Review: The Mickey Guitar Band - From The Beaches (Bam Balam Records, 2019) (Progressieve Rock / RIO / Improvisaties)

The Mickey Guitar Band uit Tokyo, Japan, werd in 2006 opgericht door sologitarist Ken Matsutani va de band Marble Sheep en geluidstechnicus Souichirou Nakamura.
Op 18 november 2017 bracht de band het album "Mickey Guitar" in een zeer beperkte oplage van 50 stuks op een genummerde cassette uit via Captain Trip Records, waarbij de band bestond uit: Ken Matsutani - sologitaar, Rie Miyazaki - basgitaar, Rie Fukuda - synthesizer en Akiko Takahashi - drums en deze werd een maand later gevolgd door het album "From The Deep" van The Mickey Guitar Band Feat. The Gerogerigegege, die via Psych.KG in een beperkte genummerde oplage als 2LP verscheen, waarbij LP 2, een verzamel album, 1 nummer van de band bevat en ook is "From The Deep" als enkel LP met witte labels uitgebracht in een beperkte oplage en eveneens genummerd.
De bandbezetting is hierop hetzelfde als "Mickey Guitar" en wordt aangevuld met Juntaro Yamanouchi - (percussie) van The Gerogerigegege.
Het album "From The Beaches", waarop de band bestaat uit: Ken Matsutani - sologitaar, Inage Louis - basgitaar, Hirochi Hasegawa - elektronische veld opnamen en Rinji Fukuoka - drums, percussie en zang, werd 10 juni 2019 via Psych.KG in een beperkte genummerde oplage uitgebracht als 2LP box, waarbij plaat 2 twee lange nummers heeft en ook verscheen het album als enkel LP, CD en digitaal via Bam Balam Records.

"From The Beaches", dat 7 nummers bevat, begint met het 20 minuten durende "Hazy Morning Beach", waarin de band me een stuk geïmproviseerde progressieve rock voorzet, dat in een gemiddeld tempo gespeeld wordt en een terugkerend ritme bevat, dat tijdelijk verandert, maar na korte tijd weer in het vorige ritme verder gaat en spacerock invloeden krijgt, waarna "Gloring Beach" volgt en de band een licht hypnotische mix speelt van spacerock, krautrock en progressieve rock, die een terugkerend ritme heeft, dat me langzaam de muziek in zuigt.
Daarna volgt "Sunset Beach", een mooi rustig progressief nummer met vocale invloeden van Saint Preux en viool invloeden van Pink Floyd en dit wordt gevolgd door "Moonlit Flower Beach", waarin de band progressieve rock en rock in opposition aan elkaar koppelt en de muziek, die soms chaotisch over komt, in een niet al te hoog tempo ten gehore brengt.
In "Falling Star Beach" laat The Mickey Guitar Band me genieten van een fantastisch uptempo spacerock nummer, dat swingt als een trein (luister naar dit nummer via de youtube link onder de recensie) en in "Stoner Beach" speelt de band een geweldig progressief rock nummer met krautrock invloeden, dat een licht hypnotiserend terugkerend ritme bevat.
Het laatste nummer van de CD heet "Midnight Beach" en hierin begint de band psychedelisch, mysterieus en onheilspellend in een langzaam tempo, waarin de muziek na enkele minuten de kant van improvisatie op gaat en een terugkerend ritme heeft.

"From The Beaches" van The Mickey Guitar Band bevat niet alledaagse muziek, die niet geschikt zal zijn voor een groot publiek, maar zij, die wel notie van de plaat nemen, zullen enkele schitterende stukken muziek ontdekken.

Review: Joxfield Projex & Ryoko Ono - Red To Red (Bam Balam Records, 2016) (Avant-Garde / Jazz)

Joxfield Projex bestaat uit het Zweedse elektro duo Janne Yan Andersson - keyboards, synthesizer, basgitaar, percussie en elektronische effecten en Stefan Oax Ek - sologitaar en elektronische effecten, die tevens avant-garde muziek maakt.
Ryoko Ono komt uit Sapporo, Japan en speelt saxofoon en dwarsfluit, maar is ook componist en arrangeur en ze trad onder andere op met: Acid Mothers Temple, Richard Pinhas en Tas]tsuya Yoshida (Sax Ruins).
Op "Red To Red" hebben ze hun krachten gebundeld en het resultaat bestaat uit 2 lange nummers, die door het Bam Balam Records label op LP zijn uitgebracht en in januari 2016 zijn verschenen.

Op kant A is het bijna 22 minuten durende titel nummer "Red To Red" te horen en daarin krijg ik een schitterend avant-garde elektro nummer te horen, waarin hypnotiserende krautrock klanken de boventoon voeren, terwijl er ook nog genoeg ruimte over is voor improvisaties en free jazz spel van de saxofoon.
Kant B bevat het bijna 19 minuten durende "Unexplored Territories", waarin ik een experimenteel stuk muziek voorgezet krijg, dat verandert in een heerlijk rustig gespeeld avant-garde nummer, om verder in het nummer opnieuw te veranderen en ik een stuk geïmproviseerde free jazz te horen krijg, dat gemixt met de avant-garde tot een fantastisch resultaat leidt.(luister naar een gedeelte van dit nummer via de soundcloud link onder de recensie)

Het album "Red To Red" van Joxfield Projex & Ryoko Ono bevat 2 geweldige stukken muziek, die weliswaar niet bij iedereen iedereen in de smaak zullen vallen, maar ik weet zeker, dat de liefhebbers van dit genre hiervan zullen smullen en ik kan hen deze schijf dan ook ten zeerste aanraden.

Review: Porno Teo Kolossal - Tannoiser (Bam Balam Records, 2015) (Improvisatie)

Porno Teo Kolossal werd op 2 november 2011 te Torino, Italië, opgericht door 4 muzikanten, die onder leiding van Massimo Divenuto, dit side-project als uitlaatklep gebruiken om te improviseren.
"Tannoiser" is, door het Bam Balam Records label, als 2 CD uitgebracht in een beperkte oplage en bevat 7 nummers, waarvan het laatste iets meer dan 58 minuten duurt.

CD 1 start met "Opus Pistorum Day" en daarin krijg ik een zeer heftig, met galmende monologen doorspekt, post-rock nummer te horen, dat diverse tempowisselingen bevat, die het geheel spannend houden, waarna ik "Stanza 306" hoor, waarin de band vrij rustig begint en vervolgens het tempo en ritme langzaam opvoert en ik een lekker in het gehoor klinkend nummer hoor, dat bij tijd en wijle behoorlijk heftig is.
Daarna schotelt de band me het titelnummer "Tannoiser" voor en ook hierin laat Porno Teo Kolossal me genieten van een heerlijke zwaar klinkende improvisatie, waar de teksten in gedeclareerd worden, terwijl de muziek, die in een niet al te hoog tempo gespeeld wordt, langzaam aan steeds heftiger wordt en in "La Colonna Sonora Dell 'Eta' Moderna" start de muziek eveneens rustig, maar de band besluit al snel het tempo op te voeren, waarbij de teksten ook nu weer gedeclareerd worden, waarna er diverse tempowisselingen ingebouwd zijn om het nummer spannend te houden.
In "Kandahar" laat de band me genieten van een uitstekend stukje geïmproviseerde licht psychedelische progressieve rock, dat tevens ruimtelijke invloeden bevat en enkele prima tempowisselingen bevat en naar het einde toe steeds heftiger wordt.
Het laatste nummer van CD 1 heet "Il Tunnel In Fondo Alla Luce" en daarin zet de band me een fantastisch licht hypnotiserend nummer voor, waarin de progressieve muziek heftig klinkt en de begeleidende uitgebalanceerde teksten op een voortreffelijke wijze gedeclareerd worden, waarna het nummer abrupt stopt. (luister naar dit nummer via de youtube link onder de recensie)
CD 2 bevat het 58 minuten durende "Deep" en hierin laat de band me, na een zeer rustig begin, dat langzaam opgevoerd wordt tot er een gemiddeld tempo bereikt is, een vrij heftige mix horen van Coil's LP "How To Destroy Angels", "The End" van The Doors en de post-rock uit het eerste nummer, die aan het eind steeds heftiger wordt, waardoor het nummer een soort ontploffing effect krijgt.

Porno Teo Kolossal heeft me met "Tannoiser" weten te verrassen met hun schitterende improvisaties, die niet alleen heftig zijn, maar ook erg spannend en ik kan liefhebbers van dit genre dan ook aanraden, dit dubbel album eens te gaan beluisteren, om misschien tot dezelfde conclusie te komen als ik.

Review: Signs Of The Silhouette - Spring Grove (Bam Balam Records, 2014) (Experimenteel Psychedelisch)

Signs Of The Silhouette is een muzikaal project uit Lissabon, Portugal, van Joao Paulo - drums en percussie, Jorge Nuno - sologitaar en Miguel Cravo - video.
Na eerder de CD's "Signs Of The Silhouette", "Rocket Fish" en "Land Garden" via Sots Discos en Bambalam Records te hebben uitgebracht, is ook het nieuwe album "Spring Grove" in een gelimiteerde digipack oplage, met een speciale prijs, via het Bam Balam Records label verschenen.

De CD bevat slechts 4 nummers, die simpelweg "Track 1", "Track 2", "Track 3" en "Track 4" heten.
Het eerste nummer, "Track 1" dus, duurt iets meer dan 24 minuten en hierin laat de band me een mix horen van psychedelische, experimentele en avant-garde muziek, die in een vrij hoog tempo begint, maar na een minuut of 10 in een rustiger tempo over gaat, waarna de muziek een heftiger karakter krijgt, om vervolgens weer terug te keren naar de experimentele psychedelische muziek.
Daarna krijg ik "Track 2" te horen en dit 19 minuten durend nummer begint in een langzaam ritme, dat vrij experimenteel klinkt en rustig wordt opgebouwd om uit te monden in een heftig stukje geïmproviseerde muziek, dat lichtelijk chaotisch klinkt, waarna de band ook nu weer terug keert naar een langzaam tempo.
Dan volgt "Track 3", die bijna 23 minuten duurt en net als in voorgaande nummers, start de band ook dit in een rustig tempo, waarna de band het voorgaande kunststukje herhaalt en ik de geïmproviseerde muziek hoor veranderen in een chaotisch klinkend experimenteel nummer, dat met vrij hoge snelheid mijn gehoorgang binnen komt, waarna ik het kortste nummer van de CD "Track 4" voorgeschoteld krijg, dat iets meer dan 13 minuten duurt, waarin ik de band de ingeslagen weg hoor vervolgen en opnieuw een geïmproviseerd chaotisch nummer te horen krijg, dat halverwege verandert in een meer gestructureerd stukje muziek en experimentele en psychedelische invloeden bevat.

Op de CD "Spring Grove" van Signs Of The Silhouette staan 4 lange improvisaties, die me hier en daar aan de muziek van de Japanse band Acid Mothers Temple doen denken en ik kan liefhebbers van dit genre dan ook aanraden deze CD eens te gaan beluisteren. (luister naar de teaser van de CD via de youtube link onder de recensie)

Review: Acid Mothers Temple Et Rosina De Peira - Live In Tolosa (Bam Balam Records, 2014) (Psychedelische Experimentele Rock)

Acid Mothers Temple werd in 1995 te Japan door Kawabata Makoto opgericht en heette in eerste instantie Acid Mother's Temple, maar sinds 1997 werd de apostrophe weggelaten.
In de loop der jaren heeft de band in veel verschillende samenstellingen gespeeld, maar vanaf 1998 bestaat de vaste kern uit: Kawabata Makoto - sologitaar en zang, Tsuyama Atsushi - basgitaar en zang en Higashi Hiroshi - synthesizer, keyboards, sologitaar en zang.
Verder maken Shimura Koji - drums (sinds 2006) en Tabata Mitsuru - sologitaar en zang (sinds 2012) de band compleet.
Makoto maakte ook met andere muzikanten en onder andere namen muziek, zoals: Acid Mothers Temple & the Melting Paraiso U.F.O., Kawabata Makoto & the Mothers of Invasion, Acid Mothers Temple SWR, Acid Mothers Gong (met Daevid Allen – zang en sologitaar), Acid Mothers Afrirampo, Acid Mothers Temple & the Cosmic Inferno, Acid Mothers Temple & the Pink Ladies Blues, Acid Mothers Temple & the Incredible Strange Band, Acid Mothers Guru Guru (met drummer Mani Neumeier), MMMH! en Acid Mothers Temple & Space Paranoid.
Hij maakte met al deze bands sinds de oprichting, in 1995, maar liefst 72 studio albums, 32 live albums, 5 verzamel albums, 9 EP's, 6 singles en 8 video's, die door diverse labels werden uitgebracht, waaronder P.S.F., Eclipse, Static Caravan-Resonant, Squealer, tUMULt, Alien8, Fractal, Ektro, Space Age, Dirter,   Multikulti, Riot Season, Essence, Important, Acid Mothers Temple, Bam Balam en vele andere.
De nieuwe LP/CD "Live In Tolosa" die de band samen met Rosina De Peira maakte, werd 15 november 2012 live in Connexxion Café Toulouse te Toulouse, Frankrijk, opgenomen en is zowel in een gelimiteerde vinyl uitgave op 2LP verschenen, als in een gelimiteerde versie op CD uitgebracht en bevat 4 nummers.

Het album begint met "La Nòvia", waarin ik een bijna 10 minuten traditioneel gezongen Occitaans folk nummer te horen krijg, dat voor 4 minuten bestaat uit een a capella gezongen stuk door Rosina en Kawabata, waarna de band in een heftig ritme het geheel over neemt en me trakteert op een stuk progressief
gespeelde instrumentale rock, waarin invloeden van Jimi Hendrix te horen zijn.
Het volgende nummer, dat bijna 29 minuten duurt, heet "Pink Lady Lemonade - Including Om Riff From The Melting Paraiso U.F.O." en hierin speelt de band een heerlijk rustig nummer in licht hypnotiserend ritme, totdat er plotseling besloten wordt er een erg heftig stuk gitaar en synthesizer spel tussendoor te spelen, om vervolgens over te schakelen naar experimentele psychedelische geluiden, waarna de band het roer opnieuw omgooit en me een heftig stuk spacerock voorschotelt, om met rustig gespeelde tonen af te sluiten.
Daarna hoor ik "La Le Lo", waarin de band in een rustig tempo begint en halverwege het nummer overschakelt naar het spelen van traditionele volksmuziek, waarbij alleen plaats is voor de zang, om plotseling over te schakelen naar een heftig gespeeld instrumentaal stuk, waarin het oorspronkelijke ritme en tekst nog te ontwarren zijn, maar dat ook volledige chaos uitwasemt, om opnieuw rustig te eindigen.
In het laatste nummer "Cometary Orbital Drive" krijg ik eerst een a capella gezongen stuk muziek te horen, waarna de band rustig in valt en langzaam het tempo verhoogt en het in de richting van de spacerock uit laat gaan.
Dan voert de band het tempo verder op en speelt het nummer in een sneltrein vaart, waarbij er flink geëxperimenteerd wordt en er ook nu weer een chaotisch stuk muziek ontstaat, waarin de band compleet uit freakt, om nog even terug te keren naar het a capella gedeelte om het nummer af te sluiten.

De CD "Live In Tolosa" is één grote trip, waar ik me met moeite uit heb weten te bevrijden en ik kan deze uitgave dan ook van harte aanbevelen aan de liefhebbers van psychedelische experimentele muziek en folk. (luister naar de teaser van het album via de youtube lik onder de recensie)