Review: Greg 'Stackhouse' Prevost - Universal Vagrant (Mean Disposition Records, 2016) (Rock)

Greg Prevost, uit Rochester, New York, begon halverwege de jaren 70, toen hij als zanger / gitarist in bands speelde als Dr.Electro & His Psychedelic Retards, Distorted Levels, Tar Babies en Cutdowns, die allemaal minimaal een single uit brachten.
Daarna richtte hij samen met de toen 16 jarige Andy Babiuk de garagerock band The Chesterfield Kings op, die diverse LP's en singles uit brachten, waarvan de eerste, "I Ain't No Miracle Worker"/ "The Heards 1967", op hun eigen label Living Eye Records, slechts in een zeer beperkte oplage van 500 stuks.
Na hun laatst verschenen CD uit 2009 besloot Greg een solo CD te maken en het resultaat heet "Mississippi Murderer" (2013), die een half jaar daarvoor voorafgegaan werd door de 7 inch vinyl single "Mr. Charlie", die via het Mean Dispotion Records label werd uitgebracht, waarop hij akoestische blues speelt.
Voor "Mississippi Murderer" vroeg hij enkele vrienden hem daarbij te helpen en de band die op deze uitgave te horen is, bestaat uit: Greg Prevost - zang, solo- slide-national steel- en akoestische gitaar, mondharmonica, maracas en tamboerijn, Zachery Koch - drums en tamboerijn, Alex Patrick - basgitaar, tamboerijn en zang en Keenan Bartlett - piano.
Op zijn nieuwe CD "Universal Vagrant", die 28 oktober 2016 zowel op CD als op LP uit komt, spelen beide heren opnieuw mee, terwijl ook Keenan Bartlett - piano en Hammond B3 orgel van de partij is en tevens zijn Andrea Agostinelli, Genevieve Scrivens en Mikaela Davis op 1 nummer als achtergrond zangeressen te horen.

Het album, dat 10 nummers bevat, start met "Moanin' The Blues" en daarin hoor ik Greg een schitterende bluesrock song ten gehore brengen, waarbij de muziek en zang me sterk doet denken aan die van The Rolling Stones en deze song wordt gevolgd door "Gin-Soaked Time Warp", een uitstekende rustige bluesrock song, waar diverse tempowisselingen in zitten.
Daarna krijg ik "Digned D.C." voorgezet en ook hierin speelt Greg een rustig nummer, waarin de muziek me lichtelijk aan die van "The House Of The Rising Sun" doet denken, waarna "Evil On My Mind" volgt en ik een lekker in het gehoor klinkende bluesrock song voorgeschoteld krijg, die in een niet al te hoog tempo gespeeld wordt en tegen het einde progressiever en iets sneller wordt.
Dan zet Greg me "Mean Red Spider" voor en hoor ik opnieuw een prima rustige bluesrock song, die gevolgd wordt door "Shot Of Rock & Roll", een swingende uptempo rock & roll song met bluesrock invloeden, om opnieuw een erg mooie rustige song te spelen, getiteld "Lord Shine A Light On Me", waarin de muziek naar de gospel neigt en hij begeleid wordt door de 3 zangeressen, die als achtergrond koor fungeren.
In "Shitkicker Blues" laat hij me nogmaals genieten van een rustige bluesrock song, waarin het tempo tegen het einde wordt opgevoerd en in "Hayseed Riot" hoor ik een swingende uptempo rock song (luister naar dit nummer via de youtube link onder de recensie) en in het laatste nummer "Codine" speelt Greg een prachtige rustige bluesrock song, waarin een licht hypnotiserend ritme zit.

"Universal Vagrant" van Greg 'Stackhouse' Prevost bevat 10 lekker in het gehoor klinkende songs, die bij liefhebbers van bluesrock, The Chesterfield Kings en The Rolling Stones zeker in de smaak zullen vallen en ik kan hen deze schijf dan ook van harte aanbevelen.

* De muziek van deze band/artiest is ook regelmatig te beluisteren op maandagavond tussen 20.00 en 22.00 uur (Europese tijd) in het radio programma Carry's Music Machine via www.osuradio.nl

Review: The Meows - All You Can Eat (Mean Dispotion Records, 2012)(Garagerock / Rock & Roll)

The Meows werden  halverwege de jaren 90 in Barcelona, Catalonië, Spanje opgericht en brachten in 1996 hun debuut 7 inch vinyl single "She" uit, die in 1998 gevolgd werd door de 7 inch single "Private Song", die eveneens op vinyl verscheen via het No Tomorrow label.
In 1999 bracht de band hun eerste volledige album "The Meows" op LP uit, ook via het No Tomorrow label en hun volgende schijf, "At The Top Of The Bottom" verscheen in 2 versies, zowel op Lp als op CD in 2005, via dat zelfde label.
Daarna werd het tijdje stil rond de band, totdat in 2011 de LP "All You Can Eat" uit kwam, opnieuw via het No Tomorrow label en eind 2012 verscheen deze op CD via het Spaanse Mean Dispotion Records uit Barcelona.  
De band bestaat uit: Francis - zang, Enric - sologitaar, Javi - sologitaar en zang, Jaime - basgitaar en zang en Foll - drums en zang, die worden bijgestaan door Victor Pueras - piano en Santi Garcia - tamboerijn, maracas en zang.
De CD "All You Can Eat" bevat 12 songs, waarvan de eerste "Shake" heet en dit is een swingende song in sixties stijl in uptempo gespeeld, die gevolgd wordt door "Tired Of Being Alone", die in dezelfde stijl gespeeld wordt, alleen klinkt hierin de muziek meer richting rock & roll.
Vervolgens hoor ik "In My Bones", een stevige garagerock song, waarin de band de ingeslagen weg blijft volgen en ook dit nummer bevat een lekker snel tempo.
Daarna krijg ik "Sugar Woman" te horen, waarin de band een beetje gas terug neemt, hoewel het het tempo er evengoed lekker in blijft zitten en dit swingende nummer wordt gevolgd door "Bar Ramon", een pure rock & roll song, waarin het pianospel een grote rol speelt en me zo nu en dan even aan Jerry Lee Lewis doet
denken.
In "Good Thing" grijpt de band weer terug naar de jaren zestig en dit nummer klinkt vrij commerciel vind ik en met "Who's The Blame", dat enigszins op "Mercy Mercy" van The Stones lijkt, gaat de band verder de commerciële kant op.
"Talk Too Loud" is weer zo'n schitterende swingende rock & roll song, die in hoog tempo gespeeld wordt en geweldig pianospel bevat (Luister naar deze song via de youtube link onder de recensie) en "No, NO, No" is een mix van een garagerock en een rock & roll song, waarbij het tempo hoog ligt.
Ook in "Hurting Me" houdt de band het tempo vrij snel en met deze rock & roll song zet de band me aan tot dansen.
Dan volgt "Try My Love", een uitstekende garagerock song, die prettig in het gehoor ligt, waarbij het ritme door de drums bepaald wordt.
De laatste song heet "One More Dance", die inderdaad, zoals de titel doet vermoeden, aan zet tot dansen en hierin is de band op zijn best en in deze fantastische garagerock song gaat de band terug naar de roots uit de jaren zestig, compleet met Bo Diddley invloeden.
The Meows hebben met "All You Can Eat" weer een puik stukje muziek afgeleverd, dat voor liefhebbers van jaren zestig muziek het aanschaffen meer dan waard is.

The Meows - Talk Too Loud (All You Can Eat) - YouTube
www.youtube.com/watch?v=xJvn4JC6sYY

Review: Born Losers - Cycle Guitars (Kingsnake Records / Mean Disposition)(Instrumentale Beat / Surf)

Pau Loewe - sologitaar en Daniel Segura - basgitaar, die in Barcelona, Spanje, geboren was, ontmoetten elkaar in de pas geopende cult-video club van Pau.
Door de grote liefde van Daniel voor B-films, spijbelde hij regelmatig van school en was hij in Pau's video club te vinden, waar ook het idee ontstond samen een band te vormen, waarin ook Pau's vriend en zakenpartner Carlo - drums ging spelen, maar dit trio was geen lang leven beschoren.
Pau en Dani plaatsten een advertentie waarin ze een andere drummer zochten en vonden in de persoon van Germán, maar ook trokken ze  slaggitarist Manu van The Phantom Keys aan en allen hadden de zelfde interesse, namelijk het spelen van surf en sixties muziek.
In de loop der jaren veranderde de band verschillende keren van samenstelling, maar maakte wel twee EP's, die op vinyl uitgebracht werden en nadat ze als openingsact voor bands als Los Coronas en Straitjackets hadden gespeeld, raakten Dani en Pau hun interesse in de band kwijt en besloten te stoppen.
Drummer Alfonso Luna haalde het duo vervolgens over om met hem de band opnieuw te beginnen en nadat ze de legendarische producer Mike Mariconda hadden weten te strikken om hun nieuwe muziek te produceren besloten Mean Disposition en Kingsnake Records hun LP/CD "Cycle Guitars" uit te brengen, waarop nieuwe en oude nummers staan.
Het openingsnummer van de CD heet "Theme From Angels Never Die", een fantastisch swingend surf nummer, waarin het tempo hoog ligt en de muziek erg melodisch klinkt en dit wordt gevolgd door "Funnel Of Love" , een heerlijk surf nummer in de stijl van instrumentale beat bands uit de jaren zestig.
Vervolgens hoor ik "Fast Shift", een schitterend swingend nummer en dat doet me denken aan de surf muziek van Dick Dale en Link Wray.
Daarna schotelt de band me een stukje muziek voor in de stijl van The Shadows en The Ventures, genaamd "Teenage Rebel", dat gevolgd wordt door "Be Seeing You", een lekker klinkend stukje sixties beat in Shadows stijl gespeeld.
Van het Beatles nummer "Run For Your Life" krijg ik de instrumentale versie te horen, zoals Born Losers hem uitvoeren en die doen dat prima en eren op die manier de beste groep aller tijden.
Dan hoor ik "Mindwaves", een geweldig psychedelisch klinkend nummer, dat wel iets weg heeft van het nummer "Goldfinger", waarna ik het swingende "Fukushima Speedway" te horen krijg en dit is weer een nummer in de stijl van gitaar bands als Tornados, Telstars en Shadows.
"From Russia With Love" is het volgende lekkere surf nummer en dit wordt net als voorgaande nummers in uptempo gespeeld.
In "The Fight" gaat de band op The Shadows toer en hierin wordt een korte drumsolo gespeeld, terwijl de surf sound ook niet vergeten wordt.
Met "Tokyo Drifter" blijft de band in de jaren zestig gitaar sound en ook dit is een prima nummer, dat dat tijdsbeeld goed weergeeft.
Vervolgens krijg ik het titel nummer "Cycle Guitars" te horen en hierin speelt Born Losers met wat meer fuzz op de gitaar een werkelijk heerlijk stukje surf, dat een progressief karakter krijgt door de fuzz (luister naar dit nummer via de youtube link onder de recensie)en met "Angels Never Die (Dirge)", een kort
progressief instrumentaal surf nummer sluit de band de LP/CD op passende wijze af.
Ondanks het feit dat alle nummers instrumentaal zijn en min of meer in dezelfde stijl gespeeld worden, heb ik me geen seconde verveeld en ik ben dan ook van mening, dat deze LP/CD er om vraagt minstens een keer beluisterd te zijn geweest.

BORN LOSERS Cycle Guitars - YouTube
www.youtube.com/watch?v=XJ8u7osTMTY

Review: Greg 'Stackhouse' Prevost - Mississippi Murderer (Mean Disposition Records, 2013)(Rock)

Greg Prevost, uit Rochester, New York, begon halverwege de jaren 70, toen hij als zanger / gitarist in bands speelde als Dr.Electro & His Psychedelic Retards, Distorted Levels, Tar Babies en Cutdowns, die allemaal minimaal een single uit brachten.
Daarna richtte hij samen met de toen 16 jarige Andy Babiuk de garagerock band The Chesterfield Kings op, die diverse LP's en singles uit brachten, waarvan de eerste, "I Ain't No Miracle Worker"/ "The Heards 1967", op hun eigen label Living Eye Records, slechts in een zeer beperkte oplage van 500 stuks.
Na hun laatst verschenen CD uit 2009 besloot Greg een solo CD te maken en het resultaat heet "Mississippi Murderer", die een half jaar daarvoor voorafgegaan werd door de 7 inch vinyl single "Mr. Charlie", die via het Mean Dispotion Records label werd uitgebracht, waarop hij akoestische blues speelt.
Voor "Mississippi Murderer" vroeg hij enkele vrienden hem daarbij te helpen en de band die op deze uitgave te horen is, bestaat uit: Greg Prevost - zang, solo- slide-national steel- en akoestische gitaar, maracas, 
mondharmonica  en tamboerijn, Zachery Koch - drums en tamboerijn, Alex Patrick - basgitaar, tamboerijn en zang en Keenan Bartlett - piano.
Op de CD staan 12 songs, waarvan 5 covers en 7 van de hand van Greg en de eerste daarvan heet "Death Rides With The Morning Sun".
Na de eerste tonen van de muziek en vooral de zang, weet ik meteen al, dat Greg enorme fan van The Rolling Stones moet zijn, want zijn stem lijkt niet alleen op die van Mick Jagger, ook de muziek lijkt op die van The Stones, maar dat wist ik natuurlijk al, nadat ik de muziek van The Chesterfield Kings beluisterd had.
Het nummer is een kruising van blues en rock, waarbij de Stones sound onmiskenbaar aanwezig is en als ik niet beter wist, zou ik denken hier een nieuw Stones nummer te horen en ook "Get Myself Home" bevat die ingrediënten, hoewel de song iets ruiger is.
Vervolgens krijg ik het door Jagger en Richards geschreven "I Ain't Signifying" te horen en daarin laat Greg nogmaals horen, hoeveel zijn stem op die van Mick Jagger lijkt.
In "Hard Time Killing Floor Blues" hoor ik de zang van Greg op een andere manier, waarin hij meer als zichzelf klinkt en deze schitterende blues song wordt in een vrij traag tempo gespeeld.
Met "Stoned To Death" is de invloed van New York Dolls te horen en hierin speelt de band een stevige rock song met blues invloeden, die gevolgd wordt door "Hey Gyp (Dig The Slowness)", een snelle mix van blues en rock.
De volgende song heet "Too Much Junk" er hierin gaat het tempo nog verder omhoog richting punk, maar ook nu hoor ik de blues er in doorklinken.
"Ain't Nothing Here To Change My Mind" is het volgende nummer en daarin neemt de band een stuk gas terug en laat een rustige song horen, waarbij Greg weer in de huid van Mick Jagger lijkt te kruipen.
Nog meer blues krijg ik te horen in "Downstate New Yawk Blooze" en hierin zit een lekker wisselend tempo en een prima harmonica spel.(Luister naar deze song via de youtube link onder de recensie)
Daarna hoor ik "Ramblin' On My Mind", dat haast als een akoestische blues klinkt en in uptempo gespeeld wordt, gevolgd door "Never Trust The Devil", een lekker stevige blues rock song en als afsluiter "John The Revelator", een schitterende ruige blues song, waarin de band alles uit de kast haalt en soms tegen het experimentele aan zit.
De muzikale invloeden van Greg (Rolling Stones, New York Dolls, Yardbirds) zijn altijd duidelijk hoorbaar geweest en ook op "Mississippi Murderer" is dat niet anders, wat wil niet zeggen, dat dit een slap aftreksel van die bands is.
Integendeel, want de CD "Mississippi Murderer" is een uitstekend product, dat muzikaal prima in elkaar zit en zeker bij liefhebbers van  The Rolling Stones en zestiger jaren bands in de smaak zal vallen.

"Downstate New Yawk Blooze" from "Mississippi Murderer"
Greg 'Stackhouse' Prevost - YouTube
www.youtube.com/watch?v=kY5acqqlaY8