Dead Man's Eyes werd te Keulen, Duitsland opgericht en bestaat uit: Peter Engel - sologitaar en zang, Simon Reichelt - sologitaar, Nima Davari - sologitaar en lap steel gitaar, Simon Mead - basgitaar en zang en Geir Johansen - drums.
De band bracht hun debuut op 7 december 2013 uit met het album "Meet Me In The Desert", die als digitale download verscheen en deze is op 22 juni 2018 gevolgd door "Words Of Prey", dat in een beperkte oplage van 500 stuks op 180 gram wit marmerkleurig vinyl met klaphoes, inclusief inlegvel en download code is uitgebracht door Tonzonen Records en tevens is het album in een oplage van 1000 stuks op digipack CD via dit label verschenen en als digitale download.
Hun derde album heet "III" en wordt op 19 augustus 2022 via Tonzonen Records als LP in een beperkte oplage, als CD en als digitaal album uitgebracht en deze is vooraf gegaan door de digitale singles "High On Information" (22 april 2022) en "I'll Stay Around" (27 mei 2022).
Het album, dat 9 nummers bevat start met "High On Information", waarin Dead Man's Eyes een heerlijke swingende song met invloeden van blues in een gemiddeld tempo en een aanstekelijk ritme ten gehore brengt, die subtiele tempowisselingen bevat en gevolgd wordt door "I'll Stay Around", een uitstekende pop song met een dansbaar ritme en een gemiddeld tempo (luister naar dit nummer via de bandcamp link onder de recensie) en "In My Fishbowl", een prima mix van rock en een terugkerend ritme met een niet al te hoog tempo, die bij een striptease gespeeld zou kunnen zijn.
Daarna volgen "Time & Space", een instrumentaal nummer met een gemiddeld tempo en filmmuziek invloeden, "Take Off Soon", een geweldige poprock song met een gemiddeld tempo en een aanstekelijk terugkerend ritme, dat aanzet tot dansen en "On The Wire", een schitterende swingende song met een terugkerend ritme en lichte invloeden van progressieve blues en "It Ain't What You Do (It's The Way That You Do It)" van Fun Boy Three And Bananarama.
In "Into The Madness" laat Dead Man's Eyes me genieten van een swingende progressieve bluesrock song, waarbij stilzitten niet aan de orde, waarbij de muziek halverwege versneld wordt, in "Never Grow Up" krijg ik een puike uptempo rock song te horen, die subtiele tempowisselingen heeft en in "Nobody At All" zet de band me nogmaals zo'n verrukkelijke swingende uptempo rock song voor, die een aanstekelijk ritme heeft en aanzet tot dansen.
"III" van Dead Man's Eyes is een uitstekende rock plaat, waar ik zeer van genoten heb en ik kan elke liefhebber van dit genre deze schijf dan ook van harte aanraden.
Circus Mind uit New York, Amerika bestaat na enkele bezettingswisselingen tegenwoordig uit: Mark Rechler - zang en keyboards, Dan Roth - drums, Steve Finkelstein - percussie, Chris Crosby - basgitaar, Michael Amendola- saxofoon en Jaime Scott - sologitaar
De band bracht op 17 december 2002 hun debuut album "Circus Mind" als CD uit via Outhouse Records en deze werd op 17 januari 2006 gevolgd door het compilatie CD album "Silver Flower" die via hetzelfde label verscheen, waarna op 27 maart 2020 de single "Jazzfest Time" en op 26 februari 2021 de single "Are You Ready?" als digitale nummers werden uitgebracht als voorloper van het album "Joy Machine", dat 10 nummers bevat en op 21 mei 2021 als CD via Outhouse Records verscheen en hierop speelt een scala aan gastmuzikanten mee.
Outhouse Music bracht 17 juni 2022 hun album "Bioluminate" als CD uit, dat 5 nummers bevat en hierop spelen de volgende gastmuzikanten mee, zoals: David Berg - sologitaar (track 1 en 2), Marc Paradis - sologitaar (track 3), Nels Cline - sologitaar (track 4), Mathew Godfrey - sologitaar (track 5), Mathew Fox - basgitaar (track 5), Michael Amendola - saxofoon (track 1), Pablo Rodriguez - trombone (track 1), Damien Pacheco - trompet (track 1) en Richard Bonzer - bariton saxofoon (track 1).
Het album begint met "West End Road", waarin Circus Mind een schitterende mix van pop en jazzrock met invloeden van blues in een gemiddeld tempo ten gehore brengt, die een aanstekelijk dansbaar ritme heeft en gevolgd wordt door "Darwin's Sister", een swingende jazzrock song met een gemiddeld tempo en invloeden van pop en de muziek van Santana.
Daarna volgt de op 18 maart 2022 verschenen single "Baby Come Back Down", een heerlijke dansbare uptempo rock song, die subtiele tempowisselingen bevat een een aanstekelijk ritme heeft, waarbij stil zitten geen optie is.(luister naar dit nummer via de youtube link onder de recensie)
In "Miss Fortune" schotelt Circus Mind me een uitstekende rock song met een niet al te hoog tempo voor, die aanzet tot schuifelen en progressieve invloeden bevat en in "Vampire Blues" laat de band me genieten van een aanstekelijke rock song met een gemiddeld tempo en dansbaar ritme, die lichte invloeden van de muziek van Graham Parker heeft, die tegen het einde in een hoger tempo over gaat, waardoor de muziek gaat swingen.
"Biolumintate" van Circus Mind is een schitterende CD, die 5 puike nummers bevat, waar ik van begin tot einde van genoten heb en ik raad elke liefhebber van rock deze schijf dan ook van harte aan.
Brut Oss uit Piacenza, Italië werd in 2019 opgericht en bestaat uit: Federico J Re – drums en achtergrondzang, Riccardo Tosoni – basgitaar, achtergrondzang, loops en percussie, Pier Primo Zanzagni – sologitaar en Andrea Rebecchi - sologitaar en zang.
Op 30 juli 2021 verscheen hun debuut EP "How To Waste Your Time Broiling Bones" via Orzorock Music en op 15 april 2022 bracht dit label hun debuut album "Brut Oss", dat 6 nummers bevat, als CD uit en hierop speelt gastmuzikant Francesco Calabretta sologitaar op 1 nummer.
Het album begint met "ON/OFF" waarin Brut Oss een heerlijke stevige uptempo hardrock song met een aanstekelijk terugkerend ritme ten gehore brengt en deze wordt gevolgd door "Radio Alone", een geweldig rock nummer met een aanstekelijk terugkerend ritme en een gemiddeld tempo, die voorzien is van een gesproken tekst.
Daarna volgen "Mouse & Lion" (met Francesco Calabretta), een swingende uptempo rock song, die aanzet tot dansen en "Run Away From This Town", een fantastische song met een gemiddeld tempo en een licht psychedelisch hypnotiserend ritme, die swingt.
In "How to Waste Your Time Broiling Bones" laat Brut Oss me genieten van een uitstekende rock song, die een vervolg lijkt van het vorige nummer en ook dit nummer zet aan tot dansen en in "Climb With Me" krijg ik een schitterende song met een gemiddeld tempo voorgeschoteld, die een hypnotiserend terugkerend ritme heeft, dat me in een lichte trance brengt en iets voor het einde tijdelijk in een trager tempo over gaat.
"Brut Oss" van Brut Oss is een puike CD, die vol lekker in het gehoor klinkende rock nummers staat, waar ik erg van genoten heb en ik raad iedere liefhebber van de betere rock deze schijf dan ook zeer aan.(luister naar dit album via de bandcamp link onder de recensie)
Somnus Throne uit Los Angeles, Amerika werd in 2016 opgericht bestaat uit: Matt Davis - drums, Ansel Bretz - basgitaar en Evan - zang en sologitaar.
De band bracht op 24 september 2021 hun debuut album "Somnus Throne" via Burning World Records uit, als LP op marmer kleurig vinyl, als LP op blauw, wit en zwart gespetterd vinyl, als CD en als digitale download en deze wordt op 3 juni 2022 gevolgd door "Nemesis Later", die via Heavy Psych Sounds verschijnt, als test persing LP in een beperkte oplage van 15 stuks op zwart vinyl, als LP in een beperkte oplage van 100 stuks op doorzichtig geel met neon roze en zwart gespetterd vinyl, als LP in een beperkte oplage van 400 stuks op neon paars vinyl, als LP op zwart vinyl, als CD en als digitaal album.
Het album, dat 6 nummers bevat, begint met "Snake Eyes", waarin Somnus Throne een stevige uptempo stoner song met een terugkerend ritme speelt, die subtiele tempowisselingen heeft en gevolgd wordt door "Lacquer Bones", een trage rock song, die na enkele minuten iets meer snelheid krijgt, om tegen het einde terug in het langzame tempo terug te keren.
Daarna volgen "Dice And Scarecrow", een stevig nummer met een gemiddeld tempo en terugkerend ritme, dat lichte acid rock invloeden bevat en "L-Dopatryptamine" een heerlijke rock song met een gemiddeld tempo en een terugkerend licht hypnotiserend ritme, die halverwege meer snelheid krijgt.
In "Rubber Tramp" zet Somnus Throne me een uitstekende mix van psychedelische rock en stoner voor, die in een gemiddeld tempo wordt gespeeld en halverwege in een iets hoger tempo over gaat en in "Calm Is The Devil" krijg ik een mooi rustig startend nummer te horen, dat na in iets meer dan 1 minuut stevig wordt, waarbij de muziek stoner invloeden bevat en tempowisselingen heeft, die tussen stevig en rustig schommelen.
"Nemesis Later" van Somnus Throne is een plaat, die stevige muziek en terugkerende ritmes met invloeden van stoner bevat en ik raad elke liefhebber van deze muzieksoort deze schijf dan ook van harte aan.(luister naar dit album via de bandcamp link onder de recensie)
Pianiste Judith Hoorens uit Brussel, België, die het meest bekend is van haar werk met de band We Stood Like Kings, maakte onder de naam La Reine Seule het album "Visages", dat op 31 mei 2022 als digitaal album verscheen en op 24 juni 2022 via Kapitän Platte werd uitgebracht als LP in een beperkte oplage van 300 stuks in een zeefdruk hoes, waarbij de eerste 100 exemplaren een extra zeefdruk afdruk met een verschillend motief hebben, als CD.
Het album bevat 8 nummers, waarvan het eerste "Un" heet en hierin speelt La Reine Seule een mooi rustig stuk neo klassieke muziek, dat subtiele tempowisselingen heeft en halverwege iets meer snelheid krijgt (luister naar dit nummer via de bandcamp link onder de recensie) en gevolgd wordt door "Deux", dat een niet al te hoog tempo met tempowisselingen bevat en prachtig klinkt.
Daarna volgen "Trois", een uitstekend klassiek nummer met een wisselend langzaam tempo en een triest klinkend einde en "Quatre", een heerlijk opgewekt nummer met wisselende tempo's en ritmes.
In "Cinq" schotelt La Reine Seule me nogmaals zo'n schitterend klassiek aandoend nummer voor, dat een vrij rustig tempo heeft en tempowisselingen bevat en in "Six" krijg ik een geweldig nummer te horen, dat tempowisselingen heeft, harmonieus, doordringend en aanstekelijk klinkt en veranderende geluidsniveaus bevat.
Dan volgen "Sept", een melodisch stukje pianomuziek met ritme- en tempowisselingen en "Huit", eveneens een prima nummer met wisselende tempo's en ritmes, dat net als de andere nummers rust uitstraalt.
"Visages" van La Reine Seule bevat 8 schitterende stukken pianomuziek, die klassiek aandoend klinken en bij liefhebbers van neo klassieke muziek zeker in de smaak zullen vallen en ik raad hen dan ook nadrukkelijk aan deze schijf eens te gaan beluisteren.
Dehyper uit Moskou, Rusland bestaat uit: Simon Marsh - drums, Matvey Petukhov - basgitaar en synthesizer, Vladimir Morozov - sologitaar, Boris Obinyakov - sologitaar en Aleksey Iordanskiy - zang en percussie.
De band bracht op 16 oktober 2017 hun digitale debuut album "Grape" uit, gevolgd door: "Pack Of Cigarettes" (31 mei 2019 digitaal nummer), "Dying Youth" (21 augustus 2020 digitaal nummer), "Heart Attack" (5 oktober 2020 digitaal nummer), "Pack Of Cigarettes" (her uitgave 14 januari 2021 digitaal nummer) en op 3 juni 2022 verscheen de digitale EP "Homebound", waarop 4 nummers staan, via Addicted Label.
Het album start met "Superhero Me", waarin Dehyper een geweldige stevige uptempo stoner song met invloeden van poprock in een aanstekelijk terugkerend ritme speelt, die aanzet tot dansen.
Daarna volgen "Homeland", een heerlijke uptempo rock song met tempowisselingen en een aanstekelijk swingend ritme, "Long Island", een uitstekende poprock song, die enigszins commercieel klinkt en een gemiddeld tempo heeft en "Cowards", eveneens zo'n prachtige poprock song met een gemiddeld tempo en een dansbaar ritme, die hit potenties heeft.
"Homebound" van Dehyper is een lekker klinkende EP, die 4 prima poprock nummers bevat en ik kan liefhebbers van de betere pop en rock deze schijf dan ook van harte aanbevelen.(luister naar de EP via de bandcamp link onder de recensie)
Johnny Moped uit Croydon, Engeland werd in 1977 opgericht, heette oorspronkelijk Genetic Breakdown en bestond uit: Johnny Moped (aka Paul Halford), Xerxes, Fred Berk, Dave Berk, Ray Burns (aka Captain Sensible) en Phil Burns.
De band oefende elke dag, waarbij geen nummer hetzelfde was en nam deze jams ook op, waarbij hun uiteindelijke doel was om op te treden.
Dus werd besloten in de achtertuin van Dave te gaan spelen, om op die manier wat publiek te trekken, maar hun grootste probleem was, dat ze geen goede zanger hadden.
Ray Burns veranderde zijn naam in Captain Sensible, knipte zijn haar af en voegde zich bij The Damned, maar bleef evengoed in Johnny Moped spelen, waarmee hij als voorprogramma van The Damned fungeerde.
De band had behoefte aan een gitarist en plaatste daarvoor een advertentie, waarop Slimey Toad en Chrissie Hynde (The Pretenders) reageerden, maar na enkele optredens in The Roxy werd Chrissy uit de band gezet, op voorspraak van Slimey.
In de nieuwe formatie kwam het nummer "Hard Lovin' Man" op de verzamel LP "Live At The Roxy" en verscheen de semi officiële "Johnny Moped Bootleg" in eigen beheer, voordat de ze bij het Chiswick label een contract tekenden.
Hun debuut single "No-One" / "Incendiary Device" zag in 1977 het levenslicht en werd gevolgd door "Darling, Let’s Have Another Baby", waarna in april 1978 hun debuut album "Cycledelic" werd uitgebracht, waar later een extra nummer, een zogenaamde “Mystery Track” aan werd toegevoegd.
Het tweede album van de band, "The Search For Xerxes", verscheen pas in 1991, maar de nummers waren al in 1978 opgenomen.
Damaged Goods Records bracht in 2006 het compilatie album "The Johnny Moped Bootleg Tapes Vol 1&2" uit, waarop onuitgebrachte nummers en ander mixen staan.
In 2016 werd de band opnieuw opgestart en verscheen het album "It’s A Real Cool Baby" (Damaged Goods Records), dat kort erna gevolgd werd door de her uitgave van "Cycledelic" en vervolgens kwamen er nog diverse singles uit, waaronder "Living In A Dream World" (april 2019) en "Hey Belinda!" / "Hiawatha", dat 23 augustus via Damaged Goods Records in een beperkte oplage van 600 stuks op rood vinyl verschijnt, waarbij vermeldenswaardig is, dat "Hey Belinda!" ook op hun album "Lurrigate Your Mind", dat in mei 2019 werd uitgebracht en "Hiawatha" is een bewerking van de song, die van het album "The Search For Xerxes" komt.
Johnny Moped bestaat sinds de her oprichting uit: Johnny Moped - zang, Slimey Toad - sologitaar, Rock ‘n’ Roll Robot (Rob from CASE) - sologitaar, Jacko Pistorious - basgitaar en Marty Love - drums.
Zijn album "Live At Trafelger Square", uit 2019, dat in een beperkte oplage van 600 stuks op zwart vinyl is geperst, bevat 9 nummers en werd 12 maart 1983 als "Officiële Bootleg" opgenomen, als protest tegen de jacht op zeehonden.
Het nieuwe album van de band heet "The Search For Xerxes", dat in 1991 via Deltic Records verscheen en werd op 24 juni 2022 via Damaged Goods Records als LP en als CD her uitgebracht en is uitgebreid met 4 extra nummers.
De band bestaat op dit album uit: Johnny Moped, Fred Berk, Dave Berk, Captain Sensible en Slimy Toad.
Het album, dat 17 nummers bevat start met "I Believed Her Lies", waarin Johnny Moped een commerciële uptempo mix van punk en disco met een dansbaar ritme speelt, die gevolgd wordt door een live uitvoering van "Edwina", eveneens een dansbare uptempo mix van disco en punk en "Every Dream Came True", dat met een gesproken tekst begint, om na korte tijd over te gaan in een pop song met een gemiddeld tempo en een aanstekelijk ritme.
Daarna volgen "Corpse Boogie", een uptempo glamrock song met invloeden van de muziek van Mud, die ook met een aankondiging begint, de Eddie Cochran cover "Cut Across Shorty", een uitstekende country song met een gemiddeld tempo en een aanstekelijk ritme, "I Wanna Die", een schitterende uptempo mix van punk en rock & roll song, die swingt en aanzet tot dansen en "Zogaloogajergabrox", een puik rap nummer met een gemiddeld tempo en een dansbaar ritme.
In "Sad Sack" zet Johnny Moped me een heerlijke dansbare uptempo song voor, die gesproken tekst en invloeden van dance heeft, in "Soldiers" krijg ik een nummer te horen, dat in een niet al te hoog tempo wordt gespeeld, in "Save The Baby Seals" laat de band me genieten van een dansbare uptempo pop song met een hoog meezing gehalte en een aanstekelijke ritme (luister naar dit nummer via de youtube link onder de recensie) en in "Moped Crash" hoor ik de band een prima aanstekelijke song met een gemiddeld tempo spelen, waarbij stil zitten geen optie is.
Dan volgen "I'm A Spasm", een song met een vrij rustig tempo, die nogal amateuristisch klinkt en "Hiawatha", een schitterende uptempo punk song, die swingt als een trein en een aanstekelijk ritme heeft.
Verder volgen de extra nummers, die beginnen met de alternatieve versie van "Cut Across Shorty", dat op gitaar gespeeld wordt zonder verdere begeleiding, "Cincinatti Blues", waarin de zang ook alleen maar op gitaar begeleid wordt en een niet al te hoog tempo bevat, "Bros And Xerxes", een gesproken nummer en de alternatieve uitvoering van "Soldiers", een traag nummer met een minimale begeleiding, die tegen het einde lichte psychedelische invloeden krijgt.
"The Search For Xerxes" van Johnny Moped is een uitstekende plaat, die liefhebbers van deze band laat horen, hoe hun muziek in 1978 klonk en ik kan hen dan ook aanraden deze schijf eens te gaan beluisteren.
