika) - zang, solo- en basgitaar en drums, die vanaf 1989 actief in de Britse band Yes.

Op 9 oktober 2017 werd het debuut album "The Prog Collective" als LP op zwart vinyl, als CD en als digitale download via Purple Pyramid Records uitgebracht en op 16 december 2020 verscheen "Worlds On Hold", waarop 13 nummers staan, als LP in een beperkte oplage op groen vinyl, als CD en als digitale download via dat zelfde label en hierop speelt een scala aan bekende gastmuzikanten mee.

Dat zijn: Todd Rundgren - zang, L.Shankar - viool, Geoff Tate - zang, Ron Bumblefoot Thal - sologitaar, Jon Davidson - zang, Patrick Moraz - keyboards, Jan Akkerman - sologitaar, Sonja Kristina - zang, Steve Hillage - sologitaar, Arjen Anthony Lucassen - zang, Steve Hackett - sologitaar, Roine Stolt - zang en sologitaar, Graham Bonnet - zang, Joe Lynn Turner - zang, Martin Barre - sologitaar, David Clayton Thomas - zang, Geoff Downes - keyboards, John Wetton - zang, Tony Kaye - keyboards, Alan White - drums, David Johansen - zang en Scott Conner - drums.

Het album begint met "Worlds On Hold", waarin het collectief een heerlijk symfonisch nummer in een gemiddeld tempo speelt, dat progressieve rock invloeden heeft en een dansbaar ritme bevat en gevolgd wordt door "Two Trajectories", een uitstekende song, die in een niet al te hoog tempo gespeeld wordt en "Anything But Goodbye", een puike symfonische song, die invloeden van de muziek van Yes heeft.

Daarna volgen "Meant To Be", een lekker in het gehoor klinkende poprock song, die in een gemiddeld tempo wordt gespeeld, "Brave New World", een prachtige vrij rustige symfonische rock song, die halverwege iets meer snelheid krijgt en "Glory Days Ahead", een symfonische song met afwisselende tempo's. 

Op kant B van de LP staan covers van nummers en deze begint met "Solsbury Hill" van Peter Gabriel en hierin speelt Prog Collective een prima uitvoering van deze song, die het origineel sterk benadert, waarna "A Whiter Shade" (Procul Harum) volgt en ik een opnieuw en uitstekende cover voorgezet krijg.

Dan volgen "Eye In The Sky" (Alan Parson's Project), een puike versie, die gewoon lekker klinkt en "Nights In White Satin" (Moody Blues), weer zo'n goede uitvoering van deze lekkere song.

Dan volgen de bonus nummers van de plaat, eveneens covers en daarvan is "Penny Lane" (The Beatles) het eerste en daarin laat het collectief me genieten van een licht psychedelische song, waarna het de beurt is voor "More Than A Feeling" (Boston), eveneens een uitvoering, die klinkt als het origineel en "People Are Strange" (The Doors), een schitterende versie van dit nummer, die in deze eigentijdse versie prima klinkt, maar waarbij het stemgeluid van David Johansen een beetje iel klinkt, als je het vergelijkt met dat van Jim Morrison.

"Worlds On Hold" van Prog Collective is een goed plaat, hoewel ik vind dat er wel meer eigen inbreng op de plaat had mogen staan, maar desondanks kan ik liefhebbers van symfonische rock en nostalgie deze schijf toch van harte aanraden.(luister naar dit album via de bandcamp link onder de recensie)

Review: The Telescopes - Songs Of Love And Revolution (Tapete Records, 2021) (Dark Wave / Rock)

The Telescopes, die zich muzikaal liet inspireren door band als Suicide, The Velvet Underground en The 13th Floor Elevators werd in 1987 te Burton Upon Trent, Staffordshire, Engeland, door Stephen Lawrie opgericht.

De eerste formatie van de band bestond uit: Stephen Lawrie - zang en akoestische gitaar, Joanna Doran - achtergrond zang en slaggitaar, David Fitzgerald - sologitaar, Robert Brookes - basgitaar en Dominic Dillon - drums en percussie.

In de periode 1987 tot heden speelden er 27 verschillende muzikanten in The Telescopes, met als enige constante Stephen Lawrie en werden er platen uitgebracht via 18 verschillende labels.

De band heeft sinds de oprichting 21 singles en 17 albums via diverse labels uitgebracht, waaronder 2 live albums, 6 compilaties en 9 studio albums.

Hun eerste single was "Forever Close Your Eyes" uit 1988, die als split 7" flexi-disc uitgebracht werd samen met de band met Loop en via het Cheree label verscheen, waarna het debuut album "Taste" in 1989 volgde.

"As Light Return", dat 7 juli 2017 werd uitgebracht, is hun negende studio album en, na "Hidden Fields" uit 2015, het tweede, dat via het Tapete Records label is verschenen, waarna op 20 november 2017 "Stone Tape" volgde.

De opvolger hiervan heet "Exploding Head Syndrome", dat 8 nummers bevat en deze verscheen op 1 februari 2019 als CD via Tapete Records en als LP in een beperkte oplage op paars vinyl en tevens op zwart vinyl en download, op 3 februari 2020 gevolgd door het digitale album "live At Spacefest!" en op 20 juli 2020 door "Live Sessions", dat eveneens als dd werd uitgebracht en op 5 februari 2021 werd hun twaalfde album, "Songs Of Love And Revolution", waarop 9 nummers staan, als CD via Tapete Records uitgebracht. 

Het album begint met "This Is Not A Dream", waarin de band een heerlijke zware song speelt, die een eentonig licht hypnotiserend terugkerend ritme en vage zang bevat en gevolgd wordt door "Strange Waves", een schitterende rock song met een dansbaar terugkerend ritme, die in een gemiddeld tempo wordt gespeeld.

Daarna volgen "Mesmerised", een uitstekende vrij zware song met niet al te hoog tempo en een licht hypnotiserend ritme, "Come Bring Your Love", dat tot halverwege in een traag tempo wordt gespeeld, om dan over te gaan in een swingende rock song en "This Train", een puike song met een eentonig terugkerend licht hypnotiserend ritme, die in een gemiddeld tempo wordt gespeeld.

In  het titel nummer "Songs Of Love And Revolution" laat The Telescopes me nogmaals genieten van zo'n verrukkelijke zware song met een hypnotiserend ritme, dat me in een lichte trance brengt en in "You're Never Alone With Despair" krijg ik een erg trage song voorgezet, die ook nu weer een terugkerend ritme heeft.

Verder volgen "We See Magic And We Are Neutral, Unnecessary", een fantastische swingende uptempo rock song met lichte krautrock invloeden, die aanzet tot dansen en "Haul Away The Anchor", een nummer met geluiden van zee en meeuwen, die een zachte achtergrondtoon bevat, dat rust uitstraalt.

"Songs Of Love And Revolution" van The Telescopes is een geweldige CD met zware hypnotiserende dark wave, die terugkerende ritmes bevat, waarmee de band me regelmatig in een lichte trance wist te brengen en ik kan liefhebbers van dit genre deze schijf dan ook sterk aanbevelen. (luister naar enkele nummers van dit album via de bandcamp link onder de recensie)

Review: The Locker Room Cowboys - The Future Came And Stole Our Dreams (Billywitch Records, 2021) (Melodische Pop)

The Locker Room Cowboys uit Bristol, Engeland bestaat uit: Andy Budge - basgitaar, drums en drumcomputer, John Garden - sologitaar en keyboards, Icarus Peel - sologitaar en zang en Charlie Bateson - zang. 

De band bracht op 25 februari 2017 hun debuut uit met het digitale album "Astra Planeti Around Helios" en deze werd op 18 november 2018 gevolgd door het digitale nummer "We Love You", dat eveneens op de Fruits De Mer verzamel LP's "The Three Seasons" en "A Band for all Seasons" staat.

Daarna volgden "The Locker Room Cowboys Demos" (6 april 2020, digitaal album) en de digitale single "Always Love You" / "Revolutions" (28 april 2020) en op 9 april 2021 verschijnt hun album "The Future Came And Stole Our Dreams", waarop 12 nummers staan, in een beperkte oplage van 99 stuks op CD via Billywitch Records en daarop wordt de band bijgestaan door: Crystal Jacqueline - achtergrondzang, Evie Budge - achtergrondzang en Victoria Reyes - piano (in Revolutions).

Het album begint met "Procession", waarin de band een schitterend melodisch instrumentaal uptempo nummer ten gehore brengt, waarna "Oklahoma '33" volgt en de band een prachtige song in een gemiddeld tempo speelt, die een aanstekelijk dansbaar ritme heeft.

Daarna volgen "Deep Water", een geweldige swingende uptempo rock song met jaren 70 invloeden, tempowisselingen en een aanstekelijk dansbaar ritme, "Laurel Canyon Comedown", een heerlijke swingende dansbare song met een terugkerend ritme en melodische invloeden, waarbij stil zitten geen optie is en "Most Of You", een mooie vrij rustige song, die iets voor de helft van het nummer een tijdelijk beetje meer snelheid krijgt, om na korte tijd terug te keren in het begin tempo, om dan nogmaals te versnellen.

In "It's All A Big Yellow Circle" zet The Locker Room Cowboys me een verrukkelijke melodische pop song in een gemiddeld tempo voor, die aanstekelijk klinkt(luister naar dit nummer via de bandcamp link onder de recensie), in "Revolutions" krijg ik een uitstekende pop song te horen, die een melodisch ritme heeft, dat aanzet tot beweging en in "Let Me Tell You" laat de band me genieten van een uptempo swingende poprock song.  

Dan volgen "Bordertown", een pop song met een gemiddeld tempo, die een aanstekelijk ritme heeft en "I'm Sure I Will", een lekker in het gehoor klinkende song met een dansbaar ritme.

Verder hoor ik "Always Love You", een prima song, die in een niet al te hoog tempo wordt gespeeld en "Goodnight And Goodbye", een song met een gemiddeld aanstekelijk tempo, dat beweging oproept.

"The Future Came And Stole Our Dreams" van The Locker Room Cowboys is een puike CD, die vol staat met aanstekelijke nummers, waar ik vanaf de begintonen van genoten heb en ik kan liefhebbers van melodische muziek en de betere pop deze schijf dan ook zeer aanraden.

Review: Metalite - A Virtual World (AFM Records, 2021) (Melodische Metal)

Metalite uit Stockholm, Zweden, werd in 2015 opgericht door Edwin Premberg - sologitaar en Emma Bensing - zang.

In 2016 kwamen Robert Örnesved  - sologitaar, Robert Majd - basgitaar en Lea Larsson - drums het duo versterken en de band was een feit.

De band kreeg een contract bij Inner Wound Recordings en in oktober 2017 verscheen het album "Heroes In Time", waarvan 4 singles getrokken werden.

In 2019 werd Emma vervangen door Erica Ohlsson (zang), met wie de band het album "Biomechanicals" opnam en op 25 oktober 2019 verschijnt dit in een beperkte oplage van 250 stuks op groen vinyl en in een beperkte oplage van 250 stuks op goudkleurig vinyl en tevens op CD en als digitale download via AFM records.

Op 26 maart verschijnt hun nieuwe album "A Virtual World", waarop 11 nummers staan, als CD, als LP en als digitale download.

Het album begint op kant A met het titelnummer "A Virtual World", een geweldige swingende mix van disco en melodische rock, die met hoge snelheid gespeeld wordt (luister naar dit nummer via de youtube link onder de recensie) en gevolgd wordt door "Cloud Connected", eveneens een heerlijke uptempo rock song, die aanzet tot dansen en swingt.

Daarna volgen "Talisman", waarin de band opnieuw een swingende uptempo metal song ten gehore brengt, waarbij stil zitten geen optie is, "Beyond The Horizon", een schitterende mix van folk, metal en disco, die in een hoog tempo begint, om na korte tijd iets minder snel wordt en swingt en "Peacekeepers", nogmaals zo'n swingende uptempo rock song, waarbij het onmogelijk is om niet in beweging te komen.

In het eerste nummer van kant B, "The Vampire Song", schotelt Metalite me, na een spooky begin, een prachtige melodische song voor die in een niet al te hoog tempo wordt gespeeld, in "We´re Like The Fire" krijg ik ook nu weer een snelle rock song te horen, die swingt en in "Artificial Intelligence" laat de band me 

opnieuw genieten van een lekkere swingende song, die tempowisselingen heeft.

Verder volgen "Alone", een uitstekende rock song, die in een gemiddeld tempo wordt gespeeld, een hoog meezing gehalte bevat en subtiele tempowisselingen heeft, "Running", een snelle rock song met een dansbaar ritme en "Synchronized" en daarin zet de band me nog maar eens zo'n lekker in het gehoor klinkende melodische rock song horen, die aanzet tot dansen en een hoog meezing  gehalte heeft.

"A Virtual World" van Metalite staat vol energieke melodische rock, die disco invloeden bevat en swingt als een trein en ik kan liefhebbers van dit genre deze schijf dan ook zeer aanraden, hoewel ik vind, dat een beetje variatie de muziek wel ten goede zou komen.

Review: Vestindien - Null (Dark Essence Records, 2021) (Rock)

Vestindien uit Bergen, Noorwegen, werd in 2009 opgericht en bestaat tegenwoordig uit: Torjus Slettsnok Raknes - zang, Simen Waller Sköien - sologitaar, Karl Johan "Joakim" Johannesen - drums en Pâl Erik Veseth - basgitaar.

De band bracht op 6 februari 2012 hun debuut 7" 33 toeren EP "We Are The Lords Of Hellfire, And We Bring You...Fire" via Nakkeskudd Plater uit en tevens verscheen het nummer "Midnight Conoe" van de EP als digitale download, waarna het enkele jaren stil werd rond de band.

Op 12 februari 2021 verschijnt hun album "Null", waarop 7 nummers staan, via Dark Essence Records als LP in een beperkte oplage op goud/zwart vinyl, als CD en als digitale download.

Het eerste nummer van het album heet "Mot Dag", waarin de band een schitterend rustig melodisch instrumentaal nummer speelt, dat langzaam  iets meer volume krijgt en over gaat in "Berenberg", een uitstekende uptempo rock song, die swingt en invloeden van de jaren 80 hardrock bands heeft.

Daarna volgen "Meldröye", een heerlijke song, die in een gemiddeld tempo wordt gespeeld, melodische invloeden heeft en tempowisselingen bevat en plotseling stopt, het op single verschenen titel nummer "Null", dat begint met een rustig melodisch ritme, om na bijna 2 minuten over te gaan in een geweldige rock song met een aanstekelijk terugkerend ritme, die in een gemiddeld tempo gespeeld wordt.

In "Ormegard" schotelt Vestindien me een fantastisch nummer voor, dat symfonisch begint en na korte tijd verandert in een swingende puike uptempo rock song, die vrij heftig klinkt, in "Ned", een heftig gezongen uptempo rock song, die een aanstekelijk dansbaar ritme heeft en in "Öst For Sol" krijg ik een geweldige trage rock song te horen, die een licht hypnotiserend terugkerend ritme heeft.

"Null" van Vestindien is een prima debuut album, dat vol lekker in het gehoor klinkende rock songs staat en ik kan iedere liefhebber van rock deze schijf dan ook zeer aanraden.(luister naar enkele nummers van dit lbum via de bandcamp link onder de recensie)

Review: Moth Man - Where The Dead Birds Go (Billywitch Records, 2021) (Pop)

Moth Man uit Manchester en Reading bestaat uit: Simon Findlay - zang en sologitaar, Gary Boyling - drums en percussie, Steve Thompson - basgitaar en keyboard, Simon Cullen - sologitaar en Elysia Lake - achtergrondzang.

De band bracht op 30 oktober 2020 hun debuut single "The Water" via het nieuwe label Billywitch Records uit en deze wordt op 19 maart 2021 gevolgd door het debuut album "Where The Dead Birds Go”, maar op 27 november 2020 werd eerst nog het nummer "One And All" via Mega Dodo Records uitgebracht.

Het album, dat op CD en digitale download verschijnt en 10 nummers bevat, start met "Candlelit", een prachtige pop song, die in een gemiddeld tempo gespeeld wordt en een terugkerend ritme heeft, waarna "Nutter" volgt en de band een mooie rustige pop song, die een aanstekelijk ritme heeft en aanzet tot schuifelen.

Daarna volgen "Somebody's Hands", een uitstekende rustige pop song, "Nails", een prima song met een aanstekelijk ritme en "The Water", een prachtige rustige zoetsappige pop song, die in een niet al te hoog tempo gespeeld wordt, romantische gevoelens oproept en invloeden van de jaren 50 muziek heeft.  

In "Fatal Blow" zet Moth Man me nogmaals een rustige song voor, die een enigszins donkere ondertoon bevat, in "You And Me" krijg ik weer zo'n heerlijke song voorgezet, die een dansbaar ritme heeft en in "Train Song" laat de band me genieten van een puike country song, die in een gemiddeld tempo en een aanstekelijk dansbaar ritme wordt gespeeld.

Verder volgen "Walking Hour", een rustige zoetsappige song met jaren 50 invloeden en "Moth Man", een fantastische licht psychedelische pop song, die in een niet al te hoog tempo wordt gespeeld.

"Where The Dead Birds Go" van Moth Man is een CD met hoofdzakelijk vrij rustige songs, die nostalgische gevoelens oproepen, op de uitzonderingen "Train Song" en "Moth Man" na en deze zijn voor mij dan ook de beste nummers, hoewel de rest zeker niet slecht is en ik kan iedere liefhebber van de betere pop dan ook aanraden, deze schijf eens te gaan beluisteren en er zelf een oordeel over te vellen.(luister naar enkele nummers van dit album via de bandcamp link onder de recensie)

Review: The Chuck Norris Experiment Vs. The Drippers - High Action Rock 'N' Roll (Ghost Highway Records, 2021) (Hardrock)

The Chuck Norris Experiment werd in 2004 te Gotenburg, Zweden opgericht en bestaat uit: Chuck Ransom - zang, Chuck The Ripper - sologitaar, Chuck Dakota - basgitaar, Chuck Rooster - sologitaar en Chuck Buzz - drums.

De naam Chuck Norris Experiment is  gekozen als een eerbetoon aan de legendarische blues gitarist Charles "Chuck" Norris, die het klassieke live album "Los Angeles Flash" te Gothenburg op 25 juni 1980 maakte. 

In de 14 jaar van bestaan, maakte de band al diverse LP's CD's, Split CD's / LP's en singles en verschenen verscheidene nummers via verzamel albums, die, sinds 2004, via verschillende labels, zoals I Hate Records, Off The Hip Records, Tornado Ride Records, Masterrock Records, Psycho T Records, No Balls Records, Bad Attitude Records, Nicotine Records, Scarey Records, Ghost Highway Records, Dope Productions, Savage Magic en Transubstans Records werden uitgebracht.

De CD "The Chuck Norris Experiment / So Fucking What" verscheen gratis bij OX-Fanzine in maart 2008 als een gezamenlijke uitgave van Psycho T Records, Masterrock Records & Tornado Ride Records.

Ook verscheen er in 2011 via Dope Productions een CD genaamd "The Pitcher Collection Vol.1", die, in een oplage van 150 stuks, gratis werd verstrekt bij het optreden van de band op 26 november 2011 in The Pitcher te Düsseldorf, Duitsland en waren er speciale uitgaven van albums, die alleen in Italië, Amerika, Duitsland en Australië verschenen.

De band trad met veel bekende Europese acts op, zoals Peter Pan Speedrock, Dozer, Exploited, Electric Eel Shock, Hard-Ons, Meteors en Bombshell Rocks.

Na hun album "Right Between The Eyes" uit 2014, dat via het Zweedse Transubstans label zowel op LP (rood en zwart vinyl) als op CD en als digitale download uitgebracht werd, verschenen er diverse 7"singles, een DVD en CD's via andere labels, onder andere: "Respect The Chuck America" (CD, Strange Magic Records, 2015), "Live In London (Bootleg Series - Part 2)" (CD, Dope Productions, 2016) en "Chuck Norris Experiment / Trigger McPoopshute - Split CD" (CD, Dope Productions, 2016), voordat hun zevende officiële studio album "Chück Me!" op 5 mei 2017 door het Transubstans label zowel op LP, CD als op digitale download werd uitgebracht, waarna aansluitend, in 2017 en 2018, een uitgebreide wereldwijde tournee volgde.

Op 1 februari 2018 verscheen het album "Hot Stuff", via Ghost Highway Recordings (Spanje) / Savage Magic Records (USA), waarop 13 nummers staan, die niet op andere albums van de band voor komen, waaronder diverse tribuut nummers, een onuitgebrachte song, single versies en een akoestische song.

"Hot Stuff", die vanaf 1 januari 2018 bij de labels en tevens via de Chuck Norris Experiment webshop te bestellen was, werd in een beperkte oplage van 150 stuks op zwart vinyl en in een zeer beperkte oplage van 50 stuks op CD uitgebracht en beide uitgaven zijn met de hand genummerd en van handtekeningen voorzien.

Op 10 mei 2019 verscheen het compilatie album "Tribute To Dead Moon" via Ghost Highway Recordings & Chaputa Records in een beperkte oplage van 1000 stuks, waarvan 500 op zwart en 500 stuks op wit vinyl als 2LP (10") en daarop staan 19 bands, waarvan The Chuck Norris Experiment, die het nummer "Walking On My Grave" ten gehore brengen, er 1 van is en dit nummer is als digitale download uitgebracht.

Vervolgens verscheen de single "Back It Up!" en deze werd in eigen beheer als digitale download uitgebracht en staat tevens op het album "Shortcuts", dat 13 september 2019 via No Balls Records werd uitgebracht, ter ere van de 100ste uitgave van het label.

Het album werd geperst in een zeer beperkte oplage van 150 stuks op 7" vinyl, waarvan 75 blauw en 75 roze en verscheen tevens in een beperkte oplage van 110 stuks op CD en 110 stuks op cassette, terwijl er 75 via No Balls Records werden verkocht en de rest via The Chuck Norris Experiment en op 5 juni 2020 verscheen de 7" split single "Turning Me Inside Out" in een beperkte oplage van 150 stuks op zwart en in een beperkte oplage van 150 stuks op groen vinyl, die met de hand genummerd zijn.

Samen met Sonny Vincent bracht de band op 9 oktober 2020 een 5" vinyl split single uit, die in een zeer beperkte oplage van 60 stuks via No Balls Records is geperst en 2 exclusieve nummers bevat, die nergens anders te verkrijgen zijn en hiervan heet het nummer van The Chuck Norris Experiment "When The Dust Settles".

Als voorloper van hun album "This Will Leave A Mark", dat in 2021 via Transubstans Records / Ghost Highway Recordings verschijnt, bracht de band op 23 oktober 2020 de digitale single "Kill The Night" uit en op 22 januari 2021 bracht de band het nummer Dirtshot" in eigen beheer via Spotify en bandcamp uit en op 31 december 2020 verscheen de 7" split single "High Action Rock 'N' Roll" (andere kant The Drippers), via Ghost Highway Records in een beperkte oplage van 150 stuks op groen en 150 stuks op zwart vinyl en met de hand genummerd is en tevens brengt het Savage Magic Records in januari 2021 de 7" split single The Chuck Norris Experiment & Scumbag Millionaire - Split uit in een beperkte oplage van 300 stuks, waarvan 100 op rood, 100 op vuil wit en 100 op zwart vinyl.

The Drippers uit Gotenburg, Zweden werd in 2018 opgericht en bestaan uit: Kapten Falcon - sologitaar en zang, Pastor Pripps - basgitaar en zang en Mäsk Rob - drums.

De band bracht hun debuut single "Full Tilt Boogie" op 25 november 2017 als digitale download uit en deze werd op 2 augustus 2019 gevolgd door het album "Action Rock", dat in een beperkte oplage van 300 stuks op geel vinyl en in een beperkte oplage van 700 stuks op zwart vinyl werd geperst.

Daarna verschenen er 2 nummers via het verzamel album "Demolition Derby Vol.2" (Retro Vox Records, LP, 23 oktober 2020) de split single van The Drippers en  Scumbag Millionaire (7" goud kleurig vinyl, 29 december 2020) en het album "Motherfuckers Be Drippin'" (LP op zwart vinyl, 26 december 2020).

De band brengt in januari 2021 samen met The Chuck Norris Experiment de split single "Hand Grenade" uit, waarop iedere band 2 nummers speelt.

Op The Chuck Norris Experiment kant van de single begint de band met "Hand Grenade", waarop de band bijgestaan wordt door Jeff Dahl, die de zang voor zijn rekening neemt en daarin speelt de band een fantastische swingende uptempo rock song, die een aanstekelijk dansbaar ritme heeft, waarbij stil zitten niet aan de orde is en deze wordt gevolgd door het exclusieve nummer "When The Shadow Fall On Our Grave", een korte song van 1 minuut, waarin de band een vrolijk klinkende rock song ten gehore brengt, die swingt en aan aanstekelijk ritme heeft.

Het eerste nummer van The Drippers heet "Ain't No Accident" en hierin laat de band me genieten van een geweldige swingende punkrock song, die rock & roll invloeden heeft en met hoge snelheid gespeeld wordt en in "Days Turns To Night" krijg ik eveneens een uptempo song voorgeschoteld, die met de snelheid van een hogesnelheidstrein mijn gehoorgang binnen komt en swingt.

Op de split 7"single "High Action Rock 'N' Roll" van The Chuck Norris Experiment Vs. The Drippers staat de muziek bol van de energie en ik kan deze schijf dan ook sterk aanraden aan hen, die van hardrock en punk houden.(luister naar deze single via de bandcamp link onder de recensie)