Comacozer is een Australische band uit Sydney, die bestaat uit: Rick - sologitaar, Rich - basgitaar en Andrew - drums en op 13 november 2014 hun debuut demo EP "Sessions" digitaal in eigen beheer uitbracht.
Op 19 maart 2015 verscheen hun volgende digitale EP, getiteld "Deloun", die op 9 juli 2015 gevolgd werd door het album "Deloun Sessions", die door het Headspin label op LP uitgebracht werd op zwart, transparant groen en zilverkleurig 180 gram vinyl en tevens verschenen die datum de 2 EP's in een beperkte oplage van 150 stuks op gemixt zwart en transparant groen 180 gram vinyl via dit label.
Hun album "Astra Planeta" is 13 augustus eveneens via Headspin verschenen en is op gemixt transparant zwart/wit en transparant paars/doorzichtig 180 gram vinyl geperst, terwijl het album ook in een gelimiteerde oplage van 50 stuks op CD is uitgebracht.
Het album bevat 5 nummers, waarvan "Saurian Dream" het eerste is en daarin hoor ik de band een heerlijke stevige trage mix van stoner, psychedelische rock en spacerock maken (luister naar dit nummer via de youtube link onder de recensie), die gevolgd wordt door "The Mind That Feeds The Eye", een rustig psychedelisch rock nummer met een licht hypnotiserend ritme.
Daarna schotelt de band me "Navigating The Mandjet" voor en laat Comacozer me genieten van een lekker in het gehoor klinkend psychedelisch nummer, dat in een niet al te hoog tempo gespeeld wordt, waarbij spacerock invloeden lichtelijk hoorbaar zijn.
Dan krijg ik "Illumination Cloud" voorgezet en ook dit nummer wordt in een rustig tempo begonnen, dat langzaam opgevoerd wordt, waarbij de psychedelische spacerock hypnotiserend klinkt en me in en lichte trance brengt, om naar het einde toe weer langzamer te worden.
In het laatste nummer, dat "Hypnotised By Apophis" heet, start de muziek ook nu weer in een stevig rustig tempo en maakt de band een mix van psychedelisch rock, spacerock en stoner.
"Astra Planeta" van Comacozer is een uitstekend album, waarmee de band me van begin tot eind heeft weten te boeien en ik kan deze schijf dan ook aanraden aan iedere liefhebber van spacerock, stoner en psychedelische rock.
* De muziek van deze band/artiest is ook regelmatig te beluisteren op maandagavond tussen 20.00 en 22.00 uur (Europese tijd) in het radio programma Carry's Music Machine via www.osuradio.nl
Magnetic Spacemen werd in mei 2013 opgericht in het Overijsselse plaatsje Tuk, Nederland en bestaat uit: Erwin Wuite - sologitaar, Sam Pols - basgitaar en zang en Max Nowak - drums.
Vanaf de oprichting schreef de band eigen nummers, waarbij ze inspiratie haalden uit de muziek van o.a. The Who, The Hives, Off! en Together Pangea.
In augustus 2014 gingen ze de studio in om hun eerste EP "Baby Doll" op te nemen, die 25 oktober 2014 via het Buskruit Records label.
De band speelde als voorprogramma van o.a. Peter Pan Speedrock, John Coffey, Electric Eel Shock (Japan) en White Cowbell Oklahoma (Canada) en was op festivals als Hedon Zwolle, Pico Pop, Vera Groningen, Zwarte Cross, Bevrijdingsfestival en Stone Rock te zien en te horen.
Hun debuut album "I Don't Wanna Grow Up", verscheen 9 oktober 2016 en werd eind september 2016 voorafgegaan door de 7" vinyl single "I Don't Wanna Grow Up", dat de opvolger is van de eerste single, "Youth Glory", die in april 2016 van het album getrokken werd en eveneens op 7" vinyl uitgebracht werd.
De opnamen voor het debuut album werden in Franky's Recording Kitchen Nieuwleusen gemaakt, terwijl het album, dat 9 nummers bevat, zowel op LP als op CD en als digitale download verschijnt via het Sounds Haarlem Likes Vinyl label.
Het eerste nummer van het album is de single "Youth Glory" en daarin hoor ik de band een fantastische uptempo punkrock song spelen, die enkele subtiele tempowisselingen bevat en me doet terug verlangen naar eind jaren 70, waarna de titel song en tevens single "I Don't Wanna Grow Up" volgt, waarin de band een heerlijke swingende rock song ten gehore brengt, waarbij stil zitten geen optie is. (luister naar dit nummer via de youtube link onder de recensie)
Daarna zet de band me "Makes Me Wonder" voor en hierin laat de band me genieten van een schitterende dansbare punkrock song, die in de jaren 70 gemaakt had kunnen zijn en gevolgd wordt door "Robots" een geweldige punkrock song, waarbij ik op mijn stoel zit mee te swingen.
"Seafood" is een lekker in het gehoor klinkende uptempo rock song, die gevolgd wordt door "Jade B", eveneens een uitstekende punkrock song, die met vrij hoge snelheid gespeeld wordt.
Dan schotelt Magnetic Spacemen me "Radio" voor, waarin verder wordt gegaan met het maken van lekker klinkende punkrock en in "Hole In My Hand" is dat niet anders en ook in dit korte snelle heftige nummer speelt de band de pannen van het dak, waarna het laatste nummer volgt, dat "Blurred" heet en daarin laat de band me een heerlijk zwaar, vrij traag, nummer horen, dat hardrock invloeden heeft.
Het debuut album "I Don't Wanna Grow Up" van Magnetic Spacemen bevat 9 uitstekende rock songs, die ik elke liefhebber van 70er jaren punkrock kan aanraden.
* De muziek van deze band/artiest is ook regelmatig op maandagavond tussen 20.00 en 22.00 uur (Europese tijd) te beluisteren in het radio programma Carry's Music Machine viawww.osuradio.nl
Songwriter, componiste, producer, muzikante en analoge synthesizer maakster Cary Grace werd in South Carolina, Amerika, geboren en woonde jarenlang in Nashville.
Ze bracht haar debuut CD album "Book Of Rhymes" in 2004 via het Door 13 Music label uit en verhuisde samen met haar kat, 4 gitaren en enkele dozen spullen, in 2005 naar Engeland, waar ze met diverse muzikanten werkte en in 2007 het album "Where You Go", dat net als haar volgende albums via Door 13 Music werd uitgebracht.
In 2008 verschenen "Mendip Rock" en "Projections", gevolgd door "Perpetual Motion" (2CD, 2009) en "Constant Things" (2011), plus "Monday Machines" met de band Monday Machines (een samenwerking met Allan Coberly, Andy Budge en David Payne) in 2010, het jaar waarin ze ook begon met het produceren van The Airtight Garage, een muziek programma en tevens podcast.
Verder verschenen de singles "Pandora" (2007), "Vanishing" (2009) en "Take This Love With You" (2010), plus "Archangel's Thunderbird" (een cover van Amon Duul II, in samenwerking met Mauve La Biche en de spacerock band F/i) (2011) en het nummer "Cirrus Minor" (een Pink Floyd cover), dat op de CD "Momentary One" staat en in 2015 door het Fruits De Mer label werd uitgebracht.
Momenteel houdt ze zich bezig met het maken van Wiard synthesizers in Wessex Analogue, werkt aan ten minste 2 nieuwe soloplaten, waarvan "Tygerland" op 13 juli 2015 via het Door 13 Music label is verschenen, terwijl ze ook haar maandelijkse radio shows nog maakt.
Haar live album "The Uffculme Variations", dat 31 oktober 2016 eveneens via Door 13 Music uitgebracht is en tijdens het Kozfest 2016 werd opgenomen, bevat 6 nummers, waarop de Cary Grace Band wordt bijgestaan door Steffe Sharpstrings (Here & Now en Planet Gong) - sologitaar en Graham Clark (Gong en Magick Brothers) - elektrische viool.
Het album is exclusief op CD, in de stijl van een mini-LP met een klaphoes, uitgebracht en te verkrijgen via http://music.carygrace.com en als digitale download.
"The Uffculme Variations" start met "Orange Sky", waarin ik de band een schitterende rustige rock song hoor spelen, die tegen het einde lichte spacerock invloeden heeft en gevolgd wordt door "Trouble", een geweldige swingende uptempo progressieve rock song, waarbij stil zitten niet aan de orde is.
Daarna schotelt de band me "Kozmik Eye" voor en laat me genieten van een verrukkelijk progressief rock nummer, dat swingt als een trein en een licht hypnotiserend ritme heeft, dat reggae invloeden bevat.
Dan krijg ik het titel nummer "The Uffculme Variations" te horen en schotelt de band me een fantastisch swingend instrumentaal progressief rock nummer voor, waarna ik "Cassiopeia, 2016" te horen krijg , eveneens een schitterend progressief rock nummer, dat spacerock invloeden heeft en een licht hypnotiserend ritme bevat, waarmee de band me van begin tot einde in de ban van hun muziek weet te houden. (luister naar dit nummer via de bandcamp link onder de recensie)
In het laatste nummer, dat The Grand Theme Of Things" heet, laat de band me opnieuw genieten van een uitstekende progressieve rock song, die in een niet al te hoog tempo gespeeld wordt.
"The Uffculme Variations" van Cary Grace is een geweldig album, waarvan ik ten volle genoten heb en ik kan elke liefhebber van progressieve rock, deze schijf van harte aanbevelen.
* De muziek van deze band/artiest is ook regelmatig te beluisteren op maandagavond tussen 20.00 en 22.00 uur (Europese tijd) in het radio programma Carry's Music Machine, via www.osuradio.nl
Het Duitse Burg Herzberg Festival bestaat al sinds 1968, dat in de buurt van Alsfeld, Hessen, plaats vond en het was het eerste buiten hippie festival van Duitsland.
Bij het eerste Burg Herzberg underground festival, in april 1970, speelde bands als Amon Duül, Guru Guru, Can en The Petards en, maar vanaf 1973 was er geen festival meer.
In 1991 werd het festival, onder de naam Kalle Becker Festival, nieuw leven ingeblazen en werd op het kasteel gehouden, maar in 1997 verplaatste de organisatie het festival naar de voet van de berg, omdat het festival steeds groter werd.
Het werd jaarlijks op deze plaats gehouden, totdat het in 2002 voor het laatst plaats vond.
Een groep Fulda muziekliefhebbers en fans bliezen het Burg Herzberg Festival in 2004 opnieuw leven in en vanaf die tijd is er, in juli, weer jaarlijks een festival aan de voet van de berg in Breitenbach am Herzberg, dat tevens het grootste van zijn soort in Europa is.
Over het algemeen treden er progressieve rock bands op en artiesten en bands uit de hele wereld zoals: Porcupine Tree, Birth Control, Ash Ra Tempel, Electric Orange, Zone Six, Hawkwind, Caravan, Faust, Gong, Ozric Tentacles, Eric Burdon, Uriah Heep, UFO, Ten Years After, Iron Butterfly, Van Der Graaf Generator, Soft Machine, Manfred Mann's Earth Band, Kraan en anderen, lieten duizenden fans genieten van hun muziek.
Er werden van de festival optredens ook opnames gemaakt en op de CD/2LP (1 LP transparant oranje en 1 LP geel vinyl) "Burg Herzberg Festival Handmade", die op 25 augustus 2016 via het Faust Studio label is verschenen, staan live opnamen van 10 bands, die in de loop der jaren op het festival speelden, plus een studio opname.
Het eerste nummer van het album komt van de blaasmuziek groep Kofelgschroa uit Beieren, Duitsland, die het nummer "Sofia" spelen en daarin hoor ik de bandleden een prima rustige song ten gehore brengen, waarbij ze zichzelf begeleiden met blaas instrumenten en accordeon.
Daarna hoor ik de Engelse band Fairport Convention, uit Londen, die een lekker in het gehoor traditioneel klinkende Engelse folk song spelen, getiteld "Bring Me Back My Feathers", die een erg aanstekelijk ritme heeft en me aan zet tot mee bewegen en gevolgd wordt door "The Unknown" van The Crazy World Of Arthur Brown, die uit Whitby, Engeland, afkomstig is en in dit nummer laat de band me een schitterend progressieve rock met Zuid-Amerikaanse ritmes horen, die in een niet al te hoog tempo gespeeld wordt en tevens invloeden van de muziek van The Sensational Alex Harvey Band bevat.
De volgende band, The Pretty Things, komt eveneens uit Londen, Engeland en spelen "The Same Sun", waarin ik een heerlijke progressieve rock song te horen krijg, waarin het tempo gemiddeld te noemen is.
Dan volgt New Model Army uit Bradford, Engeland, met "No Mirror No Shadow", die een uitstekende swingende dansbare progressieve rock song spelen, waar diverse subtiele tempowisselingen in zitten, dat als enige nummer niet live opgenomen is (luister naar een live opname van dit nummer via de youtube link onder de recensie), waarna The Machine uit Rotterdam, Nederland, me "Aurora / X" voorzet en daarin laat de band me een stevig, vrij rustig, stonerrock nummer horen, dat halverwege versneld wordt en de band vervolgt met het maken van een swingende stonerrock song.
Heat uit Berlijn, Duitsland, schotelt me een stevige hardrock song voor, die na enkele minuten van tempo verandert en over gaat in een stevige rustige rock song, waar lichte blues invloeden in te horen zijn en Vibravoid uit Düsseldorf, Duitsland laat me meer dan 21 minuten genieten van de Pink Floyd cover "Set The Controls For The Heart Of The Sun", waarin ik een fantastische uitvoering van dit heerlijke psychedelische nummer te horen krijg.
Vervolgens zet My Sleeping Karma uit Aschaffenburg, Duitsland me "Inention" voor en hierin krijg ik een schitterend psychedelisch progressief rock nummer voorgeschoteld, waarbij de muziek me lichtelijk aan die van "A Forest" van The Cure doet denken en Orange uit Duitsland speelt een verrukkelijke, zeer dansbare, mix van elektro en dance, getiteld "Bakalim", waarbij stil zitten geen optie is.
Het laatste nummer van het album komt van "Götz Widmann uit Bad Brückenau, Duitsland en daarin laat deze singer songwriter me een lekker in het gehoor klinkende opgewekte song horen, die een aanstekelijk ritme bevat, dat tot dansen aan zet en "Dein Vater Hat 'Nen Kater" heet.
Het album "Burg Herzberg Festival Handmade" bevat 11 schitterende nummers van evenzoveel bands en ik kan iedere liefhebber van zowel progressieve rock, psychedelische rock, hardrock en stonerrock deze schijf van harte aanbevelen.
Baltic Fleet is het alter ego van multi-instrumentalist / producer Paul Fleming uit Warrington, Engeland, die, tijdens een wereldwijde tournee als keyboards speler van Echo And The Bunnymen, nummers voor zijn eerste album begon te schrijven.
Op zijn debuut album "Baltic Fleet", uit 2008, dat door Blow Up records werd uitgebracht, werd Paul muzikaal bijgestaan door Will Sergeant - sologitaar, Pete Wilkinson - basgitaar en Simon Finley - drums.
Het album, dat invloeden van Neu!, Eno, The Doves, Sigur Ros en DJ Shadow kent, behaalde de 29ste plaats in Rough Trade's Albums Top 50 van 2008 en werd min of meer als briljant beoordeeld.
Zijn tweede album, "Towers", eveneens door Blow Up uitgebracht, verscheen in 2012 en daarmee won hij de Liverpool Echo 'GIT Award', plus een nominatie voor album van het jaar bij de Liverpool Music Awards.
Op 11 november 2016 verschijnt zijn volgende album "The Dear One" op 180 gram vinyl en tevens op CD en digitaal via het Blow Up label, waarbij opgemerkt kan worden, dat het album met gebruik van analoge en digitale synthesizers, drum machines en effecten opgenomen werd.
Het eerste nummer van het album heet "Sheriff Full Of Blessings Pt.1" en daarin hoor ik een heerlijk dansbaar elektro nummer, waarbij stil zitten onmogelijk is, waarna "Tuns" volgt en ik opnieuw een lekker in het gehoor klinkend dansbaar elektro nummer hoor.
Daarna zet Baltic Fleet me "Swallow Falls" voor, waarin hij een uitstekend elektro nummer speelt, dat orkestrale begeleiding heeft en een aanstekelijk licht hypnotiserend ritme bezit en gevolgd wordt door "Royving", een schitterend orkestraal klinkend elektro nummer met een dansbaar ritme.
Dan zet hij me "Lights Of Rock Savage" voor en krijg ik een prachtig, vrij zwaar klinkend stukje, melodische muziek te horen, waarna "Angel's Shotgun" volgt en hierin schotelt Baltic Fleet me een fantastisch swingend elektro nummer voor, waarbij stil zitten geen optie is.
Ook "Elizabeth Glue" is een lekker in het gehoor klinkende swingende elektro dance song en bevat lichte Japanse invloeden, een licht hypnotiserend zeer dansbaar ritme en enkele prima tempowisselingen.
In het titel nummer "The Dear One" zet hij me weer zo'n swingende elektro song voor, die me aanzet tot dansen en in "La Cygne" krijg ik een mooi rustig melodisch elektronisch nummer te horen, waarbij het tempo langzaam iets opgevoerd wordt en de muziek aanzwelt.(luister naar dit nummer via de youtube link onder de recensie)
Het laatste nummer heet "Sheriff Full Of Blessings Pt.2" en daarin laat Baltic Fleet me genieten van een kort swingend progressief rock nummer.
"The Dear One" van Baltic Street bevat 10 uitstekende elektro nummers, waar ik van begin tot einde van genoten heb en ik kan deze schijf dan ook aanraden aan een ieder, die van deze muzieksoort houdt.
De Deense band Narcosatanicos werd begin 2012 te Aarhus opgericht en bestaat uit: Victor Kim - zang en sologitaar, Tobias Holmbeck - sologitaar en zang, Kasper Skotte - sologitaar, Mikkel Stenholt - basgitaar, Zeki Jindyl Søgaard saxofoon en zang en Johannes Krøyer - drums.
De band bracht op 16 mei 2014 hun debuut album "Narcosatanicos" op vinyl uit via Mastermind Records en tevens als digitale download.
Op 10 december van dat jaar verscheen de digitale download EP "Gutter Island Live EP", terwijl er in augustus 2016 een nummer van de band op het compilatie album "Frankie Teardrop (Zero Hour- Suicide Revisited Compilation 2016)" werd uitgebracht.
Hun tweede album, getiteld "Body Cults" verschijnt 4 november 2016 via het Bad Afro Records label in een beperkte oplage van 500 stuks op zwart vinyl en gaat vergezeld van een CD van het hele album.
Het album, dat 7 nummers bevat, start met "Vulvic Church", waarin ik de band een schitterende zwaar klinkende progressieve heavy rock song hoor spelen, die tevens progressieve jazz invloeden heeft en gevolgd wordt door "Vile", een heerlijke progressieve, vrij snelle, heftige jazz song met Oosterse invloeden. (luister naar dit nummer via de youtube link onder de recensie)
Daarna krijg ik "Mania" voorgezet en daarin hoor ik de band een heftige swingende progressieve jazz song spelen, die enkele prima tempowisselingen bevat, waarna de band me "Television Dreams" voor zet en deze start met een heftig stuk muziek, dat na iets meer dan een minuut verandert en ik een verrukkelijk progressief nummer te horen krijg, dat me lichtelijk aan de eerste albums van The Stooges doet denken, waarbij de muziek gepaard gaat met een hypnotiserend ritme.
Dan volgt "Matamoros", een rustig startend nummer, dat iets over de helft heftiger wordt en invloeden van heavy rock krijgt, waarna de band tegen het einde van het nummer alles uit de kast trekt en het nummer heftig, met een kakafonie van progressieve jazz geluiden, laat eindigen.
In "Void Kink" schotelt Narcosatanicos me een heerlijke heftig klinkende progressieve jazz song voor, die een licht hypnotiserend ritme heeft en in "Bliss" laat de band me opnieuw genieten van een geweldige rock song, die een hypnotserend ritme bevat en swingende swingt als een trein, waarna de band tegen het einde volkomen uit freakt.
"Body Cults" van Narcosatanicos is een schitterend album, dat vol met uitstekende progressieve jazz staat, waarmee de band me van begin tot eind heeft weten te boeien en ik kan deze fantastische schijf dan ook aanraden, aan iedere liefhebber van dit genre.
Nadat eind september 1987 leden van The Tyme Eliment, uit Huddersfield en The Wylde Things uit Hastings elkaar bij hun optreden in New Merlin's Cave te Londen tegen kwamen, wisselden ze adressen uit.
Beide bands waren sterk beïnvloed door de rauwe garagerock uit de jaren 60 en met name bands als: Q65 (NL), The Outsiders (NL), The Chocolate Watchband (USA), The Pretty Things (UK) en The Missing Links (Australië).
In de zomer daarna werd de eerste formatie van The Beatpack gevormd, die bestond uit: Simon Harvey - sologitaar, zang en mondharmonica, Luke Herriott - drums, Hugh Dellar - zang, maracas en mondharmonica en Paul Phillips - basgitaar.
In 1989 kwam de band in contact met Ritchie van het Screaming Apple label uit Keulen, Duitsland en deze besloot de band een EP te laten maken ("Head on Home").
Inmiddels had zich een bandwijziging voor gedaan en was basgitarist Paul vervangen door Ollie Dolot en was Jos Hutton als slaggitarist bij de band gekomen en in deze bezetting werd hun single "Not Tonight" in 1990 uitgebracht, die de top van de Berlijnse hitparade haalde en daar 19 weken bleef.
Nadat er opnieuw een wisseling binnen de band was geweest en Jos en Ollie vervangen waren door William Bourton, die basgitaar en keyboards speelt, werd in 1991 hun LP "Could You Walk On Water?" door Screaming Apple Records uitgebracht.
Na een lange periode van stilte, waarop het leek, dat de band had opgehouden te bestaan, waren er geruchten, dat The Beatpack in 2012 nieuw leven ingeblazen was en nadat Screaming Apple in 2013 besloot om de uitgaven van de band, in geremasterde versie, op 1 CD uit te brengen onder de naam "The Time And The Pleasure", waardoor The Beatpack opnieuw in de belangstelling kwam.
De band, die tegenwoordig uit: Simon Harvey - sologitaar, William Bourton Esq. - basgitaar, Hugh Dellar - zang en mondharmonica, Adrian Smith - slaggitaar en Ian O'Sullivan - drums bestaat, maakte daarna een nieuwe single, getiteld "I'm Walking" / "Hey Senorita", die in maart 2014 via het State Records label verscheen, waarna eind juni 2015 de singlel "Where The Water Runs Deep", die "(She's) All Dressed In Black" als B-kant heeft via State Records in een beperkte oplage van 500 stuks verscheen.
Op 18 november 2016 brengt State Records hun 7" EP "Back, Behind And In Front", waarop 4 nummers staan, in een beperkte oplage op zwaar vinyl uit en de hoes daarvan verschijnt in de vorm van de EP hoezen uit begin jaren 60.
De A-kant van de EP start met "Loopin' With Lucy", waarin ik de band een fantastische garagerock hoor spelen, die enkele prima tempowisselingen bevat en me muzikaal doet denken aan de begin periode van Them en The Rolling Stones.
Daarna krijg ik "If I Look Outside" voorgeschoteld en ook dit geweldige rhythm & blues nummer, waar invloeden van The Animals in te horen zijn, swingt als een trein.
Het eerste nummer van de B-kant heet "Met Myself Coming Back" en hierin laat de band me opnieuw genieten van een swingende uptempo garagerock song, die gevolgd wordt door "A Fog Is Lifting", een verrukkelijke uptempo mix van een progressieve beat en rhythm & blues, die diverse tempowisselingen heeft, swingt en tegen het eind uitmondt in een heerlijke totale chaos.
De EP "Back, Behind And In Front" van The Beatpack is een schitterende 7", die 4 uitstekende songs bevat, die in de jaren 60 gemaakt hadden kunnen zijn en ik kan elke liefhebber van rhythm & blues, beat en garagerock deze EP dan ook van harte aanbevelen.(luister naar gedeeltes van de nummers via de soundcloud link onder de recensie)
